Η Μαρία Καρυστιανού με ανάρτησή της στο Facebook σχολίασε και αυτή με τη σειρά της την τεράστια δυσκολία του μαθήματος της Φυσικής στις Πανελλήνιες και τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσαν τα θέματα που δόθηκαν στους μαθητές.
Μάλιστα υπήρξαν έντονες διαμαρτυρίες για θέματα που υπήρχαν εκτός ύλης, κάτι που το υπουργείο Παιδείας διέψευσε, απορρίπτοντας την κατηγορία ότι το θέμα Γ’ στην εξέταση ήταν άγνωστο.
Η κα Καρυστιανού σχολίασε όσα συνέβησαν εκφράζοντας μάλιστα την απορία της για το αν προσπαθούν να «μπαζώσουν» τα όνειρα των παιδιών.
Να σημειωθεί πως γονείς ετοιμάζουν ψήφισμα για το θέμα.
Αναλυτικά το μήνυμα της Μαρίας Καρυστιανού
«Όνειρα σε μπάζωμα.
Συνεχίζει το 12 % να παίζει με τις ζωές μας. Πριν από κάποιες μέρες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης όπου στεγάζεται προσωρινά, (ΕΠΙ 11 ΧΡΟΝΙΑ) σε κοντέινερ ένα λύκειο , και σε θερμοκρασία πάνω από 40’C , μαθητές έδωσαν πανελλήνιες εξετάσεις στο μάθημα « Φυσική Προσανατολισμού» για την εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο.
Μόλις διαβάστηκαν τα θέματα, οι μαθητές πάγωσαν, βυθίστηκαν στην απογοήτευση.
Αντιλήφθηκαν αμέσως ότι κάποιοι «μπάζωσαν» κόπους τριών χρονών. Όνειρα μιας ζωής «εξαϋλώθηκαν».
Γονείς και καθηγητές δίκαια εκφράζουν την αγανάκτηση και το θυμό τους.
Επιτέλους! Πώς είναι δυνατόν να συνεχίζονται, αδιάντροπα και απροκάλυπτα, οι «θυσίες» πολιτών προς όφελος κάποιων;
Ξεκάθαρο το όφελος για το πρώτο ιδιωτικό πανεπιστήμιο που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, καταπατώντας οτιδήποτε συνταγματικό μαζί με την επιθυμία των πολιτών για δημόσια εκπαίδευση .
Ξεκάθαρη η θυσία των ονείρων των μαθητών.
Ο εξαιρετικός Έλληνας φυσικός Χρήστος Τουραμάνης, Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ ανέφερε σχετικά: «Τα θέματα εξέφραζαν σαδισμό και απομάκρυναν τα παιδιά από την ομορφιά της φυσικής, αλλά και της ψυχής».
Πράγματι, τα απομάκρυναν από μία επιστήμη που φιλοσοφεί , που βοήθησε σε όλες τις βιομηχανικές επαναστάσεις, στην ιατρική και στη θεραπεία σοβαρών ασθενειών , όπως του καρκίνου.
Μια επιστήμη με βάσεις από την αρχαιότητα. Μία επιστήμη που διέπει την ύπαρξη μας. Η ύβρις προς το Δημόκριτο, έχει πρόσωπο.
Ο Υπουργός Παιδείας κ. Πιερρακάκης μέσα από την θεματολογία των εξετάσεων , ήταν σε εντεταλμένη υπηρεσία «μπαζώματος» εφηβικών ψυχών και ονείρων; Διερωτώμαι.
Με ζέση, ως μάνα και ως πολίτης , στηρίζω με όλη μου την ψυχή , το ΨΗΦΙΣΜΑ που ξεκινούν γονείς και καθηγητές συνεχίζοντας τον αγώνα για κάθαρση της κοινωνίας.
Αγαπητά μας παιδιά, είμαστε με φωνή και ψυχή δίπλα σας !!!»
Ολη η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο “Down Town” Κύπρου – “Δεν αντέχω να μπω σε τρένο – Η Μάρθη μού παρουσιάστηκε με φτερά, σαν άγγελος”
Διεφθαρμένο χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα η Μαρία Καρυστιανού, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Down Town Κύπρου και στον δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηγεωργίου.
Η συνέντευξη προκάλεσε αντιδράσεις πριν καν δημοσιευτεί, λόγω της φωτογράφισης που έγινε για τις ανάγκες της. Ωστόσο, η Μαρία Καρυστιανού μίλησε για το πώς βίωσε η ίδια την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και για την απόφασή της να προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος.
Όπως αναφέρει, αποφάσισε να μπει στην πολιτική μάχη ώστε “να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα το σάπιο σύστημα”, τονίζοντας ότιοι μαζικές συγκεντρώσεις για την τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν απλώς διαδηλώσεις, αλλά “μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά”.
Στη συνέντευξή της προχωρά και σε μια βαθιά αυτοκριτική, δηλώνοντας ότι αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί για το δυστύχημα στα Τέμπη. “Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας”, λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι “με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη”.
Ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά είναι η αναφορά της στην κόρη της, Μάρθη, που έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Όπως περιγράφει, έναν χρόνο μετά την τραγωδία, όταν τη σκέφτηκε έντονα, “μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος”. Από τότε, όπως λέει, την έχει έτσι στο μυαλό της και αισθάνεται ότι “θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της”.
Τέλος, συγκινεί η εξομολόγησή της για το αν μπορεί να ξαναμπεί σε τρένο. Η απάντησή της είναι κατηγορηματική: “Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω. Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω”.
Όπως αποκαλύπτει, αποφεύγει ακόμη και να περνά μπροστά από σιδηροδρομικό σταθμό, προτιμώντας να κάνει ολόκληρο κύκλο για να μη δει τις γραμμές.
Αναλυτικά η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού
Πώς ήταν οι μέρες των εορτών για εσάς;
Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος, κάτι που -το καταλαβαίνω- έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το “φυσιολογικό”. Αλλά είναι κάτι με το οποίο έχω συμβιβαστεί: Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο, απλώς προσπαθώ να μην με εξαντλεί πλήρως. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και το σθένος που πρέπει να το βιώσω.
“Συμβιβάζεται” κανείς με το πένθος;
Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα. Παρόλο που ακούω κάποιους να λένε πως “Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο”, δεν θεωρώ πως αυτό μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση. Ίσως να τον κάνει πιο υποφερτό… Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα μπορέσω να ακούσω ξανά τη φωνή της, πως δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και να βλέπω το όνομά της να με καλεί αλλά, είμαι εντάξει, είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.
Πώς σας ακούγεται η λέξη “σύμβολο”, την οποία χρησιμοποιούν αρκετοί -απλοί άνθρωποι- για να σας χαρακτηρίσουν, λόγω και της εμπλοκής σας ως Προέδρου του “Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος “Τέμπη 2023””;
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λέξη. Και στην προσπάθειά μου να μαζέψω τους συγγενείς, να δημιουργήσουμε αυτό τον Σύλλογο και να κάνουμε και κάποιες πιο δυναμικές κινήσεις στο εξωτερικό, δεν είχα ποτέ μου φανταστεί πως αυτή η προσπάθεια που κάναμε θα είχε τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό που εισπράττω από τον κόσμο στον δρόμο ή όταν γίνεται μία ομιλία και έρχονται άνθρωποι για να μου μιλήσουν, δεν αφορά τόσο στη συμπαράσταση σε μία μάνα που έχασε το παιδί της -γιατί έχει συμβεί και άλλες φορές, και από άλλες κρατικές δολοφονίες- αλλά περισσότερο στον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά, απέναντι στο βαθύ κράτος. Θεωρώ ότι η κοινωνία συνδέθηκε με το γεγονός καθαυτό. Κι αυτό, αν θέλετε, με διαφοροποιεί και από άλλους συγγενείς. Κι είναι λογικό, ξέρετε – δεν μπορούμε να είμαστε όλοι το ίδιο εσωτερικά, να έχουμε την ίδια αντοχή και δύναμη.
Είστε πεπεισμένη πως συνέβη μία “κρατική δολοφονία”, όπως μου αναφέρατε;
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μία κρατική δολοφονία, η οποία έγινε μέσα από αμέλεια για τα χρήματα αλλά είναι και η απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως και τη δικαστική. Κάτι που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Πάντως, κάποια μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, αποφεύγουν να σας επιτεθούν -τουλάχιστον δημόσια- λέγοντας χαρακτηριστικά: “Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της”. Λόγια συγκεκριμένου υπουργού αυτά…
Αυτό γίνεται στο πλαίσιο του πώς οι πολιτικοί ψεύδονται, γιατί δεν είναι φερέγγυοι και αυτοαναιρούνται συνεχώς. Από τη μία με κατηγορούν ευθέως κι από την άλλη θέλουν να προβάλουν ένα, ας το πούμε, “καλό” πρόσωπο στους πολίτες. Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό.
Screenshot
Εν τω μεταξύ, καλώντας σας σήμερα στο τηλέφωνο, σκεφτόμουν πως αν ισχύουν οι καταγγελίες περί παρακολούθησής σας, τότε μάλλον δεν είμαστε μόνοι μας στην τηλεφωνική γραμμή – υπάρχει και κοινό…
Αυτό είναι σίγουρο, ισχύει 100%. Η “ενημέρωση” γίνεται άμεσα.
