Ένας από τους γνωστούς καρατερίστες του ελληνικού σινεμά, ο Μανώλης Δεστούνης, μίλησε στο «Ποιος είναι πρωινιάτικα;» και μοιράστηκε αναμνήσεις.
«Ο Μίμης Φωτόπουλος με έβαλε και στο θέατρο και στον κινηματογράφο.
Αξέχαστη η Ρένα Βλαχοπούλου. Ήταν ένας θηλυκός κλόουν και το να είσαι κλόουν είναι μεγάλη υπόθεση, να χαρίζεις το γέλιο στον κόσμο, ήταν και στην ζωή της έτσι, ήταν καλαμπουρτζού. Ήταν πολύ δοτική και πολύ απλή, λαϊκή.
Γλυκύτατο πλάσμα ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Ζάχαρη εκτός από κορυφαίος ηθοποιός.
Η Ρένα είχε πάθος το χαρτί αλλά δεν έχανε πολλά λεφτά. Και στα καμαρίνια έπαιζε χαρτάκι στα διαλείμματα.
Ο Αλέκος έπινε αλλά είχε όρια.
Το χω βάρος που δεν συνεργάστηκα με την Αλίκη. Ήμουν 5 χρόνια στον θίασο του Ηλιόπουλου στο Γκλόρια. Ένα βράδυ στη Χαριλάου Τρικούπη ανέβαινε η Τζάγκουαρ που οδηγούσε ο Παπαμιχαήλ και η Αλίκη φώναξε “α, το αγοράκι που παίξει τον Μπόζο” (έπαιζα τον κλόουν τότε). Εγώ ο βλαξ αντί την άλλη μέρα να πάω στο καμαρίνι της να την ευχαριστήσω, να της πω ότι θέλω να παίξω μαζί της, ξέρω δεν θα μου το αρνιόταν. Είμαι σίγουρος.
Σε αυτά τα θέματα είμαι κάθετος, δεν μιλάω. Ποτέ δεν έχω πει ονόματα γιατί κι εγώ κάποιους δεσμούς είχα μέσα στο θέατρο. Ποτέ δεν μιλάω για την προσωπική ζωή, δεν είναι τίμιο να μιλάς και να εκθέτεις έναν άνθρωπο που έχει πεθάνει» είπε για τις δηλώσεις Λιάνη.
«Πήρα πολλά λεφτά, τα έφαγα βέβαια, τα γλέντησα, ταξίδεψα και στις 5 ηπείρους» είπε.
Με τη σύζυγό του, την επίσης ηθοποιό Άννα Μαρία Βιδάλη, έχουν παντρευτεί 3 φορές και εξήγησε γιατί:
Όσα ανέφερε ο Σπύρος Μπιμπίλας που βρισκόταν σε διπλανή αίθουσα, την ώρα που ο 62χρονος ηθοποιός άφηνε την τελευταία του πνοή
Ο ηθοποιός Μανώλης Γεωργιάδης έφυγε από τη ζωή ξαφνικά στα 62 του χρόνια, ενώ βρισκόταν στη σκηνή, για τη θεατρική παράσταση, όπου συμμετείχε, το βράδυ της Δευτέρας 8 Απριλίου.
Ο Σπύρος Μπιμπίλας γνωστοποίησε περισσότερες λεπτομέρειες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μιας και παρακολουθούσε σε διπλανή αίθουσα, μία άλλη παράσταση.
Στην ανάρτηση που έκανε στο Instagram, έγραψε: «Χθες το βράδυ η αληθινή ζωή έδειξε το σκληρό της πρόσωπο πάνω στην σκηνή του θεάτρου. Ο ερασιτέχνης ηθοποιός Μανώλης Γεωργιάδης που συμμετείχε στην παράσταση του εκλεκτού μας συναδέλφου Αντώνη Καλοιμοιράκη στο θέατρο ΝΟΥΣ άφησε την τελευταία του πνοή επί σκηνής καθώς έπαιζε. Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός στο οποίο τυχαία βρεθήκαμε μάρτυρες αφού παρακολουθούσαμε στη διπλανή αίθουσα άλλη παράσταση, φέρνει στο φως τη σκληρή πραγματικότητα του θεάτρου.. Καλό ταξίδι στον εργάτη αυτόν του θεάτρου από όλους μας».
Σε συνέντευξη που είχε δώσει ο Μανώλης Γεωργιάδης στον ιστότοπο aylogyrosnews στα μέσα Μαρτίου, είχε μιλήσει μεταξύ άλλων, για την επίδραση που θα μπορούσε να έχει η θεατρική παράσταση που έπαιζε στο κοινό, λέγοντας: «Μετά την πρώτη αντανακλαστική ηθική αντίδραση του θεατή που τον σπρώχνει να κατακρίνει την συμπεριφορά των πρωταγωνιστών μας … το βράδυ, λίγο πριν τον ύπνο (ή μέσα σε αυτόν) έρχεται η αναμέτρηση με την συνείδηση του θεατή για το τι πραγματικά θα έκανε ο ίδιος εάν ποτέ βρίσκονταν στην θέση τους. Η αυτογνωσία αυτής της πραγματικά προσωπικής απάντησης είναι αυτό που τελικά προσφέρει η παράσταση στον υποψιασμένο θεατή».
