Το να γεννήσει μια γυναίκα ενώ βρίσκεται σε κώμα είναι κάτι που μπορεί να συμβεί, αλλά την εποχή του κορονοϊού το είδαμε να γίνεται σε πάρα πολλές περιπτώσεις εγκυών που προσβλήθηκαν από Covid-19.
Η 34χρονη Autumn Carver ήταν έγκυος στο τρίτο παιδί της όταν νόσησε, φέτος το καλοκαίρι. Δυστυχώς, η κατάστασή της επιδεινώθηκε τόσο που έπρεπε να μπει σε ιατρικό κώμα. Φυσικά, ο γιος της γεννήθηκε πρόωρα άμεσα με επείγουσα καισαρική ώστε να λάβει την απαιτούμενη φροντίδα όσο η μητέρα του έδινε τη δική της μάχη για τη ζωή.
Για αρκετό καιρό, η άτυχη μητέρα κρατιόταν στη ζωή με μηχανική υποστήριξη, την ώρα που ο γιος της ήταν υγιής και μεγάλωνε μια χαρά δίπλα στον μπαμπά του.
Στις αρχές του Οκτώβρη, ο σύζυγος της είχε επιτέλους ευχάριστα νέα για φίλους και συγγενείς: η Autumn ξυπνούσε σιγά σιγά και έμπαινε πια σε διαδικασία ανάρρωσης. Μετά από αρκετές ημέρες θεραπειών αποκατάστασης, η μαμά ήταν αρκετά δυνατή για να γνωρίσει επιτέλους το μωρό της.
Όταν κράτησε τον Huxley στην αγκαλιά της, η στιγμή ήταν αληθινά μαγική, σύμφωνα με τον πανευτυχή μπαμπά. «Τι μέρα κι αυτή!», έγραψε στο facebook, «ο γιατρός μας έκανε μια υπέροχη έκπληξη λέγοντας ότι η Autumn μπορεί επιτέλους να συναντήσει τον Huxley».
«Προσευχόμασταν γι’ αυτή τη στιγμή εδώ και δύο μήνες», συνέχισε, «πάλεψε σκληρά κάθε μέρα για τη ζωή της. Η στιγμή που παρέδωσα τον γιο μας στην αγκαλιά της είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου».
Γενννήθηκε χωρίς χέρια, όμως είναι η ζωντανή απόδειξη πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Αυτή η μητέρα μάς δείχνει πώς φροντίζει την 3χρονη κόρη της χωρίς τα άνω άκρα της και παραδίδει μαθήματα δύναμης και θάρρους.
Η Σάρα Τάλμπι από τις Βρυξέλλες μοιράζεται συχνά βίντεο από την καθημερινότητά της και την φροντίδα της κορούλας της, χρησιμοποιώντας τα πόδια της και έχει κερδίσει χιλιάδες ακολούθους και views στο YouTube. Οι γιατροί ακόμη δεν γνωρίζουν, γιατί η νεαρή γυναίκα έχει γεννηθεί χωρίς χέρια.
Μιλώντας στην βρετανική Mirror, η μαμά ανέφερε, ότι ποτέ δεν σκέφτηκε ότι είναι διαφορετική, όταν ήταν μικρή και έμαθε πώς να ντύνεται μόνη, να τρώει, να χτενίζεται χωρίς βοήθεια, χρησιμοποιώντας μόνο τα πόδια της.
Πρόσθεσε, ότι όσο μεγάλωνε συνέχισε να μαθαίνει τρόπους να χρησιμοποιεί τα πόδια της για καθημερινές δουλειές, όπως να κόβει λαχανικά και να κάνει το μακιγιάζ της.
«Μπορώ να κάνω τα πάντα με τα πόδια μου, όταν δεν φοράω παπούτσια», τόνισε η Σάρα.
«Όπως ένα μωρό κάνει τα πάντα με τα χέρια του και τα κάνει όλα χάλια, έτσι κι εγώ έκανα το ίδιο με τα πόδια μου. Ο εγκέφαλός μου ήταν συνδεδεμένος με αυτά. Μπορούσα να κάνω ό,τι έκανε ένα παιδί στην ίδια ηλικία απλά με τα πόδια μου», σημείωσε.