Παρόλο που, κατά καιρούς, ακόμη και πριν από λίγες μέρες, έχετε κατηγορηθεί, έχετε λοιδορηθεί, εισπράξατε ειρωνείες, τίποτα δεν σας πτόησε μέχρι σήμερα, ώστε να σας καταβάλει; Ανθρώπινο θα ‘ναι…
Κοιτάξτε, εγώ πριν από τον θάνατο της κόρης μου, ήμουν ένας άνθρωπος που πρόσεχε πάρα πολύ την εικόνα του. Δεν είχα δώσει ποτέ δικαιώματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα να φαίνομαι, ήμουν low profile, με μία συγκεκριμένη καθημερινότητα ενός μέσου πολίτη. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου, στο ιατρείο μου, είχα την οικογένειά μου, τη φροντίδα των παιδιών μου, οι κοινωνικές μου σχέσεις ήταν πολύ επιλεγμένες, όπως και οι φιλίες μου. Όμως, μετά τον θάνατο της κόρης μου και παίρνοντας την απόφαση πως για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν μπορώ να παραμείνω μόνο στην εργασία μου και σε μία καθημερινότητα έτσι όπως προϋπήρχε, αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με την ατιμωρισία και με μία αποζημίωση. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό!
Κι είπα: “Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!”. Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Κι είχα πλήρη επίγνωση του τι κάνω, με ποιους τα βάζω και σε ποιο χώρο μπαίνω. Επομένως, αυτά που πλέον μου συμβαίνουν, ήταν αναμενόμενα. Κι όταν κάτι το περιμένεις από την αρχή, προφανώς και είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Όμως, εγώ έχω δώσει μία υπόσχεση στην κόρη μου. Κι αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορούσε τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, να με κάνει την πάρω πίσω. Θα την τηρήσω!
Ξέρετε, με βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός πως δεν ξυπνάω το πρωί, απλά για να αδράξω την καθημερινότητά μου, αλλά ξυπνάω έχοντας έναν στόχο. Ξυπνάω, για να δώσω τη μάχη μου! Κι όλο αυτό με βοηθάει, ώστε η κάθε μου μέρα να κυλάει, όσο το δυνατό, λιγότερο επώδυνα.
Αυτό το κάνετε για την αλήθεια; Για τη δικαιοσύνη; Ή για την ψυχή της Μάρθης;
Για όλους αυτούς τους λόγους που μου αναφέρατε. Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι! Θέλω να δώσω τον αγώνα μου! Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, είναι σαν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά… Είμαι πολύ περήφανη για τους συμπολίτες μας! Για το γεγονός πως υπάρχει ένα τόσο μεγάλο υγιές κομμάτι στην κοινωνία. Γιατί, πραγματικά, είχα απογοητευτεί, σκεφτόμουν πως ίσως να είχε αλλοιώσει την ψυχή μας ό,τι προηγήθηκε.
Το δεύτερό σας παιδί είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από τη Μάρθη;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς διατηρείτε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερό σας παιδί, μετά τον χαμό του μικρότερού σας παιδιού – που έφυγε απ’ τη ζωή με τον συγκεκριμένο τρόπο;
Η αλήθεια είναι πως ο αγώνας μου για τη δικαίωση της Μάρθης μού παίρνει πολύ χρόνο και ουσιαστικά “κλέβει” χρόνο από το άλλο μου παιδί. Έχοντας κάνει, όμως, μία συζήτηση από την αρχή με τον γιο μου, του είπα “Θέλω, σε παρακαλώ, να καταλάβεις, πως αυτή τη στιγμή, είμαι λίγο περισσότερο εκεί. Δεν είναι θέμα μεγαλύτερης αγάπης ή μεγαλύτερης φροντίδας, αλλά αυτή τη στιγμή επείγει το θέμα της Μαρθούλας. Και τώρα είναι ο καιρός – δεν μπορώ να ξεκινήσω τον αγώνα μου μετά από κάποια χρόνια”. Ο γιος μου, όχι απλά μου είπε “Σε καταλαβαίνω”, αλλά μου είπε “Σε ενθαρρύνω και δεν θα δεχόμουν από σένα τίποτ’ άλλο!”.
Από την άλλη, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που ο θάνατος του παιδιού τους τούς ακινητοποιεί, τους “παραλύει”, και υποθέτω πως το αντιμετωπίσατε κι εσείς με άλλους γονείς θυμάτων. Εσείς, περάσατε ποτέ από όλο αυτό – έστω, για μικρό χρονικό διάστημα;
Πράγματι. Επειδή ο πόνος είναι τόσο έντονος, υπάρχουν γονείς που “παγώνουν”. Ίσως, για λίγο, το πρώτο χρονικό διάστημα να μου συνέβη κι εμένα αυτό, γιατί σε μία τόσο συγκλονιστική απώλεια -ένας γονιός να χάσει το παιδί του- δεν είναι εύκολο νοητικά να κατανοήσεις αμέσως τι έχει συμβεί. Υπάρχει μία άρνηση, αρχικά. Δεν μπορείς να το πιστέψεις! Λες: “Πώς θα ζήσω εγώ τώρα; Χωρίς να βλέπω τη Μάρθη;”. Πολύ γρήγορα όμως, όλο αυτό μετατράπηκε σε κάτι άλλο, στη σκέψη πως “Παιδί μου, εγώ δεν σε προστάτευσα, όπως όφειλα, γιατί αυτό ήταν το χρέος μου ως μάνα και δεν το ‘κανα. Θα κάνω, όμως, τα πάντα, για να σε δικαιώσω!”.
Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…
Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα “Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…”. Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε.
Να, αυτά λέτε και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ανακοινώσετε -και επίσημα πια!- τη δημιουργία του κόμματος στο οποίο, όπως φημολογείται, θα ηγείστε… Υπάρχει ήδη και όνομα γι’ αυτό, σε κάποιες παραπολιτικές στήλες εφημερίδων: “Οξυγόνο”… Και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είστε ήδη αρκετά ψηλά στην πρόθεση ψήφου των Ελλήνων πολιτών…
Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα.
Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά.
Μέχρι πριν από δύο βδομάδες πάντως, κάποιοι είχαν την εντύπωση πως, παρά τα όσα ακούγονταν, δεν θα προχωρούσατε, τελικά, μαζί με την ομάδα σας, στη δημιουργία κόμματος…
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα, για να γίνω πολιτικός! Ξεκίνησα, για να απαιτήσω δικαίωση στη μνήμη της κόρης μου, γιατί γνώριζα πώς λειτουργεί το διεφθαρμένο σύστημα. Όταν, όμως, όλα τα αιτήματά μου που ρίχνουν φως και αποκαλύπτουν την αλήθεια απορρίπτονται και οι στοιχειώδεις απαντήσεις που ζητάω δεν δίδονται, γιατί η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, κι όταν τα προβλήματα που δημιουργούνται, αντί να λύνονται, διογκώνονται, τότε η συμμετοχή σε αυτή την αντίδραση, θα πρέπει να παίρνει τη θέση της ευθύνης. Επομένως, από τη θέση της ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι, ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του.
Δεν είναι σαφές, ωστόσο: Θα ηγείστε εσείς, προσωπικά, αυτού του κινήματος, σωστά;
Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σ’ αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος, θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες.
Μέσα στον επόμενο μήνα;
Όποτε είναι ολοκληρωμένο το πρόγραμμα θέσεων. Γιατί, το πιο σημαντικό, είναι να οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα και να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή του, εκείνα τα ακέραια και ανεξάρτητα άτομα που θα απαρτίζουν και το κίνημα. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος, είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει πριν και πάνω απ’ όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής.
Δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση σε αυτή τη συνέντευξη ούτε θα μπούμε σε λεπτομέρειες -κοντός ψαλμός αλληλούια, άλλωστε- αλλά θα παραμείνουμε στα ανθρώπινα – στο πώς εσείς βιώσατε ό,τι συνέβη, ως μάνα. Αναμενόμενη, νομίζω η ερώτηση και, επίτρεψέ μου τον ενικό, αλλά πόσο άλλαξε αυτά τα δύο χρόνια ο χαρακτήρας σου, Μαρία;
Πολύ! Πλέον δεν είμαι η ίδια γυναίκα. Πριν από τον θάνατο της Μάρθης, ούτε η δημοσιότητα ούτε ο δημόσιος λόγος με εξέφραζαν. Ήμουν μία γυναίκα που κοιτούσε τη δουλειά της και την οικογένειά της. Και, φυσικά, δεν γνώριζα ότι έκρυβα τόση δύναμη μέσα μου – ακόμη κι εμένα με εξέπληξα κάποια στιγμή. Όμως, ήταν ο πόνος που είχε μετουσιωθεί σε δύναμη. Κι έτσι ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό. Λόγω του πόνου μου.
Ευτυχώς, αυτός ο πόνος δεν με ακινητοποίησε, δεν με άφησε στάσιμη. Είπα “Από αυτό τον χαμό της κόρης μου, εγώ θα βγάλω κάτι καλό, κάτι που θα μείνει, κάτι που θα είναι καλό για όλους μας. Κι ίσως έτσι αλλάξει, κάποια στιγμή, κι η χώρα”. Στο όνομα της κόρης μου – αυτή ήταν η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη. Πως το έγκλημα το Τεμπών θα μπορούσε να γίνει το εφαλτήριο μιας αναγέννησης, μιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας στην οποία δεν θα υπάρχει πια η διαφθορά.
Κατά καιρούς, έχεις μιλήσει και για τη στενή σου σχέση με τον Θεό. Αυτή ήταν πάντα;
Όχι. Πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός -γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτη, πιστεύω βαθιά στον Θεό. Γι’ αυτό και επειδή πλέον η κόρη μου είναι στον ουρανό, ο ουρανός είναι ένα στοιχείο από το οποίο αντλώ δύναμη.
Αισθάνεσαι, με κάποιο μεταφυσικό ίσως τρόπο, πως σε “οδηγεί” η Μάρθη;
Αισθάνομαι ότι σίγουρα θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Είναι σα να την ακούω να μου λέει: “Μαμά, θα το αφήσεις αυτό έτσι;”.