Ήταν ένα από τα πρώτα αφρικανάκια σε ελληνικό σχολείο τη δεκαετία του ’80. Ζει από τη μουσική του και αποθεώνεται πάνω στη σκηνή είτε τραγουδάει σε αντιφασιστικές συναυλίες είτε ραπάρει με τους Imam Baildi, αλλά έχει κάνει κρατητήριο γιατί δεν είχε χαρτιά, κι ας είναι γέννημα θρέμμα έλληνας. Ο 36χρονος ράπερ, μουσικός και έλληνας με νιγηριανή καταγωγή, Μανώλης Αφολάνιο ή αλλιώς MC Yinka, μας λέει πώς είναι να έχεις «αφρικανικό χρώμα και ελληνική γλώσσα», να αναδύεσαι «Από τη Σκιά της Πόλης», να τραγουδάς στις φυλακές Κορυδαλλού και να κάνεις εργαστήρια hip hop σε μαθητές νησιών της άγονης γραμμής.
Πριν λίγες μέρες, σε είδαμε liveνα ραπάρεις με τους ImamBaildiκαι σκεφτόμασταν πόσα χάνουμε όταν εμμένουμε σε μια λογική «μονοκουλτούρας» στις τέχνες αλλά και στη ζωή μας. Αυτό το μουσικό συνονθύλευμα των ImamBaildiσάς κάνει να ξεχωρίζετε και φαίνεται να σε εκφράζει πολύ.
Μετράω ήδη οκτώ χρόνια πορείας μαζί με τους Imam Baildi [σ.σ. Η μπάντα κλείνει συνολικά δέκα χρόνια φέτος], με το ηχόχρωμα της μπάντας να διαμορφώνεται παίρνοντας τραγούδια από τις δεκαετίες του ’30, του ’40 και του ’50 και να τα προσεγγίζουμε αλλιώς, με μουσικά ιδιώματα του σήμερα, με αναπάντεχες μίξεις όπως είναι το latin, το balkan, το hip hop, το trip hop, το tango, φέρνοντας τα πιο κοντά στο τώρα. Στα live μας όλο αυτό γιγαντώνεται, γιατί το υποστηρίζουν μουσικοί από διαφορετικές μουσικές σκηνές, το οποίο το εισπράττει ο κόσμος, όπως είδατε.
Το θέμα είναι να το κάνεις με μια αισθητική, γιατί ο καθένας μπορεί να κάνει ένα κολάζ πραγμάτων και να βγει μια μουντζούρα. Η ισορροπία δίνει ένα αποτέλεσμα μεστό που μπορεί να κάνει αίσθηση. Προσωπικά, βάζω ένας μέρος της προσωπικότητάς μου στην κολεκτίβα των Imam, που έχει να κάνει με το hip hop, την Αφρική και μια εξωστρέφεια όλων αυτών των στοιχείων.
Σε βρίσκουμε και με καινούριο προσωπικό δίσκο, το «Από τη Σκιά της Πόλης», τον οποίο παρουσίασες τον Μάιο. Μια μίξη πολλών ήχων και εκεί,και βιωματικοί στίχοι.
Είναι ένας δίσκος που τον δούλευα καιρό και υπήρξαν κάποιες καθυστερήσεις, αλλά ίσως καλύτερα έτσι, γιατί μπήκαν και κομμάτια που αλλιώς δε θα είχαν μπει. Όταν δουλεύεις με πολύ κόσμο, ο χρόνος επιμηκύνεται, δεν ακολουθείς deadlines. Έχει reggae, hip hop και funk στοιχεία και στους στίχους εκφράζει μια περίοδο κοινωνικής και προσωπικής εσωστρέφειας. Το «Από τη Σκιά της Πόλης» είναι η δίοδος που αναζητά ο καθένας μας για να πιστέψει ότι υπάρχει ελπίδα. Έρχομαι από τη σκιά του εαυτού μου, από το σκοτάδι μου και προσπαθώ να βρω μια χαραμάδα φωτός που θα γίνει έναυσμα για κάτι καλύτερο.
Σε συναντάμε επί σκηνής σε αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά φεστιβάλ και είσαι ενεργός όσον αφορά τα δικαιώματα της δεύτερης γενιάς Ελλήνων, δηλαδή των παιδιών που γεννήθηκαν ή/και μεγάλωσαν στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες. Ένα ζήτημα που σε αφορά και προσωπικά μιας και οι γονείς σου ήρθαν από τη Νιγηρία στα μέσα του ’70.
Ναι, οι γονείς μου παντρεύτηκαν το 1979 στην Ελλάδα και έκτοτε, έκαναν τέσσερα παιδιά και ζουν 40 χρόνια τώρα εδώ.
