Όταν ένα πρωί μια οικογένεια από το Κολοράντο βρήκε το βαρέλι που είχε στην αυλή της άδειο από νερό, πίστεψε ότι ήταν απλά ένα τυχαίο γεγονός. Όταν όμως το νερό έλειπε και το επόμενο, αλλά και το μεθεπόμενο πρωινό συνειδητοποίησαν ότι κάτι πολύ παράξενο πρέπει να συμβαίνει.
Δεν το χρησιμοποιούσαν και δεν υπάρχει κανένας τρόπος το νερό να φύγει μόνο του από το βαρέλι. Όσο και αν προσπάθησαν δεν μπορούσαν να βρουν μια λογική εξήγηση.
Έτσι αποφάσισαν να τοποθετήσουν μια κρυφή κάμερα για να ανακαλύψουν τι συμβαίνει. Όταν το επόμενο πρωινό είδαν τι κατέγραψε η κάμερα, δεν ήξεραν αν πρέπει να τρομοκρατηθούν ή να γελάσουν..
Αυτό εδώ είναι το βαρέλι γεμάτο με νερό.
Ώσπου ξαφνικά εμφανίζεται μια αρκούδα.
Η αρκούδα πηγαίνει στο βαρέλι και αρχίζει να πίνει νερό. Αλλά όσο νερό και να πιει δεν μπορεί να αδειάσει ολόκληρο βαρέλι..
Εκτός και αν..
..θέλει να κάνει και μπάνιο!
Το μυστήριο λύθηκε! Ήταν απλά μια αρκούδα που λατρεύει το νερό!
Το πιστό «τριχωτό αγόρι» έχει σταθερό ραντεβού: αυτός με την παραλία, στο ηλιοβασίλεμα
Ω, τι ουράνιο όραμα! Το γοητευτικό θέρετρο Mazatlan , στην πολιτεία Sinaloa, στο Μεξικό προσφέρει μια από τις πιο όμορφες απόψεις στον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που έχει το παρατσούκλι “Το μαργαριτάρι του Ειρηνικού” . Ένας άξιος τίτλος, ικανός να προσελκύσει ακόμα και αυτόν τον σκύλο με ένα όμορφο καφέ παλτό, που κάθε μέρα πηγαίνει να θαυμάσει το ηλιοβασίλεμα στην παραλία και αναστενάζει ενώ το κάνει, μαγεμένος από τη θέα που κόβει την ανάσα. Αναζητώντας ιδέες, ο φωτογράφος Chema Robles (γνωστός ως El fótografo de 10 pesos) βρήκε ακριβώς αυτό που έψαχνε όταν συνάντησε τον σκύλο, με σκοπό να απολαύσει τα θαύματα της φύσης.
Με γαλήνιο βλέμμα, κοιτάζει τη θάλασσα, απαθής. Κανένα εξωτερικό ερέθισμα δεν τράβηξε την προσοχή του καθώς ενθουσιάστηκε από την παράσταση. Η ουρά είναι επίσης ακίνητη , επιβεβαιώνοντας την αίσθηση της απόλυτης γαλήνης και ηρεμίας. Δεν είναι γνωστό αν έχει ή όχι κηδεμόνα, αλλά η εξαιρετική εμφάνιση υποδηλώνει τέλειες συνθήκες υγείας.
Τα πάει καλά με τους ντόπιους. Σίγουρος για τον εαυτό του, φαίνεται να έχει προσέξει ότι βρίσκεται στο κέντρο του φακού: σε μια εικόνα γυρίζει με ένα λαμπερό χαμόγελο . Δεν θα ήθελε να είναι πουθενά αλλού. Μόνο το παρόν μετράει, το κλίμα της απόλυτης αρμονίας ανέπνεε σε ένα από τα πιο μαγευτικά μέρη για να ζεις. Καθημερινά πλήθη τουριστών φτάνουν στο μέρος και πολλοί αποφασίζουν να επιστρέψουν τα επόμενα καλοκαίρια, γοητευμένοι τόσο από τη φιλικότητα της κοινότητας όσο και από την υπέροχη τοποθεσία.