Πώς την έχεις στο μυαλό σου τώρα, καθώς μιλάμε γι’ αυτήν;
Σαν άγγελο… Όποτε την έφερνα στη σκέψη μου, ήταν χαρούμενη. Την έβλεπα πάντα χαρούμενη και φωτεινή, αλλά με τη μορφή που την γνώριζα. Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος… Ήταν πολύ ψηλή, είχε φτερά… Ήταν φως! Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου.
Από την τελευταία σου συνομιλία με τη Μάρθη, τι θυμάσαι;
Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα, γύρω στις επτά η ώρα. Ήμουνα στο ιατρείο μου. Αλλά εγώ εξέταζα και δεν το απάντησα -κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολλή δουλειά και ξεχάστηκα, και με ξαναπήρε εκείνη στις εννιά η ώρα το βράδυ, το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει “Μαμά, θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις, εγώ θα ‘μαι”.
Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα, γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουνα ότι… (σταματάμε για λίγο τη συνομιλία μας). Πού να φανταζόμουνα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα… Τελοσπάντων, αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία, η αναπάντητη κι η άλλη, η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν…
Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα! Όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει… Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα, για να τ’ αλλάξω!
Για πόσο χρονικό διάστημα μετά το δυστύχημα, ήλπιζες πως ίσως θα ζούσε η Μάρθη;
Την Πέμπτη μού ερχόταν φευγαλέα στο μυαλό ότι μπορεί και να έχει πεθάνει. Και το ‘διωχνα αμέσως! Το έδιωχνα από τη σκέψη μου. Έβαζα τη λογική μου κάτω κι έλεγα: “Μα, ακόμη γίνονται έρευνες”. Αλλά την Παρασκευή, που χτύπησε το τηλέφωνο απ’ την αστυνομία και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε… Αλλά πάλι κι εκεί, εγώ είπα: “Δεν γίνονται λάθη στις ταυτοποιήσεις; Ίσως έγινε λάθος!”. Ήθελα, για λίγο, να πιστέψω πως έγινε λάθος, καταλάβατε; Αλλά, δεν έγινε λάθος…
Διαμένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, σωστά;
Σωστά.
Επειδή πηγαινοέρχεσαι συχνά στην Αθήνα, πώς μετακινείσαι τα τελευταία δύο χρόνια;
Με το αεροπλάνο. Και χρειάστηκε, μία δυο φορές, να χρησιμοποιήσω αυτοκίνητο.
Σε τρένο δεν θα ξαναμπείς;
Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…
Η επιτροπή εξειδικεύεται σε κρίσιμους τομείς, όπως τα οικονομικά, η εξωτερική πολιτική, η άμυνα, η παιδεία και η υγεία
Η Μαρία Καρυστιανού, μιλώντας στην επετειακή έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών, αναφέρθηκε εκ νέου στην ύπαρξη συλλογικότητας που ενδέχεται να μετατραπεί σε πολιτικό κίνημα.
Όπως σημειώνει, το τελευταίο διάστημα έχει δεχθεί πλήθος μηνυμάτων από πολίτες που ζητούν να οργανωθεί κάτι συλλογικό και να υπάρξει συνέχεια στον αγώνα της. «Πάρα πολλοί άνθρωποι μου έχουν στείλει μήνυμα με σκοπό να οργανωθεί κάτι συλλογικό. Όλοι μου λένε: “Μην σταματήσετε, προχωρήστε, είμαστε μαζί σας και, αν μπορείτε, να το πάτε και ένα βήμα παραπέρα”», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με την ίδια, αυτή η ανταπόκριση αποτυπώνει ξεκάθαρα τόσο την ανάγκη της κοινωνίας όσο και τη βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. «Και μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ», τονίζει, εξηγώντας ότι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο δεν επιθυμεί η πρωτοβουλία αυτή να ονομαστεί κόμμα. Όπως λέει, ο όρος παραπέμπει στο παλιό πολιτικό σύστημα, από το οποίο θέλει να αποστασιοποιηθεί. «Αυτό που δημιουργείται θα είναι εντελώς διαφορετικό», υπογραμμίζει.
Η Μαρία Καρυστιανού ξεκαθαρίζει ότι προς το παρόν δεν έχει αποφασιστεί η τελική μορφή του εγχειρήματος. «Δεν έχω σκεφτεί τι μορφή θα έχει το κίνημα. Δε βιάζομαι να το χαρακτηρίσω τώρα», αναφέρει, σημειώνοντας ότι η διαδικασία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
Παράλληλα, αποκαλύπτει ότι ήδη γίνεται οργανωμένη δουλειά σε θεματικό επίπεδο. Όπως λέει, «το κίνημα οργανώνεται»και αυτή την περίοδο εργάζεται μια επιτροπή «σοφών» -όπως τους χαρακτηρίζει- για τη σωτηρία της χώρας, με εξειδικευμένη ενασχόληση σε κρίσιμους τομείς, όπως τα οικονομικά, η εξωτερική πολιτική, η άμυνα, η παιδεία και η υγεία.
Ακόμη, η ίδια επισημαίνει ότι το στοιχείο που, κατά τη γνώμη της, διαφοροποιεί αυτή την προσπάθεια είναι οι αξίες που τη συνοδεύουν. «Αυτό που χαρακτηρίζει αυτόν τον αγώνα και αυτή την προσπάθεια είναι η ανιδιοτέλεια, η καθαρότητα και η ειλικρίνεια», τονίζει.
«Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, σκέφτηκα την κόρη μου, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος. Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της», είπε για την Μάρθη
Η Μαρία Καρυστιανού μιλά στη συνέντευξή της στο DownTown με σκληρούς όρους για το πολιτικό σύστημα, τη λειτουργία της δικαιοσύνης και τον ρόλο της κοινωνίας μετά το δυστύχημα των Τεμπών. Λέει η κυβέρνηση δημιούργησε κατακραυγή εναντίον της, σημειώνοντας πως «την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό», ενώ υποστηρίζει ότι «η εκτελεστική εξουσία ελέγχει πλήρως και τη δικαιοσύνη».
Όπως δηλώνει, αποφάσισε να δώσει τη μάχη ώστε «να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα το σάπιο σύστημα», χαρακτηρίζοντας τις μαζικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη «σαν μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά».
Παράλληλα, η Μαρία Καρυστιανού στη συνέντευξή της στον Γιάννη Χατζηγεωργίου αναλαμβάνει προσωπικό μερίδιο ευθύνης, λέγοντας ότι «φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας» και ότι «με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη».
Την ίδια ώρα, ασκεί συνολική κριτική στο πολιτικό σύστημα, τονίζοντας πως «το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του», ενώ ξεκαθαρίζει ότι, σε ό,τι αφορά το οργανωμένο κίνημα πολιτών, «το ποιος θα ηγηθεί είναι το τελευταίο που με απασχολεί».
Η Μαρία Καρυστιανού μιλάει και για την κόρη της, Μάρθη, λέγοντας: «Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος. Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της».
Τέλος, αναφέρεται και στις αλλαγές της καθημερινότητάς της μετά την τραγωδία, αποκαλύπτοντας ότι δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιήσει τρένα «Δεν μπαίνω ούτε στο μετρό. Δεν το αντέχω».
Ολόκληρη η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στo Down Town:
Πώς ήταν οι μέρες των εορτών για εσάς;
Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος, κάτι που -το καταλαβαίνω- έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το «φυσιολογικό». Αλλά είναι κάτι με το οποίο έχω συμβιβαστεί: Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο, απλώς προσπαθώ να μην με εξαντλεί πλήρως. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και το σθένος που πρέπει να το βιώσω.
«Συμβιβάζεται» κανείς με το πένθος;
Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα. Παρόλο που ακούω κάποιους να λένε πως «Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», δεν θεωρώ πως αυτό μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση. Ίσως να τον κάνει πιο υποφερτό… Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα μπορέσω να ακούσω ξανά τη φωνή της, πως δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και να βλέπω το όνομά της να με καλεί αλλά, είμαι εντάξει, είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.
Πώς σας ακούγεται η λέξη «σύμβολο», την οποία χρησιμοποιούν αρκετοί -απλοί άνθρωποι- για να σας χαρακτηρίσουν, λόγω και της εμπλοκής σας ως Προέδρου του «Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος “Τέμπη 2023”»;
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λέξη. Και στην προσπάθειά μου να μαζέψω τους συγγενείς, να δημιουργήσουμε αυτό τον Σύλλογο και να κάνουμε και κάποιες πιο δυναμικές κινήσεις στο εξωτερικό, δεν είχα ποτέ μου φανταστεί πως αυτή η προσπάθεια που κάναμε θα είχε τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό που εισπράττω από τον κόσμο στον δρόμο ή όταν γίνεται μία ομιλία και έρχονται άνθρωποι για να μου μιλήσουν, δεν αφορά τόσο στη συμπαράσταση σε μία μάνα που έχασε το παιδί της -γιατί έχει συμβεί και άλλες φορές, και από άλλες κρατικές δολοφονίες- αλλά περισσότερο στον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά, απέναντι στο βαθύ κράτος. Θεωρώ ότι η κοινωνία συνδέθηκε με το γεγονός καθαυτό. Κι αυτό, αν θέλετε, με διαφοροποιεί και από άλλους συγγενείς. Κι είναι λογικό, ξέρετε – δεν μπορούμε να είμαστε όλοι το ίδιο εσωτερικά, να έχουμε την ίδια αντοχή και δύναμη.