«Κάποια άλλα παιδιά με ρωτούσαν, γιατί δεν έχω χέρια, όμως για μένα αυτό ήταν πολύ φυσιολογικό. Σκεφτόμουν ότι θα υπήρχαν πολλοι άνθρωποι σαν εμένα και ότι ήμουν μία από αυτούς», συνέχισε.
Το μόνο πράγμα που την δυσκόλευε ήταν το γράψιμο, όμως κι αυτό κατάφερε να το ξεπεράσει.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ
Το 2018, η Σάρα έφερε στον κόσμο την κόρη της. Όμως, δεν ήταν πολύ εύκολο να φροντίσει κάποιον άλλον άνθρωπο. Όπως είχε πει στην Daily Mail, ανησυχούσε μήπως την χτυπήσει κατά λάθος, όταν ήταν νεογέννητη.
«Οι προκλήσεις ήταν πολύ μεγαλύτερες κατά τους τρεις πρώτους μήνες, όταν το μωρό είναι τόσο εύθραυστο. Φοβόμουν μην το χτυπήσω κι έτσι το φρόντιζε αρκετά και ο μπαμπάς του», συνέχισε.
Γρήγορα, όμως, έμαθε να αλλάζει πάνα στη μικρούλα με τα πόδια της, αλλά ο σύζυγός της ήταν υπεύθυνος για να την σηκώνει, να την μεταφέρει στην κούνια, μέχρι το παιδί να μπορέσει από μόνο του να απλώσει τα χέρια του στον λαιμό της για να ανέβει στην αγκαλιά της.
ΣΑΡΩΝΕΙ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΣΤΟ YOUTUBE
«Από τον 6ο μήνα και μετά τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα στο σπίτι, αν και ακόμη χρειαζόμουν βοήθεια με το καροσάκι. Τώρα, όμως, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω πλέον», τόνισε η μαμά.
Σήμερα η μικρούλα είναι 3 ετών και μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα μόνη της, χωρίς να χρειάζεται τη βοήθεια των γονιών της, ενώ πλέον δεν χρειάζεται το καρότσι της.
«Με κρατά από το μανίκι, όταν περπατάμε στον δρόμο. Είναι απίστευτο, το κρατάει σαν να ήταν το κανονικό μου χέρι», είπε.
Η Σάρα ήθελε να χρησιμοποιεί το κανάλι της στο YouTube για να μοιράζεται την τέχνη της, όμως πλέον έχει βρει αρκετούς θαυμαστές που θέλουν να μάθουν για την καθημερινότητά της με την μικρή της κόρη. Έχει ήδη 267.000 ακολούθους και τακτικά ανεβάζει βίντεο με διάφορα πράγματα που κάνει με την μικρή, όπως να την ετοιμάζει για το πάρκο, να μαγειρεύει, καθώς επίσης και tutorials για μακιγιάζ.
Δεν είναι μυστικό ότι τα κοινωνικά δίκτυα δημιουργούν μη ρεαλιστικές προσδοκίες και πρότυπα για όλους μας, συμπεριλαμβανομένων των νέων μαμάδων. Μια μέρα η Κάθι Ντι Βιντσένζο, μια νεαρή μητέρα δυο παιδιών που κουράστηκε να βλέπει φωτογραφίες τέλειων μαμάδων στα κοινωνικά δίκτυα, αποφάσισε μαζί με τη φίλη της και φωτογράφο Ντανιέλ Φαντίς, να δείξει μια άλλη πτυχή της μητρότητας.
Η Κάθι υποφέρει από επιλόχειο κατάθλιψη, άγχος και ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή. Η Ντι Βιντσένζο ήξερε ότι δεν ήταν μόνη της στην καταπολέμηση αυτής της κατάστασης. Έτσι, αποφάσισε να μοιραστεί την ιστορία της στο Facebook, για να βοηθήσει στην αύξηση της ευαισθητοποίησης σχετικά με την κατάθλιψη μετά τον τοκετό.