Εσύ έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα, αλλά φαντάζομαι θα ακούς συχνά την ερώτηση «Πότε ήρθες στην Ελλάδα;».
Η ερώτηση είναι συνήθως «Σ’ αρέσει η Ελλάδα;». Ενώ εγώ τους λέω ότι έχω γεννηθεί εδώ. Απαντάω, λοιπόν, «Εσένα σ’ αρέσει η Ελλάδα;». Ό,τι και να πεις, μερικές φορές δεν χωράει σε κάποιες αντιλήψεις, δεν έχει μάθει κάποιος ότι ένα παιδί [από γονείς μετανάστες] μπορεί να έχει γεννηθεί εδώ και να είναι ένα με την κουλτούρα, να έχει ενταχθεί με τον δικό του τρόπο. Αυτό σε πρώτη επαφή. Μετά, όταν του το δώσεις να το καταλάβει, σιγά-σιγά μπαίνει στο νόημα.
Πάντως, έχεις το βίωμα τού να είσαι από τα πρώτα αφρικανάκια σε ελληνικό σχολείο. Πώς ήταν αυτό;
Μεγάλωσα στα Πατήσια και πήγαινα στο 79ο Αθηνών, το οποίο δεν ήταν ακριβώς σχολείο -περισσότερο έμοιαζε σαν ένα παλιό σπίτι με τάξεις. Για το συγκεκριμένο σχολείο ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός το να υπάρχουν ταυτόχρονα, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, τέσσερα αφρικανάκια. Ήμασταν εγώ, ο αδερφός μου, ο Κώστας από την Κένυα και ο Emias, γνωστός και ως ZeRaw από τους Vegas. Δεν το ‘βλεπες σε καμία άλλη περιοχή της Αθήνας αυτό και δεν ήταν εύκολο. Τα πιτσιρίκια είναι λίγο σκληρά όταν βλέπουν κάτι διαφορετικό, πόσο μάλλον όταν βλέπουν κάποιον πιο σκούρο. Ξεπεράστηκε, όμως, κατά ένα μεγάλο μέρος και έχω κρατήσει καρδιακούς φίλους από το σχολείο. Αλλά σίγουρα, μου άφησε -ίσως όχι ακριβώς απωθημένα- αλλά κάτι μέσα μου. Όταν είναι να έρθω σε επαφή πάλι με πιτσιρίκια, για παράδειγμα, τα οποία δεν έχουν έρθει σε επαφή με Αφρικανούς, φοβάμαι ότι μπορεί να συμβεί πάλι το ίδιο πράγμα. Αυτό μπορεί να μην ισχύει στην Κυψέλη, όπου έχεις συνηθίσει την εικόνα του μετανάστη, αλλά σε άλλες γειτονιές δεν υπάρχει η εικόνα του Αφρικανού. Στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, η εικόνα του μετανάστη είναι πιο οικεία.
Μας αρέσει να θαυμάζουμε έναν Αφρικανό που χορεύει, παίζει καλό μπάσκετ, τραγουδάει κλπ. Είναι κάτι «εξωτικό». Αλλά μόλις κάτσει δίπλα μας στο λεωφορείο ή αν βγαίνει με την κόρη μας, δυστυχώς, για πολύ κόσμο αλλάζει η οπτική. Το έχεις βιώσει αυτό;
Το έχω βιώσει. Όταν είμαι πάνω στη σκηνή μπορεί να γουστάρουν, να με αποθεώνουν, αλλά όταν περπατάω στο δρόμο είμαι ένας μετανάστης. Δε με νοιάζει προσωπικά αυτό, αλλά θέλω να τονίσω τη διαφορά της προσέγγισης και της συμπεριφοράς των άλλων. Και το βλέπουμε και στην περίπτωση του Αντετοκούμπο. Δηλαδή, πώς τώρα είναι ο «Έλληνας θεός»; Χαρακτηρίστηκε έτσι από τους Αμερικάνους και αυτό έγινε και η δική μας εικόνα. Βέβαια, είναι ένα συν για τα δικαιώματα μας ακόμα κι αυτό. Παλιά, μας έβλεπαν στο δρόμο και όλοι ήμασταν ο Πίου ή ο Καρεμπέ. Τώρα λένε, «είσαι ο Αντετοκούμπο». Συμβολικά, σε ένα πολιτικό πλαίσιο, αυτό μπορεί να βοηθήσει το κίνημα σε αυτή τη φάση. Την έχω βιώσει αυτή την υποκρισία, που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Ο Αντετοκούμπο μέχρι και πριν 3-4 χρόνια πουλούσε CD στο δρόμο. Κάποιοι είδαν το ταλέντο του και τον παρότρυναν να φύγει. Αυτό μας πάει και σε άλλα ζητήματα: τι παιδεία και τι εφόδια ψυχικά και αθλητικά θα έπαιρνε ο Αντετοκούμπο αν παρέμενε στην Ελλάδα;
Μιλήσαμε με την οργάνωση Generation 2.0 και μας ενημέρωσαν ότι αφότου ψηφίστηκε ο νόμος για την ιθαγένεια το 2015, έχουν γίνει 63.332 αιτήσεις ιθαγένειας (μέχρι και τον Ιούνιο 2017) και από αυτούς, την έχουν λάβει ήδη οι μισοί -για την ακρίβεια, 33.371 Έλληνες δεύτερης γενιάς. Άλλοι τόσοι παραμένουν, όμως, αυτή τη στιγμή σε καθεστώς εκκρεμότητας. Κι εσύ το έχεις αντιμετωπίσει όλο αυτό.
