Συνεχίζονται οι καταγγελίες κατοίκων της Κερατέας για απουσία εναέριων μέσων αλλά και πυροσβεστών, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις φωτιές.
«Δεν υπάρχουν ελικόπτερα, δεν υπάρχουν πυροσβεστικά, δεν υπάρχουν πυροσβέστες».
«Μου λένε εκκένωση. Τι εκκένωση, και το σπίτι ποιος θα το κρατήσει να μην καεί;», δηλώνει ένας από τους κατοίκους της περιοχής στην κάμερα του OPEN.
«Δεν υπάρχουν ελικόπτερα, δεν υπάρχουν πυροσβεστικά, δεν υπάρχουν πυροσβέστες». «Μου λένε εκκένωση. Τι εκκένωση, και το σπίτι ποιος θα το κρατήσει να μην καεί;» #φωτιά#Κερατεαpic.twitter.com/YQPwSpngff
Σε μια σοβαρή καταγγελία προχώρησαν οι Εποχικοί Πυροσβέστες σχετικά με τον συνάδελφό τους που τραυματίστηκε το Σάββατο στη φωτιά που ξέσπασε στη Γλυφάδα και στη συνέχεια επεκτάθηκε σε Βούλα και Βάρη.
Οι Εποχικοί Πυροσβέστες δημοσίευσαν στην ιστοσελίδα τους στο Facebook το παράπονο του πατέρα του συγκεκριμένου πυροσβέστη που αναφέρει ότι ο γιος του μεταφέρθηκε στο 251 ΓΝ της Αεροπορίας, του δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες, αλλά στη συνέχεια τον έδιωξαν «καθώς δεν δικαιούται περίθαλψης καθώς είναι εποχικός».
Το παράπονο του πατέρα του πυροσβέστη
«Καλημέρα,να ευχαριστήσω για την παροχή ιατρικής φροντίδας το 251 ΓΝ Αεροπορίας για τον εποχικό πυροσβέστη που διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ ,από την φωτιά της Γλυφάδας εχθές 04/06/2022 και ταυτόχρονα να εκφράσω το παράπονο διότι του είπαν ότι δεν δικαιούται περίθαλψης καθώς είναι εποχικός.
Όπως ενημέρωσαν και την οικογένειά του ότι αν χρειαστεί περαιτέρω ιατρική βοήθεια δεν θα μπορέσουν να του την παράσχουν μετά το εξιτήριο και θα πρέπει να απευθυνθείτε σε άλλο νοσοκομείο. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας», αναφέρει ο πατέρας του πυροσβέστη.
Οι Εποχικοί Πυροσβέστες με δηκτικό τρόπο αναφέρουν: «Τα συμπεράσματα δικά σας».
Νέα καταγγελία «φωτιά» έρχεται στο φως της δημοσιότητας για την κοινωνική κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου, με πρώην εθελόντρια να αναφέρεται στο τι συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Πρώην εθελόντρια της «Κοινωνικής Κουζίνας» μίλησε στο ΜEGA για την κατάσταση που επικρατούσε στην εν λόγω κοινωνική δράση αποκαλύπτοντας αθέατες πλευρές της δράσης του Πολυχρονόπουλου.
«Το λάθος ήταν όσων ήξεραν τόσα χρόνια και δεν μιλούσαν. Έπρεπε να είχαν «βγάλει» από την μέση τον Κωνσταντίνο και να είχαν κάνει ΑΜΚΕ ή ΜΚΟ ή ΚοινΣΕΠ τον “Άλλο Άνθρωπο”. Του το ζητούσαν, του έλεγαν να φύγει και έλεγε δεν φεύγω, μέχρι και τη στιγμή που «έφαγε» τις καταγγελίες. Του έλεγαν να σηκωθεί και να φύγει και ότι δεν πάει άλλο. όταν τα πράγματα έφταναν σε ακραία σημεία, σηκώνονταν και έφευγαν εκείνοι και έφτιαχναν άλλες κουζίνες. Εγώ είχα πάει τις 2 πρώτες χρονιές τρόφιμα στον Κεραμεικό. Όταν κατάλαβα τι γινόταν είπα «γεια σας» και έφυγα. Το πρώτο που μού χτύπησε στο μάτι όταν είδα πως μαγείρευαν στον δρόμο και πόσο επικίνδυνα ήταν υγειονομικά. Το δεύτερο ήταν όταν ξεκίνησε να ζητάει χρήματα. Ο κόσμος έχει ένα ελάττωμα, να θεοποιεί κάποιους ανθρώπους, να τους αγιοποιεί και να τους αναθέτει τη μοίρα του. στην πορεία κατάλαβαν ότι τους εκμεταλλεύονταν», είπε αρχικά.
Και συμπλήρωσε: «Οι λογαριασμοί στην μαμά του, τον γαμπρό του και στην αδερφή του δεν είναι οι μόνοι που έβαζε λεφτά. Και αυτό που λέει τώρα είναι ότι “δεν ήταν και ανήλικοι όσοι έβαζαν χρήματα, ας μην έβαζαν”. Πάει τώρα να μοιράσει την ευθύνη και αυτό γιατί ξέρει καλά να χειρίζεται την ψυχολογία του πλήθους. Έχουν γίνει πολλές δουλειές εκεί μέσα που δεν πρόκειται να βγάλει ούτε η ΑΑΔΕ άκρη. Έχει βγάλει κάρτες σε αστέγους, σε χρήστες που αυτή τη στιγμή μπορεί να είναι και νεκροί. Τα προηγούμενα χρόνια ο Κωνσταντίνος γλέντησε».
