Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στο πολιτικό σκηνικό του τόπου. Τους τελευταίους μήνες ο πρώην πρωθυπουργός έδειχνε όλο και περισσότερο έτοιμος για το come back.
Η πρόσφατη συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου και το «Ενώπιος Ενωπίω» κατέστησε σαφές σε όλους πως η επιστροφή αυτή είναι δεδομένη. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι εδώ και διεκδικεί μια δυναμική είσοδο στη Βουλή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Μπορεί να μη ξέρουμε ακόμη με βεβαιότητα το όνομα του νέου του κόμματος, όμως ο ίδιος και οι στενοί συνεργάτες του εργάζονται πυρετωδώς για τη στελέχωση της ομάδας.
Ο Τσίπρας κάνει τη… ζημιά στο ΠΑΣΟΚ και… κλέβει την Λινού
Το ρεπορτάζ του Πληροφοριοδότη αναφέρει πως ο Τσίπρας είναι έτοιμος για μια μικρή νίκη. Να αποσπάσει το «ναι» της Αθηνάς Λινού. «Μπορεί η Αθηνά Λινού να πήγε στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όμως αν χρειαζόταν να ποντάρουμε θα υποστηρίζαμε πως στις επόμενες εκλογές θα είναι υποψήφια με το κόμμα Τσίπρα» αναφέρει χαρακτηριστικά. Θυμίζουμε πως η Λινού είχε βρεθεί στο πλάι του Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Η διαδρομή της Αθηνάς Λινού στην πολιτική σκηνή
Η πολιτική διαδρομή της Αθηνά Λινού είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα μετάβασης από την επιστήμη στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αν και για πολλά χρόνια ήταν γνωστή κυρίως για την ακαδημαϊκή και επιστημονική της δράση στον χώρο της επιδημιολογίας και της δημόσιας υγείας, η πρώτη της επαφή με την ενεργό πολιτική έγινε το 2009, όταν συμμετείχε ως υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως να εκλεγεί. Η παρουσία της τότε είχε περισσότερο συμβολικό και τεχνοκρατικό χαρακτήρα, καθώς εκπροσωπούσε τη σύνδεση της πολιτικής με την επιστημονική γνώση.
Η ουσιαστική της είσοδος στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ήρθε το 2023, όταν ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά της με τον ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία στον Βόρειο Τομέα Αθηνών, με τη δημόσια στήριξη του Αλέξη Τσίπρα. Στις διπλές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη βουλευτής και ανέλαβε καθήκοντα στις 21 Μαΐου 2023. Στη Βουλή επικεντρώθηκε κυρίως σε ζητήματα δημόσιας υγείας, παιδικής προστασίας, πρόληψης ασθενειών και σχολικών γευμάτων, δηλαδή σε τομείς που συνδέονται άμεσα με την επιστημονική της πορεία.
Η υποψηφιότητά της στον ΣΥΡΙΖΑ συμβόλιζε την προσπάθεια του κόμματος να ενισχύσει το τεχνοκρατικό και κοινωνικό του προφίλ, αξιοποιώντας πρόσωπα με αναγνωρισμένο επιστημονικό κύρος. Παράλληλα, εξέφραζε μια ευρύτερη στροφή προς προσωπικότητες με ισχυρή δημόσια παρουσία πέρα από τον στενό κομματικό μηχανισμό.
Ωστόσο, η κοινοβουλευτική της πορεία στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μεγάλη διάρκεια. Στις 28 Αυγούστου 2024 διεγράφη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, ύστερα από εσωκομματικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις γύρω από ζητήματα διαφάνειας που αφορούσαν το Ινστιτούτο Prolepsis. Έτσι, η πολιτική της διαδρομή μέχρι σήμερα αποτυπώνει μια σύντομη αλλά έντονη παρουσία, με σαφή τεχνοκρατικό χαρακτήρα και ισχυρό συμβολισμό.
Απόψε ένας ληστής γίνεται Άγιος. Κλέβει από το πουθενά Παράδεισο, ενώ όλοι τον είχαν ξεγραμμένο.
Απόψε ένας ‘’άγιος’’, προδίδει και αυτοκτονεί. Πηγαίνει και κρεμιέται. Και ας ήταν τρία χρόνια μαζί με τον Χριστό. Και ας έκανε ένα σωρό θαύματα. Και είδε πράγματα και θάματα δίπλα του να συμβαίνουν.
Απόψε ένας άλλος μαθητής, ντροπιάζεται. Ντροπιάζεται από ένα μικρό παιδί. Από ένα μικρό κορίτσι… ‘’Σε ξέρω εσένα’’, μόνο αυτό του είπε η μικρή. Και αυτός, άντρας μεγάλος, κρύβεται, φοβάται.
Αρνείται τον Θεό του. Και ακούει πετεινό. Και βγαίνει έξω. Και κλαίει. Κλαίει για την προδοσία του. Και αλλάζει. Μετανοεί. Και είναι αυτός, που πάνω του, μια Εκκλησία ολόκληρη οικοδομείται…
Απόψε μια Μάνα στέκεται δίπλα στο Σταυρό. Βουβά. Σιωπηλά. Και την καρδιά της την σκίζει ‘’δίκοπο μαχαίρι’’. Τώρα καταλαβαίνει…
Απόψε ένας Θεός σταυρώνεται. Και από τον Σταυρό Του πάνω συγχωρεί. Συγχωρεί τους όσους Τον σταυρώνουν…
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, και ιδιαίτερα τη Μεγάλη Παρασκευή, πολλοί αναζητούν γλυκά που να είναι νηστίσιμα αλλά και νόστιμα.
Τα φαγητά γίνονται πιο απλά, πιο λιτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να στερηθούμε τη γεύση και την απόλαυση. Το παρακάτω κέικ, το οποίο ανακαλύψαμε στο asproylas.gr, με ινδοκάρυδο και πορτοκάλι είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε: ένα εύκολο, νηστίσιμο γλυκό που φτιάχνεται με υλικά που έχουμε ήδη στην κουζίνα μας.
Δεν χρειάζεται μίξερ, δεν έχει λάδι, αυγά ή γαλακτοκομικά, και ετοιμάζεται σε λίγα μόλις λεπτά. Το άρωμα του φρέσκου πορτοκαλιού συνδυάζεται τέλεια με την καρύδα, δημιουργώντας ένα κέικ αφράτο, υγρό και ευωδιαστό. Ιδανικό για να το προσφέρουμε στους αγαπημένους μας μετά το τραπέζι ή να το απολαύσουμε με ένα ζεστό ρόφημα, οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.
Είναι μια συνταγή που ταιριάζει απόλυτα με την εποχή, απλή αλλά γεμάτη γεύση, και μπορεί εύκολα να γίνει αγαπημένη, όχι μόνο τις ημέρες της νηστείας, αλλά και κάθε φορά που θέλουμε κάτι γρήγορο και νόστιμο.