Εγώ δεν περίμενα καν να πάρω ιθαγένεια. Εγώ περίμενα να πάρω μια άδεια διαμονής για να είμαι νόμιμος στη χώρα στην οποία γεννήθηκα. Είναι πολύ διαφορετικό, και αρκετά ψυχοφθόρα η διαδικασία όταν είσαι ένας νέος με όνειρα και δεν σε αφήνουν να τα πραγματοποιήσεις. Ζεις στη χώρα που έχεις γεννηθεί και φοβάσαι να μην σε απελάσουν ή υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθείς ξαφνικά στο κρατητήριο. Εγώ το έχω περάσει αυτό. Πέρασα οκτώ ώρες στο κρατητήριο, γιατί δεν είχα τα χαρτιά επάνω μου. Δεν είχα καν χαρτιά, εκτός από τη ληξιαρχική πράξη που βεβαιώνει ότι γεννήθηκα εδώ. Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό. Μπαίνεις βίαια σε μια διαδικασία για την οποία δεν είσαι ακόμα έτοιμος. Μπαίνεις στην αγορά εργασίας για να μαζέψεις ένσημα ώστε να μπορείς να ζεις στην Ελλάδα. Μετά, περνάς από συνέντευξη για να αποδείξεις ότι ξέρεις ελληνικά και την ιστορία της χώρας, πληρώνεις παράβολα και κρίνουν αν δικαιούσαι την ιθαγένεια. Ο νόμος του 2015 για την ιθαγένεια ήταν σίγουρα μια νίκη, χάρη στο κίνημα που έδωσε αγώνες και έκανε εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες.
Ένας άνθρωπος μεταναστευτικής καταγωγής δεν μπορεί, για παράδειγμα, να ασκήσει διάφορα επαγγέλματα, όπως να γίνει φαρμακοποιός ή δικηγόρος. Ταξιδεύεις μόνο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εγώ δεν μπόρεσα να πάω σε τουρ με τους Imam Baildi στην Αμερική, γιατί είχα μόνο την άδεια διαμονής. Επίσης, δεν μπόρεσα να βγάλω δελτίο όταν έπαιζα ποδόσφαιρο.
Πριν δέκα χρόνια, ραπάρεις σε ένα κομμάτι του Φίλιππου Πλιάτσικα των Πυξ Λαξ και ακούμε για πρώτη φορά τη φωνή σου στα ραδιόφωνά μας. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Προέκυψε μέσω του Μάρκου [Κούμαρη], τραγουδιστή των Locomondo. Είχε συνεργαστεί σε αυτό τον δίσκο με τον Πλιάτσικα και ήξερε ότι έψαχνε έναν ράπερ και με πρότεινε.
Κατάφερες να ζεις από τη μουσική σου εδώ και δεκατρία χρόνια. Τέτοιες συνεργασίες με πιο εμπορικούς καλλιτέχνες, ήταν μια επιλογή που έκανες με γνώμονα αυτό στο μυαλό σου;
Η απόφαση είχε παρθεί πριν από τη συνεργασία μου με τον Φίλιππο. Έκανα ήδη μεροκάματα παίζοντας με μπάντες, είχα παίξει και στην ταινία Όμηρος [του Κ. Γιάνναρη] και αποταμίευα σιγά-σιγά. Νιώθω ότι ήμουν και τυχερός. Δεν έκανα τη συνεργασία με τον Πλιάτσικα τόσο για οικονομικούς λόγους όσο για να κάνω κάτι καινούριο. Δε θέλω να μένω στάσιμος. Θέλω συνεργασίες που θα μου ανοίγουν τους ορίζοντες και θα μου δίνουν κι άλλα εφόδια για να εκφράζομαι. Αυτό ήταν και είναι το σκεπτικό μου. Ο Πλιάτσικας είναι το πιο εμπορικό που θα μπορούσα να κάνω. Μου έχουν γίνει κι άλλες παρόμοιες προτάσεις, αλλά πολύ ευγενικά τους είπα «όχι» γιατί δεν με εξέφραζαν.