«Έλεγε ότι μάζευε λεφτά για να πάει στη….Γάζα που δεν μπαίνει ούτε ο Ερυθρός Σταυρός»
Για τα όσα έρχονται στο φως για τα πάθη του Κώστα Πολυχρονόπουλου: «Δεν μας νοιάζει το ελάττωμα του Κώστα Πολυχρονόπουλου. Μας νοιάζει ότι το ήξεραν όλοι εκείνοι και δεν τον έστειλαν σπίτι του. Ξέρει να παίζει καλό θέατρο, είναι η δουλειά του να σε κοροϊδεύει. Τώρα ο κόσμος δεν θα βοηθήσει ποτέ εμάς τους υπόλοιπους, αυτό μας πονάει. Τα χρήματα που έπαιρνε ο Κώστας δεν τα έχει δει άλλη οργάνωση. Τελευταία είπε ότι θα πάει στη Γάζα και μάζεψε λεφτά. Πήγαν 2 σύντροφοι και του λένε: “Ρε συ Κώστα ποια Γάζα; Εδώ δεν μπαίνει ούτε ο Ερυθρός Σταυρός, πού πας; Γιατί μαζεύεις λεφτά από τον κόσμο;;”».
«Απάντησε πως θα τα βάλει στην Κουζίνα. Και κάνει ένα ταξιδάκι. Έστειλε παραποιημένες φωτογραφίες τρελάθηκαν τα παιδιά. Τον ρωτούσαν που είναι και είπε ότι είναι τάχα στον Λίβανο και μαγειρεύει. Πήγε στις πλημμύρες και δεν έκανε τίποτα. μια φορά μαγείρεψε και μετά έφυγε αφήνοντας δυο κοπέλες εκεί. Ξέρετε πόσα χρήματα μάζεψε για την Καρδίτσα; Τον ρώτησαν τι έγινε και είπε ότι τον έδιωξε ο δήμαρχος. Τον ρωτούσαν που είναι τα 600.000 για το σπίτι το 3ορφο που έλεγε ότι θα αγοράσει. Και απαντούσε πως δεν πληρούσε τις προδιαγραφές και τα έβαλε τα χρήματα για την κουζίνα και τα τρόφιμα. Του έλεγαν να φέρει πίσω τα 600.000. Εν τω μεταξύ έχουν φύγει από πολλά κτίρια γιατί άφηνε απλήρωτα ενοίκια και είχαν μαζευτεί», κατέληξε.
«Φοβάμαι ότι υπάρχουν κι άλλες βιοψίες, που ενδεχομένως δεν έχουν εκτιμηθεί»
Μια απαράδεκτη υπόθεση ιατρικής αμέλειας σε δημόσιο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης έκανε γνωστή ο ποινικολόγος Νίκος Διαλυνάς.
Ειδικότερα, όπως αποκάλυψε, ενημέρωσαν ασθενή ότι έχει καρκίνο έναν χρόνο μετά τη λήψη υλικού για βιοψία.
«Αποφάσισα να το εκθέσω αυτό που συνέβη, γιατί με έχει συγκλονίσει και διότι μπορεί και κάποιοι άλλοι συνάνθρωποι μας να έχουν υποστεί το ίδιο. Αφορά μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου πήγε κάποιος λόγω της ιδιότητος του να εγχειριστεί για σκωληκοειδίτιδα. Πράγματι έγινε η επέμβαση και ελήφθη υλικό για βιοψία, όπως προβλέπεται. Μετά από έναν χρόνο, τον πήραν τηλέφωνο και του είπαν: “ξέρετε, η βιοψία έδειξε ότι έχετε καρκίνο”. Γι’ αυτά που σας λέω, υπάρχουν στοιχεία», δήλωσε στο Star.
Δείτε το βίντεο:
«Το τραγικό της ιστορίας είναι ότι υπάρχει μία παθολογοανατόμος που έρχεται από άλλον νομό για να κάνει τις βιοψίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το τραγικότερο της ιστορίας είναι ότι ο καρκίνος έχει απλωθεί σε παχύ έντερο, λεπτό έντερο, περιτόναιο κι άλλα πολλά. Εγώ του είπα, κατ’ ιδίαν ότι πρέπει να το παλέψει. Βέβαια, οι γιατροί που τον υπέβαλαν σε 7ωρο χειρουργείο, του έχουν εξηγήσει την κατάσταση», εξήγησε ο Νίκος Διαλυνάς.
Φοβάμαι ότι υπάρχουν κι άλλες βιοψίες, που ενδεχομένως δεν έχουν εκτιμηθεί, πρόσθεσε.
Ο κ. Διαλυνάς υποστήριξε πως έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από όταν ζήτησε τον ιατρικό φάκελο του ασθενούς, με κατεπείγον e-mail στις 15/3. Ακόμη, δεν του τον έχουν δώσει, με την αιτιολογία ότι έχουν δικαίωμα να απαντήσουν εντός ενός μήνα.