Είστε πεπεισμένη πως συνέβη μία «κρατική δολοφονία», όπως μου αναφέρατε;
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μία κρατική δολοφονία, η οποία έγινε μέσα από αμέλεια για τα χρήματα αλλά είναι και η απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως και τη δικαστική. Κάτι που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Πάντως, κάποια μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, αποφεύγουν να σας επιτεθούν -τουλάχιστον δημόσια- λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της». Λόγια συγκεκριμένου υπουργού αυτά…
Αυτό γίνεται στο πλαίσιο του πώς οι πολιτικοί ψεύδονται, γιατί δεν είναι φερέγγυοι και αυτοαναιρούνται συνεχώς. Από τη μία με κατηγορούν ευθέως κι από την άλλη θέλουν να προβάλουν ένα, ας το πούμε, «καλό» πρόσωπο στους πολίτες. Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό.
Εντωμεταξύ, καλώντας σας σήμερα στο τηλέφωνο, σκεφτόμουν πως αν ισχύουν οι καταγγελίες περί παρακολούθησής σας, τότε μάλλον δεν είμαστε μόνοι μας στην τηλεφωνική γραμμή – υπάρχει και κοινό…
Αυτό είναι σίγουρο, ισχύει 100%. Η «ενημέρωση» γίνεται άμεσα.
Παρόλο που, κατά καιρούς, ακόμη και πριν από λίγες μέρες, έχετε κατηγορηθεί, έχετε λοιδορηθεί, εισπράξατε ειρωνείες, τίποτα δεν σας πτόησε μέχρι σήμερα, ώστε να σας καταβάλει; Ανθρώπινο θα ‘ναι…
Κοιτάξτε, εγώ πριν από τον θάνατο της κόρης μου, ήμουν ένας άνθρωπος που πρόσεχε πάρα πολύ την εικόνα του. Δεν είχα δώσει ποτέ δικαιώματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα να φαίνομαι, ήμουν low profile, με μία συγκεκριμένη καθημερινότητα ενός μέσου πολίτη. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου, στο ιατρείο μου, είχα την οικογένειά μου, τη φροντίδα των παιδιών μου, οι κοινωνικές μου σχέσεις ήταν πολύ επιλεγμένες, όπως και οι φιλίες μου. Όμως, μετά τον θάνατο της κόρης μου και παίρνοντας την απόφαση πως για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν μπορώ να παραμείνω μόνο στην εργασία μου και σε μία καθημερινότητα έτσι όπως προϋπήρχε, αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με την ατιμωρισία και με μία αποζημίωση. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό! Κι είπα: «Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!». Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Κι είχα πλήρη επίγνωση του τι κάνω, με ποιους τα βάζω και σε ποιο χώρο μπαίνω. Επομένως, αυτά που πλέον μου συμβαίνουν, ήταν αναμενόμενα. Κι όταν κάτι το περιμένεις από την αρχή, προφανώς και είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Όμως, εγώ έχω δώσει μία υπόσχεση στην κόρη μου. Κι αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορούσε τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, να με κάνει την πάρω πίσω. Θα την τηρήσω! Ξέρετε, με βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός πως δεν ξυπνάω το πρωί, απλά για να αδράξω την καθημερινότητά μου, αλλά ξυπνάω έχοντας έναν στόχο. Ξυπνάω, για να δώσω τη μάχη μου! Κι όλο αυτό με βοηθάει, ώστε η κάθε μου μέρα να κυλάει, όσο το δυνατό, λιγότερο επώδυνα.
Αυτό το κάνετε για την αλήθεια; Για τη δικαιοσύνη; Ή για την ψυχή της Μάρθης;
Για όλους αυτούς τους λόγους που μου αναφέρατε. Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι! Θέλω να δώσω τον αγώνα μου! Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, είναι σαν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά… Είμαι πολύ περήφανη για τους συμπολίτες μας! Για το γεγονός πως υπάρχει ένα τόσο μεγάλο υγιές κομμάτι στην κοινωνία. Γιατί, πραγματικά, είχα απογοητευτεί, σκεφτόμουν πως ίσως να είχε αλλοιώσει την ψυχή μας ό,τι προηγήθηκε.
Το δεύτερό σας παιδί είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από την Μάρθη;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς διατηρείτε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερό σας παιδί, μετά τον χαμό του μικρότερού σας παιδιού – που έφυγε απ’ τη ζωή με τον συγκεκριμένο τρόπο;
Η αλήθεια είναι πως ο αγώνας μου για τη δικαίωση της Μάρθης μού παίρνει πολύ χρόνο και ουσιαστικά «κλέβει» χρόνο από το άλλο μου παιδί. Έχοντας κάνει, όμως, μία συζήτηση από την αρχή με τον γιο μου, του είπα «Θέλω, σε παρακαλώ, να καταλάβεις, πως αυτή τη στιγμή, είμαι λίγο περισσότερο εκεί. Δεν είναι θέμα μεγαλύτερης αγάπης ή μεγαλύτερης φροντίδας, αλλά αυτή τη στιγμή επείγει το θέμα της Μαρθούλας. Και τώρα είναι ο καιρός – δεν μπορώ να ξεκινήσω τον αγώνα μου μετά από κάποια χρόνια». Ο γιος μου, όχι απλά μου είπε «Σε καταλαβαίνω», αλλά μου είπε «Σε ενθαρρύνω και δεν θα δεχόμουν από σένα τίποτ’ άλλο!».
Από την άλλη, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που ο θάνατος του παιδιού τους τούς ακινητοποιεί, τους «παραλύει», και υποθέτω πως το αντιμετωπίσατε κι εσείς με άλλους γονείς θυμάτων. Εσείς, περάσατε ποτέ από όλο αυτό – έστω, για μικρό χρονικό διάστημα;
Πράγματι. Επειδή ο πόνος είναι τόσο έντονος, υπάρχουν γονείς που «παγώνουν». Ίσως, για λίγο, το πρώτο χρονικό διάστημα να μου συνέβη κι εμένα αυτό, γιατί σε μία τόσο συγκλονιστική απώλεια -ένας γονιός να χάσει το παιδί του- δεν είναι εύκολο νοητικά να κατανοήσεις αμέσως τι έχει συμβεί. Υπάρχει μία άρνηση, αρχικά. Δεν μπορείς να το πιστέψεις! Λες: «Πώς θα ζήσω εγώ τώρα; Χωρίς να βλέπω τη Μάρθη;». Πολύ γρήγορα όμως, όλο αυτό μετατράπηκε σε κάτι άλλο, στη σκέψη πως «Παιδί μου, εγώ δεν σε προστάτευσα, όπως όφειλα, γιατί αυτό ήταν το χρέος μου ως μάνα και δεν το ‘κανα. Θα κάνω, όμως, τα πάντα, για να σε δικαιώσω!».
Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…
Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα «Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…». Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε.
Να, αυτά λέτε και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ανακοινώσετε -και επίσημα πια!- τη δημιουργία του κόμματος στο οποίο, όπως φημολογείται, θα ηγείστε… Υπάρχει ήδη και όνομα γι’ αυτό, σε κάποιες παραπολιτικές στήλες εφημερίδων: «Οξυγόνο»… Και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είστε ήδη αρκετά ψηλά στην πρόθεση ψήφου των Ελλήνων πολιτών…
Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά.
Μέχρι πριν από δύο βδομάδες πάντως, κάποιοι είχαν την εντύπωση πως, παρά τα όσα ακούγονταν, δεν θα προχωρούσατε, τελικά, μαζί με την ομάδα σας, στην δημιουργία κόμματος…
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα, για να γίνω πολιτικός! Ξεκίνησα, για να απαιτήσω δικαίωση στη μνήμη της κόρης μου, γιατί γνώριζα πώς λειτουργεί το διεφθαρμένο σύστημα. Όταν, όμως, όλα τα αιτήματά μου που ρίχνουν φως και αποκαλύπτουν την αλήθεια απορρίπτονται και οι στοιχειώδεις απαντήσεις που ζητάω δεν δίδονται, γιατί η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, κι όταν τα προβλήματα που δημιουργούνται, αντί να λύνονται, διογκώνονται, τότε η συμμετοχή σε αυτή την αντίδραση, θα πρέπει να παίρνει τη θέση της ευθύνης. Επομένως, από τη θέση της ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι, ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του.
Δεν είναι σαφές, ωστόσο: Θα ηγείστε εσείς, προσωπικά, αυτού του κινήματος, σωστά;
Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σ’ αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος, θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες.
Μέσα στον επόμενο μήνα;
Όποτε είναι ολοκληρωμένο το πρόγραμμα θέσεων. Γιατί, το πιο σημαντικό, είναι να οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα και να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή του, εκείνα τα ακέραια και ανεξάρτητα άτομα που θα απαρτίζουν και το κίνημα. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος, είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει πριν και πάνω απ’ όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής.
Δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση σε αυτή τη συνέντευξη ούτε θα μπούμε σε λεπτομέρειες -κοντός ψαλμός αλληλούια, άλλωστε- αλλά θα παραμείνουμε στα ανθρώπινα – στο πώς εσείς βιώσατε ό,τι συνέβη, ως μάνα. Αναμενόμενη, νομίζω η ερώτηση και, επίτρεψέ μου τον ενικό, αλλά πόσο άλλαξε αυτά τα δύο χρόνια ο χαρακτήρας σου, Μαρία;
Πολύ! Πλέον δεν είμαι η ίδια γυναίκα. Πριν από τον θάνατο της Μάρθης, ούτε η δημοσιότητα ούτε ο δημόσιος λόγος με εξέφραζαν. Ήμουν μία γυναίκα που κοιτούσε τη δουλειά της και την οικογένειά της. Και, φυσικά, δεν γνώριζα ότι έκρυβα τόση δύναμη μέσα μου – ακόμη κι εμένα με εξέπληξα κάποια στιγμή. Όμως, ήταν ο πόνος που είχε μετουσιωθεί σε δύναμη. Κι έτσι ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό. Λόγω του πόνου μου. Ευτυχώς, αυτός ο πόνος δεν με ακινητοποίησε, δεν με άφησε στάσιμη. Είπα «Από αυτό τον χαμό της κόρης μου, εγώ θα βγάλω κάτι καλό, κάτι που θα μείνει, κάτι που θα είναι καλό για όλους μας. Κι ίσως έτσι αλλάξει, κάποια στιγμή, κι η χώρα». Στο όνομα της κόρης μου – αυτή ήταν η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη. Πως το έγκλημα το Τεμπών θα μπορούσε να γίνει το εφαλτήριο μιας αναγέννησης, μιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας στην οποία δεν θα υπάρχει πια η διαφθορά.