Τώρα, όμως, δεν σε ακούμε στα ραδιόφωνα. Εν τω μεταξύ, τον νέο δίσκο σου «Από τη Σκιά της Πόλης» τον δίνεις με το συμβολικό αντίτιμο των 5 ευρώ και κυρίως χέρι με χέρι, ώστε να γνωρίζεις και τον κόσμο που θέλει να σε ακούσει.
Ναι, μου γράφουνε στο facebook, συναντιόμαστε κάπου στο κέντρο, γνωριζόμαστε και μ’ αρέσει πολύ αυτή η σύνδεση. Δεν είναι για τα λεφτά. Λόγω εταιρειών, προωθητικών μηχανισμών κλπ., η μουσική και όλη η διαδικασία δημιουργίας έχει ευτελιστεί, αλλά η διαδικασία αυτή είναι ιερή για τον μουσικό που γράφει, κάνει σύνθεση, παραγωγή, περνάει ώρες στο στούντιο, και τελικά το cd του μπορεί να καταλήξει να γίνει σουβέρ για τον καφέ (γέλια).
Ο πρώτος μου δίσκος, που βγήκε από την εταιρεία EMI, είχε κάποια προώθηση. Ο τελευταίος, «Από τη Σκιά της Πόλης», είναι από μια ανεξάρτητη εταιρεία και δεν τον έστειλα σε ραδιόφωνα. Ίσως είναι και δικό μου λάθος, αλλά δεν έχω και πρόσβαση στους ραδιοφωνικούς παραγωγούς και τα playlists.
Χρησιμοποιείς τη μουσική σου κι αλλιώς όμως. Τραγούδησες στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, την παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών, μετά από κάλεσμα του ΚΕΘΕΑ.
Αυτό ήταν μια εμπειρία ζωής. Έχω έναν φίλο, ο οποίος είχε πρόβλημα με τα ναρκωτικά, ξέμπλεξε και τώρα έχει γίνει και εμψυχωτής [σε θεραπευτικά προγράμματα]. Του είπα, «έλα να κάνουμε κάτι στις φυλακές» και το κάναμε. Παίξαμε σε φυλακισμένους τοξικομανείς. Περνάς την πύλη, αφήνεις την ταυτότητά σου και νιώθεις έστω και για λίγο το πώς είναι να μπαίνεις στη φυλακή. Ένα μικρό γεγονός που θυμάμαι από εκεί είναι το εξής: Καθυστερούσαμε λίγο στο στήσιμο των ηχείων και είχα αγχωθεί, γιατί νόμιζα ότι θα είχαμε πρόβλημα με την ώρα. Ήρθε τότε κάποιος φυλακισμένος και μου είπε: «Μη σε νοιάζει. Έχουμε πολύ χρόνο εμείς. Εδώ θα είμαστε, θα φύγουμε νομίζεις;». Μια περίεργη στιγμή… Σε αυτό το live, οι άνθρωποι από κάτω ήταν πιο εσωστρεφείς, ελάχιστοι χόρευαν, αλλά στο τέλος όλοι χειροκροτούσαν. Δεν μπορούσα να καταλάβω καλά τις αντιδράσεις τους, γιατί παίρνουν φάρμακα… Αλλά η αποκάλυψη ήταν στο τέλος, όταν κάναμε έναν κύκλο για να πει ο καθένας τους πώς ένιωσε. Ήταν συγκινητικό. Μου έλεγαν ότι σηκώθηκαν από τις 6 το πρωί και περίμεναν πώς και πώς τη συναυλία και ότι τους έδωσε δύναμη. Ήταν ελπιδοφόρο όλο το κλίμα.
Μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα δράση, για την οποία θέλουμε να μας μιλήσεις, είναι η διδασκαλία ραπ (έμμετρου λόγου) σε μαθητές των απομακρυσμένων νησιών της άγονης γραμμής. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Είναι ένα πρόγραμμα που λέγεται Άγονη Γραμμή Γόνιμη, μέσω του οποίου εδώ και έντεκα χρόνια, διδάσκονται διάφορες δεξιότητες στους μαθητές -μουσική, κινηματογράφος, κόμιξ, κουνγκ φου, κλπ. Τα τελευταία χρόνια έχει ενταχθεί και το ραπ. Έχω πάει στη Θηρασιά, στους Λειψούς και φέτος στην Αστυπάλαια. Τους έκανα μια ιστορική αναδρομή του hip hop και μετά ήρθαμε σε επαφή με τον έμμετρο λόγο, τις μαντινάδες και τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Βλέπεις τα παιδιά να ξεκλειδώνουν το μυαλό τους. Μετά τους δίνω λέξεις που ομοιοκαταληκτούν, για να φτιάξουν ένα κείμενο. Έγραψαν και δημιουργήσαμε ένα κομμάτι από τους στίχους των παιδιών με θέμα τη διαφορετικότητα. Τα παιδιά τα πήγαν υπέροχα, έγραψαν στιχάρες και στο τέλος το παρουσιάσαμε στους κατοίκους του νησιού. Πρόσφατα, είδα τυχαία μια μαθήτρια με τον μπαμπά της και ακόμα θυμόντουσαν πόσο ωραία ήταν. Είναι μια πολύ όμορφη εμπειρία το να γίνεσαι μέρος τού μεγαλώματος των παιδιών και ελπίζεις να τη θυμούνται και αυτά.