«Παρόλο που τους είπα ότι έχει ολικό καρκίνο και χρειαζόμαστε κατεπείγοντος τον ιατρικό φάκελο, καθώς ο χρόνος είναι κρίσιμος… οι κύριοι αυτοί έδειξαν ότι δεν έχουν ανθρωπιά. Έχω κάνει ήδη κάποιες κινήσεις σε υψηλότατο επίπεδο και θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου. Πρόκειται για ένα παλικάρι που πέρασε πολλά στη ζωή του. Είχα την τύχη να γνωρίσω κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του», κατέληξε ο κ.Διαλυνάς.
Υπερβολική χρήση του όρος «καύσωνας» γίνεται αυτό το καλοκαίρι διαπιστώνει ο μετεωρολόγος του Open, Κλέαρχος Μαρουσάκης.
Όπως αναφέρει σε ανάρτησή του υπό τον τίτλο «δεν είναι όλα καύσωνας» πράγματι φέτος «βρισκόμαστε για μεγάλο χρονικό διάστημα κάτω από την επίδραση υψηλών έως και πολύ υψηλών θερμοκρασιακών τιμών, συνθήκες οι οποίες επιβαρύνουν σημαντικά τον ανθρώπινο οργανισμό. Άλλο αυτό και άλλο σε κάθε κύμα ανόδου του υδραργύρου να γίνεται λόγος για καύσωνα».
Ο κ. Μαρουσάκης σχολιάζει ακόμα πως τον να «γίνονται συγκρίσεις των μετρήσεων του σήμερα με αντίστοιχες πολλών ετών πίσω και να διαπιστώνουμε ότι σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο δε νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα».
Δεν επιβεβαιώνει το «νέο καύσωνα» ο Μαρουσάκης
Ο Κλέαρχος Μαρουσάκης αναφέρεται και στα περί νέου καύσωνα.
«Σε ό,τι αφορά τώρα στα περί νέου καύσωνα, μέχρι και το τέλος της εβδομάδας δε φαίνεται κάτι τέτοιο (μετεωρολογικά τουλάχιστον….), με τα μελτέμια να κυριαρχούν και τη ζέστη να είναι πιο έντονη προς τα δυτικά και το νοτιοανατολικό Αιγαίο», γράφει.
«Ας λάβουμε υπόψη μας ότι μια μέγιστη θερμοκρασία της τάξης των 35 με 36 βαθμών θεωρείται κοντά στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα και άρα οι 38 π.χ βαθμοί που θα συναντήσουμε στα δυτικά μακριά από την επίδραση του μελτεμιού δεν θα πρέπει να αποτελούν είδηση», γράφει.
Αναλυτικά η ανάρτησή του:
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΥΣΩΝΑΣ…
Δε νομίζω ότι έχει υπάρξει άλλο καλοκαίρι που να έχει χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ ο όρος “καύσωνας”.
Ναι πράγματι φέτος βρισκόμαστε για μεγάλο χρονικό διάστημα κάτω από την επίδραση υψηλών έως και πολύ υψηλών θερμοκρασιακών τιμών, συνθήκες οι οποίες επιβαρύνουν σημαντικά τον ανθρώπινο οργανισμό. Άλλο αυτό και άλλο σε κάθε κύμα ανόδου του υδραργύρου να γίνεται λόγος για καύσωνα.
Επίσης, το να γίνονται συγκρίσεις των μετρήσεων του σήμερα με αντίστοιχες πολλών ετών πίσω και να διαπιστώνουμε ότι σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο δε νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα μιας και τότε είχαμε ένα εντελώς διαφορετικό πλήθος σταθμών όπως επίσης το τότε δίκτυο λειτουργούσε κάτω από άλλες συνθήκες και με άλλες προδιαγραφές.
Όλα τα παραπάνω σηκώνουν πολύ συζήτηση, συζήτηση η οποία αφορά την επιστημονική κοινότητα και τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας. Και πρέπει κάποια στιγμή η συζήτηση αυτή να γίνει και να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο δίκτυο μετεωρολογικών σταθμών πάνω στο οποίο θα μπορέσουμε στο μέλλον να στηρίξουμε τα συμπεράσματά μας που θα μας οδηγήσουν στην αλήθεια όσο βέβαια μας επιτρέπουν τα όρια λειτουργίας της ατμόσφαιρας και της Φύσης γενικότερα.
Μέχρι όμως να γίνουν αυτά (αν γίνουν και κυρίως αν θέλουμε να γίνουν), θα υπάρχουν πάντα πολλά ερωτηματικά για το αν όντως τα συμπεράσματά μας είναι σωστά ή είναι τα ίδια που θα καταλήγαμε χρόνια πριν αν χρησιμοποιούσαμε τα αντίστοιχα εργαλεία και τότε.
Θυμάμαι από τις πρώτες ημέρες κιόλας στα έδρανα του τμήματος Φυσικής, δινόταν μεγάλη βαρύτητα στο πώς μετράμε ένα μέγεθος (π.χ θερμοκρασία), όπως επίσης και το όργανο που θα χρησιμοποιήσουμε γι’ αυτή τη μέτρηση.