Κατά καιρούς, έχεις μιλήσει και για τη στενή σου σχέση με τον Θεό. Αυτή ήταν πάντα;
Όχι. Πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός – γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτη, πιστεύω βαθιά στον Θεό. Γι’ αυτό και επειδή πλέον η κόρη μου είναι στον ουρανό, ο ουρανός είναι ένα στοιχείο από το οποίο αντλώ δύναμη.
Αισθάνεσαι, με κάποιο μεταφυσικό ίσως τρόπο, πως σε «οδηγεί» η Μάρθη;
Αισθάνομαι ότι σίγουρα θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Είναι σα να την ακούω να μου λέει: «Μαμά, θα το αφήσεις αυτό έτσι;».
Πώς την έχεις στο μυαλό σου τώρα, καθώς μιλάμε γι’ αυτήν;
Σαν άγγελο… Όποτε την έφερνα στη σκέψη μου, ήταν χαρούμενη. Την έβλεπα πάντα χαρούμενη και φωτεινή, αλλά με τη μορφή που την γνώριζα. Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος… Ήταν πολύ ψηλή, είχε φτερά… Ήταν φως! Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου.
Από την τελευταία σου συνομιλία με τη Μάρθη, τι θυμάσαι;
Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα, γύρω στις επτά η ώρα. Ήμουνα στο ιατρείο μου. Αλλά εγώ εξέταζα και δεν το απάντησα – κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολλή δουλειά και ξεχάστηκα, και με ξαναπήρε εκείνη στις εννιά η ώρα το βράδυ, το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει «Μαμά, θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις, εγώ θα ‘μαι». Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα, γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουνα ότι… (σταματάμε για λίγο τη συνομιλία μας). Πού να φανταζόμουνα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα… Τελοσπάντων, αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία, η αναπάντητη κι η άλλη, η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν… Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα! Όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει… Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα, για να τ’ αλλάξω!
Για πόσο χρονικό διάστημα μετά το δυστύχημα, ήλπιζες πως ίσως θα ζούσε η Μάρθη;
Την Πέμπτη μού ερχόταν φευγαλέα στο μυαλό ότι μπορεί και να έχει πεθάνει. Και το ‘διωχνα αμέσως! Το έδιωχνα από τη σκέψη μου. Έβαζα τη λογική μου κάτω κι έλεγα: «Μα, ακόμη γίνονται έρευνες». Αλλά την Παρασκευή, που χτύπησε το τηλέφωνο απ’ την αστυνομία και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε… Αλλά πάλι κι εκεί, εγώ είπα: «Δεν γίνονται λάθη στις ταυτοποιήσεις; Ίσως έγινε λάθος!». Ήθελα, για λίγο, να πιστέψω πως έγινε λάθος, καταλάβατε; Αλλά, δεν έγινε λάθος…
Διαμένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, σωστά;
Σωστά.
Επειδή πηγαινοέρχεσαι συχνά στην Αθήνα, πώς μετακινείσαι τα τελευταία δύο χρόνια;
Με το αεροπλάνο. Και χρειάστηκε, μία δυο φορές, να χρησιμοποιήσω αυτοκίνητο.
Σε τρένο δεν θα ξαναμπείς;
Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…
Πηγή: Down Town Κύπρου (που κυκλοφορεί κάθε Κυριακή μαζί με την εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» της Κύπρου)
«Προφανώς και δεν ήταν ο αρχικός μου σκοπός η δημιουργία νέου κόμματος» τόνισε σήμερα η Μαρία Καρυστιανού, η οποία μίλησε μαζί με τη Μαρία Γρατσία στον ΑΝΤ1.
Ερωτηθείσα αρχικά από τον δημοσιογράφο Πέτρο Κουσουλό γιατί πήρε τώρα την απόφαση να προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος, κάτι που είχε απορρίψει στο παρελθόν, η κυρία Καρυστιανού είπε: «Όταν έχουμε φτάσει στο σήμερα, στο 2026, στο οποίο δεν παίρνουμε απαντήσεις και συνεχίζεται η συγκάλυψη, η εμπλοκή μου σε όλο αυτό γίνεται ευθύνη. Είμαι σε μια θέση ευθύνης και πρέπει να κάνω κάποια πράγματα περαιτέρω.
Δείτε το βίντεο:
Καρυστιανού: Αφού το θέμα μου από νομικό έχει γίνει πολιτικό, η κατάσταση αλλάζει
»Αφού το θέμα μου από νομικό έχει γίνει πολιτικό, η κατάσταση αλλάζει. Συντάσσομαι πλήρως με το κίνημα των πολιτών που δημιουργήθηκε κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς, καθώς θεωρώ ότι το έγκλημα των Τεμπών είναι αναπόσπαστο τμήμα αυτού… Δεν έχει μείνει κάτι άλλο να κάνω στο νομικό κομμάτι».
«Θεωρώ ανήθικο να λέω ότι σας θέλω μαζί μου στον αγώνα μου, αλλά δεν θα είμαι μαζί σας στον αγώνα κατά της διαφθοράς»
«Κάνω έναν αγώνα κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής που σκότωσε το παιδί μου. Δεν μπορώ να καταλάβω πού είναι το κακό με ένα κίνημα πολιτών που δεν έχει κομματικό πρόσημο. Θεωρώ ανήθικο να λέω ότι σας θέλω μαζί μου στον αγώνα μου, αλλά δεν θα είμαι μαζί σας στον αγώνα κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς της χώρας», σημείωσε όταν ρωτήθηκε σχετικά με όσους στηλιτεύουν την κίνησή της.
«Όταν μου ζητηθεί επισήμως, θα παραιτηθώ από τον Σύλλογο» -«Θα δείτε και πρόγραμμα και λύσεις»
«Δεν θα έχω καθόλου ανοχή σε όποιον προσπαθεί να στηλιτεύσει τον δικό μου αγώνα. Όταν μου ζητηθεί επισήμως, δηλαδή μέσα από τη νορμάλ διαδικασία και το αποτέλεσμα αυτής, θα παραιτηθώ από τον Σύλλογο. Δεν παραιτούμαι από μόνη μου γιατί παραμένω πιστή σε αυτά που ορίζει ο Σύλλογος σε σχέση με τους λόγους ύπαρξής του… Από μένα δεν θα ακούσετε το υβρεολόγιο που χρησιμοποιούν κάποιοι συγγενείς και ταιριάζει με το υβρεολόγιο της ΝΔ και των υπόλοιπων κομμάτων, πλέον».
Αναφερόμενη στο πολιτικό περιεχόμενο του νέου κόμματος, η κ. Καρυστιανού είπε: «Αυτό που πάει να γίνει δεν είναι καθόλου μια από τα ίδια. Θα δείτε και πρόγραμμα και λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία, γιατί εμείς έχουμε όλη τη σκέψη του πολίτη».
Δείτε το βίντεο:
Για τον Φαραντούρη: Τον εκτιμώ, αλλά…
Ερωτηθείσα για τον Νίκο Φαραντούρη και την προοπτική συνεργασίας τους, η Μαρία Καρυστιανού είπε:
«Ο κ. Φαραντούρης μας βοήθησε πάρα πολύ στην εκδήλωση που κάναμε για το άρθρο 86. Ευχαριστώ που είχε το θάρρος να κάνουμε αυτή τη συγκέντρωση στο εξωτερικό. Από εκεί και πέρα τον εκτιμώ σαν άνθρωπο, αλλά το καινούργιο εγχείρημα έχει ορισμένα πολύ αυστηρά κριτήρια. Δεν μπορούν να ενταχθούν σε αυτό εν ενεργεία πολιτικοί».
Για τον Νίκο Καραχάλιο: Από το πρώτο ραντεβού δεν μου έδωσε στοιχεία επαγγελματισμού και σοβαρότητας
Αναφερόμενη στον Νίκο Καραχάλιο, διέψευσε ότι του είχε αναθέσει χρέη επικοινωνιολόγου, και στη συνέχεια υποστήριξε: «Από το πρώτο ραντεβού δεν μου έδωσε στοιχεία επαγγελματισμού και σοβαρότητας. Συνολικά, συναντηθήκαμε τρεις φορές».
Δείτε το βίντεο:
«Το μόνο σίγουρο ότι στις επόμενες εκλογές θα συμμετέχουμε κι εμείς»
Απαντώντας σχετικά με το πότε θα γίνει η ανακοίνωση του νέου κόμματος, η Μαρία Καρυστιανού ξεκαθάρισε: «Επειδή παίρνουμε πολύ σοβαρά το έργο μας, όταν είμαστε έτοιμοι και έχουμε ολοκληρωμένο το πρόγραμμά μας θα ανακοινωθεί. Το μόνο σίγουρο ότι στις επόμενες εκλογές θα συμμετέχουμε κι εμείς».
Ένας στους τρεις Έλληνες απάντησε στη δημοσκόπηση του ΑΝΤ1 ότι μάλλον ή σίγουρα θα ψήφιζε ένα κόμμα υπό τη Μαρία Καρυστιανού.