Οι δυο φίλες συνεργάστηκαν για να δείξουν πώς είναι η ζωή των γυναικών με επιλόχειο κατάθλιψη. Τη μια μέρα μπορεί να αισθάνονται ευτυχισμένες και την άλλη, αβοήθητες και απελπισμένες.
Φυσικά, η ανάρτηση της Κάθι έγινε ανάρπαστη και συνοδευόταν από ένα δυνατό μήνυμα: “Ας δείξουμε στους άλλους ότι δε χρειάζεται να υποφέρουν σιωπηλά.”
“Κατά πάσα πιθανότητα, αισθάνεσαι πολύ άβολα αυτή τη στιγμή (πίστεψέ με και εγώ το ίδιο νιώθω). Θα σε προκαλέσω να διώξεις μακριά τη ‘ρετσινιά’ που έχει επιβάλει η κοινωνία στην επιλόχειο κατάθλιψη και να με ακούσεις.
Ο Μάιος έχει ανακηρυχθεί ο μήνας της επιλόχειας κατάθλιψης και ως μια μητέρα που έχει διαγνωστεί με επιλόχεια κατάθλιψη, νιώθω ότι ήρθε η ώρα να σας δείξω πώς μοιάζει στην πραγματικότητα και όχι μόνο την εξιδανικευμένη πλευρά που βγαίνει στο Facebook.”
“Η αλήθεια είναι ότι και οι δυο αυτές φωτογραφίες αντιπροσωπεύουν τη ζωή μου, ανάλογα με τη μέρα. Το μόνο πράγμα που είναι πιο κουραστικό από το να έχω αυτές τις συνθήκες στη ζωή μου, είναι να προσποιούμαι ότι δεν τις έχω. Προσπαθώ δυο φορές πιο σκληρά για να κρύψω αυτή την κατάσταση, γιατί δε θέλω να φέρω κανέναν σε δύσκολη θέση. Φοβάμαι ότι ο κόσμος θα σκεφτεί πως είμαι αδύναμη, τρελή, κακή μητέρα ή ένα σωρό άλλες κακές σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό και ξέρω ότι δεν είμαι η μοναδική.
Πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η περίοδος μετά τον τοκετό είναι ονειρική, γιατί 1 στις 7 δεν είναι. Πρέπει να αρχίσουμε να ρωτάμε τους νέους γονείς πώς είναι σε ένα βαθύτερο επίπεδο από το κανονικό. Η ερώτηση “Λοιπόν, τι κάνεις;” πυροδοτεί αυτόματα την απάντηση “Καλά, όλα είναι τέλεια!” Πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια, τα συμπτώματα, τους παράγοντες επικινδυνότητας και να στηρίζουμε τις συνθήκες της επιλόχειας κατάθλιψης.”
“Πρέπει να δώσουμε ένα τέλος σε αυτό το στίγμα. Μοιραστείτε και εσείς τις δικές σας ιστορίες, για να ξέρει η κάθε γυναίκα ότι δεν είναι μόνη της. Αν περνάτε και εσείς επιλόχειο κατάθλιψη, μοιραστείτε την ιστορία σας. Ας δείξουμε σε όλους ότι δε χρειάζεται να υποφέρουν σιωπηλά.
Σε περίπτωση που δε σας το έχει πει κανένας, κάνετε καταπληκτική δουλειά. Σας αγαπάνε και αξίζετε να σας αγαπούν. Δεν είστε μόνες σας. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να ζητήσετε βοήθεια, αλλά πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο.”
“Θέλω να ευχαριστήσω τη φίλη μου τη Ντανιέλ, που πέρασε και εκείνη επιλόχειο κατάθλιψη, που τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες και με ενθάρρυνε να τις μοιραστώ μαζί σας.”
Μια μητέρα που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της σταμάτησε να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ, γιατί πια κυνηγάει και σκοτώνει άγρια ζώα για να ταΐσει την οικογένειά της.
Η Λίζα Τέιλορ δημοσιεύει φωτογραφίες του εαυτού της, δείχνοντας με περηφάνια τα ζώα που έχει σκοτώσει.