Σε ό,τι αφορά τώρα στα περί νέου καύσωνα κτλ, μέχρι και το τέλος της εβδομάδας δε φαίνεται κάτι τέτοιο (μετεωρολογικά τουλάχιστον….), με τα μελτέμια να κυριαρχούν και τη ζέστη να είναι πιο έντονη προς τα δυτικά και το νοτιοανατολικό Αιγαίο.
Στο πρώτο μας διάγραμμα μπορείτε να δείτε τις καμπύλες κύμανσης της θερμοκρασίας όπου έχουμε επισημάνει με τις μαύρες γραμμές τα όρια κατά κάποιο τρόπο της ζέστης, ενώ στον δεύτερο χάρτη σημειώνουμε με τα λευκά βέλη τους χρωματισμούς που οδηγούν σε καύσωνα και που σε καμία περίπτωση δεν απασχολούν τη χώρα μας.
Ας λάβουμε υπόψη μας ότι μια μέγιστη θερμοκρασία της τάξης των 35 με 36 βαθμών θεωρείται κοντά στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα και άρα οι 38 π.χ βαθμοί που θα συναντήσουμε στα δυτικά μακριά από την επίδραση του μελτεμιού δεν θα πρέπει να αποτελούν είδηση. Κάθε καλοκαίρι τα βιώνουμε αυτά, μην τα θεωρούμε και όλα ακραία!
Καλό υπόλοιπο ημέρας σε όλες και όλους!
Υ.Γ. Αυτή η πολύ μεγάλη περίοδος ξηρασίας φαίνεται να λαμβάνει τέλος μιας και υπάρχουν ενδείξεις σύμφωνα και με το μακροπρόθεσμο σύστημα πρόγνωσης που τρέχουμε για διαμόρφωση τύπου κυκλοφορίας που θα φέρει ένα ικανοποιητικό διάστημα με αρκετές βροχές.
Θα το αναλύσουμε περισσότερο μέσα στον Αύγουστο το όλο αυτό θέμα που ταλαιπωρεί τους αγρότες μας.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να είμαστε και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κι ενδεχόμενα προβλήματα από τις βροχές που φαίνονται.
Το 1942, το νησί Ramree είχε καταληφθεί με επιτυχία από τον ιαπωνικό αυτοκρατορικό στρατό.
Το νησί Ramree ήταν ένα σημείο στρατηγικής σημασίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή βρισκόταν έξω από τις ακτές της Βιρμανίας.
3 χρόνια αργότερα, οι σύμμαχοι επιτέθηκαν στις ιαπωνικές δυνάμεις, προκειμένου να διεκδικήσουν εκ νέου το νησί.
Ήταν μια αιματηρή μάχη και τελικά ο Βρετανικός στρατός κατάφερε να οδηγήσει περίπου 1000 από τους αντιπάλους του σε έναν βάλτο, 16 χιλιόμετρα έξω από το Ramree.
Αυτή η μέρα χαράκτηκε για πάντα στην μνήμη όσων παρακολούθησαν αυτά που συνέβησαν στην συνέχεια.
Ο Βρετανικός στρατός πολέμησε με τον Ιαπωνικό αυτοκρατορικό στρατό και κατάφερε να τους εκδιώξει από το νησί Ramree.
Ο Ιαπωνικός στρατός αρνήθηκε επανειλημμένα να παραδοθεί και αργότερα επέλεξαν να εγκαταλείψουν την βάση τους και να κρυφτούν σε έναν βάλτο. Ένα μεγάλο μέρος του στρατού αρρώστησε, λόγω των ασθενειών που μεταδίδουν τα κουνούπια του βάλτου. Επίσης, το μέρος ήταν γεμάτο με δηλητηριώδεις αράχνες, φίδια και σκορπιούς. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν, ότι οι Ιάπωνες δεν είχαν τρόφιμα και πόσιμο νερό για να μπορέσουν να επιζήσουν στον βάλτο.
Μερικοί Βρετανοί στρατιώτες ανέφεραν αργότερα, ότι άκουγαν τρομακτικές κραυγές και πυροβολισμούς από τους εχθρούς τους κατά την διάρκεια της νύχτας. Το νησί ήταν γεμάτο με κροκόδειλους της θάλασσας, που θεωρείται το μεγαλύτερο αρπακτικό ερπετό του κόσμου και οι Ιάπωνες δεν το γνώριζαν.
Ο Ιαπωνικός στρατός κρύφτηκε στον βάλτο, αγνοώντας τον κίνδυνο που ελλόχευε εκεί, που δεν ήταν άλλος από τους κροκόδειλους της θάλασσας. “Αυτή η νύχτα ήταν η χειρότερη”, αναφέρει ο Μπρους Στάνλεϊ.
Οι κροκόδειλοι της θάλασσας μπορούν να φτάσουν ακόμα και τα 10 μέτρα σε μήκος και είναι πολύ επικίνδυνοι για τον άνθρωπο.