Ο Checo δημοσίευσε τις εικόνες στην ομάδα του Facebook που ονομάζεται Fótografos de México, λαμβάνοντας εξαιρετικά σχόλια. Μέσα σε λίγες ώρες έχει ήδη κερδίσει αρκετά «likes», αλλά και σχόλια. Πέρα από τις επαγγελματικές τους δεξιότητες, οι χρήστες έχουν δείξει ότι εκτιμούν την ικανότητα να αποτυπώνουν τη μαγεία της στιγμής. Η ανεπτυγμένη του ικανότητα παρατήρησης του επέτρεψε να κάνει εξαιρετική δουλειά.
Όπως και οι συνομήλικοί του, έτσι και αυτός ο σκύλος έχει δείξει ότι αγαπά τα απλά πράγματα. Τα πλάνα δημοσιεύτηκαν και στην επίσημη σελίδα Elfotografide10pesitos, που προβλήθηκαν μαζικά χάρη και στην τρυφερή περιγραφή, που μπορεί να μεταφραστεί ως: «Πέρασες μια κακή μέρα; Έλα να κάτσεις να δεις το ηλιοβασίλεμα μαζί μου » . Η ματιά αξίζει…
Ο Πιτούκο είναι ένας απίθανος σκύλος από τη Βραζιλία και κάθε μέρα πηγαίνει να αγοράσει μόνος του την τροφή του. Ο κτηνίατρος του καταστήματος Agro Pet αναφέρει: «Όλοι γνωρίζουν τον Πιτούκο. Το φαγητό του είναι στο επάνω ράφι, οπότε κάποιος πρέπει να του το δώσει. Γαβγίζει μέχρι να τον βοηθήσει κάποιος.»
Μόλις ο σκύλος πάρει την τροφή του, κατευθύνεται προς το σπίτι του. Το κατάστημα σημειώνει όλα τα τρόφιμα που παίρνει και αργότερα τα πληρώνουν οι ιδιοκτήτες του. Το ανεξάρτητο τετράποδο δε φροντίζει μόνο τον εαυτό του. Μερικές φορές, οι ιδιοκτήτες του τηλεφωνούν στο κατάστημα για να παραγγείλουν τροφή για γάτες ή σπόρους για πουλιά και ο Πιτούκο πάντα χαίρεται να κάνει τη μεταφορά, για να φάνε και τα άλλα κατοικίδια.
Είναι σίγουρα εξαιρετικά έξυπνος και αξιολάτρευτος. Μπορείτε να φανταστείτε τον σκύλο σας να κάνει μόνος του τα ψώνια;
Ο Πιτούκο από τη Βραζιλία, πηγαίνει καθημερινά σε ένα κατάστημα για να αγοράσει την τροφή του.
Όταν οι εικόνες μιλούν από μόνες τους, δεν είναι ανάγκη να γράψεις πολλά. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η Ευγενία Σαμαρά η οποία πήγε ήδη στην παραλία και πόζαρε με μαγιό, αφήνοντας τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό με το αψεγάδιαστο σώμα της.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η 35χρονη ηθοποιός είναι μία από τις πιο όμορφες παρουσίες στη showbiz και αναμένεται να «μαγνητίσει» τα βλέμματα για ακόμη ένα καλοκαίρι.
Η Ευγενία Σαμαρά όμως, εκτός του ανδρικού πληθυσμού, συχνά απασχολεί και τις fashionistas με τις εμφανίσεις, καθώς πάντα κάνει έξυπνους συνδυασμούς και επιλέγει κομμάτια που μπορούν να φορεθούν με πολλούς τρόπους και ανήκουν στη λεγόμενη «έξυπνη» ντουλάπα. Σίγουρα, πάντως, την ενδιαφέρει κάθε της look να αποπνέει αισθητική και ανεπιτήδευτο στιλ.