Η ίδια, πάντως, περιορίστηκε να χαρακτηρίσει ως ελπιδοφόρα τα γενικότερα ευρήματα της δημοσκόπησης της MARC.
Δείτε το βίντεο:
«Είναι πολύ βαθιά η ανάγκη να πάρουμε τη ζωή που μας αξίζει, γιατί αυτό που ζούμε δεν μας αξίζει», είπεαρχικά η Μαρία Καρυστιανού
Λίγες ώρες μετά τη μεγάλη δημοσκόπηση της MARC για τον ΑΝΤ1, η Μαρία Καρυστιανού απάντησε για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος. «Αυτό που βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις μπορεί να οργανωθεί καλύτερα, ώστε όχι απλά να μην φθαρεί από τους τόνους λάσπη που θα του πετάξουν, αλλά να γίνει τόσο δυνατό, ώστε τελικά η κοινωνία να καταφέρει να βγει νικήτρια. Το οφείλουμε στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές, να νικήσουμε το κατεστημένο».
Στη δημοσκόπηση της MARC για τον ΑΝΤ1, με 32,3% των πολιτών, απαντά πως σίγουρα ή μάλλον θα ψήφιζε ένα πιθανό κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Είναι χαρακτηριστικό πως η Πρόεδρος του Συλλόγου Οικογενειών Θυμάτων Τεμπών προηγείται του Αλέξη Τσίπρα και του Αντώνη Σαμαρά. «Αυτό λοιπόν που συμβαίνει, το πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, είναι η κοινωνική συσπείρωση των πολιτών, που επιτέλους αντιδρούν στη σήψη και τη διαφθορά και διεκδικούν τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους. Είναι λοιπόν πάρα πολύ ελπιδοφόρο, για μένα αυτό που διαβάζω στις δημοσκοπήσεις, ότι η κοινωνία μπορεί να βγει μπροστά και να σταθεί δυνατή απέναντι στο διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα».
Η ιδιαίτερη απήχηση εμφανίζεται να έχει η Μαρία Καρυστιανού στους νέους. Στις ηλικίες έως 44 ετών, η πιθανότητα ψήφου στο ενδεχόμενο κόμμα υπό την ίδια, συγκεντρώνει ποσοστό 46,3%.
Η Μαρία Καρυστιανού απαντά για δημιουργία κόμματος: «Θέλω μία αλλαγή ώστε να αναγεννηθεί η χώρα»
“Με ενοχλεί να ακούγεται η λέξη κόμμα δίπλα από το όνομά μου”, είπε η Μαρία Καρυστιανού, ενώ ανέφερε ότι αν ασχοληθεί με την πολιτική, αυτό θα γίνει σε ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα.
Για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος ή εμπλοκής της στην πολιτική σκηνή της χώρας μίλησε η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», το πρωί της Τετάρτης στα Παραπολιτικά 90,1 και την εκπομπή «Απέναντι Μικρόφωνα», με τους Σωτήρη Ξενάκη και Βασίλη Σκουρή. Αναλυτικά τόνισε: «Ελπίζω να δημιουργηθεί ένα νέο κίνημα το οποίο να βασίζεται μόνο στον πολίτη. Εγώ στο να παρακινώ τον κόσμο και να μείνει ενεργοποιημένος προσπαθώ, να φωνάζουμε για τα δικαιώματά μας. Οραματίζομαι μια πολιτική με άλλης ποιότητας πολιτικούς. Ονειρεύομαι πολιτικούς που θα ανακατεύεται κάπου το όνομά τους και θα παραιτούνται αμέσως».
Μαρία Καρυστιανού για τις δημοσκοπήσεις
Για τις δημοσκοπήσεις δήλωσε: «Είναι ανόμοια τα πράγματα, έχουν βάλει το όνομα του κ. Τσίπρα, έχουν βάλει το όνομα του κ. Σαμαρά και έχουν βάλει και το δικό μου όνομα. Οι δύο πρώτοι είναι μέσα στην πολιτική ζωή της χώρας, αυτό που χαρακτηρίζει εμένα και θα ήθελα να μην υπάρχει κόμμα μπροστά γιατί με ενοχλεί πάρα πολύ. Εγώ θεωρώ ότι είναι η μεγάλη κοινωνική αντίδραση που υπάρχει και ευτυχώς που υπάρχει. Ο κόσμος αυτό θέλει, αυτό θέλω κι εγώ, θέλω μια πλήρη αλλαγή ώστε να αναγεννηθεί η χώρα, άρα σε αυτήν την κοινωνική αντίδραση, σε αυτόν τον αγώνα που γίνεται για τη Δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και το κράτος δικαίου, ναι βεβαίως θα συμμετέχω κι εγώ». Στην ερώτηση «αυτό ως κοινωνικό κίνημα ή ως και πολιτικό σχήμα;», απάντησε: «Ένα πολύ μεγάλο οργανωμένο κοινωνικό κίνημα».
Ερωτηθείσα αν πιστεύει ότι το οργανωμένο κοινωνικό κίνημα μπορεί να εκφραστεί από τα υπάρχοντα κόμματα, τόνισε: «Για μένα το να ακουμπήσει μια τέτοια κίνηση πάνω στο υπάρχον πολιτικό σύστημα είναι πολύ μεγάλο λάθος. Αυτό αν δημιουργηθεί, και ελπίζω να δημιουργηθεί και το εύχομαι, θα πρέπει να βασίζεται μόνο στους πολίτες. Εγώ προσπαθώ να παρακινώ τον κόσμο και να μείνει ενεργοποιημένος, γιατί πρέπει να μείνουμε ενεργοί πολίτες, να φωνάζουμε για τα δικαιώματά μας». Στην ερώτηση «Σε αυτό το νέο αν δημιουργηθεί, εσείς μπορεί να έχετε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο;», απάντησε: «Δεν το γνωρίζω, εξαρτάται τι ακριβώς θα είναι αυτό που θα δημιουργηθεί. Αν είναι κάτι όπως το φαντάζομαι, τόσο τέλειο και άριστο, με τέτοιους ανθρώπους δίπλα, που τους φαντάζομαι, ναι, θα μπορούσα να συμμετέχω σε κάτι τέτοιο».
Ερωτηθείσα αν θα πάει ξανά στην πλατεία Συντάγματος μετά την ψήφιση της τροπολογίας για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη:
«Στην πλατεία θα πηγαίνω σίγουρα, το αν θα ξαναγραφτούν τα ονόματα είναι κάτι που θα το αποφασίσουμε οι συγγενείς. Αν αποφασίσουμε ότι πρέπει να το κάνουμε, θα το κάνουμε, όλοι μαζί, όχι εγώ προσωπικά. Στην πλατεία Συντάγματος θα πηγαίνουμε, άμα χρειαστεί να διαμαρτυρηθούμε, βεβαίως θα πάμε στην πλατεία κι αν έρθουν τα ΜΑΤ να μας συλλάβουν, τι να πω… Θα κάνουμε καθιστικές ειρηνικές διαμαρτυρίες και ας έρθουν τα ΜΑΤ να μας συλλάβουν».
Μαρία Καρυστιανού για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη
Ερωτηθείσα αν πιστεύει ότι στόχος της τροπολογίας για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι το κίνημα των Τεμπών, δήλωσε: «Αυτό που ενοχλεί πάρα πολύ είναι ο συμβολισμός της γραφής των ονομάτων. Το ότι υπάρχουν εκεί, το ότι πήγαινε ο κόσμος και τα φώναζε κάθε 28 του μήνα, αυτό το πράγμα είναι που ενοχλούσε. Πρέπει να εξαφανιστεί από τη μνήμη της κοινωνίας αυτό το ειδεχθές έγκλημα. Πρέπει να εξαφανιστεί κι από τη σκέψη μας και από την καθημερινότητά μας, αυτός είναι ο στόχος. Εγώ το συνδυάζω και με την εξαφάνιση του μνημείου με τα 51 καρφιά, που ήταν στο σημείο μηδέν. Είναι ότι πρέπει να φύγει από τη μνήμη μας γενικά το έγκλημα των Τεμπών».
Για τη δίκη για τα Τέμπη
Στη συνέχεια, σχετικά με τη δίκη για τα Τέμπη στις 23 Φεβρουαρίου, ανέφερε: «Όλος ο κόσμος που γνωρίζει θα έπρεπε να είναι στα κάγκελα γιατί αυτή η δίκη είναι μια δίκη παρωδία. Θα έπρεπε να μας ενοχλεί ότι πηγαίνουμε σε μια δίκη χειρότερη από αυτό που είδαμε με την παρωδία των εξεταστικών και των προανακριτικών. Έχουν πραγματικά αθωωθεί, ξεπλυθεί πλήρως, και οι πολιτικοί και οι μεγάλοι επιχειρηματίες, οι οποίοι τρώγανε τα χρήματα μαζί με τους πολιτικούς, αλλά και η ιταλική εταιρεία, που δεν ξέρω τι ακριβώς συμφωνίες έχει κάνει η κυβέρνηση. Αυτοί οι τρεις που είναι οι κύριοι υπαίτιοι γι’ αυτό που συνέβη στα Τέμπη και για τη χάλια λειτουργία του σιδηροδρόμου ακόμα και σήμερα είναι εκτός κάδρου». Στην ερώτηση «Εννοείτε την κυβέρνηση, τους επιχειρηματίες ή εννοείτε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα;», απάντησε: «Προφανώς συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, δεν θα πω ότι οι 151 της κυβέρνησης συμμετείχαν σε αυτό. Είναι συγκεκριμένα τα πρόσωπα που συμμετείχαν από την αρχή, τα ξέρουμε και το βασικό, ότι είναι ο αρχηγός του κόμματος μέσα. Ο κ. Μητσοτάκης δεν επέλεξε τον κ. Μπακαΐμη, που η πρώτη του κίνηση ήταν να πάει να κατάσχει τα βίντεο και να τα κρύψει; Μιλάμε για μια δίκη που θα ξεκινήσει, στην οποία έχουν καταστραφεί τα πειστήρια».