Ο συγγραφέας Μπρους Στάνλεϊ στο βιβλίο του “Wildlife Sketches Near and Far” εξηγεί:
“Εκείνο το βράδυ ήταν το πιο φρικιαστικό για όλα τα μέλη του πληρώματος. Οι διάσπαρτες τουφεκιές σε συνδυασμό με κραυγές των τραυματισμένων αντρών, που έπεφταν στα δόντια των τεράστιων ερπετών συνέθεταν ένα σκηνικό βγαλμένο από την κόλαση. Την αυγή κατεύθασαν οι γύπες για να αποτελειώσουν ό,τι είχαν αφήσει οι κροκόδειλοι. Από τους χίλιους στρατιώτες που είχαν μπει στον βάλτο μόνο 20 κατάφεραν να γλυτώσουν.”
Η μάχη στο νησί Ramree μπορεί να μην είναι σημαντική ιστορικά, αλλά σίγουρα ήταν η πιο φρικιαστική!
Την διαφωνία της για την αναβολή του debate των πολιτικών αρχηγών εκφράζει με ανάρτησή της στο facebook η Έλενα Ακρίτα παρά το γεγονός ότι η απόφαση ελήφθη με την σύμφωνη γνώμη του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ.
Η υποψήφια στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ με ανάρτησή της στο Facebook υποστηρίζει πως το εθνικό πένθος αποτελεί «πρόσχημα» για την αναβολή της συζήτησης και αφήνει υπαινιγμούς για τις συνθήκες του ναυαγίου στην Πύλο.
«Το τριήμερο πένθος ήταν το πρόσχημα για να αναβληθεί το ντιμπέιτ. Μια πολιτική αναμετρηση δεν είναι γλέντι και χαρά, νταούλια και βιολιά και δεν είχε κανένα λόγο να αναβληθεί. Εκτός αν κάποιοι φοβούνται κάτι.
Κάποια αποκάλυψη ή καταγγελία και χρειάζονται περισσότερο χρόνο να το διαχειριστούν επικοινωνιακά. Αλλιώς, ποτέ και πουθενά ένα εθνικό πένθος δεν αποκλείει ένα προεκλογικό, πολιτικό ντιμπέιτ» έγραψε χαρακτηριστικά η Έλενα Ακρίτα.
Η Ιστορία γενικά κρύβει μια μαγεία και δεν είναι μόνο αποστήθιση ημερομηνιών. Μας μεταφέρει στο παρελθόν και μαθαίνουμε για σπουδαία γεγονότα,τόπους ή ανθρώπους. Όμως, είναι και η καθημερινότητα στο παρελθόν που φαντάζει πολύ συναρπαστική,η ζωή των απλών ανθρώπων που έρχονται και φεύγουν.
Εξ’ άλλου, είναι τα μικρά πράγματα στην ζωή που μετράνε πιο πολύ. Γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και για την ιστορία λοιπόν;
Να γιατί πραγματικά μας άρεσε αυτή η ιστορία τόσο πολύ. Είναι μια ανακάλυψη που μας δείχνει μια καθημερινή όψη της Αμερικανικής ζωής πριν πολλά πολλά χρόνια.
Αυτό το μικρό ανέπαφο κομμάτι της ιστορίας, διατηρημένο τόσο καλά, είχε μείνει ανενόχλητο και κρυμμένο για εκατό ολόκληρα χρόνια. Ήταν τότε , τον Χειμώνα του 1917,την χρονιά που βγήκε ο πρώτος δίσκος τζαζ και λάνσαρε η Ford το καταπληκτικό αυτοκίνητό της.
Ένα σχολείο στην πολιτεία της Oklahoma, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει νέους μαυροπίνακες. Το υπέροχο μυστικό αποκαλύφτηκε, αφήνοντας τους ανθρώπους ολόκληρης της χώρας συνεπαρμένους.
Πιστεύουμε πως και εσείς θα γοητευθείτε από τις εικόνες. Δείτε τες!
Όταν οι εργάτες άρχισαν να δουλεύουν στις τέσσερις αίθουσες του σχολείου Emerson High School, ήξεραν ότι η ανακαίνιση θα βελτίωνε την μόρφωση αλλά δεν περίμεναν πως θα είχε τέτοια απήχηση στην τοπική ιστορία.
Για να βάλουν τους καινούργιους πίνακες έπρεπε να ξηλώσουν τους παλιούς, ξεπερασμένους πίνακες. Κατά την διάρκεια όμως της διαδικασίας αυτής, βρέθηκαν μπροστά σε μια καταπληκτική ανακάλυψη…
Κάτω από τους πίνακες υπήρχαν άλλοι πίνακες -ανέπαφοι εδώ και εκατό χρόνια. Αυτά που ήταν γραμμένα επάνω είχαν μείνει αναλλοίωτα, λες και τα γράμματα και οι ζωγραφιές γράφτηκαν χτες. Να ένα ημερολόγιο του Δεκεμβρίου. Η γαλοπούλα σηματοδοτεί την ημέρα των Ευχαριστιών.
Ένας πίνακας πολλαπλασιασμού μια δίνει μια ιδέα για το πως γινόταν η διδασκαλία τότε και την μέθοδο που ακολουθούσαν το 1917. Τεχνικές που ίσως χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου.
Ο Sherry Kishore, διευθυντής του σχολείου, είπε στην τοπική εφημερίδα ότι ‘Πρώτη φορά έβλεπε τέτοια τεχνική για την διδασκαλία του πολλαπλασιασμού.’