Η κυνηγός από το Σάρρεϊ πόζαρε για μια φωτογραφία, στην οποία κρατούσε ένα αγριογούρουνο που μόλις είχε σκοτώσει.
Άλλες φωτογραφίες τη δείχνουν να ποζάρει δίπλα σε ελάφια και αλεπούδες που μόλις έχει σκοτώσει.
Η Λίζα Τέιλορ έχει δημοσιεύσει πολλές φωτογραφίες με την ίδια να ποζάρει χαμογελαστή δίπλα στα σκοτωμένα θηράματά της.
Η Λίζα έβγαλε φωτογραφία το όπλο δίπλα σε μια νεκρή αλεπού που μόλις σκότωσε και την ανέβασε στο προφίλ της στο Facebook.
Στη συνέχεια, ανέβασε φωτογραφίες με τα φαγητά που έφτιαξε από τα ζώα που σκότωσε.
“Είμαι μια γυναίκα που κυνηγάει και μαγειρεύει. Αυτή είναι η δική μου εκδοχή για τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ”, έγραψε η ίδια στο Facebook.
Όλες οι φωτογραφίες από τα κυνήγια της συνοδεύονται από λεπτομερή περιγραφή.
Πόζαρε για αυτή τη φωτογραφία και τη δημοσίευσε με τη λεζάντα: “Η άνοιξη έφτασε!!! Ποιος άλλος ανυπομονεί για την περίοδο του κυνηγιού;”
“Φασιανοί και πάπιες έτοιμες”, έγραφε η λεζάντα της φωτογραφίας.
Οι φωτογραφίες με τα θηράματά της στο Facebook, μπορούν να φτάσουν μέχρι και 15.000 likes.
Έχει φωτογραφηθεί χιλιάδες φορές με τα σκοτωμένα θηράματά της και στη συνέχεια με τα φαγητά που μαγειρεύει.
Εδώ ποζάρει πίσω από ένα σκοτωμένο ελάφι.
Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, οι φωτογραφίες της έχουν εγείρει αντιδράσεις στο διαδίκτυο, με πολλούς χρήστες να τη χαρακτηρίζουν “αηδιαστικό άνθρωπο”.
Ένα από τα θηράματά της.
Ο εξοπλισμός της για την κουζίνα.
Τρία σκοτωμένα κουνέλια, μαζί με το όπλο που τα σκότωσε.
Η ίδια νιώθει περήφανη για τις πράξεις της και δεν σταματάει να το επιδεικνύει στο Facebook.
Στις 15 Ιουλίου 2013 συνέβη ένα θαύματα της φύσης στον ζωολογικό κήπο της Ατλάντα στην Αμερική. Οι κάμερες είχαν στηθεί για να καταγράψουν την γέννα τη 15χρονης Λουν Λουν, ενός τεράστιου πάντα.
Η στοργική μητέρα άρχισε αμέσως να καθαρίζει και να αγκαλιάζει το μωρό της, αλλά μόλις μερικά λεπτά μετά την γέννα συνέβη κάτι εντελώς αναπάντεχο.
Προς έκπληξη όλων, η Λουν Λουν γέννησε ένα ακόμα μωρό.
H εκπρόσωπος του ζωολογικού κήπου, Κίσα Χάινς, δήλωσε στο δίκτυο ABC News, ότι οι όλοι οι εργαζόμενοι στον ζωολογικό κήπο είναι ενθουσιασμένοι με τον ερχομό των μωρών και ότι στο υπερηχογράφημα που είχαν κάνει στην μητέρα είχαν δει μόνο το ένα μωρό.
Τα θηλυκά δίδυμα Μέι Λουν και Μέι Χουάν είναι τα πρώτα γιγάντια πάντα που γεννήθηκαν στην Αμερική το 2013 και τα πρώτα δίδυμα πάντα που γεννήθηκαν στην Αμερική από το 1987.
Το 2013, η 15χρονη Λουν Λουν, ένα γιγαντιαίο πάντα, γέννησε ένα μικρό, ροζ και χνουδωτό μωράκι στον ζωολογικό κήπο της Ατλάντα στην Αμερική.