Νηστίσιμο κέικ της Μεγάλης Παρασκευής
Συστατικά
300 γρ αλεύρι μαλακό
250 γρ ζάχαρη
325 γρ ινδοκάρυδο
250 ml χυμό πορτοκαλιού
3 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
ξύσμα από τα πορτοκάλια που στύψαμε
1 κουτ. γλυκού άρωμα βανίλιας
Διαδικασία
Σε ένα μπολ ανάδευσης τοποθετούμε όλα τα στερεά υλικά και ανακατεύουμε με μια μαρίζ. Προσθέτουμε το χυμό πορτοκαλιού συνεχίζοντας την ανάδευση. Θα προκύψει ένα χυλός.
Στρώνουμε μια μακρόστενη φόρμα κέικ και μεταφέρουμε το μείγμα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς και αντιστάσεις για 30 λεπτά.
Βγάζουμε από το φούρνο αφήνουμε λίγο να κρυώσει και ξεφορμάρουμε.
Διάφορα είναι τα έθιμα για την ημέρα αυτή. Αλλάζουν από περιοχή σε περιοχή. Ποια είναι τα πιο χαρακτηριστικά.
Οι παλιότερες νοικοκυρές έμεναν μέχρι αργά το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης κάνοντας δουλειές του σπιτιού γιατί όπως έλεγαν «Τη Μεγάλη Παρασκευή δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα, καμία δουλειά του σπιτιού».
Μάλιστα έβαφαν τα αυγά το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης και τα έκρυβαν για να μην τα βρει η πένθιμη μέρα.
Η νηστεία επίσης γινόταν πιο σκληρή τη Μεγάλη Παρασκευή.
Ήταν ημέρα απόλυτης νηστείας, η Εκκλησία θυμίζει την πορεία του Ιησού προς τον Σταυρό και τον θάνατο, την ταφή του και εν τέλει την πλήρη επικράτηση του κακού επί του καλού μέχρι το δεύτερο να θριαμβεύσει με την Ανάσταση.
Σύμφωνα με τις ευαγγελικές περικοπές, ο Ιησούς σταυρώθηκε στις 9 το πρωί.
Το μαρτύριό του κράτησε 6 ώρες, ώσπου, στις 3 το μεσημέρι, παρέδωσε το πνεύμα λέγοντας «τετέλεσθαι».
Τα έθιμα της Μ. Παρασκευής είναι πολλά και διαφορετικά σ’ ολόκληρη την χώρα.
Στη Ναύπακτο, το βράδυ της Μ.Παρασκευής, πλήθος κόσμου, ντόπιοι και επισκέπτες, ακολουθούσαν την περιφορά του Επιταφίου, σχηματίζοντας πομπές, οι οποίες διέρχονται από το λιμάνι, όπου είναι αναμμένες δάδες ειδικά τοποθετημένες στις τάπες του Κάστρου, γύρω από το λιμάνι.
Στο μέσον της εισόδου του λιμανιού οι δάδες σχημάτιζαν ένα μεγάλο σταυρό, που φωταγωγούσε ολόκληρο το λιμάνι παρουσιάζοντας μία φαντασμαγορική εικόνα.
Οι άνθρωποι πηγαίνουν νωρίτερα και τοποθετούν χώμα στα σημεία που θα σταματήσει ο επιτάφιος. Μόλις τελειώσει η λειτουργία, πηγαίνουν και παίρνουν από εκείνο το χώμα και το σκορπούν στο σπίτι για να χαθούν οι κοριοί.
Στη Ζάκυνθο, η κατανυκτική ατμόσφαιρα και οι ιδιαιτερότητες του «Ζακυνθινού Πάσχα» με τα ιδιόμορφα «αντέτια» (έθιμα) το κάνουν να είναι ξεχωριστό.
Το μεσημέρι της Μ.Παρασκευής, πλήθος πιστών συμμετέχει στην περιφορά του Εσταυρωμένου πουδιασχίζει όλη την πόλη.
Στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων, η περιφορά του Επιταφίου, σύμφωνα με παμπάλαιο τοπικό έθιμο, γίνεται τις πρώτες πρωινές ώρες του Μ. Σαββάτου, ενώ με την ανατολή του ηλίου, ο Δεσπότης σηκώνει την Ανάσταση.
Με το πρώτο χτύπημα της καμπάνας, ο Δεσπότης αφήνει ελεύθερα άσπρα περιστέρια ενώ από το καμπαναριό πετάνε στο δρόμο πήλινα δοχεία, όπως και όλοι οι κάτοικοι του νησιού από τα παράθυρά τους.
Μεγάλη Παρασκευή
Η Μεγάλη Παρασκευή αναπαριστά τη δίκη του Ιησού από τον Πόντιο Πιλάτο, τη μαρτυρική του πορεία προς τον Γολγοθά και τη Σταύρωση. Πρόκειται για την ημέρα των Παθών.
Το βράδυ τελείται η περιφορά του Επιταφίου, ενώ οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα όλη την ημέρα. Σε κάποια μέρη της Ελλάδας, τα λουλούδια του Επιταφίου φυλάσσονται, μετά την περιφορά, από τους πιστούς γιατί θεωρούνται θαυματουργά.
Για τους πιστούς, η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι, ενώ το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή.
Πολλοί συνηθίζουν να πίνουν λίγο ξίδι εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού.Σε πολλές περιοχές της χώρας φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, το οποίο παραδίδουν στη φωτιά μετά την περιφορά του Επιταφίου.
Επίσης, την ημέρα αυτή οι πιστοί συνηθίζουν να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.
Στην Κρήτη τη Μεγάλη Παρασκευή υπάρχει το έθιμο ο ιερέας να μνημονεύει εντός της εκκλησίας πριν την περιφορά του Επιταφίου τα ονόματα όλων των κεκοιμημένων συγχωριανών της κάθε οικογένειας, έστω και πολλές γενιές πίσω.
Μεγάλη Παρασκευή: «Η ζωή εν τάφω…» – Η αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου Χριστού και ο Επιτάφιος
Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μέρα απόλυτου πένθους για όλη την Χριστιανοσύνη, της απόλυτης αργίας και της απόλυτης νηστείας. Η μέρα που κορυφώνεται το Θείο Δράμα των Παθών του Χριστού – Το βράδυ η (μικρή) περιφορά του Επιταφίου εξώ από τους Ιερούς Ναούς.
Την ημέρα αυτή επιτελούμε τα σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τις ύβρεις, τους γέλωτας, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην και προπάντων τον Σταυρόν και τον Θάνατον, τα οποία για χάρη μας εκουσίως καταδέχτηκε να πάθει ο Κύριος.
Ακόμη, θυμόμαστε και τη σωτήρια πάνω στον σταυρό ομολογία του ευγνώμονα ληστή, που σταυρώθηκε μαζί με τον Κύριο.
«Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔρθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου», ομολόγησε βαθιά μετανιωμένος, την ώρα που όλοι Τον περιγελούσαν ή Τον αρνούνταν και ο Κύριος τον βεβαίωσε ότι θα ήταν σε λίγο μαζί Του πρώτος στον Παράδεισο!
Εκείνος, αφού συγχώρεσε και τους σταυρωτές Του, φρόντισε και για την Παναγία Μητέρα Του, αναθέτοντάς την στον αγαπημένο Του μαθητή, Ιωάννη, ολοκλήρωσε πια το έργο Του πάνω στη Γη: «Τετέλεσται», είπε και ο Αθάνατος καταδέχτηκε τον θάνατο, για να μας χαρίσει και το πολυτιμότερο δώρο: την ανάστασή μας και την αιώνια ζωή.
Σε μας μένει να δεχτούμε τη θυσία Του, να Τον αγαπήσουμε, να βαδίσουμε μαζί Του τον δρόμο που βάδισε Εκείνος τηρώντας τις εντολές που μας άφησε, για να φτάσουμε κι εμείς στο τέλος να απολαύσουμε τα πλούσια δώρα που μας χαρίζει η αγάπη και η θυσία Του.
Η Αποκαθήλωση
Στην εκκλησία δεν γίνεται Θεία Λειτουργία. Το πρωί, στον Εσπερινό, γίνεται η Αποκαθήλωση (κατεβαίνει το σώμα του Χριστού από τον Σταυρό) και βγαίνει ο Επιτάφιος. Οι πιστοί προσκυνούν το Ευαγγέλιο πρώτα και τον Επιτάφιο.
(Ο Επιτάφιος είναι ειδικό ύφασμα, πάνω στο οποίο είναι κεντημένο ή ζωγραφισμένο το άχραντο Σώμα του Χριστού και τα πρόσωπα που φρόντισαν για την Αποκαθήλωση και την Ταφή Του).
Το βράδυ γίνεται περιφορά του Επιταφίου (η κηδεία και η ταφή, σαν να λέμε, του Χριστού) και ψάλλονται τα Εγκώμια του Επιταφίου Θρήνου σε τρεις στάσεις: (« Ἡ Ζωή ἐν τάφῳ…», «Αἱ γεννεαί πᾶσαι…» , «Ἀξιον ἐστί…»).
Επιστρέφοντας και μπαίνοντας στον ναό, περνούμε όλοι κάτω από τον Επιτάφιο, για να ευλογηθούμε.
Τα γεγονότα της Μεγάλης Παρασκευής
O Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο.
Αυτός, αφού Τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δυο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο, αφού τον μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη των όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί.
Από ’κει και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σα σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι.
Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς τον Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δυο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στον Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή.
Γύρω στην ενάτη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει:
«Τετέλεσται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφάζονταν, σύμφωνα με τον νόμο, ο πασχαλινός αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προτυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό, πρίν από 1043 χρόνια.
Το δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτή αίμα και νερό.
Τέλος, κατά τη δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δυο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιο του μεγάλο λίθο.
Αυτά τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.
Λέγομαι Νεκταρία και αυτό το Πάσχα αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.
Είμαι μονογονέας έχασα τον άντρα μου σε έναν γάμο απο μπαλωθιές.Ήταν φωτογράφος και ειχε παει να τραβηξει το μυστήριο και το γλέντι.
Μία σφαίρα τον βρήκε κατά λάθος στο κεφάλι και έσβησε επί τόπου. Έμεινα έτσι απο τη μια στιγμή στην αλλη ολομόναχη με δύο νεογέννητα 20 ημερών. Μέσα σε ένα 6μηνο η ζωή μας άλλαξε για πάντα και βρεθηκαμε κυριολεκτικά…στον δρόμο…
Η πρώην γυναίκα του άντρα μου, όταν έμαθε ότι πέθανε διεκδίκησε το μερίδιο του παιδιού της από το σπίτι. Έβαλε δικηγόρους, λυτούς και δεμένους , εγώ δεν είχα φράγκο τότε και μας έβγαλε έξω. Βλέπεις το σπίτι, ήταν στο όνομα του αντρα μου και τα παιδιά δεν είχε προλάβει να τα αναγνωρίσει, είχαμε πει θα το κάναμε λίγο αργότερα, εκείνος έτρεχε απο γάμο σε βάφτιση μεχρι αργά και εγώ τρελλαμένη και μόνη με τα μωρά στο σπίτι. Είχαμε πει το ίδιο καΙ για τον γάμο οπότε στα χαρτιά δεν φαινόμασταν πουθενά ως αντρόγυνο. Έτσι βρεθήκαμε στον δρόμο….
Μας φιλοξένησε μια θεία μου για λίγο καιρό. Εγώ δεν εργαζόμουν και έπρεπε να κάνω κάτι αλλά δεν με έπαιρνε κανείς. Είχαν περάσει δυο εβδομάδες και η θεία δυσανασχετούσε. Μπήκα έτσι θολωμένη μέσα στο πρώτο μαγαζί που βρήκα μπροστά μου, κηροποιείο-αποθήκη στο κέντρο της Αθήνας ήταν. Είχα 500 δραχμές (δεν υπήρχαν τα ευρώ τότε) και αγόρασα κεριά. Όπως μου τα έδωσε τα βούτηξα και όρμησα έξω από την εκκλησία. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Ξεπούλησα.
4 μερες και 4 νυχτες όρθια και άυπνη ξημέρωσα έξω απο την εκκλησία να πουλάω κεριά, να πηγαίνω στο κηροποιείο για εφοδιασμό και ξανά πίσω. Δεν θα ξεχάσω που ενώ πούλαγα κεριά είδα μια γνωστή του άντρα μου και πήγα και κρύφτηκα από ντροπή. Δεν ήθελα να ξέρουν. Με τον καιρό με συμπάθησε ο παπάς, καλή του ώρα, μου έδινε φαγητό και ρούχα για τα παιδιά και ύστερα άρχισα να καθαρίζω την εκκλησία και να πληρώνομαι. Πέρασε έτσι ο καιρός και μάζεψα κάποια λίγα λεφτά και καταφέραμε και φύγαμε από τη θεία μου και νοίκιασα ένα μικρό σπιτι.
Κάποιες φορές επαιρνα και τα παιδιά μαζί στην εκκλησία. Κατάφερα από τα κεριά και την καθαριοτητα στην εκκλησία να ζήσω τα παιδιά μου. Μετά από 5 χρόνια, μια κοπέλα που ερχόταν συχνά στις λειτουργίες, και μιλάγαε,μου είπε πως ο αδερφός της έψαχνε γραμματέα στο εργοστάσιό του. Ηξερα λίγα Αγγλικά και υπολογιστές. Με προσέλαβε με τον κατώτερο μισθό επειδή ήμουν ανειδίκευτη αλλά καλώς έκανε, μια ζωή θα του χρωστώ ευγνωμοσύνη που με εμπιστεύτηκε και μου άλλαξε τη ζωή.