Αλλά οι δάσκαλοι δεν έμειναν έκπληκτοι μόνο από το τι ήταν γραμμένο αλλά και πως ήταν γραμμένο, τέτοια καλλιτεχνική γραφή δεν υπάρχει σήμερα. Ο πίνακας λέει: ‘Δίνω τον νου, την καρδιά και την ζωή μου στο Θεό και σε Ένα έθνος αδιαίρετο, με δικαιοσύνη για όλους.’
Σε κάθε αίθουσα, τα μαθήματα σχετίζονταν με τα μαθήματα των άλλων αιθουσών. Αυτό έδειχνε πως υπήρχε ενιαίο αναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας το 1917 και ‘ευέλικτη ζώνη’ μαθημάτων.
Αν και το στιλ του πίνακα και των μαθημάτων ίσως φανούν άγνωστα στους σημερινούς νέους, οι παλαιότερες γενιές όμως ίσως και να ταυτιστούν με αυτά.
Ο διευθυντής Sherry Kishore, περιέγραψε στην εφημερίδα The Oklahoma, πως έκανε η 85άχρονη μητέρα του όταν είδε τους πίνακες. ‘ Στεκόταν εκεί και έκλαιγε. Είπε πως ήταν ακριβώς έτσι η τάξη της όταν πήγαινε αυτή σχολείο.’
Αλλά αυτοί οι πίνακες προηγήθηκαν κατά 13 χρόνια την μητέρα του διευθυντή. Δυο ημερομηνίες βρέθηκαν πάνω στους πίνακες: Νοέμβριος 30,1917 και Δεκέμβριος 4, 1917.
Κάποιες προτάσεις και ζωγραφιές είχαν γίνει από μαθητές και άλλα από δασκάλους, αλλά δεν είναι σίγουρο ποιος έκανε τι.
Όλα αυτά όμως αποτελούν για εμάς μια πολύ καλή ματιά σε εκείνες τις περασμένες ημέρες, όπως αυτή εδώ η λίστα ‘ Κανόνες καθαριότητας.’ Το παρελθόν ζωντανεύει πολύ προσωποποιημένο.
Η δασκάλα Cinthea Comer, είπε πως ήταν τόσο ανατριχιαστικό. ‘Τα χρώματα ήταν τόσο ζωντανά! Λες και τα ζωγράφισαν χτες. Όταν ξέρεις πως έγιναν πριν 100 χρόνια, είναι σαν να βλέπεις το παρελθόν μέσα από μαγική κρυστάλλινη μπάλα.’
Το Emerson High School χτίστηκε το 1895 και από τότε έγιναν πολλές ανακαινίσεις αλλά δεν είχε ποτέ γίνει κάποια ανακάλυψη σαν αυτήν εδώ.
Όταν παλαιότερα μετακινούσαν παλιούς πίνακες, οι εργάτες έβλεπαν μόνο σπασμένους σωλήνες και καλώδια, έτσι η έκπληξη ήταν μεγάλη. Τώρα οι αρχές της πόλης προσπαθούν να διαφυλάξουν αυτούς τους όμορφους πίνακες.
Ευτυχώς, το πνεύμα εκείνων των δασκάλων και των μαθητών τους θα τα απολαμβάνουμε για πολλά χρόνια ακόμη. Ποιος να ήξερε τότε ότι αυτές οι γραφές πάνω στον πίνακα θα γίνονταν κάποτε πολύτιμο κομμάτι της ιστορίας.
Ο γάμος μου με τον Μάριο Δημητρίου γινόταν σε έναν υπαίθριο κήπο στη Λούτσα.
Τα φώτα έλαμπαν, ο διάδρομος ήταν στρωμένος με λευκά τριαντάφυλλα και οι καλεσμένοι γελούσαν.
Όλοι μου έλεγαν πόσο τυχερή ήμουν:
«Ο Μάριος είναι υπέροχος άνθρωπος, έχει καριέρα και σε αγαπάει πραγματικά.»
Εγώ – Ελένη Μάνου, 28 ετών – χαμογελούσα, προσπαθώντας να κρύψω την ανησυχία μου.
Τον τελευταίο καιρό ο Μάριος ήταν παράξενος. Πεταγόταν με το παραμικρό, απέφευγε να με κοιτάξει στα μάτια και είχε πάντα μαζί του μια μικρή βαλίτσα που δεν άφηνε ποτέ από τα χέρια του.
Τον ρώτησα, κι εκείνος απάντησε με ένα αμήχανο χαμόγελο:
«Απλώς έχω άγχος. Οι γάμοι κουράζουν τους πάντες.»
Και εγώ τον πίστεψα. Γιατί η αγάπη μας κάνει να πιστεύουμε αυτό που θέλουμε να πιστέψουμε.
Έπιασα το χέρι του Μάριου, χαμογελώντας του μέσα στη μουσική.
Ξαφνικά, ο Μάξ, ο σκύλος μου – ένας Γερμανικός Ποιμενικός, παλιός εκπαιδευμένος σκύλος αστυνομίας – πετάχτηκε από την άκρη της σκηνής και όρμησε πάνω στον Μάριο, γαβγίζοντας δυνατά.