Όλοι έμειναν έκπληκτοι, όταν λίγα λεπτά αργότερα, η Λουν Λουν γέννησε ένα ακόμα μωράκι. Τα μωράκια είναι τα πρώτα δίδυμα πάντα που γεννιούνται στην Αμερική από το 1987.
Τα δυο θηλυκά δίδυμα, η Μέι Λουν και η Μέι Χουάν έβγαλαν το λευκό τρίχωμά τους με τα μαύρα σημάδια. Πρόσφατα, έγιναν 3 ετών και η αγαπημένη τους ασχολία είναι να περνούν χρόνο με την μητέρα τους.
Σήμερα Ημέρα της Μητέρας, η Γιορτή της Μητέρας… Μια ημέρα που κάποιοι της δίνουν σημασία και κάποιοι όχι.
Έλα μωρέ, σιγά τη γιορτή θα πουν πολλοί, λες και είναι η μόνη μέρα που μπορείς να αγκαλιάσεις και να πεις κάτι για τη μαμά σου. Θα βρεθούν και αυτοί που θα πουν υπάρχει και η μέρα του πατέρα αλλά δεν κάνουμε έτσι. Ο κάθε ένας εκφράζει την οποιαδήποτε ημέρα/γιορτή με το δικό του τρόπο. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που γιορτάζουν σε αυτές τις ιδιαίτερες μέρες είτε είναι ονομαστική γιορτή, είτε είναι γενεθλίων, είτε είναι μια μέρα που έχει καθιερωθεί από την αρχαιότητα ακόμα, όπως αυτή της μητέρας… Για να το έκαναν άλλωστε υπήρχε λόγος…
Θα μου πεις δεν είναι όλες οι μαμάδες ίδιες. Υπάρχει η μανούλα που δεν σε γέννησε, αλλά σε αγάπησε σαν να ήσουν πραγματικό της παιδί, ουσιαστικά γεννήθηκες γι’ αυτήν, υπάρχει η μανούλα που σε γέννησε και έδωσε τα πάντα για να είσαι καλά, πάλεψε να σε κρατήσει μόνη χωρίς δεύτερη σκέψη (και πατεράδες που πάλεψαν μόνοι και πήραν το ρόλο της μητέρας, αν γίνεται δηλαδή, άξιοι και αυτοί), η μανούλα που σε γέννησε και ονειρεύτηκε μια όμορφη οικογένεια και τα κατάφερε. Υπάρχουν και αυτές που δεν… Δεν μου βγαίνει, δεν ξέρω πως να τις χαρακτηρίσω. Δωστε μια ευκαιρία και δύο ακόμα και κάντε μια αγκαλιά, σε όλες τις μανούλες.
Εγώ θα ήθελα απο τα παιδιά μου κυρίως, αυτή τη μερα να μου πουν χρόνια πολλά και να με κάνουν μια αγκαλιά αν και είναι μικρά, δεν θα το σκεφτούν καν, δεν θα το απαιτήσω όμως και ποτέ…
Αυτή την ημέρα θα γιορτάσει και ΘΑ γιορτάζει και η δική μου η μητέρα και όλες οι μητέρες που έχουν φύγει από τη ζωή. Η δική μου έφυγε νωρίς, είχε πολλά να πάρει και να δώσει ακόμα…
Τη νιώθω κοντά μου… Τη νιώθω πως υπάρχει. Άλλωστε δεν μπορώ να πιστέψω πως έχει φύγει…
Δεν ξέρω αν ο χρόνος απαλύνει τον πόνο που νιώθω, δεν ξέρω αν θέλω κι όλας, περίεργο συναίσθημα…
Είναι στιγμές που νιώθεις ότι έχεις χάσει τη γη κάτω από τα πόδια σου αλλά και κάποιες στιγμές βλέπεις με αισιοδοξία, απλά γιατί έτσι πρέπει για να συνεχίσεις να ζεις «ήταν θέλημα Θεού»…
Είμαι και εγώ μαμά και παίρνω δύναμη από τα παιδιά μου. Είσαι καλά όταν και αυτά είναι καλά και κακά τα ψέματα, καμία μάνα δεν θέλει να βλέπει τα παιδιά της στεναχωρημένα όσο μαύρο και αν υπάρχει. Έτσι λοιπόν σηκώνεσαι και προχωράς «όλα για κάποιο λόγο γίνονται»…
Θα γελάσεις δυνατά, θα χορέψεις, θα διασκεδάσεις, θα μπεις στους ρυθμούς του πριν συμβεί όλο αυτό και θα συνεχίσεις… Κρατάς τις αναμνήσεις ζωντανές, ΟΛΕΣ καλές και κακές και με όλες χαμογελάς… Νιώθεις ακόμα πολλή αγάπη και μια… νοσταλγία.