Σε 5 χρόνια έφερνα την εταιρία βόλτα. Τα παιδιά μου είχαν μεγαλωσει, ήταν πια 11 ετών. Μετακομίσαμε σε μεγαλύτερο σπίτι, έμαθα να οδηγώ πήρα και αυτοκινητο. Μπήκα μέτοχος στην εταιρία και σήμερα ειναι δική μου. Η εταιρία που βλέπετε στην Εθνική Αθηνών Λαμίας με μεγάλα φωτεινά γράμματα, ανήκει σε εμένα που πούλαγα κεριά Μεγάλη Παρασκευή για να ταίσω τα παιδια μου. Τους γιους μου, που σήμερα δουλεύουν μέσα σε αυτη γιατί εγώ έχω αποσυρθεί.
Να έχετε πίστη στον εαυτό σας και ΜΕΤΑ Στο Θεό.
Να παλεύετε και να δουλεύετε. Όποια δουλειά και να είναι δεν έχει σημασία. Ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε φτάσει. Η σκληρή δουλειά πάντα ανταμοιβεται.
Κι αν κάτι μου έμαθε αυτή η ιστορία είναι πως δεν είναι όλοι οι Παπάδες κακοί.
Ένα χρώμα αυτοκινήτου απαγορεύτηκε και δεν πρόκειται να το ξαναδείτε να κυκλοφορεί στους δρόμους ύστερα από επίσημη απόφαση.
Αλλάζουν τα πάντα στα χρώματα των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στην Ευρώπη ύστερα από μια απόφαση-κόλαφος για ένα χρώμα.
Ο λόγος για το εξασθενέςχρώμιο το οποίο δίνει αυτή τη χαρακτηριστική μεταλλική λάμψη σε όποια επιφάνεια του αυτοκινήτου γίνεται επιμετάλλωση.
Αυτοκίνητα: Γιατί απαγορεύτηκε το εξασθενές χρώμιο
Το εν λόγω στοιχείο διαθέτει καρκινογόνο δράση και εντοπίζεται στους ρύπους που εκλύονται κατά τη διαδικασία της επιμετάλλωσης μιας επιφάνειας ή ενός εξαρτήματος, ρύποι που είναι έως και 500 φορές πιο τοξικοί έναντι εκείνων που εκπέμπει ένας κινητήρας πετρελαίου ή βενζίνης κατά τη λειτουργία του.
Στο αυτοκίνητο χρησιμοποιείται συνήθως στις μάσκες των αυτοκινήτων, στους προφυλακτήρες και τους τροχούς, ενώ παρουσία έχει και στην καμπίνα.
Η πρόταση αναμένεται να υλοποιηθεί στο τέλος του 2024 και πλέον οι κατασκευαστές καλούνται να βρουν εναλλακτική λύση.
Εκτός από το εξασθενές χρώμιο σε αυτά περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων ο μόλυβδος, ο υδράργυρος και το κάδμιο.
Μάλιστα, η απαγόρευση αναμένεται να επεκταθεί και σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους στο εγγύς μέλλον.
Τάκης Χαλάς: Το μοναχικό τέλος του πιο αγαπημένου νάνου
Ο Τάκης Χαλάς πέθανε ξεχασμένος από τους συναδέλφους του. Με τον θάνατό του απέδειξε πως υπάρχουν άνθρωποι ψηλότεροι από το μπόι τους.
Δούλευε σε βενζινάδικο πριν κατορθώσει να φτάσει να παίζει στο Εθνικό Θέατρο κερδίζοντας τον τίτλο του πιο μικρόσωμου ηθοποιού που έπαιξε στη «Μέκκα» των εγχώριων σκηνών.
Κατόρθωσε και στάθηκε ανάμεσα σε ιερά τέρατα του χώρου, πριν καταλήξει ξεχασμένος από τους πάντες και τα πάντα στην Πάρο, με μοναδικό στήριγμα του μέχρι το θάνατο την πολυαγαπημένη του αδερφή, η οποία στάθηκε βράχος στο πλάι του, μέχρι την τελευταία στιγμή. Η ιστορία του Τάκη Χαλά εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να συγκινεί.
Δείτε το βίντεο:
Η συνάντηση στο βενζινάδικο, που του άλλαξε τη ζωή
Ο Τάκης Χαλάς γεννήθηκε το 1951. Ο νανισμός από τον οποίο έπασχε (ιδιαίτερα) εκείνη την εποχή ήταν, επί της ουσίας, «διαβατήριο» για μια ζωή δύσκολη, γεμάτη διακρίσεις. Σε νεαρή ηλικία ο Χαλάς έπιασε δουλειά σε ένα βενζινάδικο και εκεί για πρώτη φορά η τύχη του χαμογέλασε… διάπλατα.
Μια ημέρα ο σπουδαίος θεατρικός παραγωγός Βαγγέλης Λιβαδάς, σταμάτησε για να βάλει βενζίνη. Έμεινε να παρατηρεί τον «δαιμόνιο» κοντό. Ο Χαλάς, συνηθισμένος από τέτοιες συμπεριφορές έβγαλε από τη θήκη του, το πιο σημαντικό όπλο που διέθετε. Τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ.
«Τι κοιτάς αφεντικό; Που η μάνικα είναι ψηλότερη από εμένα»; είπε, απευθυνόμενος στον Λιβαδά ο οποίος κατάλαβε πως δεν είχε απέναντι του κάποιον τυχαίο άνθρωπο αλλά μια χαρισματική προσωπικότητα και βέβαια δεν έχασε την ευκαιρία. Έβγαλε τον Χαλά από το βενζινάδικο και τον έβαλε στον… μαγικό χώρο του θεάματος.
Αρχικά, του δίνει ένα μικρό ρόλο σε μια καλοκαιρινή επιθεώρηση στο θέατρο Παρκ. Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Στη συνέχεια ο αγαπημένος νάνος θα βάλει στο βιογραφικό του συμμετοχές σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου όπως «Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ», «Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ», «Ο Θανάσης στη Χώρα της σφαλιάρας», «Η ζούγκλα των πόλεων», «Ο Μανωλιός ξαναχτυπά» κ.ά.
Παράλληλα, θα συνεργαστεί με σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Λάμπρος Κωντσαντάρας, η Μάρω Κοντού, ο Κώστας Βουτσάς, η Αιμιλία Υψηλάντη, ο Αντώνης Παπαδόπουλος, ο Μάνος Κατράκης, ο Σπύρος Καλογήρου, η Μαίρη Χρονοπούλου και ο Γιώργος Παπαζήσης. Με την πάροδο του χρόνου, ο Τάκης Χαλάς, έφτιαξε όνομα στο χώρο και έγινε ο μικρόσωμος ηθοποιός που ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό και προκαλούσε το γέλιο ακόμα και μόνο με τις κινήσεις ή τους μορφασμούς του.