Έβγαλε ένα βαθύ γρύλισμα και ξαφνικά δάγκωσε δυνατά το πόδι του.
Οι καλεσμένοι ούρλιαξαν, η μουσική σταμάτησε.
Παγωμένη, φώναξα:
«Μάξ! Σταμάτα!»
Το προσωπικό έτρεξε να τον τραβήξει. Αίμα έτρεχε από το παντελόνι του Μάριου.
Εκείνος ούρλιαξε έξαλλος:
«Αυτός ο τρελός σκύλος! Βγάλτε τον από εδώ!»
Τρέμοντας, ζητούσα συγγνώμη στους καλεσμένους.
Όλοι πίστεψαν ότι ο Μάξ φοβήθηκε από τον κόσμο, αλλά μέσα μου ένιωθα κάτι περίεργο.
Ο Μάξ ποτέ δεν είχε δαγκώσει κανέναν. Τον έχω από το πανεπιστήμιο· ήταν ήρεμος, έξυπνος, αφοσιωμένος.
Ο γάμος αναβλήθηκε.
Το ίδιο βράδυ, οδηγώντας τον Μάριο στο ιατρικό κέντρο, εκείνος ήταν σιωπηλός.
Προσπάθησα να τον παρηγορήσω:
«Θα φοβήθηκε. Συγγνώμη, μην θυμώνεις.»
Χαμογέλασε ψεύτικα:
«Δεν πειράζει… είναι απλώς ένας σκύλος.»
Αλλά το χέρι του έτρεμε. Και τα μάτια του απέφευγαν τα δικά μου.
Ένα κρύο μούδιασμα μού πέρασε από την πλάτη.
Εκείνο το βράδυ κλείδωσα τον Μάξ στη βεράντα. Ούρλιαζε χαμηλά, σαν να θρηνούσε.
Τρεις ημέρες μετά, πήγα στο σπίτι της μητέρας μου να πάρω πράγματα.
Η μητέρα μου είπε:
«Παράξενο… ο Μάξ δεν έχει φάει τίποτα μέρες τώρα. Ξαπλώνει και κοιτάζει συνέχεια την αυλόπορτα.»
Έσκυψα να τον χαϊδέψω. Μου έγλειψε το χέρι – ακριβώς στο σημείο όπου φορούσα τη βέρα – και έβγαλε ένα πνιχτό γρύλισμα.
Είδα στο χέρι μου έναν καφέ λεκέ και μια έντονη, περίεργη μυρωδιά.
Η διαίσθησή μου χτύπησε καμπανάκι.
Θυμήθηκα ότι ο Μάριος, αμέσως μετά το δάγκωμα, έτρεξε να αλλάξει παπούτσια και δεν άφηνε κανέναν να δει το τραύμα.
Άνοιξα την ντουλάπα του στο διαμέρισμά μας και βρήκα τη μικρή βαλίτσα που δεν αποχωριζόταν ποτέ.
Μέσα, ανάμεσα σε ακριβά κοστούμια, υπήρχε ένα μικρό πλαστικό σακουλάκι με ξεραμένο αίμα πάνω του, γεμάτο λευκή σκόνη.
Πάγωσα.
Τη στιγμή εκείνη, χτύπησε το κινητό του.
Στην οθόνη:
«Κώστας – Ξάδερφος»
Και το μήνυμα:
«Τα έκρυψες καλά; Πρόσεχε… αν ο σκύλος το μυρίσει, είσαι νεκρός.»
Ακούμπησα το κινητό στο τραπέζι. Τα χέρια μου έτρεμαν.
Ο Μάξ δεν ήταν «τρελός».
Ο Μάξ με προστάτευε.
Το ίδιο βράδυ, προσποιήθηκα ότι δεν ήξερα τίποτα. Μαγείρεψα κανονικά.
Όταν ο Μάριος κοιμήθηκε, κάλεσα την αστυνομία.
Μου είπαν να μείνω ήρεμη και να ξεκλειδώσω την πόρτα.
Μετά τα μεσάνυχτα, σειρήνες. Φώτα.
Ο Μάριος πετάχτηκε επάνω:
«Τι γίνεται;!»
Η αστυνομία όρμησε μέσα και τον συνέλαβε.
Μέσα από το κρεβάτι και τη βαλίτσα τράβηξαν εκατοντάδες γραμμάρια κοκαΐνης.
Εκείνος ούρλιαζε:
«Όχι! Με παγιδεύουν!»
Αλλά η κάμερα ασφαλείας – την οποία είχα ανοίξει λίγες ώρες πριν – τον είχε καταγράψει να κρύβει τη σκόνη.
Τον έδεσαν και τον πήραν.
Και εγώ στάθηκα εκεί, κρατώντας τον Μάξ στην αγκαλιά μου, με δάκρυα να κυλούν χωρίς λέξη.
Τρεις μήνες μετά, ο δικηγόρος μου έφερε ένα γράμμα από τον Μάριο στη φυλακή:
«Με έμπλεξαν να μεταφέρω παράνομα πράγματα. Συγγνώμη. Αν δεν ήταν ο Μάξ, θα έφευγα στο εξωτερικό με αυτά—θα πέθαινα ή δεν θα γύριζα ποτέ. Ευχαριστώ… και τον σκύλο που με έσωσε.»