Οι δύο άνδρες από το Μπανγκλαντές κέρδισαν σε πρακτορείο του ΟΠΑΠ 1000 ευρώ, ωστόσο στο ίδιο πρακτορείο βρισκόντουσαν τρεις άνδρες που τους έβαλαν στο… μάτι, όπως αναφέρει το ilialive.gr.
Έτσι, οι δράστες οργάνωσαν επίθεση στους δύο αλλοδαπούς και τους επιτέθηκαν με χρήση βίας για να τους αποσπάσουν τόσο τα κέρδη, όσο και τα χρήματα που είχαν πάνω τους. Οι δράστες τράπηκαν σε φυγή με ένα αγροτικό και οι δύο άνδρας κατέφυγαν γρήγορα στο Αστυνομικό Τμήμα.
«Συνελήφθησαν, σήμερα τα ξημερώματα, στην Βάρδα Ηλείας, από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Βουπρασίας, δύο ημεδαποί άνδρες ηλικίας 20 και 24 ετών, σε βάρος των οποίων σχηματίστηκε κακουργηματικού δικογραφία για συνέργεια σε ληστεία κατά συναυτουργία.
Για την ίδια υπόθεση, αναζητούνται για να συλληφθούν ακόμη τέσσερις άνδρες, συνεργοί των συλληφθέντων, σε βάρος των οποίων έχει σχηματιστεί δικογραφία για διάπραξη ληστείας κατά συναυτουργία.
Ειδικότερα, χθες αργά το βράδυ, στη Μανωλάδα Ηλείας, τρεις από τους δράστες αποβιβάστηκαν από αγροτικό αυτοκίνητο, που οδηγούσε άγνωστος συνεργός τους, πλησίασαν δυο άνδρες υπηκόους Μπανγκλαντές, που κινούνταν πεζοί και με την άσκηση σωματικής βίας τους αφαίρεσαν συνολικά, το χρηματικό ποσό των (1.365) ευρώ.
Στη συνέχεια οι τρεις δράστες επιβιβάστηκαν σε άλλο αγροτικό αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο 20χρονος συνεργός τους και τράπηκαν σε φυγή.
Στο πλαίσιο άμεσων και μεθοδικών ερευνών, οι αστυνομικοί του Αστυνομικού Τμήματος Βουπρασίας, ταυτοποίησαν τα στοιχεία του 20χρονου και τον συνέλαβαν, ενώ συνελήφθη και ο 24χρονος, ο οποίος του είχε παραχωρήσει το αγροτικό αυτοκίνητο, που χρησιμοποίησε στην ληστεία ως μέσο διαφυγής.
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν σήμερα στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αμαλιάδας και κρατούνται προκειμένου να οδηγηθούν την Δευτέρα 26-02-2018, στον Ανακριτή Αμαλιάδας.
Από τους αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Βουπρασίας, συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό και την σύλληψη των υπολοίπων τεσσάρων δραστών».
Eφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε η Μαντώ στο περιοδικό ΕΓΩ και τον δημοσιογράφο Ανδρέα Θεοδώρου όπου αναφέρθηκε, μέσα σε όλα, στις οικονομικές της απολαβές και τις εκπομπές.
Όλοι βγάλαμε χρήματα! Απλώς επειδή δεν ήμουν λαϊκή τραγουδίστρια, δεν δούλευα συνέχεια στις πίστες σαν πρώτο όνομα, δεν έβγαλα πιστεύω τα χρήματα που πιθανόν έβγαλαν άλλοι συνάδελφοι μου. Ήμουν άνετα οικονομικά, αλλά όχι ότι έκανα την τεράστια περιουσία. Ειδικά με την οικονομική κρίση, ήταν δύσκολο για όλους εμάς. Πόσο μάλλον τώρα που είμαστε σε καταναγκαστική ανεργία. Εδώ και ενάμιση χρόνο οι άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού δεν έχουμε κανένα εισόδημα.
Πως επιβιώσατε όλο αυτό το διάστημα της καραντίνας;
Κλειστήκαμε στο σπίτι και περνούσαμε σπαρτιάτικα. Περιόρισα πάρα πολύ τα έξοδα μου. Να φάμε και να πληρώσουμε το ρεύμα, τίποτα άλλο.
Ήσασταν από τους πρώτους που ισχυριστήκατε ότι οι καλλιτέχνες όταν πηγαίνουν σε μουσικές εκπομπές, πρέπει να πληρώνονται.