«Μ΄αρέσει η μόδα, όχι για να την ακολουθώ, αλλά γιατί μ΄αρέσει η αισθητική. Εχω μια δική μου αισθητική, τη στηρίζω. Δεν ξέρω αν είναι νακρκισσισμός. Εχουμε τα πράγματα μέσα μας και, αναλόγως τη διάθεση, βγαίνουν στην επιφάνεια αυτά που χρειάζεται η στιγμή» έχει πει σε συνέντευξή της.
Με λένε Κατερίνα, είμαι τριάντα εννέα ετών και ζω στη Θεσσαλονίκη. Πάντα πίστευα πως ήμουν μια καλή μητέρα.
Μετά το πρώτο μου διαζύγιο, πήρα την μικρή μου κόρη στο σπίτι και της υποσχέθηκα πως θα την προστατεύω για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί.
Τρία χρόνια αργότερα, γνώρισα τον Γιάννη, έναν ήρεμο, ευγενικόάντρα, που όπως κι εγώ, ήξερε τι σημαίνει μοναξιά. Ήταν σταθερός, γλυκός και ποτέ δεν έκανε την κόρη μου να νιώσει ότι δεν ανήκει στην οικογένεια.
Πίστεψα πως, ύστερα από τόσες καταιγίδες, εγώ και το κοριτσάκι μου είχαμε επιτέλους βρει γαλήνη.
Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά
Η κόρη μου, η Σοφία, έγινε επτά χρονών φέτος. Από μικρή είχε πρόβλημα με τον ύπνο. Ξυπνούσε συχνά κλαίγοντας μέσα στη νύχτα, άλλοτε βρέχοντας το κρεβάτι, άλλοτε ουρλιάζοντας χωρίς λόγο.
Νόμιζα πως της έλειπε η παρουσία ενός πατέρα — έτσι, όταν ο Γιάννης μπήκε στη ζωή μας, πίστεψα πως όλα αυτά θα αλλάξουν.
Όμως δεν άλλαξαν.
Η Σοφία συνέχιζε να κλαίει στον ύπνο της και, κάποιες φορές, όταν κοιτούσε στο κενό, τα μάτια της έμοιαζαν χαμένα… σαν να ταξίδευαν κάπου μακριά.
Τον περασμένο μήνα, άρχισα να παρατηρώ κάτι περίεργο.
Κάθε βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, ο Γιάννης σηκωνόταν αθόρυβα από το κρεβάτι μας.
Όταν τον ρώτησα, μου είπε ήρεμα:
«Με πονάει η μέση μου, Κατερίνα. Ο καναπές στο σαλόνι είναι πιο άνετος.»
Τον πίστεψα.
Μερικές νύχτες αργότερα όμως, όταν σηκώθηκα για νερό, είδα ότι δεν ήταν στον καναπέ.
Ήταν στο δωμάτιο της Ελένης.
Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη και ένα απαλό πορτοκαλί φως φώτιζε το δωμάτιο.
Ήταν ξαπλωμένος δίπλα της, με το χέρι του γύρω από τους ώμους της.
Πάγωσα.
«Τι κάνεις εδώ;» ψιθύρισα κοφτά.
Με κοίταξε ήρεμος και απάντησε:
«Έκλαιγε πάλι. Πήγα να την ηρεμήσω και με πήρε ο ύπνος.»
Ακουγόταν λογικό, όμως μέσα μου κάτι δεν ησύχαζε. Ένιωθα μια βαριά ανησυχία, σαν τη σιωπή λίγο πριν ξεσπάσει μια καλοκαιρινή μπόρα.
Η κάμερα
Φοβόμουν.
Όχι μόνο μήπως χάσω την εμπιστοσύνη μου στον άντρα μου, αλλά και κάτι πολύ χειρότερο — κάτι που καμία μητέρα δεν θέλει ποτέ να φανταστεί.