Η μεγάλη επιτυχία του Χαλά, ωστόσο, ήρθε με τις βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80 όπου έλαβε και τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα. «Αδέσποτος καβαλάρης», «Κερατάς και δαρμένος», «Ο Ράμπο, ο κοντός και η τάπα», «Ριφιφίδες του έρωτα», είναι μερικές από αυτές. Εκεί ο μικρόσωμος ηθοποιός έδειξε τις τεράστιες δυνατότητες που είχε στην κωμωδία καθώς, όπως έλεγαν άνθρωποι που ήξεραν πρόσωπα και πράγματα εκείνη την εποχή, πολλές φορές αγνοούσε το σενάριο και έβαζε τη δικιά του χιουμοριστική πινελιά.
Το μοναχικό τέλος
Όσο μεγάλη και αν ήταν εκείνη η επιτυχία, ωστόσο, ο Τάκης Χαλάς πάντα θεωρούσε πως η στιγμή της δικής του καταξίωσης ήρθε όταν έγινε ο πιο μικρόσωμος ηθοποιός που κατάφερε και έπαιξε σε παράσταση στο Εθνικό Θέατρο.
Οι κόποι του, η σκληρή δουλειά αλλά και το πηγαίο ταλέντο του, επιβραβεύτηκαν όταν πάτησε στη σκηνή τόσο του Εθνικού όσο και του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» για διάφορες παραστάσεις. «Καζιμίρ και Καρολίνα» το 1981, «Βολπόνε» το 1986, «Η γυναίκα της Ζάκυνθος» το 1998 αλλά και ο «Δον Ζουάν» το 2000 η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία σπουδαία δουλειά του μικρόσωμου ηθοποιού. Από εκεί και πέρα η ζωή επιφύλαξε μόνο πίκρες και πόνο…
Τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε ο Τάκης Χαλάς ήταν πολλά. Τα περισσότερα και σημαντικότερα από αυτά εστιάζονταν στα πόδια του εξαιτίας του νανισμού από τον οποίο έπασχε. Όπως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς, μόνο εύκολα αντιμετωπίσιμα δεν ήταν αυτά τα προβλήματα και έτσι σταδιακά ο Χαλάς άρχισε να χάνεται από το καλλιτεχνικό στερέωμα.
Ο Στάθης Ψάλτης μαζί με τον «νάνο γίγαντα» Τάκης Χαλάς χάρισαν αξέχαστες στιγμές με την ατάκα «Δεν πονάς – Δεν πονάω! Όρμα και φάτον!». Ο Τάκης Χαλάς καθιερώθηκε στη συνείδηση του κοινού μέσα από τις βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80, συμμετέχοντας σε ταινίες όπως «Αδέσποτος καβαλάρης», «Κερατάς και δαρμένος», «Ράμπο 14» και «Ριφιφίδες του έρωτα», ενώ εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Το ημερολόγιο ενός θυρωρού», «Οι μεν και οι δεν» και «Οι αγνοημένοι». Έγινε ιδιαίτερα αγαπητός μέσα από τις βιντεοκασέτες της εποχής, συνεργαζόμενος με μεγάλα ονόματα όπως ο Θανάσης Βέγγος, ο Κώστας Τσάκωνας και ο Απόστολος Σουγκλάκος.
Από τους πόνους δεν κατάφερε ποτέ ξανά να ανέβει στη σκηνή ή να παίξει σε κάποια ταινία. Μην αντέχοντας άλλο έφυγε από την Αθήνα και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι της αδερφής του στην Πάρο. Προσπάθησε να πάρει και μια αναπηρική σύνταξη προκειμένου να μπορεί να αυτοσυντηρείται αλλά δεν του δόθηκε ποτέ (σε μια εποχή που όπως αποδείχθηκε στα μετέπειτα χρόνια, οι αναπηρικές συντάξεις δίνονταν ακόμα και σε τυφλούς που… έβλεπαν τα πάντα).
Δείτε το βίντεο:
Το χειρότερο είναι πως ο Χαλάς ξεχάστηκε γρήγορα και απ’ όλους. Ακόμα και από τους συναδέλφους τους με τους οποίους μαζί έκαναν μεγάλες επιτυχίες. Κανείς δεν τον θυμήθηκε στα δύσκολα χρόνια. Λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, το 2003, συγχώρεσε τους πάντες και ζήτησε από την αδερφή του να τους καλέσει όλους στην κηδεία του. Τελικά δεν πήγε κανείς…
«Την τελευταία φορά που τον είδα, πριν κάμποσα χρόνια, ήταν στη Πάρο, είχε βρει άσυλο στην αδερφή του. Είχαμε τελειώσει μια παράσταση στο νησί και βόλταρα, αργά τη νύχτα στη παραλία, όταν άκουσα ένα ξεψυχισμένο ψίθυρο σ’ ένα παγκάκι, σταμάτησα κι ήταν ο κοντούλης συνάδελφος μέσα στη νύχτα. Ανήμπορος και με πρησμένα πόδια. […]
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
Συχώρα μας φίλε Τάκη και μένα και τους άλλους που δεν ήρθαμε στον αποχαιρετισμό, αλλά ντρεπόμαστε γιατί όλοι σε είχαμε ξεχάσει, πώς λοιπόν να σε θυμόμαστε στο φριχτό φευγιό σου από ένα κόσμο θεατρίνικο γεμάτο υποκρισία… Θα μιλήσουμε άλλοτε αν ηθοποιός σημαίνει φως ή απλά ένα επάγγελμα», έγραψε λίγα χρόνια ο ηθοποιός Κώστας Τσάκωνας.
Πού αφήνει τη βίλα στην Κηφισιά, τα εκατομμύρια μετρητά και τα 5 σπίτια
Κάτω από το κρεβάτι όπου άφησε την τελευταία της πνοή η Μαρινέλλα, κρυβόταν ένα τελευταίο μυστικό.
Ένα χαρτί, σιωπηλό, διπλωμένο προσεκτικά, σαν να περίμενε τη στιγμή που όλα θα είχαν τελειώσει για να αποκαλυφθεί. Μια διαθήκη. Ένα τελευταίο αντίο γραμμένο όχι με λόγια, αλλά με αποφάσεις ζωής. Το δωμάτιο ήταν ακόμη γεμάτο από την παρουσία της.
Η σιωπή βαριά. Οι τοίχοι έμοιαζαν να κρατούν μέσα τους τη φωνή της, εκείνη τη φωνή που για δεκαετίες γέμιζε ψυχές. Και τώρα… μόνο η απουσία.
Το παλάτι της Μαρινέλλας
Η διαθήκη, σύμφωνα με πληροφορίες, αγγίζει τα 7.500.000 ευρώ. Μα τα χρήματα δεν ήταν ποτέ το σημαντικό. Ήταν ο τρόπος που μοίραζε την αγάπη της. Στη Λούλα, την αδελφή που στάθηκε δίπλα της μια ολόκληρη ζωή, αφήνει τη βίλα της Κηφισιάς. «Αυτές οι αδελφές ήταν για 45 χρόνια μαζί, νομίζω έμεναν και στο ίδιο σπίτι. Ένα σπίτι που δεν ξέρω αν το ξέρει ο πολύς κόσμος ήταν της Ρένας της Βλαχοπούλου.