Κρατάς λοιπόν το «ήταν θέλημα Θεού» και το «όλα για κάποιο λόγο γίνονται» για να παρηγορείς/κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, αλλά θα συνεχίσεις δυνατή γιατί έτσι θα ήθελε και εκείνη… Δεν ξεχνάμε καμία μαμά!!!
Μπορεί μαμά να μην ανήκεις εδώ, αλλά με τη σκέψη μου υπάρχεις…
Θα σου πω χρόνια πολλά σήμερα όπως κάθε φορά μαμά μου!!!
Η μητέρα είναι αυτό το μαγικό πλάσμα που δίνει ζωή, που μεταλαμπαδεύει γνώση και χαρά, που μπορεί με ένα φιλί της να γιατρέψει τον κάθε πόνο, που δίνει αγάπη χωρίς όρους και όρια στο παιδί της.
Ένα βίντεο αφιερωμένο στη μάνα που μας πονάει πιο πολύ από όλους που θα μας αγαπάει πάντα και που ποτέ δεν θα μας γυρίσει την πλάτη ότι κ αν της κάνουμε, ότι και αν γίνουμε.
Δείτε το 12λεπτο βίντεο που ακολουθεί που περιγράφει τον κύκλο της ζωής, μέσα από τη ματιά μιας μάνας!
Δείτε το βίντεο:
Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας
H Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας είναι μέρα εορτασμού της μητρότητας και των ευχαριστιών προς τη μητέρα, μια γιορτή με αρχαιοελληνικές αναφορές στην λατρεία της θεάς Κυβέλης.
H Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας είναι μέρα εορτασμού της μητρότητας και των ευχαριστιών προς τη μητέρα, μια γιορτή με αρχαιοελληνικές αναφορές στην λατρεία της θεάς Κυβέλης, της μητέρας των θεών, όπως την προσφωνεί ο Πίνδαρος («Κυβέλα, Μάτερ θεών»).
Στη σύγχρονη εποχή, η αμερικανίδα κοινωνική ακτιβίστρια Άννα Μαρία Τζάρβις (1864-1948) ήταν αυτή που είχε πρώτη την ιδέα να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή της μητέρας.
Οι προσπάθειές της ευοδώθηκαν τελικά στις 9 Μαΐου του 1914, όταν ο τότε αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον υπέγραψε προκήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.
Έκτοτε, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου (11 Μαΐου 2025).
H Τζάρβις επέλεξε το λευκό γαρύφαλο ως το λουλούδι-σύμβολο της Ημέρας της Μητέρας, επειδή «το λευκό του χρώμα συμβολίζει την αλήθεια, την αγνότητα και τη φιλευσπλαχνία της μητρικής αγάπης· το άρωμά του, τη μνήμη και τις προσευχές της».
Παρά τις αντιδράσεις της εμπνεύστριάς της, η Ημέρα της Μητέρας γρήγορα εμπορικοποιήθηκε από τη βιομηχανία των λουλουδιών, που βρήκε μία «θεόσταλτη» ευκαιρία να αυξήσει τους τζίρους της…
Παλιά μετανάστευαν εξαιτίας της ανέχειας. Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.