Έτσι, αποφάσισα να κρύψω μια μικρή κάμερα στη γωνία του δωματίου της Ελένης.
Είπα στον Γιάννη ότι ήθελα να ελέγξω το σύστημα ασφαλείας του σπιτιού, αλλά στην πραγματικότητα τον παρακολουθούσα.
Εκείνο το βράδυ, άνοιξα το κινητό μου για να δω το βίντεο.
Περίπου στις 2 τα ξημερώματα, η Ελένη σηκώθηκε από το κρεβάτι. Τα μάτια της ήταν ανοιχτά αλλά άδεια.
Άρχισε να περπατάει αργά μέσα στο δωμάτιο, χτυπώντας απαλά το κεφαλάκι της στον τοίχο, πριν σταθεί ακίνητη.
Η καρδιά μου σταμάτησε.
Λίγα λεπτά μετά, η πόρτα άνοιξε.
Ο Γιάννης μπήκε μέσα.
Δεν πανικοβλήθηκε, ούτε φώναξε. Πλησίασε ήρεμα, την αγκάλιασε απαλά και της ψιθύρισε κάτι που η κάμερα δεν κατέγραψε.
Η Σοφία χαλάρωσε, γύρισε στο κρεβάτι της και κοιμήθηκε ήρεμα.
Έμεινα ξύπνια ως το πρωί, ανίκανη να κλείσω μάτι.
Η διάγνωση
Την επόμενη μέρα, πήγα το βίντεο σε ένα παιδιατρικό νοσοκομείο και το έδειξα στον γιατρό.
Αφού το είδε, με κοίταξε σοβαρά και είπε:
«Η κόρη σας έχει επεισόδια υπνοβασίας — μια διαταραχή ύπνου που συχνά εμφανίζεται σε παιδιά με φόβους ή έντονο συναισθηματικό στρες.»
Έπειτα με ρώτησε:
«Έχει αποχωριστεί ποτέ τη μητέρα της για μεγάλο διάστημα όταν ήταν μικρότερη;»
Πάγωσα.
Οι αναμνήσεις ήρθαν καταιγιστικά.
Μετά το διαζύγιο, είχα αφήσει την Σοφία για πάνω από έναν μήνα στη μητέρα μου, ώστε να μπορέσω να δουλέψω και να σταθώ ξανά στα πόδια μου.
Όταν γύρισα, δεν με αναγνώρισε.
Κρυβόταν πίσω από τη γιαγιά της, τρομαγμένη.
Χαμογέλασα και είπα στον εαυτό μου:
«Θα συνηθίσει ξανά τη μαμά.»
Δεν κατάλαβα όμως ότι τότε της είχα αφήσει ένα ράγισμα στην ψυχή — ένα ράγισμα που ποτέ δεν έκλεισε.
Η αλήθεια πίσω από την κάμερα
Και ο Γιάννης — ο άντρας που παρακολουθούσα κρυφά, αυτόν που αμφέβαλα —ήταν ο μόνος που ήξερε πώς να τη βοηθήσει.
Είχε μάθει να την παρηγορεί, να μένει ξύπνιος τις νύχτες μόνο και μόνο για να σιγουρευτεί ότι είναι ασφαλής.
Έβαζε ξυπνητήρι κάθε βράδυ, καθόταν δίπλα της σιωπηλός και, όταν εκείνη άρχιζε να υπνοβατεί, την έπαιρνε τρυφερά και την σκέπαζε ξανά.
Ποτέ δεν με κατηγόρησε που τον αμφέβαλα.
Ποτέ δεν παραπονέθηκε.
Απλώς συνέχισε να μας αγαπά με υπομονή και ηρεμία.
Όταν τελείωσα το βίντεο, ξέσπασα σε κλάματα — όχι από φόβο, αλλά από ντροπή.
Ο άντρας που νόμιζα πως θα μπορούσε να βλάψει το παιδί μου, ήταν εκείνος που πονούσε σιωπηλά για χάρη της, κάθε βράδυ.