Η Ρένα το ξεκίνησε, το έχτισε πριν μπει μέσα, όμως, το πούλησε. Ό,τι λεφτά είχε και δεν είχε τα έβαλε για να χτίσει το σπίτι στην Κηφισιά. Έβαλε το οικόπεδο, έχτισε το σπίτι, απέναντι άλλη μια κυρία έχτισε το άλλο σπίτι. Μου έλεγε η Ρένα έβαζα εγώ τα παράθυρα, τα έβαζε κι εκείνη, έβαζε τις πόρτες, το ίδιο κι εκείνη. Κάποια μέρα βλέπει την κυρία απέναντι στα μαύρα ντυμένη να κλαίει και της λέει τι έπαθες χρυσή μου γιατί κλαις, και της απαντάει πέθανε ο άντρας μου! Πέθανε ο άντρας σου; είπε η Ρένα πριν μπείτε στο σπίτι; Το πουλάω το σπίτι! Και κάπως έτσι το πήρε ο Βοσκόπουλος με τη Μαρινέλλα όταν παντρευτήκανε και μετά έμεινε στη Μαρινέλλα».
Η κατοικία αυτή είναι μια κομψή βίλα περίπου 160 τετραγωνικών μέτρων, σε μια από τις πιο ήσυχες και όμορφες περιοχές της Κηφισιάς. Περιτριγυρισμένη από πράσινο και με έντονα στοιχεία παλιάς αθηναϊκής αρχοντιάς, αποτέλεσε για χρόνια το προσωπικό καταφύγιο της Μαρινέλλας. Εκεί πέρασε στιγμές ηρεμίας και δημιουργίας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κρατώντας την προσωπική της ζωή διακριτικά προστατευμένη. Το σπίτι αυτό δεν ήταν απλώς μια κατοικία, αλλά ένας χώρος γεμάτος αναμνήσεις και σημαντικές στιγμές. Σήμερα, η βίλα αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική αξία, καθώς αποτελεί ένα από τα τελευταία κομμάτια της ζωής της, που θυμίζει τη διαδρομή μιας σπουδαίας καλλιτέχνιδας που άφησε το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι.
Ο σπαραγμός της Τζωρτίνας
Στην κόρη της, Τζωρτίνα Σεργιέρη, περνούν τα εκατομμύρια σε μετρητά.Καιστα εγγόνια της, τα πέντε σπίτια μια παρακαταθήκη για το μέλλον, μια σιωπηλή αγκαλιά που θα τους συνοδεύει για πάντα.
Κι όμως, την ίδια στιγμή, τίποτα από αυτά δεν μπορούσε να απαλύνει τον πόνο. Μπροστά στο φέρετρο, η Τζωρτίνα λύγισε. Δεν υπήρχαν πια άμυνες. Δεν υπήρχε δύναμη. Μόνο μια κόρη που έχανε τη μάνα της. Έπεσε πάνω της, σαν να ήθελε να τη ζεστάνει, να τη φέρει πίσω, να αρνηθεί την πραγματικότητα.
Και μέσα στον σπαραγμό της, ακούστηκε μια φράση που πάγωσε τον χρόνο: «Μάνα, που πας… σήκω πάνω να μου τραγουδήσεις». Ήταν μια κραυγή που δεν ζητούσε απάντηση. Ήταν μια προσευχή. Μια ανάγκη να γυρίσει ο χρόνος πίσω, έστω για μια στιγμή. Να ακουστεί ξανά η φωνή της. Να υπάρξει άλλη μια αγκαλιά. Η Μαρινέλλα έφυγε, αλλά άφησε πίσω της έναν κόσμο γεμάτο αναμνήσεις. Και ίσως τελικά, αυτό που βρέθηκε κάτω από το κρεβάτι της να μην ήταν απλώς μια διαθήκη. Ήταν η τελευταία της πράξη φροντίδας. Ένα σημάδι ότι ακόμη και στο τέλος, σκεφτόταν εκείνους που αγάπησε. Γιατί κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι όταν φεύγουν… δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Η διαδρομή
Η Κυριακή Παπαδοπούλου, γνωστή στο ευρύ κοινό με το καλλιτεχνικό όνομα Μαρινέλλα, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938 και καθιερώθηκε ως μία από τις κορυφαίες φωνές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Καταγόταν από οικογένεια με ρίζες στην Κωνσταντινούπολη και ήταν το τέταρτο και νεότερο παιδί. Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε την κλίση της στη μουσική, συμμετέχοντας σε παιδικές ραδιοφωνικές εκπομπές, όπου ξεχώρισε ερμηνεύοντας ακόμη και έργα του Franz Schubert. Σε ηλικία μόλις 12 ετών έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα μέσα από διαφημιστικές εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, ενώ στα 17 της εντάχθηκε ως ηθοποιός στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, με τον οποίο πραγματοποίησε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Καθοριστική υπήρξε μια τυχαία στιγμή: όταν η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε, η νεαρή τότε Μαρινέλλα την αντικατέστησε στη σκηνή, ερμηνεύοντας τραγούδια όπως το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο. Η εμφάνισή της εντυπωσίασε και πολύ σύντομα καθιερώθηκε ως η βασική τραγουδίστρια του θιάσου, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μεγάλη της καριέρα.
Ο Καζαντζίδης
Στην προσωπική της ζωή η Μαρινέλλα είχε κάνει δύο γάμους με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Τόλη Βοσκόπουλο, ενώ από τη σχέση της με τον Φρέντυ Σερπιέρη απέκτησε τη μοναχοκόρη της. Η καλλιτεχνική κληρονομιά που άφησε πίσω της η Μαρινέλλα είναι μεγάλη και σημαντική, αφού έχει στο ενεργητικό της σπουδαία τραγούδια αλλά και συμμετοχές σε ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Εκτός από την επαγγελματική της σταδιοδρομία, η Μαρινέλλα απασχόλησε με την προσωπική της ζωή. Οι δύο γάμοι της ήταν με σημαντικούς καλλιτέχνες, τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Τόλη Βοσκόπουλο, όπου με τον καθένα ξεχωριστά διέγραψε μια λαμπρή επαγγελματική πορεία. Από την άλλη, η σχέση με τον Φρέντυ Σεργιέρη μπορεί να μην έφτασε ποτέ μέχρι την εκκλησία, αλλά της χάρισε το ωραιότερο δώρο της ζωής της, την κόρη της Τζωρτίνα Σερπιέρη. Η Μαρινέλλα με τον Στέλιο Καζαντζίδη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά ζευγάρια της εποχής. Συνεργάστηκαν, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν με τον Τύπο να ασχολείται ιδιαίτερα με τη σχέση του ζευγαριού που συνολικά κράτησε δέκα χρόνια.