Όλη αυτή η κίνηση ξεκίνησε από τα σωματεία μας και εγώ τήρησα την απόφαση αυτή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έγινε τόσος μεγάλος θόρυβος, είναι αυτονόητο. Από τη στιγμή που πηγαίνουμε σε μια εκπομπή και τραγουδάμε και αυτή βασίζεται στους τραγουδιστές και τους μουσικούς, όλοι αυτοί πρέπει να πληρώνονται. Όποιος δεν το κάνει, αρνούμαι να πάω, όπως και πολλοί άλλοι συνάδερφοι μου. Για αυτό, τα περισσότερα κανάλια μας πληρώνουν πλέον. Μιλάω για μουσικές εκπομπές, όχι talk shows.
Σε μία ανάρτηση της στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης προχώρησε η Μαντώ μέσω του λογαριασμού της. Σε αυτήν γνωστοποίησε ότι αρνήθηκε να συμμετάσχει σε γνωστή εκπομπή επειδή δεν δέχθηκαν να την πληρώσουν.
Η γνωστή τραγουδίστρια αιτιολογώντας την απόφαση της έκανε λόγο στην απόφαση του σωματείου των Ελλήνων σύμφωνα με την οποία οι τραγουδιστές που συμμετέχουν σε μουσικές εκπομπές θα ανταμείβονται, λόγω της πανδημίας.
Συγκεκριμένα έγραψε: «Παρ’ όλη την απόφαση του σωματείου Ελλήνων τραγουδιστών να αμειβόμαστε για την συμμετοχή μας σε μουσικές εκπομπές, δεν τηρείται αυτό ούτε από τα τηλεοπτικά κανάλια, ούτε δυστυχώς από τους συναδέλφους! Όχι λοιπόν, δεν θα με δείτε στη γνωστή τηλεοπτική εκπομπή που θα κάνει αφιέρωμα στα 80s 90s και κάθονται όλοι στη σειρά στο μακρύ τραπέζι, γιατί δεν δέχτηκαν να με πληρώσουν. Ούτε καν μια συμβολική αμοιβή. Ας πάνε λοιπόν οι υπόλοιποι συνάδελφοι. Πάντοτε θα υπάρχουν άτομα προς εκμετάλλευση.. Μόνο που έτσι δεν θα γίνει ποτέ καμία αλλαγή.»
Διαβάστε ποιες είναι οι 40 παρθένες και πότε γιορτάζουν Μαντώ, Ακριβή, Αθηνά, Θάλεια, Κλειώ, Ισμήνη και άλλες.
Οι Αγίες 40 Παρθένες έζησαν στην εποχή του βασιλέως Λικινίου, περίπου το 305 μ.Χ. στην Αδριανούπολη της Θράκης, και ήταν μαθήτριες του Διακόνου Αμμούν.
Έπειτα απο παραπομπή του ηγεμόνα της Αδριανούπολης Βάβδου, οι 40 κοπέλες μαρτύρησαν με τους πιο φρικτούς τρόπους από τον Λικίνιο, όταν αρνήθηκαν τις διαταγές του να απαρνηθούν τη πίστη τους και να προσκυνήσουν είδωλα.
Δέκα από αυτές κάηκαν ζωντανές, οχτώ αποκεφαλίστηκαν, 10 σκοτώθηκαν με ξίφος, ενώ οι τελευταίες 10 από πυρακτωμένα μαχαίρια.
Σε νεότερους Συναξαριστές, οι 40 Παρθένες έφεραν τα εξής ονόματα:
Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, η Μαντώ Γαστεράτου έχει αποκτήσει το δικό της κανάλι στο ΥouΤube, όπου ανεβάζει διάφορα βίντεο με στιγμές από την καθημερινότητά της, ενώ ασχολείται ακόμα με μόδα, ομορφιά, κοινωνικά θέματα, μαγειρική και γυμναστική. Μάλιστα, σε κάποια vlogs της συμμετέχουν και διάσημοι φίλοι της, που τολμούν να «τσαλακώσουν» μαζί της την εικόνα τους. Πάνω από 50.000 subscribers την ακολουθούν και παρακολουθούν τα… κατορθώματά της.
Στο τελευταίο βίντεό της, η παρουσιάστρια ασχολήθηκε με τις πλαστικές επεμβάσεις, καθώς το τελευταίο διάστημα είναι πολλές οι συζητήσεις και τα σχόλια που γίνονται γύρω από αυτό το θέμα. Έτσι, επισκέφθηκε γνωστό πλαστικό/επανορθωτικό χειρουργό με τον οποίο έκανε μια συζήτηση σχετικά με το κατά πόσον είναι θεμιτές ή όχι σήμερα στις γυναίκες σήμερα.
Ωστόσο, λίγο πριν την βρεθεί στο ιατρείο, η Μαντώ εμφανίστηκε στο βίντεο με φουσκωμένα χείλη, ξαφνιάζοντας τους πάντες. Αλλά μη πάει ο νους σας στο κακό. Όχι, δεν έκανε κάποια παρέμβαση στο πρόσωπό της, απλά δοκίμασε ένα απλό τρικ και με τη βοήθεια μιας ειδικής συσκευής αναρρόφησης απέκτησε σαρκώδη χείλη σε λίγα δευτερόλεπτα.