Ένα σπίτι γεμάτο αγάπη
Πέταξα την κάμερα και πήγα να αγκαλιάσω την κόρη μου.
Η Σοφία άνοιξε τα μάτια και με ρώτησε απαλά:
«Μαμά, θα έρθει ο μπαμπάς απόψε;»
Τα δικά μου μάτια γέμισαν δάκρυα.
«Ναι, αγάπη μου. Είναι πάντα εδώ.»
Τώρα, κάθε βράδυ, κοιμόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο δωμάτιο.
Εγώ δίπλα στην Σοφία, κι ο Γιάννης στο διπλανό κρεβάτι, πάντα με το χέρι του κοντά — έτοιμος να την ηρεμήσει αν ξυπνήσει.
Οι νύχτες δεν είναι πια οι ίδιες. Είναι γεμάτες αγάπη.
Τι έμαθα
Τώρα καταλαβαίνω:
Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται για να αντικαταστήσουν κάποιον άλλον — έρχονται για να γιατρέψουν ό,τι έχει σπάσει. Έβαλα εκείνη την κάμερα για να πιάσω τον άντρα μου να κάνει κάτι κακό, μα αυτό που βρήκα ήταν η απόδειξη της αληθινής αγάπης.
Ο άντρας που κάποτε αμφέβαλα, ήταν εκείνος που διάλεξε να κουβαλήσει τον πόνο μας με τρυφερότητα.
Και το μικρό κορίτσι που κάποτε φοβόταν τη νύχτα, τώρα χαμογελά ήρεμα στην αγκαλιά ενός άντρα που δεν είναι ο βιολογικός της πατέρας αλλά έχει καρδιά αρκετά μεγάλη για να μας προστατεύει και τις δύο.
Οι άνθρωποι λένε: «Αληθινός πατέρας δεν είναι αυτός που σου δίνει τη ζωή, αλλά αυτός που είναι εκεί όταν χρειάζεσαι μια αγκαλιά.» Και τώρα ξέρω εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον βρήκα.
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Δόξα σοι ο Θεός ημών, δόξα σοι.
Βασιλεύ ουράνιε, παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς. (τρεις φορές)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανό και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Ψαλμός 140
Κύριε, εκέκραξα προς σε, εισάκουσόν μου· πρόσχες τη φωνή της δεήσεώς μου εν τω κεκραγέναι με προς σε. 2 κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου, έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή. 3 θού, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου. 4 μη εκκλίνης την καρδίαν μου εις λόγους πονηρίας του προφασίζεσθαι προφάσεις εν αμαρτίαις συν ανθρώποις εργαζομένοις την ανομίαν, και ου μη συνδυάσω μετά των εκλεκτών αυτών. 5 παιδεύσει με δίκαιος εν ελέει και ελέγξει με, έλαιον δε αμαρτωλού μη λιπανάτω την κεφαλήν μου· ότι έτι και η προσευχή μου εν ταίς ευδοκίαις αυτών· 6 κατεπόθησαν εχόμενα πέτρας οι κριταί αυτών· ακούσονται τα ρήματά μου ότι ηδύνθησαν. 7 ωσεί πάχος γης ερράγη επί της γης, διεσκορπίσθη τα οστά αυτών παρά τον άδην. 8 ότι προς σε, Κύριε, Κύριε, οι οφθαλμοί μου· επί σοι ήλπισα, μη αντανέλης την ψυχήν μου. 9 φύλαξόν με από παγίδος, ης συνεστήσαντό μοι, και από σκανδάλων των εργαζομένων την ανομίαν. 10 πεσούνται εν αμφιβλήστρω αυτών οι αμαρτωλοί· κατά μόνας ειμί εγώ έως αν παρέλθω.
Θυμίαμά σοι προσφέρομεν, Χριστέ ο Θεός ημών, εις οσμήν ευωδίας πνευματικής· ο προσδεξάμενος εις το υπερουράνιόν σου Θυσιαστήριον, αντικατάπεμψον ημίν την χάριν του Παναγίου σου Πνεύματος.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Αλληλούια, Αλληλούια, Αλληλούια, δόξα Σοι ο Θεός. (τρις)
Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Άξιον εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών.
Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.
Υπερένδοξε, αειπάρθενε, ευλογημένη Θεοτόκε, προσάγαγε την ημετέραν προσευχήν τω Υιώ Σου και Θεώ ημών και αίτησαι, ίνα σώση δια Σου τας ψυχάς ημών.
Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον. Τριάς Αγία, δόξα Σοι.
Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου.
Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.
Eδώ και πολλά χρόνια αγνοούσαμε την τεράστια δύναμη της ψυχικής κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτή, και πώς επηρεάζει το σώμα μας. Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική έχει ξεκινήσει να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας.
Μάλιστα σύμφωνα με τον Ιπποκράτη κάθε νόσος ξεκινάει από τη ψυχή και καταλήγει στο σώμα. Κάπου εκεί ξεκινά και ο ορισμός του ψυχοσωματικού συμπτώματος. Όσο και αν θέλουμε να θεραπεύσουμε το σώμα, εάν δεν αναζητήσουμε τη θεραπεία της αιτίας, τότε το σώμα δεν θα ιαθεί ποτέ. Πρώτα πρέπει να γίνεται η θεραπεία της ψυχής και μετά αυτή τους σώματος. Εξάλλου έχει αποδειχθεί πλέον πως ανάλογα με τις σκέψεις που κάνουμε ο εγκέφαλός μας κάνει και τις ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τις ανάλογες εντολές στα κύτταρα. Για παράδειγμα ένας άνθρωπος που είναι συνέχεια δυστυχισμένος το σώμα του επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα.
Σύμφωνα με έρευνες ορισμένα ψυχοσωματικά συμπτωμάτα αποτελούν διαγνωσμένες ασθένειες. Για παράδειγμα ο πόνος στη μέση υποδηλώνει ένα άτομο με πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις. Οι στομαχικές και εντερικές διαταραχές συνήθως έχουν να κάνουν με το φόβο, την έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης. Όσοι έχουν ανασφάλειες παρουσιάζουν συχνά κοιλιακά άλγη. Ο πονοκέφαλος συνδέεται με την αυστηρότητα και την ανάγκη για έλεγχο. Άτομα που υποφέρουν από κεφαλαλγίες είναι απαιτητικοί και τελειομανείς τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό τους. Ο μεγαλύτερος ένοχος είναι το άγχος, το οποίο μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας την έκκριση κορτιζόλης με αποτέλεσμα να έχουμε την πεποίθηση πως κάτι δεν λειτουργεί σωστά.
Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι οτι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά, (γιατί είναι απαραίτητη προυπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτές οι φωτογραφίες είναι απολύτως αληθινές!
Πρόκειται για ένα πανέμορφο μέρος. Το πάρκο Hitachi που βρίσκεται στην Ιαπωνία.
Το πάρκο Hitachi Seaside, μια μικρή όαση κοντά στην μεγάλη πόλη, καλύπτει μια έκταση 3,5 εκταρίων και είναι γεμάτο με διάφορων ειδών λουλούδια που ανθίζουν όλο τον χρόνο! Τα πιο διάσημα από αυτά είναι τα Nemophila (ή Μπλε μάτια μωρού), τα οποία ευδοκιμούν και ανθίζουν την άνοιξη και πιο συγκεκριμένα τον Απρίλιο.
Και όταν το κάνουν, δημιουργούν μια πραγματικά μαγευτική εικόνα στο πάρκο Hitashi!
Φανταστείτε γύρω σας 4,5 εκατομμύρια άνθη να καλύπτουν τα πάντα!
Το πάρκο Hitashi έχει γίνει ευρέως γνωστό για αυτή την υπέροχη μπλε θάλασσα.
Έτσι κάθε άνοιξη, φωτογράφοι και τουρίστες από όλο τον κόσμο, το επισκέπτονται για να θαυμάσουν και να φωτογραφίσουν το τοπίο!
Συχνά μπορεί να σκεφτόμαστε: «Αν δεν ήμουν αναγκασμένη να ζω με τον τεμπελχανά τον άντρα μου και τα ανυπόφορα παιδιά μου, θα μπορούσα να ασχοληθώ με την προσωπική μου εξέλιξη…».
Μεγάλο λάθος! Αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι αποτελούν την πηγή της προσωπικής σας εξέλιξης. Οι άνθρωποι που συναντούμε στη ζωή μας είναι οι δάσκαλοί μας. Οι σύζυγοι που ροχαλίζουν και αφήνουν ανοιχτά τα ντουλάπια της κουζίνας, τα «αχάριστα» παιδιά, οι γείτονες που παρκάρουν έξω από την πόρτα μας…
Για πόσο καιρό, όμως, θα εξακολουθούμε να σκεφτόμαστε: «θα ήμουν πιο ευτυχισμένος αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονταν καλύτερα!»;
Αν εκνευρίζεστε με τη γυναίκα σας, τότε, σύμφωνα με το σχέδιό σας, θα πρέπει να μάθετε πώς να αντιμετωπίζετε αποτελεσματικά το θυμό σας. Και έχετε μέσα στο ίδιο σας το σπίτι το ιδανικό άτομο για να πάρετε αυτό το μάθημα. Ένα δάσκαλο! Τι τυχερός που είστε!
Μπορεί να σκέφτεστε: «Θα τη χωρίσω! Έτσι θα λυθούν όλα τα προβλήματά μου!». Έχετε υπόψη σας, όμως, ότι θα λυθούν μόνο προσωρινά, αφού το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή θα παντρευτείτε μια άλλη γυναίκα που θα σας εκνευρίζει όσο και η πρώτη σας!
Με λίγα λόγια, κάθε άνθρωπος που συναντάτε στη ζωή σας είναι ένας δάσκαλος. Ακόμα κι αν σας… βγάζει από τα ρούχα σας, σας βοηθάει να εξελιχθείτε, γιατί σας αποκαλύπτει τα όριά σας. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι δάσκαλοί σας δεν σημαίνει ότι πρέπει και να τους συμπαθείτε!
Από το βιβλίο «άκου την ΚΑΡΔΙΑ σου» του ANDREW MATTHEWS – ΕΚΔ. διόπτρα
Κάθε άνθρωπος έρχεται στην ζωή μας για να εκπληρώσει κάποιον σκοπό.
Κάποιοι θα σε ακολουθούν για χρόνια, ίσως να είναι στο πλάι σου σε όλη στην πορεία της ζωής σου γιατί εξελίσσεστε παράλληλα και ακόμη και αν είναι μακριά σου τους νιώθεις τόσο κοντά. Άλλοι μπορεί να μείνουν λίγο πίσω ή ίσως μείνεις εσύ και χαθείτε στον δρόμο.
Έπειτα από λίγο όμως ίσως τους ξαναβρείς και αν ήταν φίλοι αληθινοί θα είναι σαν να μην χαθήκατε ποτέ. Άλλοι είναι προορισμένοι να σε συντροφεύσουν σε μία συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου. Τυχαίνει να εμφανίζονται από το πουθενά και να σου προσφέρουν ακριβώς εκείνο που χρειάζεσαι. Μπορεί να είναι μία βοήθεια.
Να σου θυμίσουν την αξία σου όταν την έχεις ξεχάσει, να σου δώσουν την απάντηση σε τόσα αναπάντητα ερωτήματα που έθεσες στον εαυτό σου. Μπορεί από την άλλη να αποτελέσουν εμπόδιο και δυσκολία και να σε παιδέψουν, να σε πληγώσουν.