Διάβασα το γράμμα και συγκινήθηκα.
Το δάγκωμα τη μέρα του γάμου, που νόμιζα ότι ήταν κακό σημάδι, ήταν τελικά σωτηρία.
Αν δεν ήταν ο Μάξ, θα είχα παντρευτεί έναν εγκληματία και η ζωή μου θα καταστρεφόταν.
Τώρα ζούμε με τον Μάξ στα προάστια.
Κάθε απόγευμα, στο ηλιοβασίλεμα, ο Μάξ ξαπλώνει δίπλα μου, με τα ήρεμα, σοφά μάτια του να κοιτούν μακριά.
Χαϊδεύω το κεφάλι του και του ψιθυρίζω:
«Ευχαριστώ, Μάξ. Μου έσωσες τη ζωή.»
Εκείνος γλείφει απαλά το μικρό σημάδι στο χέρι μου, εκεί όπου κάποτε ήταν η βέρα.
Ένα δάκρυ πέφτει – δάκρυ ευγνωμοσύνης.
Μερικές φορές, η ζωή κρύβει ευλογίες μέσα σε συμφορές.
Αν ο Μάξ δεν είχε δαγκώσει τον γαμπρό εκείνη τη μέρα, σήμερα εγώ θα είχα το επίθετο ενός εγκληματία.
Κι έτσι, σε μια πόλη γεμάτη ψέματα, έχω τον πιο πιστό «ήρωα» στη ζωή μου –
όχι άνθρωπο, αλλά ένα σκυλί που κάποιοι νόμιζαν τρελό.
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ο γάμος μου θα γινόταν ένα τέτοιο θέαμα. Τα προβλήματα άρχισαν πολύ πριν από την τελετή: η πεθερά μου επέμενε πως, επειδή είναι ανύπαντρη και ακόμα «νέα και ελκυστική», είχε το δικαίωμα να είναι κουμπάρα.
Προσπάθησα να αντισταθώ, αλλά για χάρη του άντρα μου συμφώνησα. «Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; – σκέφτηκα. – Άλλωστε, είναι απλώς παράδοση».
Μα η καταστροφή δεν άργησε να έρθει. Την ημέρα του γάμου, η πεθερά μου εμφανίστηκε με ένα μακρύ λευκό φόρεμα. Λευκό! Ένα ντύσιμο πιο ταιριαστό για την ίδια τη νύφη. Σε κάποια στιγμή άρπαξε την ανθοδέσμη από τα χέρια μου και στάθηκε δίπλα μου με θράσος, λες και όλη η προσοχή έπρεπε να ανήκει σε εκείνη. Με κόπο συγκράτησα τα δάκρυά μου και αρνήθηκα κατηγορηματικά να βγάλω φωτογραφίες δίπλα της.
Κι όμως, το χειρότερο ερχόταν ακόμα. Καθώς στεκόμασταν στο ιερό και λέγαμε τους όρκους μας, ο ιερέας έκανε την γνωστή ερώτηση: «Υπάρχει κανείς εδώ που να αντιτίθεται σε αυτόν τον γάμο;»
Τότε η πεθερά μου σήκωσε το χέρι της.
— Εγώ αντιτίθεμαι, — δήλωσε δυνατά. — Αυτός είναι ο μοναχογιός μου και δεν πρόκειται να τον παραδώσω σε άλλη γυναίκα. Γιε μου, ας φύγουμε, γιατί να συνεχίσουμε αυτόν τον γάμο;
Το κοινό αναφώνησε, μερικοί γέλασαν νευρικά. Ο άντρας μου πάγωσε, εντελώς άφωνος. Εγώ μέσα μου ήμουν φλογισμένη από θυμό, αλλά γρήγορα έψαξα τρόπο να σώσω την τελετή.
Της απάντησα με κοφτή φωνή:
— Μαμά, ξέχασες πάλι να πάρεις τα φάρμακά σου; Ο γιατρός προειδοποίησε: αν χάσεις μια δόση, αρχίζεις να παραληρείς. Να σου φέρω λίγο νερό να ηρεμήσεις; Σήμερα είναι ο γάμος! Εγώ είμαι η νύφη σου, κι εκείνος είναι ο γιος σου. Το ξέχασες;
Κι έπειτα γύρισα προς τους καλεσμένους: — Συγχωρήστε μας, η πεθερά μου πάσχει από μια ασθένεια και μερικές φορές χάνει την αίσθηση των λόγων της. Πάτερ, συνεχίστε σας παρακαλώ· τα λόγια της δεν έχουν σημασία. Είναι συγχυσμένη.
— Μα δεν είμαι άρρωστη! — διαμαρτυρήθηκε η πεθερά μου.
— Ναι, ναι, φυσικά είστε καλά, απλώς ξεχάσατε για λίγο τα φάρμακά σας. Τώρα όλα είναι εντάξει, και θα σας τα φέρω αργότερα, — της απάντησα με καλοσύνη.
Σαστισμένη, έκανε στην άκρη και κάθισε, κι η τελετή συνεχίστηκε. Παντρευτήκαμε, κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα: μερικές φορές, για να προστατεύσεις την ευτυχία σου, πρέπει να βασιστείς στο μυαλό σου.