Ο γάμος τους φιλοξενήθηκε στα περιοδικά της εποχής, ωστόσο κράτησε πολύ λίγο. Οι δύο καλλιτέχνες γνωρίστηκαν προς τα τέλη της δεκαετίας των 50s, συγκεκριμένα το 1954, στη Θεσσαλονίκη -τόπο καταγωγής της τραγουδίστριας. Μάλιστα, την περίοδο που γνωρίστηκαν ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν αρραβωνιασμένος με την Καίτη Γκρέυ. Η Μαρινέλλα είχε πει σε συνέντευξή της για τη γνωριμία τους: «Τον Καζαντζίδη τον γνώρισα από τον Στέλιο Ζαφειρίου. Εγώ δεν είχα ιδέα ποιος ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης, δεν τον ήξερα. Μου λέει “Τραγουδάς ωραία, μπράβο! Σκέφτεσαι να κάνεις;”, λέω “Ξέρω” και μετά μου λέει “Ψαρεύεις;”. Λέω “Βεβαίως” και με ρωτά “Πάμε για ψάρεμα;”. Ψαρέψαμε, δεν πιάσαμε τίποτε, αλλά μάλλον έπεσε ένα φλερτάκι εκεί θυμάμαι. Φορούσα μαγιό και φαίνεται ότι έτσι του άρεσα του Στέλιου. Τσαχπινιά ήμουν, ένα γλυκό συμπαθητικό κορίτσι, αλλά δεν ήμουν όμορφη. Αυτό δεν εμπόδισε κανέναν να με αγαπήσει πάρα πολύ!»
Η τραγουδίστρια σε τηλεοπτική της συνέντευξη είχε αναφέρει πως με τον Στέλιο Καζαντζίδη ερωτεύτηκαν με το που κοίταξε ο ένας τον άλλον. Οι δύο τους θα γίνουν αχτύπητο δίδυμο, θα φέρουν κόσμο της καλής κοινωνίας στα μπουζούκια να τους ακούσει και θα αγαπηθούν πολύ από τους Έλληνες του εξωτερικού.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 7 Μαΐου 1964 στο Χαλάνδρι με κουμπάρους έναν στενό φίλο του Καζαντζίδη και το ζεύγος Μανώλη Χιώτη και Μαίρη Λίντα. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, το ζευγάρι είχε πολλά προβλήματα με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο διαζύγιο δύο μόλις χρόνια μετά το γάμο. Παρόλο που καλλιτεχνικά ο ένας με τον άλλον είχαν απόλυτη σύνδεση και αρμονία στην προσωπική τους ζωή δεν ταίριαζαν καθόλου. Από τα σοβαρότερα θέματα της σχέσης τους ήταν όταν ο Στέλιος Καζαντζίδης θέλησε να αποσυρθεί από τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, ενώ εκείνη όχι. Το οριστικό διαζύγιο ήταν μονόδρομος και ο καθένας ακολούθησε ξεχωριστό επαγγελματικό δρόμο.
Η σχέση με τον Φρέντι Σερπιέρη και το παιδί εκτός γάμου
Η σχέση της Μαρινέλλας με τον Φρέντι Σερπιέρη κράτησε τέσσερα χρόνια. Το ζευγάρι, παρόλο που δεν ανέβηκε ποτέ τα σκαλιά της εκκλησίας, δημιούργησε οικογένεια. Η τραγουδίστρια μαζί με τον Φρέντι Σερπιέρη απέκτησαν μια κόρη, την Τζωρτζίνα, η οποία ήταν πάντα ο «φύλακας άγγελος» της Μαρινέλλας και ζούσαν μαζί στην Κηφισιά. Η γνωστή τραγουδίστρια είχε πει σχετικά με την απόκτηση παιδιού, εκτός γάμου, σε μια εποχή που ήταν ταμπού: «Ήμουν τόσο τολμηρή για την εποχή μου. Να βλέπεις μια γυναίκα με την κοιλιά να τραγουδάει. Δεν έδωσα ποτέ καμία σημασία. Ζούσα για αυτό το παιδί και δεν με ενδιέφερε τίποτε. Ο κόσμος το ήξερε. Δεν βγήκα ποτέ να πω ποιος, πώς, τι. Ποτέ. Ήξερε ο κόσμος για μια σχέση που είχα. Δεν το έκρυψα, δεν μπήκα στο καβούκι μου. Βγήκα και είπα “αυτή είμαι”. Με δέχτηκε ο κόσμος έτσι ακριβώς όπως ήμουν, με αγάπησε πιο πολύ, μπορώ να πω. Θάρρος ήθελε. Η κοινωνία τότε δεν μπορούσε να το δεχτεί. Θα μπορούσε να πει “σαν δεν ντρέπεται”. Ήθελε τόλμη. Ήμασταν δύο τότε που το τολμήσαμε. Εγώ και η Έλενα Ναθαναήλ».
Μάλιστα, σε παλαιότερη συνέντευξή της είχε μιλήσει για τον πρώην σύντροφό της και πατέρα της μοναχοκόρης της, ο οποίος απεβίωσε το 2016. «Τον Φρέντυ Σερπιέρη τον είχα ερωτευτεί πολύ. Ήμασταν τέσσερα χρόνια μαζί. Μετά τη γέννηση της κόρης μας, εκείνος ήθελε να παντρευτούμε. Του είπα, όμως, ότι δεν χρειάζεται, καλύτερα να μείνουμε φίλοι. Φυσικά την αναγνώρισε, της έδωσε το όνομά του, έγιναν όλα όπως έπρεπε. Τον αγαπάω πολύ, είναι εξαιρετικός άνθρωπος κι αυτός και η γυναίκα του, η Σαμπίνα, ο γιος τους επίσης, που είναι πραγματικός αδελφός της κόρης μου».
Ο δεύτερος γάμος με τον Τόλη Βοσκόπουλο και το δεσμό του με την κόρη της, Τζωρτζίνα
Η Μαρινέλλα μπήκε στη ζωή του Τόλη Βοσκόπουλου λίγο καιρό αφού ο τραγουδιστής είχε χωρίσει με τη Ζωή Λάσκαρη. Οι δυο τους ταίριαξαν πολύ και οι κοινές τους εμφανίσεις, όπως και τα τραγούδια τους, μεταξύ άλλων το «Εγώ και Εσύ», άφησαν εποχή. Οι δύο καλλιτέχνες γνωρίστηκαν το 1973 και δύο χρόνια αργότερα από την πρώτη γνωριμία παντρεύτηκαν σε μια ιδιωτική τελετή στο σπίτι τους, στο Παγκράτι. Ήταν Δεκέμβριος του 1975, όταν αντάλλαξαν όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης. Αντί για νυφικό και γαμπριάτικο κοστούμι φόρεσαν τζιν και άλλαξαν βέρες μαζί με στενούς φίλους, ενώ το ίδιο βράδυ διασκέδασαν στο νυχτερινό κέντρο που εμφανιζόταν ο Τόλης Βοσκόπουλος. Ήταν από τα πιο εμπορικά ζευγάρια της εποχής τους και κατάφεραν να κάνουν μαζί μεγάλη επιτυχία όπου και να εμφανίζονταν, ενώ και οι δίσκοι τους είχαν μεγάλη απήχηση. Η Μαρινέλλα είχε ήδη αποκτήσει την κόρη της, Τζωρτζίνα, η οποία μεγάλωσε με τη φιγούρα του Τόλη Βοσκόπουλου στο σπίτι όπου ζούσαν οικογενειακά.