Το σίγουρο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι θα κάτσουν λίγο αλλά φεύγοντας δεν θα σε αφήσουν ίδιο με όπως σε βρήκαν. Θα γίνουν ο καθρέφτης σου.
Θα δεις μέσα τους τις δυνατότητές σου, ενδιαφέρουσες κρυμμένες πτυχές του εαυτού σου, αλλά και ελαττώματα σου που θα καταφέρεις να ξεπεράσεις. Περνούν από την ζωή σου γιατί μοιάζουν με κάποια πλευρά του εαυτού σου. Φωτεινή είτε σκοτεινή.
Αν έχουν κάτι από την φωτεινή θα καταφέρεις δίπλα τους να την αναπτύξεις περισσότερο και από νεογέννητη να γίνει ολόκληρο θηρίο. Αν έχουν κάτι από την σκοτεινή θα μπορέσεις να την εντοπίσεις καθαρότερα βλέποντας την σε έναν άλλον άνθρωπο και αποδοκιμάζοντας την σιγά-σιγά να την συρρικνώσεις. Κάθε ένας που περνά από τον δρόμο σου είναι μία ευκαιρία για να γίνεις καλύτερος.
Ένας τρόπος για να αλλάξεις κάτι.
Ο ένας παίρνει από τον άλλον εκείνο που χρειάζεται την δεδομένη στιγμή της ζωής του και αν το μόνο που τους ενώνει είναι αυτή η ανάγκη τότε οι δρόμοι χωρίζουν ειρηνικά και φυσικά. Επίσης, κάθε εμπόδιο είναι μία ευκαιρία για ανάβαση, για αλλαγή. Όποιος και αν πέρασε από τον δρόμο μας είτε έφυγε είτε περπατάει ακόμα μαζί μας είναι ένα πρόσωπο που πρέπει να το σκεφτόμαστε με ευγνωμοσύνη.
Για παράδειγμα ακόμη και ο πιο χειριστικός άνθρωπος ήρθε κοντά σου για να μπορέσεις εσύ να πάψεις να είσαι αδύναμος και να γίνεις ο κύριος της ζωής σου. Ελκύουμε αυτό που χρειαζόμαστε και πολλές φορές χρειαζόμαστε μία κατάσταση δύσκολη γιατί μέσα από αυτήν θα εξελιχθούμε. Επιπλέον ελκύουμε εκείνο που νομίζουμε πως αξίζουμε και αν αυτό μας προκαλεί πόνο τότε ίσως καταλήξουμε να δούμε την πραγματική μας αξία.
Ελκύουμε όμως και εκείνους που ταιριάζουμε είτε αυτό ισχύει για μία χρονική περίοδο είτε για όλη την ζωή μας. Σε τελική ανάλυση λοιπόν ένα ευχαριστώ αξίζουν ‘καλοί’ και ‘κακοί’ γιατί ήταν μία κραυγή της ζωής για εξέλιξη και ενδυνάμωση. Εάν κάθε δυσκολία την δεις ως ένα σκαλοπάτι που θα σε οδηγήσει ψηλότερα τότε θα την μετατρέψεις από πόνο σε ευγνωμοσύνη. Η πικρία δεν θα έχει θέση στην καρδιά σου για τίποτε.
Εμπιστεύσου τη ζωή γιατί με κάθε τρόπο σου δείχνει τον δρόμο και ο δρόμος είναι προς τα πάνω.
Το πάρκο Hitachi Seaside, μια μικρή όαση κοντά στην μεγάλη πόλη, καλύπτει μια έκταση 3,5 εκταρίων και είναι γεμάτο με διάφορων ειδών λουλούδια που ανθίζουν όλο τον χρόνο!
Τα πιο διάσημα από αυτά είναι τα Nemophila (ή Μπλε μάτια μωρού), τα οποία ευδοκιμούν και ανθίζουν την άνοιξη και πιο συγκεκριμένα τον Απρίλιο.