Νοσταλγία για μια αγαπημένη όπως ο Γιάννης του Μοθωνιού για μια Μελαχρώ ιστορημένη από τον Παπαδιαμάντη. Μια υπόσχεση σαν αυτή με την οποία έκλεινε το «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή: «Και θα τη φκιάσουμε έτσι και μια πατρίδα για μας – εκεί στην πατρίδα μας την Ελλάδα».
Τώρα φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλάνε τα πτυχία τους, βουβό θυμό κι ένα δακρυσμένο άι σιχτίρ για την πατρίδα που τους αποβάλλει σαν ανεπιθύμητα μπάσταρδα. Φεύγουν νέοι με μεταπτυχιακά αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες. Οπως ο γιατρός, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, που πήγε στην Αγγλία αγανακτισμένος με όσα βίωνε στα ελληνικά νοσοκομεία.
Σαν την Ξένια που γύρισε δυο φορές την Ευρώπη και τώρα ζει ως περιζήτητη εργαζόμενη στη Ζυρίχη πριν ακόμη γίνει 25 χρονών. Αριστη στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, για τους Ελβετούς. Η πατρίδα της όμως της έκοβε την ανάσα με λαβή επιδέξιου στραγγαλιστή.
Αναχωρούν όχι πια για ταξίδι με φτηνό αεροπορικό εισιτήριο. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα.
Φεύγουν νιώθοντας τυχεροί αν καταφέρουν και βρουν χώρα υποδοχής: μηχανικοί και επαγγελματίες από τον χώρο της υγείας, λογιστές και φοροτεχνικοί, ναυπηγοί και αρχιτέκτονες, γεωπόνοι και χημικοί, κτηνίατροι και φυσιοθεραπευτές, τεχνολόγοι πυρηνικής ιατρικής και οδοντίατροι,
λογοθεραπευτές και μαίες, μηχανικοί αυτοκινήτων και συγκολλητές, κλειδαράδες και χτίστες, ξυλουργοί και υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι και ψυκτικοί. Κάθε οικογένεια και ένας μετανάστης.
Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα μιλάμε στο σκάιπ». Η θέση όμως στο κυριακάτικο τραπέζι θα είναι άδεια. Σε πέντε ηλεκτρονικά λεπτά τι να πεις; Για ποιο καημό, ποιο όνειρο και πόνο, πώς να τσουγκρίσεις το ποτήρι στη χαρά;
Θα περιμένουν όλοι το καλοκαίρι. Αν η εταιρεία δώσει άδεια. Αλλά ποιος τα σκέφτεται αυτά τώρα που στο μυαλό υπάρχει το σχέδιο -και η όποια ευκαιρία- για δραπέτευση. Γιατί το πατρώο χώμα είναι ειρκτή, κυρίως για τους αθώους. Οι άλλοι μια ζωή θα ξεφεύγουν.
Τώρα στα αεροδρόμια οι συγγενείς δεν κουνάνε πια μαντήλια κι αυτοί που φεύγουν αφήνουν σε όσους μένουν μοναχά τις ελπίδες. Πως όταν περάσουν τα χρόνια ενδέχεται να ξεθυμάνει ο θυμός, θα στραγγίσει το ξίδι, θα μείνει μόνο η γλύκα στιγμών με συγγενείς και φίλους, ομορφιές και γοητείες των αισθήσεων, θερινές τζιτζικοκραυγές ξεγνοιασιάς.
Ποιες λέξεις άραγε και ποια χρώματα θα περιγράφουν το περιεχόμενο της νοσταλγίας του μέλλοντος; Παπαδιαμαντικές «ελάτε, παιδιά, να τραγ’δήστε» ή του Χατζή «…κι ας είναι λίγο για την Ελλάδα»;
Φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλούν τα πτυχία τους κι έναν βουβό θυμό. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα
Ο Απόστολος Λυκεσάς είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος
Η ταινία του 1ου ΕΠΑΛ ΑΡΓΟΥΣ με τίτλο “Μαμά μην κλαις θα τα λέμε στο Skype”κατέκτησε τις καρδιές των θεατών και το 1ο Βραβείο (στην κατηγορία 17-20 ετών) του Διαγωνιστικού τμήματος στη 13η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας CameraZizanio 2013, του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας.
Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.
“Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.
Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.
Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού…
Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο.
Εγκλωβισμένη στη δίνη της κρίσης και με την ανεργία να απογειώνεται, σπρώχνει στο περιθώριο τα παιδιά της.
Παλιά στη ξενιτειά ζητούσαν δυνατά κορμιά.
Τώρα ζητούν δυνατά μυαλά. Τα Ελληνικά μυαλά..
Οι Έλληνες παίρνουν και πάλι το δρόμο της μετανάστευσης..
Η οικονομική κρίση «σκότωσε» τα όνειρα των νέων. Η λέξη ανεργία τους στοίχειωσε.
Πολλοί δεν αναγνωρίζουν πια τον τόπο που μεγάλωσαν. Αγωνία, θλίψη, και ανεργία. Έτσι πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν και να αναζητήσουν τη δική τους Ιθάκη, που θα τους επιτρέπει τουλάχιστον να ονειρεύονται….
Φεύγουν κατά χιλιάδες. Νέοι με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, έμπειροι τεχνικοί αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες.
Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα τα λέμε στο σκάιπ»….
Για τη δημιουργία της ταινίας μας, χρησιμοποιήθηκαν:
Σκηνές από τις ταινίες:
• Αμέρικα, Αμέρικα (Ελία Καζάν) • Golden Door (Martin Scorsese)
Τραγούδια :
• Πόλη χιόνι (Φίλιππος Πλιάτσικας) • Τραγούδι της ξενιτιάς (ΤΡΙΦΩΝΟ, Ερωφίλη, Υφαντής Δ., Κουρουπάκης Ν.) • Αν (Δήμητρα Γαλάνη) • Κλεψύδρα (Ονιράμα) • Κάνε υπομονή – Ορχηστρικό (Στ. Ξαρχάκος) • Puzzlemusik (προσφορά για δημιουργούς της Camera Zizanio)
Όπως όλα τα μωρά, έτσι και το μωρό της Queenie Liao κοιμάται πολύ.
Σε αντίθεση όμως με τις περισσότερες μαμάδες που περιμένουν πως και πως να κοιμηθεί το μωρό τους για να απολαύσουν μερικές στιγμές χαλάρωσης, η Κινέζα καλλιτέχνης, εκμεταλλεύεται τον ύπνο του μωρού της για να το φωτογραφίσει.
Η Queenie πρώτα περιμένει να κοιμηθεί βαθιά ο μικρός της Wengenn και στην συνέχεια μεταφέρει και τοποθετεί γύρω του από ταριχευμένα ζώα μέχρι βιβλία, κουβέρτες και μαξιλάρια, δημιουργώντας έναν απίθανο μαγικό κόσμο.
Ένα όμορφο παραμύθι όπου μοναδικός πρωταγωνιστής του, είναι ο μικρός της γιος.
Η Wendy Tsao είναι μια μητέρα ενός 4χρονου αγοριού που έχει καλλιτεχνικές ευαισθησίες.
“Ο γιος μου ζωγραφίζει όλη μέρα στο σπίτι και στο σχολείο και μετά αναλύουμε τις εικόνες του.
Αντί να κρατάω τα χαρτιά για καιρό, αποφάσισα να μετατρέψω τις ζωγραφιές του σε λούτρινα παιχνίδια”, λέει η ίδια.
“Είμαι καλλιτέχνις και εκτιμώ τη δημιουργικότητα σε όλους τους τομείς της ζωής, συμπεριλαμβανομένης της τέχνης για παιδιά. Οι ζωγραφιές κάθε παιδιού δηλώνουν τις μοναδικές τους δεξιότητες και είναι πάντα πρωτότυπες και ξεχωριστές όπως και τα ίδια τα παιδιά». Η ίδια παίρνει τη ζωγραφιά και στη συνέχεια φτιάχνει το κουκλάκι στα ίδια χρώματα και αντιγράφοντας ακριβώς το σχέδιο του παιδιού. Τα παιχνίδια της κάνουν θραύση στις αγορές της Ιαπωνίας και οι παραγγελίες πέφτουν βροχή!