Ερωτηθείσα εάν πιστεύει ότι όντως τον κ. Μπακαΐμη τον επέλεξε ο κ. Μητσοτάκης, γιατί αυτό είναι θέμα της Δικαιοσύνης, είπε: «Εξηγήστε μου γιατί ο πρωθυπουργός μιας χώρας ζητάει από τον κ. Ντογιάκο, ο κ. Ντογιάκος ήταν ακόμα στη σχολή δικαστών, τι πρέπει να κάνει. Ο κ. Μητσοτάκης από πού τον γνώριζε; Αυτή η επιστολή που εστάλη και έχει βγει στη δημοσιότητα είναι ευθεία πολιτική παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης. Ως τι ζητούσε προτεραιότητα και αναβάθμιση (της δίκης), ως τι το έκρινε, ως παλαιός δικαστικός; Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι ότι ο κ. Μπακαΐμης έχει διαπράξει όλα τα αδικήματα του ποινικού κώδικα. Έχει εξαφανίσει τα βίντεο, έχει καταστρέψει το βιολογικό υλικό, δεν έπαιρνε υπόψη του επιστήμονες κύρους που μιλούσανε για εύφλεκτες ουσίες, αρνούνταν να κάνει έρευνα. Ποιος ανακριτής αρνείται να κάνει έρευνα, ειδικά όταν έχει πορίσματα καθηγητών στα χέρια του».
Και πρόσθεσε: «Για ποιο λόγο οι εταιρείες δεν είναι εμπλεκόμενες, είναι πολιτικά πρόσωπα; Η Hellenic Train γιατί δεν είναι εμπλεκόμενη, είναι πολιτικό πρόσωπο; Ο νόμος είναι κάκιστος, όμως αυτός ο κάκιστος νόμος ορίζει το εξής: ότι ναι, θα γίνει έρευνα. Δεν λέει ότι δεν θα γίνει έρευνα για ένα έγκλημα που αφορά πολιτικό. Θα γίνει ένα έγκλημα και θα το ελέγξει η Βουλή, εμείς ούτε την έρευνα κάναμε. Ζούμε σε μια τέτοια κοινωνία που ακόμη και το κατάπτυστο άρθρο 86 που προστατεύει τους πολιτικούς θα καταργήσει και την έρευνα που ορίζει το ίδιο; Ακόμα και το άρθρο 86 το φέρανε στα μέτρα τους. Έπρεπε να προηγηθεί έρευνα. Είπε ο κ. Τριαντόπουλος και είπε θα παραλείψουμε την έρευνα, δέχομαι το πλημμέλημα». Ποιο είναι το πλημμέλημα; Το ότι πήγε κατά παράβαση καθήκοντος και άρα δεν έπρεπε να τον προστατεύσει το άρθρο 86, στον χώρο του εγκλήματος που θα έπρεπε να φυλάσσεται από τη Δικαιοσύνη με κορδέλες…
Στην ερώτηση «Αυτά δεν θα τα αξιολογήσουν τα μέλη του δικαστικού συμβουλίου;», απάντησε: «Θα κάνουν οι ανώτατοι δικαστές την έρευνα; Η δικογραφία ανέφερε και άλλα πράγματα, δεν ανέφερε μόνο τον κ. Τριαντόπουλο, υπήρχαν και άλλοι πολιτικοί που πήγαν εκεί και κάνανε πράγματα τα οποία ο δικαστικός έκρινε ότι δεν έπρεπε να τα κάνουν και έστειλε τη δικογραφία στη Βουλή. Ποιοι είναι οι 151 βουλευτές που αποφασίζουν ότι από αυτά τα ονόματα θα πάει μόνο ο κ. Τριαντόπουλος και μόνο για το αδίκημα του πλημμελήματος; Και για να γλιτώσει την έρευνα ο κ. Τριαντόπουλος είπε «δέχομαι να πάω στον δικαστή, αλλά είμαι και αθώος», δεν έχουν καν λογική αυτά που γίνονται. Αυτά έπρεπε να μας ενδιαφέρουν και όχι η ημερομηνία 23 Μαρτίου. Η ημερομηνία αυτή είναι στο πλαίσιο να γίνει μια δίκη fast track, να τελειώνουμε, έχουμε αθωώσει τους πολιτικούς, θα κάνουμε και μια δίκηπαρωδία και τελειώσαμε. Θα σβήσουμε τα ονόματα και τελείωσαν τα Τέμπη. Τα Τέμπη δεν τελείωσαν ακόμα και ελπίζω ότι όταν τελειώσουν πραγματικά, και σωστά και δίκαια, θα πάρουμε όλοι μια μεγάλη ανάσα».
Για την παρέμβαση Δένδια
Στη συνέχεια κληθείσα να σχολιάσει την παρέμβαση του κ. Δένδια, υπογράμμισε: «Θα ήθελα κάτι πιο έντονο».
Για τους πολιτικούς
Τέλος, η κ. Καρυστιανού ανέφερε: «Προφανώς όλοι οι πολιτικοί δεν θα μπούνε στον ίδιο σάκο, αλλά για μένα αξία έχει και που δέχεσαι να συμμετέχεις. Για μένα έτσι όπως λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, που είναι πλήρως διεφθαρμένο και είναι ok με το να γλιτώνει την τιμωρία και είναι εντάξει με το να μην προσφέρει τίποτα στον πολίτη, δηλαδή το κοινωνικό όφελος έχει εξαφανιστεί, όταν αποτελείς μέρος αυτού του συστήματος, κάτι δείχνει για μένα. Εγώ οραματίζομαι μια τόσο διαφορετική πολιτική όπου οι πολιτικοί θα έχουν άλλες ποιότητες, θα έχουν το όραμα, θα έχουν την ηθική, θα έχουν τσίπα να ακούγεται κάτι για το όνομά τους και να παραιτούνται μέχρι να καθαρίσει το όνομά τους. Αυτό ονειρεύομαι να δω».
Μαρία Καρυστιανού: Εκανε ανάρτηση στις «23:18» – «Ο,τι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου»
Το κείμενο της ανάρτησης είναι αυτό που σκόπευε να εκφωνήσει στο συλλαλητήριο αλλά δεν το έκανε καταγγέλλοντας έλλειψη διάθεσης από την πλευρά της Οργανωτικής Επιτροπής του συλλόγου.
Στις 23:18 απόψε, την ίδια δηλαδή ώρα με τη μοιραία ώρα κατά την οποία έγινε το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη στις 28/2/2023, επέλεξε η Μαρία Καρυστιανού να μοιραστεί δήλωσή της για την επέτειο των 3 χρόνων από το δυστύχημα που στέρησε τη ζωή στην κόρη της και σε 56 άλλους συνανθρώπους της.
«Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου» ξεκινάει λέγοντας η Μαρία Καρυστιανού. Η ίδια βρέθηκε σήμερα (28/2) στο Σύνταγμα, στη συγκέντρωση για τα 3 χρόνια από την τραγωδία στα Τέμπη, αλλά δεν ανέβηκε στο βήμα για να εκφωνήσει την ομιλία που είχε ετοιμάσει, καταγγέλλοντας έλλειψη διάθεσης από την πλευρά της Οργανωτικής Επιτροπής του συλλόγου.
Ολόκληρη η ανάρτησή της
«Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου,
Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά.
Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα.
Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα.
Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί.
Και δεν θα σωπάσω!! Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους.
Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση· είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου.
Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ’ επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί.
Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας.
Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια.
Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα!
Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα· έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει.
Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό.
Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη.
Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο.
Σήμερα , βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι !
“Αυτή η κυβέρνηση είναι το χειρότερο που μας έχει συμβεί” είπε μεταξύ άλλων η Μαρία Καρυστιανού.
Στην πολιτική κατάσταση, τον Αλέξη Τσίπρα, τη Δικαιοσύνη αλλά και τα σενάρια που την θέλουν να εμπλέκεται με δικό της φορέα αναφέρθηκε η πρόεδρος του Συλλόγου “Τέμπη 2023”, Μαρία Καρυστιανού.
Μιλώντας σε podcast της Εφημερίδας των Συντακτών, η κ. Καρυστιανού μίλησε αρχικά για τον κ. Τσίπρα, διαψεύδοντας παράλληλα ότι την είχε πλησιάσει στο παρελθόν ώστε να της προτείνει να συμπορευτούν.
“Ο επαγγελματίας πολιτικός έχουμε συνηθίσει άλλα να λέει και άλλα να κάνει. Ο κύριος Τσίπρας έχει το παρελθόν του. Δεν ξέρω τι λέει τώρα, αλλά έχει μια ιστορία πίσω του. Την έχουμε δει. Εγώ θα μείνω σ’ αυτό, δεν θέλω να ακούω λόγια, αλλά θέλω να βλέπω πράξεις”.
Για το πολιτικό σύστημα της χώρας, η κ. Καρυστιανού ανέφερε: “Αυτό το πολιτικό σύστημα, όχι δεν το εμπιστεύομαι”, σημειώνοντας ότι η σχέση της με την πολιτική πριν το δυστύχημα στα Τέμπη σχετιζόταν από την απογοήτευσή της, καθώς δεν μπορούσε να βρει κάτι που να την εκφράζει. “Είχα απογοητευτεί πλήρως, τα τελευταία χρόνια δεν υπήρχε κάτι να ψηφίσω, στις τελευταίες εκλογές δεν πήγαινα καν στις εκλογές. Η εμπιστοσύνη μου είχε χαθεί προ πολλού, απλά τα τελευταία δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της διαπλοκής, της διαφθοράς”, ανέφερε μεταξύ άλλων.