Μαρινέλλα και Τόλης Βοσκόπουλος χώρισαν οριστικά το 1981 με τον τραγουδιστή να φεύγει από το σπίτι τους στην Κηφισιά και να μετακομίζει στα νότια προάστια. Σύμφωνα με τα Μέσα της εποχής, ο χωρισμός ήταν πολύ δύσκολος και οι δύο τους δεν βρέθηκαν ποτέ ξανά – ούτε μιλούσαν σε συνεντεύξεις ο ένας για τον άλλον.
Αγιος Παίσιος: «Την Μεγάλη Παρασκευή εάν θέλει κάποιος να νιώσει κάτι, δεν πρέπει να κάνει τίποτε άλλο εκτός από προσευχή»
– Γέροντα, πως μπορεί να ζήση κανείς πνευματικά τις γιορτές;
– Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νού μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτώμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολλή ευλάβεια κάθε γιορτή.
Οι κοσμικοί ζητούν να καταλάβουν τα Χριστούγεννα με το χοιρινό, το Πάσχα με το αρνί, τις Αποκριές με το κομφετί. Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζούν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια. Κάθε εβδομάδα ζούν την Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζούν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση.
Τι, θα πρέπη να έρθη η Μεγάλη Εβδομάδα, για να θυμηθή κανείς τα Πάθη του Χριστού;
Πρέπει να έρθη το Πάσχα με το αρνί, για να καταλάβω το «Χριστός ανέστη» σαν τους κοσμικούς; Ο Χριστός τι είπε; «Έτοιμοι γίνεσθε» είπε. Δεν είπε, «ετοιμασθήτε τώρα!» Από την στιγμή που λέει ο Χριστός, «έτοιμοι γίνεσθε», πρέπει ο άνθρωπος, και ιδίως ο μοναχός, να είναι έτοιμος συνέχεια. Να μελετάη και να ζη τα θεία γεγονότα συνέχεια.
Όταν κανείς μελετάη τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθή και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθή. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νούς να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να…παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται. Όταν ο νούς είναι στα θεία νοήματα, ζη τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται.
Στην γιορτή, για να νιώση κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύη. Την Μεγάλη Παρασκευή λ.χ., εάν θέλη να νιώση κάτι, δεν πρέπει να κάνη τίποτε άλλο εκτός από προσευχή. Στον κόσμο οι καημένοι οι κοσμικοί την Μεγάλη Εβδοβάδα έχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευή να δίνουν ευχές. «Χρόνια πολλά! Να ζήσετε! Με μία νύφη!»… Δεν κάνει!
Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι. Όπως και μετά το Αγγελικό Σχήμα η εβδομάδα της ησυχίας που ακολουθεί, βοηθάει, γιατί ποτίζει η θεία Χάρις την ψυχή και καταλαβαίνει ο μεγαλόσχημος τι έγινε, έτσι και στις γιορτές η ησυχία πολύ βοηθάει.
Μας δίνεται περισσότερη ευκαιρία να ξεκουρασθούμε λίγο, να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε. Θα έρθη ένας καλός λογισμός, θα εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα πούμε λίγο την ευχή και θα νιώσουμε έτσι κάτι από το θείο γεγονός της ημέρας.
Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ως γνωστόν η μέρα που κάνουμε την πιο αυστηρή νηστεία σε όλη την Σαρακοστή.
Την Μεγάλη Παρασκευή, είθισται να μην μαγειρεύουμε και να μην τρώμε λάδι!
Αν ψάχνετε τι να φάτε την Μεγάλη Παρασκευή, συνεχίστε να διαβάζετε αυτό το άρθρο.
Τι τρώμε την Μεγάλη Παρασκευή:
Αν νηστεύετε κανονικά, δηλαδή αυστηρά την Μεγάλη Παρασκευή δεν πρέπει να μαγειρέψετε σύμφωνα με τα έθιμα, αν και πολλοί που τηρούν τη νηστεία θα φτιάξουν ταχινόσουπα.
Αν λοιπόν νηστεύεις κανονικά και αυστηρά μπορείς να καταναλώσεις:
-όσπρια χωρίς λάδι, βρασμένα από τις προηγούμενες μέρες
-Σαλάτα με μαρούλι, ντομάτα, αγγουράκι και ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή σου αλλά πάντα χωρίς λάδι
-Μπορείς να καταναλώσεις μακαρόνια, βρασμένα από την προηγούμενη χωρίς λάδι
-Μπορείτε να καταναλώσετε μουλιασμένη κινόα είτε ως γλυκό με πχ μέλι είτε ως αλμυρο, με λίγο αλάτι, κάππαρη, ντοματίνια.
-Αραβική με φρέσκα λαχανικά
Αν πάλι δεν ακολουθείς την αυστηρή νηστεία που παραδοσιακά ισχύει για την Μεγάλη Παρασκευή, τότε έχεις περισσότερες επιλογές.
Αν δεν νηστεύεις αυστηρά, τότε την Μεγάλη Παρασκευή μπορείς να καταναλώσεις:
-Γαριδομακαρονάδα χωρίς λάδι
-τονοσαλάτα χωρί λάδι
-μυδια με ρύζι χωρίς λάδι
Γενικότερα την Μεγάλη Παρασκευή, αν δεν νηστεύεις αυστηρά μπορείς να φας οποιοδήποτε συνδυασμό θες αλλά μόνο με θαλασσινά και χωρίς λάδι.
Τι τρώμε για πρωινό την Μεγάλη Παρασκευή;
Για το πρωινό έχουμε πολλές επιλογές.
Μπορείς να φας για την Μεγάλη Παρασκευή:
-Ψωμί με ταχίνι και μέλι και ένα ποτήρι φυσικό χυμό που θα σου δώσει ενέργεια.
-Βρώμη με νερό, μέλι και ταχίνι μαζί με σταφίδες
-Κινόα μουλιασμένη με σταφιδες και κομματάκια μαύρης σοκολάτας
-Smothie φρέσκων φρούτων εποχής
-Φράουλες με φυστικοβούτυρο και ψωμί
-Χαλβά με φράουλες και μέλι
-Δημητριακά, όπως μουσλι ή βρώμη με φυτικό γάλα
Άλλες ιδέες για πρωινό της Μεγάλης Πραασκευής ή σνακ είναι:
