«Δεν το είχα πει στη μητέρα μου. Πιστεύω πως το ήξερε. Εννοείται ότι ήταν συνένοχος. Εμένα αν ακουμπήσουν μια τρίχα από την κόρη μου θα “καθάριζα” οποιονδήποτε», εξομολογήθηκε ακόμα
Η πρωταθλήτρια στίβου, Μαρία Πολύζου, που σήμερα είναι διευθύντρια του Μουσείου μαραθωνίου δρόμου και πρέσβειρα του Ελληνικού αθλητισμού, άνοιξε για ακόμα μία φορά την καρδιά της και μίλησε για τις δύσκολες ώρες που βίωσε στο παρελθόν εξαιτίας της σεξουαλική κακοποίησης που υπέστη από τον πατέρα της.
Δείτε το βίντεο:
Η Μαρία Πολύζου μίλησε στη Δάφνη Καραβοκύρη και τη διαδικτυακή εκπομπή «LEGIT» του Ratpack, δηλώνοντας ότι δύο φορές αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή της, καθώς ζούσε έναν πραγματικό εφιάλτη που ξεκίνησε σε ηλικία 11 ετών.
«Είναι πολύ σκληρό να βάλω έναν άνθρωπο σε ένα σπίτι στο οποίο υπήρχε πολλή κακοποίηση, πολύ ξύλο, τρόμος, φόβος.Ζούσα το σπίτι μου πολύ μαύρο σαν ατμόσφαιρα», παραδέχτηκε.
Παράλληλα, η Μαρία Πολύζου είπε ότι υπήρχε έλλειψη ζεστασιάς και αγάπης στο σπίτι της.
«Στο σπίτι δεν υπήρχε η ζεστασιά που βλέπουμε σε ταινίες και που δίνω στην κόρη μου. Δεν υπήρχαν αγκαλιές, δεν υπήρχαν “μπράβο”, “συγχαρητήρια”. Απεναντίας, θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου, να μου λένε, επειδή είχα μαύρα μακριά μαλλιά και μαύριζα πολύ, “εσύ είσαι γυφτόπουλο, σε πήραμε απ’ τους γύφτους”. Όταν περνούσαν τσιγγάνοι σκεφτόμουν μήπως κάποιος ήταν ο πατέρας μου. Ήταν δύσκολο να σταθώ και να προχωρήσω», είπε.
«Όλοι δέχονταν κακοποίηση, ξύλο, μπουνίδι. Έχω ακούσει τις φωνές και το έχω δει, πραγματικά δεν μπορούν να φύγουν αυτές οι εικόνες από το μυαλό μου. Απλά με τα χρόνια μπορείς να τις θυμάσαι και να μην πονάς. Μαζευόμασταν όλοι σαν τα ποντίκια και εξαφανιζόμασταν. Όποιος έπεφτε μπροστά του, μετά οι άλλοι μαζευόμασταν», ανάφερε στη συνέχεια για την κατάσταση που επικρατούσε στο σπίτι της.
«Μετά ήταν σκοτάδι. Χάνεις τον κόσμο απ’ τα μάτια σου. Όταν ο ίδιος ο πατέρας σου σε κακοποιεί δεν ξέρεις πού βαδίζεις πια. Η πρώτη φορά δεν περιγράφεται, δεν αναλύεται και δεν χρειάζεται. Σημασία έχει τι παθαίνει ένα παιδί», εξομολογήθηκε για τις στιγμές μετά τη σεξουαλική κακοποίηση από τον πατέρα της.
«Η δική μου διέξοδος ήταν η προσευχή, προσευχόμουν στον Θεό να με πάρει κοντά του, δεν είχε νόημα η ζωή μου. Δεν υπήρχαν χρώματα, δεν έβλεπα τα πουλιά να πετάνε. Ήταν λες κι όλα ήταν σκοτωμένα γύρω μου. Προσπάθησα δύο φορές να βάλω τέλος στη ζωή μου. Η μία ήταν κοντά στα 12 και η άλλη στα 14. Στον τέταρτο όροφο μένεις, δεν είναι και δύσκολο», πρόσθεσε, ανοίγοντας την ψυχή της.
Με μια μακροσκελή ανάρτηση η αθλήτρια, Μαρία Πολύζου μιλά για όσα αναθεώρησε στη ζωή της, μετά τη μάχη της με τον καρκίνο.
Η ίδια μάλιστα, δημοσιεύοντας μια φωτογραφία από το νοσοκομείο, αμέσως μετά το χειρουργείο στο οποίο είχε υποβληθεί πριν από 4 χρόνια, τονίζει πως ο καρκίνος είναι ένα… δώρο Θεού προκειμένου ο άνθρωπος να μην τα παρατά ποτέ στη ζωή του.
Μαρία Πολύζου – Αναλυτικά η ανάρτησή της
«Υπάρχουν κάποιες στιγμές που γιορτάζεις μέσα σου σαν να είναι δυο φορές τα γενέθλια της ζωής σου! Αφήνοντας πίσω τον καρκίνο 4 χρόνια από εκείνη την ημέρα του χειρουργείου και τόσων μηνών να αγωνίζεσαι στα νοσοκομεία , ξέρεις ότι δεν έχεις καιρό για χάσιμο!
Κάθε λεπτό είναι πολύτιμο! Η ζωή συνεχίζεται και έχεις μια δεύτερη ευκαιρία που σου έχει δοθεί! Είσαι ΕΥΓΝΩΜΩΝ και Προχωράς σε άλλο επίπεδο! Για όλες τις γυναίκες που περνούν τον καρκίνο θα ήθελα να τους πω ότι, ο καιρός περνά γρήγορα και όλα επανέρχονται , πιο όμορφα και πιο δυνατά αυτή την φορά !
Ο καρκίνος είναι σαν κάποιος να σου δίνει μια δυνατή μπουνιά και να σου λέει.. σταματά τώρα. Περίμενε .. ανάπαυλα!! Που πας ? Ο καρκίνος είναι ένας μεγάλος ΔΑΣΚΑΛΟΣ που έρχεται στη ζωή σου για να σε βοηθήσει να προχωρήσεις πιο ψηλά και να ανέβεις πνευματικό επίπεδο!
Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ είναι ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ ! Μην τα ΠΑΡΑΤΑΣ ποτέ! Και προχωρά με όλη σου την δύναμη ! Η ζωη είναι ένας μαραθώνιος .. τρέξε τον με τον δικό σου τρόπο ! Το χαμόγελο σου έχει άλλη αξία! Μην σπαταλάτε την ζωη σας σε τίποτα ανούσιο ! #μηνταπαρατας @keybooksgr #cancer #survivorcancer. Είμαι ΕΥΓΝΩΝΩΝ στους γιατρούς μου», έγραψε η Μαρία Πολύζου.
Δες τη φωτογραφία που δημοσίευσε από το διάστημα μετά το χειρουργείο:
Θύμα βιασμού κατ’ εξακολούθηση από παιδί και από τον ίδιο τον πατέρα της είναι η κορυφαία Ελληνίδα μαραθωνοδρόμος, Μαρία Πολύζου, όπως αποκάλυψε η ίδια.
«Έτσι μου δόθηκε τελικά η ζωή. Όχι μόνο να διανύω τα 42.195 μέτρα, όχι μόνο να τερματίζω τον καρκίνο του μαστού που πέρασα, αλλά κυρίως όμως να καταφέρνω να βγαίνω νικήτρια από την μεγαλύτερη μάχη που έδωσα. Με την κακοποίηση», δήλωσε η Μαρία Πολύζου, μιλώντας στο ΜEGA
Μέσω του βιβλίου της με τίτλο «Μην τα παρατάς», η Μαρία Πολύζου κάνει μια κατάθεση ψυχής.
«Γεννήθηκα στην Πάτρα ο πατέρας μου ήταν ψαράς, δούλευε σκληρά αλλά ήταν πάμπτωχος. Ο πατέρας μου ήταν άγριος στην όψη και στους τρόπους. Δεν ήταν ψηλός, μάλλον μετρίου αναστήματος. Είχε σκούρα επιδερμίδα και το καλοκαίρι μαύριζε περισσότερο λόγω δουλειάς. Είχε μαύρα μαλλιά και μούσια που τον έκαναν ακόμη πιο τρομακτικό. Έπινε και, όταν μεθούσε, γινόταν βίαιος. Μας χτυπούσε και τον τρέμαμε όλοι. Εμένα από την ηλικία των 11-12 ετών με βίαζε».
«Σωσίβιο» το τρέξιμο
Η Μαρία Πολύζου βίωνε επί χρόνια το μαρτύριο από το πατέρα της, με το τρέξιμο να τη βοηθάει να ξεφύγει. «Με σωσίβιο τον αθλητισμό τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα και να προχωρήσω στη θέση που ήθελα εγώ να βάλω τον εαυτό μου».
Το 1996, η Μαρία Πολύζου έγινε η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε στον Μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς αγώνες στην Ατλάντα. Τότε μπήκε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας την ελληνική σημαία.
Το 2010 ήταν η πρώτη γυναίκα από την αρχαιότητα γυναίκα που αναβίωσε το Φειδιππίδειο άθλο. Έτρεξε την διαδρομή 524 χιλιομέτρων (Αθήνα – Σπάρτη – Αθήνα Τύμβος Μαραθώνα) στην επέτειο των 2,5 χιλιάδων χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα.
Το 2019 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και τον νίκησε. Ακόμα και στις χημειοθεραπείες πήγαινε με το χαμόγελο.
«Μου άρεσε να δραπετεύω στον δικό μου κόσμο. Την ομορφιά που χρειαζόμουν την έφτιαχνα μέσα μου. Υποσυνείδητα ίσως, από πολύ μικρή προσπαθούσα να μην είμαι εντελώς εκεί όπου βρισκόταν το σώμα μου, αλλά να περιπλανιέμαι όπου με οδηγούσε το μυαλό και η ψυχή μου», γράφει μεταξύ άλλων στο βιβλίο της.
Δεν άφησε ποτέ τίποτα να την λυγίσει. Ούτε ο πόνος της ψυχής της, ούτε ο πόνος του καρκίνου. Ανοίγει την καρδιά της για να βοηθήσει όλα τα παιδιά που φοβούνται να μιλήσουν. Η Μαρία Πολύζου δεν τα παράτησε και ζητά από κάθε παιδί να κυνηγήσει τα όνειρά του ακόμα και όταν ξεκινά τη ζωή του στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Η γνωστή μαραθωνοδρόμος Μαρία Πολύζου, βγήκε το πρωί της Τρίτης 25/07/23, στον αέρα της εκπομπής του Open, στο Καλοκαίρι yes, και μίλησε ανοιχτά για την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο. Ωστόσο η ίδια πλέον δηλώνει ότι τα τελευταία 4 χρόνια οι μαστογραφίες είναι καθαρές
Η Μαρία Πολύζου τα τελευταία 4 χρόνια, έχει αφήσει πίσω της για τα καλά την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο του μαστού. Η ίδια μάλιστα, το πρωί της Τρίτης, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για τον πιο δύσκολο αγώνα που χρειάστηκε να δώσει, αλλά δεν παρέλειψε να δώσει τις δικές της συμβουλές, στις γυναίκες που δίνουν την δική τους μάχη απέναντι στον καρκίνο.
Η μάχη της Μαρίας Πολύζου με τον καρκίνο
Πιο συγκεκριμένα η μαραθωνοδρόμος είπε στην αρχή ότι: «Πραγματικά μην σπαταλάμε τη ζωή μας σε ανούσια πράγματα. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή είναι μια νέα γιορτή. Δεν είναι εύκολη διαδικασία, δεν είναι εύκολη ασθένεια. Ο καρκίνος έχει μεγάλο δρόμο να διανύσεις, όταν το μαθαίνεις. Έκανα 16 χημειοθεραπείες, 32 ακτινοβολίες, εξετάσεις συνεχώς, όλη η διαδικασία δεν είναι εύκολη και πολύ περισσότερο όταν θες να επιστρέψεις. Δεν είναι εύκολο μια γυναίκα από το κρεβάτι του νοσοκομείο να πάρει ξανά το τιμόνι της ζωής της στα χέρια της και να πει ότι θα γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Περνάς πολλά και εσωτερικά και εξωτερικά. Το σώμα ακόμα υποφέρει. Όλα αυτά τα φάρμακα δεν είναι ότι καλύτερο. Πάντα υπάρχουν προβλήματα και τα επόμενα χρόνια».
Συνέχισε μάλιστα λέγοντας ότι: «Το πολύ σημαντικό που έχω να μοιραστώ είναι ότι εγώ όλα τα χρόνια έκανα μαστογραφία. Η οποία έδειχνε ότι ήμουν καθαρή. Τρία χρόνια μετά από την τελευταία μαστογραφία, ενώ η μαστογραφία έδειχνε ότι είμαι καθαρή, ο υπέρηχος έδειχνε ότι έχω καρκίνο. Συνέχισα τις εξετάσεις και τελικά είδε καρκίνο, ενώ ταυτόχρονα η μαστογραφία έδειχνε ότι είναι καθαρή. Αυτό είναι το μεγάλο λάθος που κάνουμε. Αν δεν κάνουμε και τα τρία μαζί δεν έχουμε διαβατήριο στη ζωή και την υγεία».
Η ίδια ωστόσο, τόνισε το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η γυμναστική τόσο στην ψυχολογία της, όσο και στο σώμα της προκειμένου να αντέξει τις χημειοθεραπείες. Σχετικά με αυτό είπε χαρακτηριστικά ότι: «Είδα ότι όσο περισσότερο γυμναζόμουν, καθημερινά, ακόμα και τις ημέρες της χημειοθεραπείας, ήταν το καλύτερο παυσίπονο. Μπορούσα να διαχειριστώ καλύτερα τους πόνους στο σώμα μου. Με την άσκηση διαχειρίζεσαι καλύτερα τα πράγματα, καθαρίζει ο νους. Αγωνίζεσαι, με χαμόγελο. Διατηρείς το βάρος και την εικόνα σου».
Αναφορικά με το ίδιο ζήτημα είπε ότι: «Την επόμενη από τις χημειοθεραπείες, οι παρενέργειες είναι πολύ δυνατές, αλλά μπορείς να τις διαχειριστείς. Να περπατήσεις, να γυμναστείς, να βάλεις μουσική, να δημιουργήσεις τον δικό σου κόσμο και να οραματίζεσαι ότι θα είσαι καθαρός. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε εχθροί με τη χημειοθεραπεία, είναι αυτή που θα μας δώσει την υγεία μας. Το μετά για εμένα είναι πολύ σημαντικό. Για εμένα ήταν περισσότερο το μετατραυματικό σοκ. Τότε βάζεις κάτι τα πράγματα και λες τι αξίζει και τι δεν αξίζει στη ζωή».
Ακόμα δήλωσε ότι: «Οι άνθρωποι που είναι κοντά, μπορεί να μη μπορούν να σε στηρίξουν ακόμα κι αν σε αγαπούν. Να μην μπορούν να το διαχειριστούν. Είχα την κόρη μου την Αγάπη που ήταν πολύ δυνατή. Δεν μου επέτρεπε να πέσω».
Κλείνοντας, μίλησε και για τον ξαφνικό θάνατο της Μαριάννας Βαρδινογιάννη λέγοντας τα εξής: «Έφυγε η Μαριάννα αλλά έμεινε η ελπίδα».
Οταν ήταν μικρή, αντί να βλέπει τα στρουμφάκια μελετούσε βιντεοσκοπημένες παρτίδες σκάκι. Κι ενώ οι φίλες της διαβάζαν παραμύθια για βασίλισσες, εκείνη έκανε ματ στον βασιλιά. Η Μαρία Πετσετίδη, τοπογράφος μηχανικός από τη Σπάρτη, είναι η μοναδική Ελληνίδα που έφερεισοπαλία με τον Γκάρι Κασπάροφ.
Δεκαεννιά χρόνια μετά τη μεγάλη παρτίδα, συνάντησε ξανά το θρύλο της παγκόσμιας σκακιέρας.
«Από τότε που το σκάκι μπήκε στα ελληνικά σχολεία, έχει ανέβει πολύ το επίπεδο στη χώρα μας. Με αυτή την αφορμή ήρθε ο πρόσφατα στην Ελλάδα ο Γκάρι Κασπάροφ. Θυμόταν εκείνη την παρτίδα» λέει η Μαρία Πετσετίδου, προπονήτρια στην Παγκόσμια Σκακιστική Ομοσπονδία, δασκάλα σε 10 αθλητικούς συλλόγους και διαιτήτρια σε διεθνή και εθνικά τουρνουά.
Την πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής της, έκανε 42 κινήσεις. Στο σαλόνι της κορνιζαρισμένο σαν πτυχίο «το παρτιδόφυλλο»: «Είχα ξεκινήσει μόνη μου από την Σπάρτη για την Κέρκυρα, σαν χαμένη.
Ηθελα οπωσδήποτε να τον δω. Αρχικά είχα έναν εκνευρισμό. Ελεγα από μέσα μου “Τί ήθελες ρε Μαρία και έκανες τόσο μεγάλο ταξίδι”. Που να ήξερα…» λέει η διακεκριμένη σκακίστρια περιγράφοντας τη μεγάλη στιγμή.
Πέρασε τα παιδικά της χρόνια, διαβάζοντας βιβλία για το σκάκι και αναλύοντας παρτίδες μαζί με την αδερφή της υπό την καθοδήγηση του πατέρα της, ο οποίος ήταν και ο πρώτος αντίπαλός της. «Δεν παίζουμε ποτέ μαζί πια. Δεν αντέχουμε» λέει γελώντας.
Στη Σπάρτη, όπου μεγάλωσε υπήρχε σκακιστική ομάδα αλλά δεν υπήρχαν προπονητές. «Χρέη προπονητή ανέλαβε ο μπαμπάς μου. Είναι μαθηματικός και συγγραφέας και σήμερα στα 74 του, συμμετέχει ακόμα σε τουρνουά».
Εχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από την ημέρα που του τηλεφώνησε και του είπε «κέρδισα». Τα συγκλονιστικά νέα είχαν ήδη φτάσει στη Σπάρτη από την Κέρκυρα όπου διεξαγόταν ο αγώνας επίδειξης σιμουλτανέ.
«Είχα μόλις παίξει την 42η κίνηση Δεν μου πέρναγε από το μυαλό τί πήγαινε να κάνει» λέει σήμερα, σχολιάζοντας μια φωτογραφία από την ώρα του αγώνα . «Ο Κασπάροφ, είχε έρθει στην Ελλάδα με τη συμφωνία να παίξει με 50 παίκτες. Τελικά αποφάσισε να παίξει με 30 και ζήτησε όλοι να έχουν βαθμό αξιολόγησης κάτω από 2000. Εγώ δεν είχα γράψει τον βαθμό μου στο παρτιδόφυλλο» θυμάται η Μαρία.
Ξαφνικά στην αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου Κέρκυρας, επικράτησε παγωμάρα. «Σας είχα πει να μην συμμετάσχουν παίκτες υψηλού επιπέδου» είπε ο παγκόσμιος πρωταθλητής φανερά εκνευρισμένος.
Οι διοργανωτές του τουρνουά, έσπευσαν να τον ενημερώσουν: «Δεν είναι υψηλού επιπέδου. Είναι στο πλαίσιο που ζητήσατε». Ο Γκάρι Κασπάροφ, έδωσε το χέρι του στη Μαρία και τα φλας άστραψαν. Η ίδια ήταν ακόμα χαμένη. Δεν μπορούσε να πιστέψει τί είχε μόλις συμβεί.
«I offer you a draw» της είπε ο μεγάλος σκακιστής. «Δεν το άκουσα. Νόμιζα ότι είπε κάτι άλλο. Δεν είχα καταλάβει ότι μου πρότεινε ισοπαλία. Από τα επιφωνήματα των γύρω μου κατάλαβα ότι το παιχνίδι είχε τελειώσει».
Η ίδια συμπεριλαμβάνεται στις 10 καλύτερες παίκτριες στην παγκόσμια κατάταξη «είχα περάσει το βαθμό 2100 που έχει τίτλο “μετρ της Παγκόσμιας Σκακιστικής Ομοσπονδίας”» λέει. Με πλήθος τίτλων, διακρίσεις, πρωταθλήματα και εκατοντάδες χιλιάδες παρτίδες στο ενεργητικό της, πλέον προτιμά να διδάσκει παρά να παίζει.
«Οταν κέρδιζες ήταν φοβερή η χαρά. Επαιζα έξι ώρες, εφτά ώρες συνεχόμενα. Οταν έχανα –τις περισσότερες φορές λόγω χρόνου -γιατί σκεφτόμουν πολύ σε μια κίνηση- είχα φοβερή δυστυχία. Θυμάμαι το φοβερό κλάμα που είχα ρίξει στα 12 όταν έχασα την πρώτη θέση… Εχω κλάψει πολλές φορές για το σκάκι- σίγουρα πιο πολλές φορές από ότι για τους άντρες».
Πλέον ασχολείται με προπονήσεις, διαιτησίες, διοργανώνει τουρνουά – το φετινό θα διεξαχθεί στο Λουτράκι. Συνεχώς ψάχνει νέα ταλέντα στα δημόσια σχολεία της χώρας. «Πιστεύω ότι πρέπει τα παιδιά να παίζουν σκάκι.
Στις ανατολικές χώρες είναι υποχρεωτικό. Βοηθάει στη συγκέντρωση και στα μαθηματικά, στο να μάθεις να σκέφτεσαι να ακονίζεις τη μνήμη σου». «Στο ίντερνετ παίζεις;» τη ρωτάω φεύγοντας. «Δε μου αρέσει το ίντερνετ. Σκάκι για μένα σημαίνει ανθρώπινη επαφή».
«Ο κόσμος στον δρόμο μού λέει ότι οι “Αγριες μέλισσες” είναι η συντροφιά του»
Η Μαρία Πετεβή. η ηθοποιός που υποδύεται την Πηνελόπη Σεβαστού, προαναγγέλει συνατρακτικές εξελίξεις στα νέα επεισόδια της σειράς εποχής του ΑΝΤ1 «Άγριες Μέλισσες» το 2021.
Η ταλαντούχα ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στο «Εnjoy» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» και αποκάλυψε στην Μαρία Ανδρέου ότι ο πολύκροτος γάμο τους θα οδηγήσει τον Μελέτη στην απόφαση να ξεχάσει μια και καλή την ξαδέλφη του!
Μαρία, τι εύχεσαι για το 2021;
Σε άλλες περιπτώσεις θα έλεγα να φέρει σε καθέναν μας κάτι ξεχωριστό. Φέτος εύχομαι κάτι πιο ρεαλιστικό. Να περάσει ο κορωνοϊός και να είμαστε και πάλι ελεύθεροι. Πέρασαν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς χωρίς να δούμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Το 2021 θα ευχηθώ περισσότερη αγάπη. Η κακία των άλλων μπορεί ως άνθρωπο να με διαλύσει. Αλλά τώρα τελευταία έχω κάτσει και έχω σκεφτεί ότι κανείς δεν επιλέγει να είναι κακός. Η κακή συμπεριφορά των ανθρώπων προέρχεται από τα μεγάλα προβλήματά τους και τη μεγάλη δυστυχία τους.
Εχεις παρατηρήσει ότι, μετά την επιτυχία των «Άγριων μελισσών» (1.500.000 τηλεθεατές σάς παρακολουθούν), η ζήλια και η κακία κάποιων έχουν μεγαλώσει;
Ναι, γιατί η έκθεση είναι μεγαλύτερη και μπορεί εύκολα ακόμα και από μια συνέντευξη που θα δώσεις κάποιος να απομονώσει κάτι και με μίσος να ρίξει το δηλητήριό του και να διαδώσει κάτι που δεν ευσταθεί. Ο αναγνωρίσιμος άνθρωπος είναι φοβερά εκτεθειμένος και μπορεί να τον σχολιάσει καθένας δημόσια, και μάλιστα με πολύ άσχημο τρόπο: στην τηλεόραση, στο ίντερνετ. Αυτό μου κάνει τρομερή εντύπωση. Τα απευθείας «βέλη». Εως τώρα έτρωγα βέλη πίσω από την πλάτη μου – αυτό πλέον έχει αλλάξει. Αλλά, αλήθεια, κάτι πρέπει να πηγαίνει πολύ λάθος βαθιά στη ζωή αυτών των ανθρώπων, να είναι πολύ δυστυχισμένοι, για να εκτονώνουν τη μιζέρια τους προσπαθώντας να κάνουν τη ζωή των άλλων μαύρη. Δεν ξέρω, όσο ο καπιταλισμός τρώει τις σάρκες του, όσο η τεχνολογία γιγαντώνεται και επικρατεί η μοναξιά, όσο η εξέλιξη απέχει από την αρετή και την απλότητα και η πολιτική από την ιδεολογία τόσο κυριαρχούν τα ταπεινά ένστικτα. Με τον κορωνοϊό παρατήρησα ότι ο ψυχισμός των ανθρώπων είναι πολύ εύθραυστος, ότι δεν υπάρχει πλέον μεγάλη αντοχή έπειτα από δύο μήνες καραντίνα. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να τρελαίνονται, γιατί όλα αυτά που ζουν είναι πολύ ακραία.
Πώς είναι η περίοδος των γιορτών για σένα;
Δύσκολη. Εχω μια άρνηση να ασχοληθώ με τις γιορτές, γιατί τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη μου γιορτή και την πέρασα μακριά από την οικογένειά μου λόγω κορωνοϊού, χάνοντας τη μυρωδιά της, όπως όλος ο κόσμος, βέβαια. Μεγάλη μοναξιά, αν δεν θέλεις να εκθέσεις σε κίνδυνο τους γονείς σου. Η αδελφή μου ωστόσο έβαλε κάποια φωτάκια στο διαμέρισμά μας και μου έφτιαξε τη διάθεση. Αρκούν, είναι πολύ όμορφα. Από την άλλη, ο αδελφός μου, που του αρέσουν η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική, ασχολήθηκε με τη γαλοπούλα και τους κουραμπιέδες. Έτσι, τα φετινά Χριστούγεννα ήταν κάπως καλύτερα από το περασμένο Πάσχα, που ήμουν εγώ στο σπίτι μου, μαζί με τη γάτα μου. Δεν θα πρέπει να παραπονιέμαι, γιατί κάποιοι συνάνθρωποί μου πέρασαν λόγω των συνθηκών μόνοι τους τις γιορτές, συντροφιά με την τηλεόραση και το ίντερνετ. Ο κορωνοϊός μάς έχει κλειδαμπαρώσει στα σπίτια μας.
Το εμβόλιο θα φέρει στην κανονικότητα;
Αυτό δεν το γνωρίζω. Δεν είμαι ούτε γιατρός ούτε πολιτικός για να έχω ενημερωθεί τόσο καλά. Μακάρι να είχε βρεθεί το φάρμακο για το κορωνοϊό, αυτό θα ήταν πιο ευχάριστο για όλους. Οσον αφορά το εμβόλιο αυτό, επειδή βγήκε πολύ γρήγορα στην αγορά, ενώ άλλα αργοπορούν, φοβάσαι, όπως είναι φυσικό, τις επιπτώσεις ή τις παρενέργειες. Δεν νομίζω όμως ότι θα είναι υποχρεωτικό. Εκτός και αν σε αναγκάσουν με έναν τρόπο να το κάνεις, γιατί αλλιώς δεν θα μπορείς να δουλέψεις. Είμαστε όλοι μέσα στο σκοτάδι, επικρατεί ένα χάος για το πώς και το πότε θα γίνει αυτός ο εμβολιασμός, και θα θέλαμε σίγουρα καλύτερη ενημέρωση.
Ωστόσο αυτή η καραντίνα σε βρήκε μέσα στη χαρά των τηλεοπτικών γυρισμάτων. Δεν σταμάτησαν τα γυρίσματα των «Άγριων μελισσών», όπως είχε συμβεί στην πρώτη καραντίνα…
Νιώθω πολύ τυχερή και ευλογημένη γι’ αυτό, αν και γενικότερα θα έλεγα ότι στη ζωή μου δεν έχω σταθεί τυχερή. Ο,τι έχει έρθει στη ζωή μου είναι αποτέλεσμα πολύ μεγάλου κόπου και προσπάθειας. Στην προηγούμενη καραντίνα, αμέσως μόλις διακόπηκαν τα γυρίσματα, με έπιασε μεγάλη ανασφάλεια, γιατί σκέφτηκα: «Και τώρα πώς θα πληρώσω το ενοίκιό μου, αφού δεν εργάζομαι;» Σταμάτησαν και τα γυρίσματα και το θέατρο και με επισκέφτηκε η αβεβαιότητα. Ευτυχώς και για εμάς και για τον κόσμο, γιατί οι «Αγριες μέλισσες» είναι το ραντεβού του κοινού. Οι τηλεθεατές έχουν ένα καθημερινό βραδινό ραντεβού, κάτι να περιμένουν, δεν σταμάτησαν τα γυρίσματα στη δεύτερη καραντίνα. Απλώς μου φαίνεται αδιανόητο να ανοίγουν τα κομμωτήρια και τα μαγαζιά με τα νύχια, για να τα βάψουμε κόκκινα και πράσινα, και να μην ανοίγουν τα θέατρα. Στο θέατρο τηρούνται όλα τα μέτρα προστασίας.
Μεγάλη η ανεργία στους καλλιτέχνες…
Και συγγνώμη που σε διακόπτω, αλλά δεν υπάρχει και καμία μέριμνα για εμάς. Είναι που είναι από μόνη της δύσκολη η δουλειά μας. Κάθε έξι μήνες ψάχνεις για ρόλο στο θέατρο, τώρα αυτό είναι και κλειστό… Οι ηθοποιοί ξέρουμε ότι δεν θα γίνουμε πλούσιοι από τη δουλειά μας. Δουλεύουμε πολύ σκληρά (12 ώρες τη μέρα και ίσως περισσότερο) και τα χρήματα που παίρνουμε είναι ελάχιστα. Ολοι οι καλλιτέχνες κάνουμε δυο και τρεις δουλειές τη μέρα για να τα βγάλουμε πέρα. Αλλά η αγάπη μας για την τέχνη, το πόσο μας γεμίζει, αξίζει κάθε κόπο, οποιαδήποτε θυσία. Δεν γίνεται όμως η Πολιτεία να έχει αποκλείσει από την εργασία μουσικούς, σκηνοθέτες, φωτιστές, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, παραγωγούς και να έχει ρίξει τόσες οικογένειες στην εξαθλίωση. Νομίζω ότι από το 2008, την περίοδο της έντονης οικονομικής κρίσης, είχε να περάσει τέτοια αβεβαιότητα το επάγγελμά μου, τότε που υπήρξε μεγάλη ανεργία. Η φτωχοποίηση θα είναι καταστροφική. Οχι μόνο για τους ηθοποιούς αλλά και για τους καταστηματάρχες, τους ανθρώπους της εστίασης. Τουλάχιστον όλο αυτό που βιώνουμε παγκόσμια όλοι οι άνθρωποι εύχομαι να αφήσει στην πράξη κάτι θετικό και όχι μόνο καταστροφή.
Πώς το εννοείς αυτό;
Με την πανδημία αυτή είδαμε ότι δεν μπορούμε να δρούμε εγωιστικά αλλά συλλογικά. Οτι το μέλλον του άλλου έχει άμεση σχέση με τη δική μου πράξη. Οτι είμαστε ένα κοινωνικό σύνολο και, αν «σπάσουμε» την καραντίνα μας ή δεν φορέσουμε τη μάσκα μας, αυτό θα έχει συνέπειες. Δεν θέλω να πιστεύω ότι θα ξεχάσουμε πολύ εύκολα αυτή την πανδημία και ότι θα εδραιωθεί και πάλι η ισχυρή μας ατομικότητα. Εκτός και αν το οικονομικό τσουνάμι που μας περιμένει δημιουργήσει μια κοινωνία ζούγκλας… Οι Ελληνες δεν είμαστε και τόσο συλλογικός λαός. Διάβαζα ότι στη Δανία, μια χώρα με τον μεγαλύτερο δείκτη ευτυχίας, οι άνθρωποι μεγαλώνουν στα συγκροτήματα που μένουν ως ευρύτερη οικογένεια. Εναλλάξ οι γονείς θα προσέξουν τα παιδιά στη γειτονιά και στο πάρκο, όλοι θα ξέρουν τον διπλανό τους, αν έχει κάποια ανάγκη, αν είναι μόνος του, άρρωστος, και έτσι θα τον εξυπηρετήσουν. Αυτή είναι η νοοτροπία τους και γι’ αυτό δεν υπάρχει εγκληματικότητα. Εχουν δημιουργήσει μικρούς κοινωνικούς δεσμούς και αλληλοβοηθιούνται, με κοινές βιβλιοθήκες, εργαλειοθήκες, με κοινές εκδηλώσεις. Στην Αθήνα δεν ξέρεις ποιος είναι ο διπλανός σου. Ετσι, δεν έχεις γαλήνη αλλά ανασφάλεια. Στην Ελλάδα ζούμε μόνο για την οικογένειά μας και για τους φίλους μας. Τον τρόπο ζωής των Δανών τον βλέπεις μόνο στα ελληνικά χωριά. Εκεί υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ των κατοίκων. Αλλά το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Οταν η ελληνική κοινωνία δομήθηκε πάνω το ρουσφέτι και όχι στην αξιοκρατία, ήρθε και η αποξένωση. Οταν άρχισα να δουλεύω και να συγκεντρώνω χρήματα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ταξιδεύω. Και εκεί άνοιξαν τα μάτια μου. Στο εξωτερικό ζουν αλλιώς. Εδώ μας κυβερνούν σαλτιμπάγκοι.
Πώς έχει διαμορφωθεί σήμερα η ελληνική κοινωνία;
Για να επιβιώσεις, πρέπει ως επί το πλείστον να γίνεις αρπακτικό. Να καρφώσεις τον συνάδελφο, να γλείψεις το αφεντικό, να κάνεις μια αυλή γύρω από σένα. Κυριαρχούν το μέσο και το μέτριο. Ο,τι είναι πιο πάνω από το μέτρο κόβεται. Αν έχεις και το σύνδρομο του καλού παιδιού, όπως μου λέει και ομοιοπαθητικός γιατρός μου, και δυσκολεύεσαι να εκφράσεις τον θυμό σου, την αδικία που σε πνίγει, τότε αυτό σε αρρωσταίνει. Το σώμα σου αντιδρά. Αλλά όχι, πρέπει να σπάσεις τα αβγά, να τσακωθείς και ας σε πουν και αγενή, για να μάθουν να σε σέβονται. Δεν θα αλλοιωθείς αν καβγαδίσεις, θα ξαναμιλήσεις. Αλλά δεν θα σου μείνει και το απωθημένο γιατί το κάνουν σε εμένα αυτό τώρα…
Στη δουλειά σου η ανέλιξη επιτυγχάνεται και μέσα από τις ερωτικές επιλογές; Δίνονται δουλειές σε όσους συνάπτουν σχέσεις με τους ανθρώπους που έχουν εξουσία;
Μπορεί και να γίνεται, αλλά αυτό δεν το ξέρω. Πάντως, εγώ έχω επιλέξει συνειδητά τον δύσκολο δρόμο και δεν μου αρέσουν οι αδικίες. Δεν είμαι και τόσο φιλόδοξη, ίσως, που θα καταπατούσα την ηθική μου για τη φήμη και το χρήμα. Θα ήμουν φοβερά δυστυχισμένη. Προτιμώ τον δύσκολο δρόμο, τη βιοπάλη. Εκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα με τη δουλειά μου και αυτό δεν μπορεί να μου το πάρει κανένας πίσω. Η δική μου επιλογή είναι η δική μου προσπάθεια. Εγινα καλλιτέχνις και ξέρω ότι θα πεινάσω. Αλλά δεν με νοιάζουν η χλιδή και η πολυτέλεια. Δεν έχω μάθει στη μεγάλη ζωή, στα πολλά ρούχα, στα πολλά καλλυντικά. Δεν είναι αυτά που θα με έκαναν και ευτυχισμένη και, έτσι, δεν μου λείπουν.
Τελικά η Πηνελόπη, η ηρωίδα που ενσαρκώνεις, θα πρέπει κι εκείνη πλέον να αρκεστεί στα λίγα…
Δεν τη νοιάζει αυτό. Η Πηνελόπη είναι ευτυχισμένη γιατί πλέον έκανε την επανάστασή της. Δεν την πετσοκόβουν πια. Ξεχείλισε το ποτήρι του θυμού και της απογοήτευσης. Αυτή η κοπέλα δεν γελάει. Δεν χαμογελάει. Εχει συσσωρευμένη θλίψη. Από παιδί ήταν ευνουχισμένη στη σκέψη, στις επιθυμίες της. Ηταν το δημιούργημα των γονιών της. Μια καλή μαριονέτα. Ο χειρότερος εχθρός της Πηνελόπης ήταν ο ίδιος της ο εαυτός. Για να επιβιώσει σε αυτό το σπίτι, ερωτεύτηκε τον Μελέτη και, παρότι υποψιάζεται διάφορα γι’ αυτόν, δεν τολμά να τον ρωτήσει. Δεν δρα φυσιολογικά, έχει επιλεκτική μνήμη. Κράτησε αυτή την αγάπη για τον Μελέτη ακόμα και όταν έμαθε ότι ήταν ξάδελφός της, για να μπορέσει να αντέξει. Ακόμα και όταν ο Μελέτης μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια μια τη χώριζε και μια της έλεγε «έλα πίσω», αυτή του έλεγε να είναι μαζί και ας μην παντρευτεί ποτέ, ας μην κάνει παιδιά, αρκεί να γεράσουν δίπλα ο ένας στον άλλον. Ο γάμος της με τον προικοθήρα, τον Κλεομένη, που τη βίαζε και την παράτησε στο τέλος, της έχει αφήσει τραύματα. Αλλά ποιος έχει φερθεί ωραία στην Πηνελόπη; Μόλις έφυγε ο πατέρας της από το σπίτι αυτά τα έξι χρόνια -αυτός ο δικτάτορας-, η Πηνελόπη εκφράζει άποψη για την περιουσία τους, έχει λόγο, έχει την ελευθερία. Η Πηνελόπη αγαπάει τον πατέρα της πραγματικά, αλλά εκείνος την αγαπάει μόνο αν δεν του φέρνει αντίρρηση. Η Πηνελόπη, μόλις επιστρέφει ο Μελέτης από το Παρίσι και την έχει αφήσει μόνη στο Διαφάνι, συνειδητοποιεί μια αλήθεια: «Τι κάνω εγώ για τη ζωή μου; Τη δική μου ζωή; Θα αφήσω όλους αυτούς να με βιάζουν ψυχολογικά;»
Θέλει να κάνει οικογένεια;
Ναι, γι’ αυτό θα παντρευτεί τον Γραμματικό. Θέλει μια φυσιολογική ζωή, με άνδρα και παιδιά, γιατί είχε επενδύσει μόνο στην αγάπη του Μελέτη, που είναι μεγάλη βέβαια και άνευ όρων, αλλά δεν μπορεί να πραγματοποιήσει και την ανάγκη της για οικογένεια, καθώς είναι ξαδέλφια. Η Πηνελόπη έζησε μέσα στο πένθος του Σέργιου, μέσα σε ένα θλιβερό κλίμα, και ήταν κοριτσάκι. Βλέπει όλους να προχωρούν τη ζωή τους και αυτή μετά τον Κλεομένη να τους παρακολουθεί. Εχει πλέον τη γνώση της κατάστασης και θέλει να σταθεί στα πόδια της. Αυτή η κοπέλα, αν μείνει λίγο ακόμα στο σπιτικό της, θα καταλήξει σαν τον Μιλτιάδη. Με βαριά κατάθλιψη.
Ο Αλέξης Γραμματικός είναι ο άνδρας της ζωής της;
Ο άνδρας της ζωής της, που θα έπεφτε στη φωτιά για εκείνη, αλλά δεν μπορεί να τον έχει, είναι ο Μελέτης. Ο Γραμματικός όμως είναι ένας σοβαρός άνθρωπος, που μπορεί να της παρέχει μια φυσιολογική ζωή. Να γίνει επιτέλους η νοικοκυρά στο σπίτι της, να πιαστεί από κάπου. Τον Μελέτη δεν μπορεί να τον βγάλει από την καρδιά της, αλλά δεν μπορεί να είναι και μαζί του. Την κούρασαν τα μπρος και τα πίσω του Μελέτη, μέχρι που την παράτησε, για να πάει στη Γαλλία… Η Πηνελόπη θα βάλει τη λογική της και θα αρχίσει να έχει συναισθήματα για τον εαυτό της. Ο γάμος της με τον Γραμματικό τής λύνει πολλά προβλήματα. Ο πατέρας της την έδιωξε από το σπίτι και δεν τον ένοιαξε πού θα βγάλει τη νύχτα της, επειδή του είπε ότι ο εισαγγελέας θέλει να την παντρευτεί. Την πέταξε με ξύλο, σαν απόβλητο, έξω από την πόρτα. Επειδή δεν του έκανε το χατίρι. Την αγαπούσε ως δημιούργημά του, που δεν έλεγε «όχι». Η Πηνελόπη έκανε πολύ καλά που παντρεύτηκε τον Γραμματικό. Βρήκε διέξοδο στη δυστυχία της. Γλίτωσε από όλους και θα αλλάξει πολύ. Ο Αλέξης έχει τις προδιαγραφές για να τον αγαπήσει. Είναι έξυπνος και καλός άνθρωπος.
Και θα ξεχάσει τον Μελέτη;
Ο Μελέτης είναι η πρώτη αγάπη. Η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται ποτέ. Μεγάλωσε μαζί με τον Μελέτη. Τον ξέρει από παιδί. Είναι ο ιδανικός έρωτας. Η Πηνελόπη θα θυσιαζόταν για τον Μελέτη, πήγε να αυτοκτονήσει γι’ αυτόν και ο Μελέτης σκότωσε τον άνδρα της. Αλλά δεν έχουν καμία επιλογή.
Η Πηνελόπη συνεχίζει να αντιδρά με την Ελένη. Δεν της άρεσε που ήρθε να δει τον άνδρα της στο σπίτι τους για την υπόθεση Βόσκαρη…
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Η Ελένη έχει σκοτώσει τον αδελφό της. Πόσο υπεράνω να γίνει η Πηνελόπη; Δεν θέλει να τη διώξει από το χωριό ούτε να τη σκοτώσει. Πιστεύει ότι τα ισόβια και η ποινή της τής άξιζαν. Ηταν 17 χρονών η Πηνελόπη όταν η Ελένη δολοφόνησε τον αδελφό της. Η μεγάλη ρωγμή στην οικογένειά της, το πένθος τους, οι καβγάδες, η αρχή του κακού ήταν αυτός ο φόνος. Θα την έλεγα και ευγενική την Πηνελόπη σε σχέση με την Ελένη. Τη ρωτά τι θέλει στο σπίτι της… Γιατί να βοηθήσει ο Γραμματικός τη φόνισσα του αδελφού της; Δεν κάνει κάτι ακραίο. Ισορροπημένη είναι.
Η καινούργια Πηνελόπη θα τα βρει δύσκολα στο νέο σπιτικό της;
Σίγουρα. Δεν ξέρει να κάνει ούτε ένα αβγό. Και δεν ξέρει και σε ποιον να πει όλα τα ψυχολογικά της. Την πληγώνει που νιώθει απόβλητη από την οικογένειά της. Και νιώθει ότι, ως σύζυγος και σύντροφος, είναι λίγη. Το σενάριο της Μελίνας Τσαμπάνη είναι φανταστικό. Τα πάντα σε αυτή τη σειρά είναι το σενάριο. Οι ηθοποιοί, όσο καλοί και αν είναι, αν δεν πατούν σε ένα γερό σενάριο, δεν μπορούν να αποδώσουν. Δεν ξέρω αν η σειρά πάει για τρίτη σεζόν. Το σίγουρο όμως είναι ότι θα υπάρξει κάθαρση. Η Μελίνα Τσαμπάνη είναι αυτή που ξέρει αν μπορούν να «τραβηχτούν» οι ιστορίες των ηρώων σε άλλη δεκαετία και αν θα παραμείνει υψηλό το επίπεδο της πλοκής. Το σίγουρο είναι ότι οι τηλεθεατές περιμένουν να μάθει η Λενιώ ποιος σκότωσε τον πατέρα της, ποιος σκότωσε τον Γιάννο, να μάθει η Μυρσίνη τι έκανε ο γιος της ο Σέργιος στα κορίτσια… Αν είναι για το καλό της σειράς, η Μελίνα Τσαμπάνη ξέρει αν θα το προχωρήσει ή όχι.
Τι σου λένε οι τηλεθεατές όταν σε βλέπουν στον δρόμο;
Ότι οι «Άγριες μέλισσες» είναι η συντροφιά τους. Μέσα στην καραντίνα έχουν να περιμένουν ένα ραντεβού… Και αυτό είναι πολύ ερωτικό. Η τέχνη είναι ερωτική. Η τέχνη άνθησε στην καραντίνα. Ολοι είδαν ταινίες, άκουσαν μουσική, διάβασαν ένα βιβλίο, είδαν μια σειρά. Την τέχνη την έχει ανάγκη ο άνθρωπος για να ζήσει. Δίνει ελπίδα. Ενα αόρατο χέρι μέσα στον κορονοϊό έχει προστατέψει αυτή τη σειρά και δεν είχαμε κανένα κρούσμα. Αυτό είναι θείο δώρο και για εμάς και για τους τηλεθεατές. Ο κόσμος στον δρόμο μού λέει: «Σας ευχαριστούμε γι’ αυτή τη σειρά, είναι το ραντεβού μας μέσα στην καραντίνα». Η μυθοπλασία είναι λυτρωτική. Συμβάλλουμε και εμείς στην ευφορία και την ανακούφιση του κόσμου.
Υπήρξε μια Ελληνίδα καλλονή, μία μοιραία γυναίκα, θρυλική για την ομορφιά της αλλά και για τα ερωτικά της σκάνδαλα που αναστάτωναν την ορεινή Φωκίδα.
Η Μαρία Πενταγιώτισσα φέρεται να γεννήθηκε το 1821 στο χωριό Πενταγιοί Φωκίδας ή Πενταγιού όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι. Το πραγματικό της επώνυμο, Δασκαλοπούλου, τείνει σχεδόν ξεχαστεί και το όνομα Πενταγιώτισσα το πήρε από τον τόπο καταγωγής της.
Από τα νεανικά της χρόνια διασώθηκαν μόνο διάφορες παραδόσεις και θρύλοι. Ο πατέρας της λέγεται πως ήταν γραμματοδιδάσκαλος, εξ ου και ο χαρακτηρισμός της σε δημοτικό τραγούδι «μωρή δασκαλοπούλα». Υπήρξε όμορφη και δυναμική γυναίκα για τα δεδομένα της εποχής της. Η ιστορία της αποτέλεσε πηγή έμπνευσης θεατρικών έργων, κινηματογραφικών ταινιών αλλά και ποιημάτων.
Ο θρύλος τη θέλει πανέξυπνη, δολοπλόκα και με πολυτάραχη ερωτική ζωή. Κατά άλλους θεωρείται η πρώτη Ελληνίδα φεμινίστρια.
Θελκτική και λυγερόκορμη, η Μαρία Πενταγιώτισσα ήταν πραγματικός πειρασμός. Έβλεπε τους άντρες να σιγοψιθυρίζουν κουβέντες μυστικές μεταξύ τους, να την κοιτούν με βλέμματα που πρόδιδαν τον πόθο τους. Οι υποψήφιοι εραστές έρχονταν ακόμα και στα χέρια προκειμένου να κερδίσουν τον έρωτά της και γιατί όχι την καρδιά της.
Η Μαρία Πενταγιώτισσα φέρεται να γεννήθηκε το 1821 στο χωριό Πενταγιοί Φωκίδας ή Πενταγιού
Εξ ου και το δημοτικό άσμα της εποχής: «Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρισσό κριάρια και στης Μαρίτσας την ποδιά σφάζονται παληκάρια Μαρίτσα Πενταγιώτισσα, μωρή δασκαλοπούλα, εσύ τα ‘καμες ούλα!”».
Η ερωτομανής διαγωγή της εξόργιζε την συντηρητική κοινωνία του χωριού. Οι καβγάδες και τα επεισόδια ανάμεσα στους επίδοξους μνηστήρες τάραξαν αρκετές φορές την καθημερινότητα της συντηρητικής τότε κοινωνίας.
Εκείνη όμως φαίνεται πως είχε βρει τον άνθρωπό της. Αγάπησε ένα παλικάρι από το χωριό και δεν έκρυβε τα αισθήματά της για εκείνον. Αυτό ήταν και το μεγάλο της σφάλμα.
Ο μυστικός έρωτας της κοπέλας και η διάδοση του δεσμού αναστάτωσε το χωριό που δεν ήταν έτοιμο να δεχτεί δεσμούς και προγαμιαίες σχέσεις.
Οι πιέσεις στην οικογένεια δεν άργησαν. Ζητούσαν επίμονα από τον αδερφό της να πάρει τα μέτρα του και να βάλει τέλος σε αυτό τον «απαγορευμένο» δεσμό και στα τερτίπια της αδερφής του υπό τον φόβο μήπως και άλλα κορίτσια του χωριού και ακολουθήσουν το μεμπτό παράδειγμά της.
Η Μαρία η Πενταγιώτισσα δέχτηκε μεγάλες πιέσεις από τον αδελφό της να σταματήσει αυτή την σχέση και το κακό δεν άργησε να συμβεί.
Ο αδελφός της δολοφονήθηκε από τον Τουρκάκη και η ίδια θεωρήθηκε ηθική αυτουργός. Λέγεται πως ένας κάτοικος του χωριού βρήκε το άψυχο σώμα του αδερφού της.
Το ζευγάρι συνελήφθη, εκείνη θεωρήθηκε συνεργός του και δικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο Μεσολογγίου. Ο Τουρκάκης καταδικάστηκε σε βαριά ποινή ενώ εκείνη λέγεται ότι τελικά έπεσε στα μαλακά αφού οι δικαστές μεροληπτώντας από την ομορφιά της την αθώωσαν.
Η Μαρία Πενταγιώτισσα, μετά τον χαμό του αδελφού της και του αγαπημένου της, φέρεται να επέστρεψε στη Φωκίδα και παντρεύτηκε έναν χήρο στο διπλανό χωριό Παλαιοκάτουνο (Κροκύλειο), του ανέθρεψε και μόρφωσε τα τέσσερα παιδιά του από προηγούμενο γάμο του και πέθανε το 1885 χωρίς να αποκτήσει δικά της παιδιά.
Ο θρύλος της Μαρίας Πενταγιώτισσας στην τέχνη
Η ιστορία της Μαρίας της Πενταγιώτισσας έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα και άρχισε έτσι να κινείται στα όρια του θρύλου. Ο Κωστής Παλαμάς στην ποιητική συλλογή «Τα Μάτια της Ψυχής μου» (1890) της αφιέρωσε πολύστιχο ποίημα όπου ύμνησε την ομορφιά της. Για τη Μαρία, έγραψαν ο Π. Νιρβάνας, ο Δ. Καμπούρογλου (κυρίως για τα τελευταία χρόνια της ζωής της) και ο Α. Καρκαβίτσας.
Εκτός από δημοτικό τραγούδι που γνώρισε δεκάδες ερμηνείες και παραλλαγές, η ζωή της αποτέλεσε πηγή έμπνευσης θεατρικών έργων, κινηματογραφικών ταινιών αλλά και ποιημάτων.
Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Αχιλλέας Μαδράς επισκέφθηκε τους Πενταγιούς για να συγκεντρώσει υλικό για κινηματογραφική ταινία, με θέμα τη ζωή της Μαρίας. Βρήκε όμως κλειστά στόματα. Η ταινία παρ’ όλα αυτά, γυρίστηκε και προβλήθηκε το 1929. Τίτλος της, «Μαρία Πενταγιώτισσα». Στην ταινία, πρωταγωνιστούσαν: Φρίντα Πουπελίνα (με το ψευδώνυμο Νένα Μάη), Αιμίλιος Βεάκης, Αχιλλέας Μαδράς (ο… νονός του σαρδάμ για όσους δεν το γνωρίζουν) κ.ά. Η υπόθεση ξεφεύγει από την πραγματικότητα, καθώς η Μαρία εγκαταλείπει το χωριό της και ακολουθεί τον αγαπημένο της, ένα γενναίο λήσταρχο, στα βουνά.
Το 1957, προβλήθηκε η ταινία «Μαρία Πενταγιώτισσα» σε σενάριο και σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ήταν ακόμα οι Ανδρέας Μπάρκουλης, Στέφανος Στρατηγός, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Κώστας Χατζηχρήστος, Θανάσης Βέγγος κ.ά. Η ταινία έκοψε 31.254 εισιτήρια και εκτόξευσε τη δημοτικότητα της Αλίκης Βουγιουκλάκη στα ύψη.
Υπάρχει ακόμα μία ταινία του 1967, με τίτλο «Η Κόρη της Πενταγιώτισσας» σε σενάριο Νέστορα Μάτσα και σκηνοθεσία Αντώνη Τέμπου.
Καλεσμένη της Ελεονώρας Μελέτη στην εκπομπή “Μεσάνυχτα” ήταν το βράδυ της Δευτέρα η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους.
Η ηθοποιός που πριν χρόνια συστήθηκε στο κοινό ως η “Ερατώ” στη σειρά του Μανούσου Μανουσάκη «Ψίθυροι Καρδιάς» μίλησε -μεταξύ άλλων- για τη σχέση της με τη θρησκεία, αλλά και για τα σχόλια που έχει δεχτεί για τα “πιστεύω” της.
Συγκεκριμένα, η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους δήλωσε ότι δεν πιστεύει σε κανέναν Θεό και σε καμία θρησκεία, αποκαλύπτοντας ότι η στάση της αυτή στάθηκε αφορμή ώστε να δεχθεί πολύ κακή κριτική και επικριτικά σχόλια από πολλούς. Κάτι που όπως τόνισε, δεν αντιλαμβάνεται.
“Εχουμε ανεξιθρησκεία. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει χωρίς να κρίνεται για αυτό. Έχω δεχθεί πολλές φορές επικρίσεις για το ότι δεν πιστεύω και πολύ άσχημες, βίαιες και πολύ έντονες χωρίς λόγο, γιατί εγώ δεν βρίζω κάποιον επειδή πιστεύει, οπότε έχω και εγώ το δικαίωμα να μη με βρίζουν επειδή δεν πιστεύω.Από μικρή είμαι άθεη. Ο μπαμπάς μου δεν πιστεύει, η μητέρα μου πίστευε, όχι φανατικά. Όσο για τα μυστήρια, έχουμε κάνει πολιτικό, αλλά έχουμε βαφτίσει τα παιδιά. Το έχουμε μοιράσει.Ο Φάνης είναι πιο παραδοσιακός, αλλά έχει αποδεχθεί ο ένας τον άλλο. Δεν έχει τεθεί όμως θέμα να κάνουμε θρησκευτικό γάμο” είπε μεταξύ άλλων.
Η Μαρία Παπαλάμπρου βρέθηκε στην εκπομπή «Καλύτερα αργά» της Αθηναϊδας Νέγκα, στο Action 24 και μίλησε για τον θάνατο του συζύγου της και τη ζωή της στη Γερμανία.
Όπως υπογράμμισε η ηθοποιός για τον θάνατο του συζύγου της «όταν συνέβη αυτό το γεγονός που έχασα τον άνδρα μου, ήμουν στο Βερολίνο και οι άνθρωποι εκεί μου έδειξαν μια φοβερή συμπαράσταση».
Οι αλλαγές στα επαγγελματικά της Μαρίας Παπαλάμπρου, όταν έχασε τον σύζυγό της
Όσον αφορά τις αλλαγές στα επαγγελματικά της, επεσήμανε «στον επαγγελματικό μου όμως χώρο, εκεί που με είχαν συνηθίσει να είμαι παραγωγός, αλλά μαζί με τον Τάσο, κάποιες πόρτες έκλεισαν και κάποιοι άνθρωποι αδιαφόρησαν ή δεν με άκουγαν πια. Οπότε, ναι, στο επαγγελματικό κομμάτι, επειδή ήμασταν μαζί στην δουλειά, το να είμαι μόνη μου είχε μεγάλη διαφορά».
Η συμπαράσταση που βίωσε η Μαρία Παπαλάμπρου στη Γερμανία
Σχετικά με τη Ζωή της στη Γερμανία, σημείωσε «από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη Γερμανία βίωσα συμπαράσταση από όλους τους ανθρώπους εκεί, δεν μιλάω μόνο για το πένθος. Δηλαδή με το που έφτασα και κατοίκησα σε ένα διαμέρισμα της πολυκατοικίας και ήμασταν ξένοι, όλοι μα όλοι μέσα στην πρώτη εβδομάδα είχαν έρθει να μας χαιρετήσουν και να μας φέρουν μπισκότα. Εδώ ζεις σε μια πολυκατοικία και μπορεί να μην ξέρεις ποτέ ποιοι είναι οι ένοικοι της. Το ίδιο στο πένθος και στη δυσκολία».
Η Μαρία Παλαιολόγου περιέγραψε τις θετικές αλλά και τις αρνητικές εμπειρίες της από τα γυρίσματα του «Κωνσταντίνου και Ελένης», ενώ αναφέρθηκε και στη σχέση της με τον Χάρη Ρώμα και την Ελένη Ράντου.
Σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Λοιπόν», η ηθοποιός που υποδύθηκε στη σειρά τον ρόλο της Νίτσας περιέγραψε, αρχικά την αποδοχή που ένιωσε από τον κόσμο μετά από αυτόν τον ρόλο: «Το «Κωνσταντίνου και Ελένης» ήταν κάτι ωραίο, το θυμάμαι με νοσταλγία και μακάρι να μου τύχαινε ξανά άλλος ένας τέτοιος ρόλος. Παρότι ήταν μικρός, μέσα από αυτόν με αγάπησε ο κόσμος. Φανταστείτε να ήταν πρώτος».
Ωστόσο, τόνισε ότι ο μισθός της δεν ήταν ικανοποιητικός: «Δεν πήρα καλά λεφτά, οι μικροί δεν παίρνουν. Αν δεν είχα περιουσία από τον πατέρα μου, θα πέθαινα της πείνας. Θα αναγκαζόμουν να κάνω άλλη δουλειά».
Η Μαρία Παλαιολόγου ως Νίτσα στο «Κωνσταντίνου και Ελένης»
Στη συνέχεια, η Μαρία Παλαιολόγου υποστήριξε πως ο Χάρης Ρώμας δυσαρεστήθηκε και ζήλεψε από την επιτυχία του δικού της χαρακτήρα.
«Έχω παράπονα από τον Χάρη Ρώμα, αλλά τι να λέω τώρα; Υπάρχει ανταγωνισμός. Δεν του άρεσε που ο ρόλος της κυρίας Νίτσας αγαπήθηκε περισσότερο από τον δικό του που ήταν και μεγαλύτερος. Φοβόταν μήπως του κλέψω την παράσταση. Κάτι τέτοιο μου είχε συμβεί και στο θέατρο», διηγήθηκε.
Επίσης, πρόσθεσε ότι μια μεταγενέστερη συναναστροφή τους δεν είχε τόσο θετική έκβαση: «Τον πήρα τηλέφωνο να του ζητήσω δουλειά και μου απάντησε: «Τι να σου κάνω, παιδί μου, τόσοι μου κολλάνε ποιον να πρωτοβάλω; Δεν βλέπεις τι γίνεται, έχω και υποχρεώσεις. Πήγαινε και αλλού, όλο σε μένα έρχεσαι;». Είχε αλαζονεία απέναντί μου και με πικραίνει πολύ αυτό. Ευχαριστιέμαι πάντως όταν στον δρόμο με φωνάζουν κυρία Νίτσα».
Σχετικά με την Ελένη Ράντου και το αν ποτέ την κάλεσε να συμμετάσχει σε κάποια θεατρική παράστασή της, η Μαρία Παλαιολόγου απάντησε: «Δεν με φώναξε. Πήγα, την είδα σε μια παράσταση, αλλά κράτησε μια απόσταση. Ήταν ψυχρή απέναντί μου και γι’ άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι ο καθένας κοιτάζει μόνο τον εαυτό του».