Μάλιστα, θέλοντας να παραπλανήσει τον γιατρό, δεν του ανέφερε τίποτα για το gadget χειλιών που χρησιμοποίησε, αλλά εκείνος με την πείρα και τις γνώσεις που διαθέτει το κατάλαβε αμέσως.
Σε πελάγη ευτυχίας πλέει η Μαντώ Γαστεράτου, καθώς σε λίγους μήνες θα γίνει για τρίτη φορά μαμά.
Η γνωστή ραδιοφωνική παραγωγός θα φέρει στον κόσμο τον τρίτο καρπό του έρωτά της με τον Νίκο Ισηγόνη και την χαρμόσυνη είδηση αποκάλυψε το απόγευμα της Κυριακής 12/5, ανήμερα της γιορτής της μητέρας.
Συγκεκριμένα η Μαντώ Γαστεράτου δημοσίευσε φωτογραφίες με την κόρη της και τον γιο της και τις συνόδευσε γράφοντας: «Όταν γέννησα αυτά τα δύο αγγελούδια αντίκρισα την γυναίκα που γέννησε τον ίδιο μου τον εαυτό! Σας ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου!
Σε λίγο καιρό η οικογένεια μας μεγαλώνει, θα είμαστε 5 και εγώ 3ευτυχισμενη μαμά!».
«Πες ένα ευχαριστώ μωρή γουρούνα στο σώμα σου που έφτιαξε δύο θαύματα»
Η Μαντώ Γαστεράτου πόζαρε στον καθρέφτη της και έστειλε το δικό της μήνυμα σεβασμού προς το σώμα, σε αντίθεση με τα πρότυπα που υπάρχουν!
Αναλυτικά όσα γράφει η Μαντώ Γαστεράτου:
«Η νέα εποχή θέλει γυναίκες με καμπύλες τύπου μέση δαχτυλίδι στήθος πεπονάτο και περιφέρεια αεροδρόμιο! Όσες είναι «τυχερές» και είναι έτσι το σκαρί τους θεωρούνται καρασeξουάλες γυναικάρες!
Φυσικά ούτε λόγος για κυτταρίτιδες και τέτοια του διαβόλου… Απαπαπα αυτά τα έχουν οι κοινές θνητές! Οι υπόλοιπες που μας γέννησε η μάνα μας με στήθος λεμονάκι και κυτταρίτιδα ως τον αστράγαλο να πάμε να πνιγούμε.Δεν μπορούμε να λεγόμαστε ινφλουενσερς…
…βρε ουστ! Je suis trés adorable! «Πες ένα ευχαριστώ μωρή γουρούνα στο σώμα σου που έφτιαξε δύο θαύματα» είπα σήμερα στον εαυτό μου περνώντας μπροστά από τον καθρέφτη. Μετά σκέφτηκα πόσο αυστηρή και επικριτική είμαι πάλι με εμένα και συλλογίστηκα τι έχει τραβήξει 30 και χρόνια αυτό το κορμάκι.
Μην τα πολυλογώ, πριν με ρουφήξει η αναβλητικότητα μου σηκώθηκα, ντύθηκα και πήγα γυμναστήριο. Πρώτη μέρα παρακαλώ μετά από 2.5 χρόνια αποχής από την γυμναστική. Περιττό να σας πω ότι είχε τρελή πλάκα! Ξεκαρδίστηκα με την πάρτη μου.
Προσπαθώντας να κάνω διατάσεις ακούγονταν κρακ κρουκ τα κόκαλα μου, επιφωνήματα και φράσεις του τύπου:» ωχ, α τα τα, και αχ μάνα μου, η μέση μου…». Άσε που γνώρισα ενδιαφέρουσες τύπισσες στο μάθημα και μια θεάραtrainer.
Η απόφαση μου να πάρω την κορμάρα μου και να την φροντίσω μόνο σε καλό μου βγήκε παιδιά! Πέρασα όμορφα κι ένιωσα ότι με φροντίζω, ψυχικά και σωματικά! Κατέβηκα τις σκάλες κι ένιωσα ότι πετούσα. Γυρνώντας στον δρόμο, πέρασα από ένα ανθοπωλείο, μου πήρα λουλούδια και έφυγα προς το σπίτι! Που θέλω να καταλήξω?
Στο καν’ το για εσένα… για να ξεσκουριάσεις, να κοινωνικοποιηθείς, να αλλάξεις παραστάσεις μέσα στην ημέρα σου, να σου αρέσεις περισσότερο βρε αδερφέ!
Στην τελική να σου πω και κάτι? «Καρντασιανό κώλο» δεν έχω και εύχομαι να μην αποκτήσω κιόλας, έχω όμως μια όμορφη ισορροπία μέσα μου που δεν θα την αντάλλαζα για κανένα π@£₩τη λόγο!».