Για τις δικές της πολιτικές τοποθετήσεις, η κ. Καρυστιανού είπε: “Έχω φύγει από αυτό. Δεν είμαι κέντρο, ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Εγώ είμαι με το τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η χώρα”.
Για τα σενάρια που διακινούνται περί νέου σχηματισμού, είπε: “Βεβαίως και έχω άποψη για το πώς θα γίνει η κάθαρση και στα Δικαστικά. Μπορεί να μην είμαι δικαστικός, αλλά σίγουρα έχω την πολύ μεγάλη επιθυμία να το δω να συμβαίνει. Μόνο του δεν συμβαίνει τίποτα. Θα πρέπει να γίνει μέσα από τους πολίτες”, ανέφερε, προσθέτοντας ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει ένας ηγέτης σε μια τέτοια προσπάθεια, αλλά “θα μπορούσε να είναι και μια ομάδα προσώπων που να εμπνέουν εμπιστοσύνη”. Μάλιστα, ανέφερε ότι ήδη δημιουργείται “η λύση” για το πρόβλημα καθώς “έχουμε φτάσει χαμηλότερα από τον πάτο” και μάλιστα αυτή η λύση ετοιμάζεται “πολύ γοργά”. “Όταν αυτή η κίνηση πάρει σάρκα και οστά, θα βγάλει και τον ηγέτη της. Αν υπάρχει μια ομάδα που έχει λύσεις για όλα, θα συνεργαστώ, θα το στηρίξω και θα εργαστώ γι’ αυτό”, πρόσθεσε, όταν ρωτήθηκε αν θα ήθελε η ίδια να ηγηθεί σε αυτή την προσπάθεια.
Αναφερόμενη στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τι θα επέλεγε στο δίλημμα “Μητσοτάκης ή χάος”, η κ. Καρυστιανού είπε ότι “ο Μητσοτάκης είναι χάος”. “Θεωρώ οτιδήποτε άλλο ότι είναι πολύ καλύτερο αρκεί να είναι εκτός πολιτικού συστήματος γιατί το πολιτικό σύστημα είναι παρόμοιο στο μυαλό μου. Αυτή η κυβέρνηση είναι το χειρότερο που μας έχει συμβεί”. Παράλληλα, σημείωσε πως η ίδια – αν και έχει ακουστεί – δεν έχει ψηφίσει ποτέ της τον Μητσοτάκη. “Όχι, δεν τον έχω ψηφίσει” σημείωσε.
Παράλλα, είπε ότι είναι επιλογή της Νέας Δημοκρατίας να έχει ως αντίπαλο την ΕΛΑΣ του πρώην πρωθυπουργού.
Επίθεση κατά του Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε η Μαρία Καρυστιανού, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι είναι επαγγελματίας πολιτικός που λειτουργεί όπως οι επαγγελματίες πολιτικοί: «Λέει ψέματα», τόνισε η κα. Καρυστιανού και πρόσθεσε: «Μπορεί πολύ εύκολα το “όχι” να το κάνει “ναι”, να υποσχθεί άλλα πράγματα προεκλογικά και στη συνέχεια να τα αναιρέσει χωρίς να αισθάνεται την υποχρέωση να λογοδοτήσει γι αυτό».
Δείτε το βίντεο:
«Είναι πολύ πιο βολικός ως αντίπαλος ο κ. Τσίπρας. Σε ποιους απευθύνεται; Σε αυτούς που είπε ελάτε, πρώτη φορά Αριστερά, να σκίσουμε τα Μνημόνια. Σκίστηκαν τα Μνημόνια;», δήλωσε αρχικά και πρόσθεσε: «Έχουμε υποθηκεύσει την περιουσία της χώρας μας για 100 χρόνια. Δεν ελέγχουμε ζωτικά και στρατηγικά σημεία, αλλά το κάνουν ξένες χώρες. Και μιλάμε ακόμα για δημοκρατία και κράτος δικαίου και ασφάλεια; Που είναι όλα αυτά γιατί εγώ δεν τα βλέπω, νομίζω ότι ζω σε άλλη χώρα».
Ειδικότερα, με αφορμή τις δημοσκοπήσεις που θέλουν το κόμμα της να είναι μεταξύ των τεσσάρων πρώτων, η πρόεδρος του «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» τόνισε ότι είναι σχετικά νωρίς για συμπεράσματα, καθώς δεν έχει δημοσιοποιηθεί το πρόγραμμα του κόμματός της κάτι που – όπως είπε – αναμένεται να γίνει στο άμεσο μέλλον, ενώ ισχυρίστηκε ότι την επόμενη ημέρα των εκλογών θα υπάρχει κυβέρνηση. «Θεωρώ ότι ο ελληνικός λαός θα μας δώσει την αυτοδυναμία. Ο λαός έχει φύγει από το παλαιοκομματικό σύστημα, έχει γυρίσει την πλάτη σε αυτό», επισήμανε και πρόσθεσε: «Εμείς μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα».
Δείτε το βίντεο:
«Δεν έχουμε έρθει στην πολιτική για να κάνουμε τα 2 σπίτια 15»
Συνεχίζοντας, η Μαρία Καρυστιανού αναφέρθηκε και στην αντιμετώπιση που έχει από τους πολίτες: «Εγώ δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός, βλέπω όμως πως στους δέκα ανθρώπους που θα συναντήσω στον δρόμο για το γραφείο μου, οι επτά θα με πλησιάσουν θα μου δώσουν το χέρι, θα μου πουν “μη σταματάτε, είστε η ελπίδα μας”», είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι «δεν έχουμε έρθει στην πολιτική για να κάνουμε τα 2 σπίτια 15. Είμαστε από την απέναντι πλευρά που βιώνουμε τις συνέπειες μια πολιτικής, έχουμε σεβασμό σε αυτά που λέμε, συμμεριζόμαστε την ευθύνη όσων λέμε».
Σε ερώτηση για τους λόγους που την οδήγησαν να κατέβει στην πολιτική, η κα Καρυστιανού είπε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Η διαχείριση του πόνου είναι κάτι εντελώς προσωπικό, εγώ όμως δεν έχω βγει σε αυτόν τον αγώνα για τον πόνο μου, εχω βγει σε αυτό τον αγώνα για τη δικαίωση του παιδιού μου που δεν έρχεται. Το κάνω αυτό γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος να λειτουργήσει η χώρα ως ένα κράτος – δικαίου. Από το να διαμαρτύρομαι μέχρι να φτάσω να πετύχω κάτι υπάρχει μια απόσταση που είναι κι η πιο δύσκολη… Εμείς πραγματικά θέλουμε να δούμε μια διαφορετική Ελλάδα».
Η Μαρία Καρυστιανού μίλησε για τα Τέμπη. Τι είπε για τις ιστορικές διαδηλώσεις της 28ης Φεβρουαρίου.
Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε η Πρόεδρος Συλλόγου Οικογενειών Θυμάτων Τεμπών, Μαρία Καρυστιανού, στον Jo Di όπου στάθηκε στις μεγάλες διαδηλώσεις της 28ης Φεβρουαρίου, στο δυστύχημα καθ’ αυτό και στις πολιτικές ευθύνες πολιτικών προσώπων, που δεν «πήγαν» το θέμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
«Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, γιατί κατάλαβε ότι πλέον η ζωή στην Ελλάδα δεν αξίζει ούτε όσο ένα εισιτήριο τρένου. Και δεν είναι μόνο η απαξίωση της ζωής, είναι και η προσπάθεια κοροϊδίας των ανθρώπων» ανέφερε η Μαρία Καρυστιανού για τις ιστορικές συγκεντρώσεις της 28ης Φεβρουαρίου.
«Το έγκλημα είναι ατιμώρητο, δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να καταλάβεις πως η υπόθεση δεν βαδίζει σωστά. Χρειάζεται απλά να είσαι ένας άνθρωπος με μία απλή λογική σκέψη και να μπορείς να διακρίνεις όλες τις προσπάθειες χειραγώγησης, συγκάλυψης, ώστε να οδηγηθούμε σε έναν σταθμάρχη και άλλους πέντε έξι υπαλλήλους, που θα πληρώσουν για όλους» συμπλήρωσε η Μαρία Καρυστιανού.
Μαρία Καρυστιανού: Τι είπε για τα πολιτικά πρόσωπα
Τα πυρά της στον Κυριάκο Βελόπουλο εξαπέλυσε η Μαρία Καρυστιανού σε διαδικτυακή της συνέντευξη αναφερόμενη στο θέμα με τη συζήτηση για τα Τέμπη στο Ευρωκοινοβούλιο.
Συγκεκριμένα η πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών κατηγόρησε τον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης ότι μπλοκάρει τη διαδικασία, μιλώντας στο κανάλι «Jo Di» στο youtube.
«Μην ξεχνάμε ότι ο κύριος Αρβανίτης έχει προσπαθήσει 3 και 4 φορές να καλέσει στο ευρωκοινοβούλιο τον κύριο Τζιτζικώστα να μιλήσει για τα τρένα, που είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όχι μόνο για τα Τέμπη, αλλά και γενικότερα για τα τρένα για το πώς λειτουργούν για την ασφάλειά μας» ανέφερε σχετικά.
Παράλληλα κατηγόρησε τη ΝΔ αλλά και την Αφροδίτη Λατινοπούλου λέγοντας πως και εκείνοι έχουν «μπλοκάρει» τη συγκεκριμένη συζήτηση. Όπως τόνισε: «Η Νέα Δημοκρατία, μαζί με την κυρία Λατινοπούλου και τον κύριο Βελόπουλο το έχουν μπλοκάρει το θέμα».