Εκείνο το πρωινό στο νοσοκομείο της φυλακής ξεκίνησε πιο ήσυχο από το συνηθισμένο. Δεν ακούγονταν πόρτες να χτυπούν στον διάδρομο, ούτε οι γνώριμες φωνές. Όλα ήταν υπερβολικά ήσυχα – κι αυτό από μόνο του ήταν ανησυχητικό.
— «Ποια είναι στη λίστα για σήμερα;» ρώτησε η νοσοκόμα της βάρδιας, απλώνοντας πάνω στο τραπέζι τις τσαλακωμένες κάρτες των κρατουμένων.
Η μαία – μεγαλύτερη γυναίκα με κουρασμένα μάτια, χρόνια συνηθισμένη σε δύσκολες περιπτώσεις – μόλις που σήκωσε το κεφάλι της. Στα χρόνια που δούλευε στην αποικία είχε δει πολλά: κατεστραμμένες μάνες, γυναίκες που γεννούσαν με χειροπέδες, τραγωδίες για τις οποίες κανείς δεν μιλούσε αργότερα. Αλλά κάτι στη σημερινή μέρα την έκανε να νιώθει μια αδιόρατη ανησυχία.
— «Κρατούμενη #1462,» απάντησε η νοσοκόμα. — «Οι πόνοι θα αρχίσουν από λεπτό σε λεπτό. Μεταφέρθηκε πριν από έναν μήνα από το Ανατολικό Μπλοκ. Καμία οικογένεια, κανένα έγγραφο, λευκό ιατρικό ιστορικό. Σχεδόν δεν μιλά.»
— «Δεν μιλά;» σήκωσε το φρύδι η μαία. — «Καθόλου;»
— «Μόνο νεύει μονολεκτικά. Δεν κοιτάζει κανέναν στα μάτια. Σαν να είναι κλειδωμένη μέσα της.»
Η βαριά πόρτα έτριξε. Στον θάλαμο, που έμοιαζε περισσότερο με κελί, μια έγκυος γυναίκα ήταν ξαπλωμένη σε ένα στενό μεταλλικό κρεβάτι. Κρατούσε την τεράστια κοιλιά της και κοίταζε το πάτωμα. Το πρόσωπό της χλωμό, τα μαλλιά της ατημέλητα. Μα υπήρχε κάτι παράξενο στη σιωπή της: όχι φόβος ή πόνος, αλλά σαν παραίτηση.
Η μαία πλησίασε.
— «Γειά σου,» είπε χαμηλά. — «Θα είμαι δίπλα σου μέχρι να γεννηθεί το μωρό. Άφησέ με να σε εξετάσω.»
Η γυναίκα έγνεψε ελαφρά.
Η μαία έσκυψε να εξετάσει την έγκυο και ξαφνικά ούρλιαξε από φρίκη.
— «Καλέστε αμέσως ιερέα!»
Εκεί όπου θα έπρεπε να ακούγεται ο σταθερός χτύπος μιας μικρής καρδιάς, υπήρχε ένα τρομακτικό κενό. Η γιατρός άλλαξε θέση, πίεσε πιο δυνατά, κράτησε την αναπνοή της… αλλά τίποτα.
Χλώμιασε.
— «Δεν ακούω καρδιακό παλμό,» ψιθύρισε.
Οι φρουροί αντάλλαξαν βλέμματα, νιώθοντας την ένταση να γεμίζει το δωμάτιο.
Οι πόνοι άρχισαν απότομα και δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη. Η μαία έσφιξε τα χείλη και φώναξε:
— «Καλέστε αμέσως ιερέα! Αν το παιδί γεννηθεί νεκρό, δεν πρέπει να φύγει στη σιωπή, αλλά με προσευχή.»
Η γυναίκα στο κρεβάτι δεν είπε λέξη. Μόνο έσφιξε το σεντόνι με τα δάχτυλά της.
Και ξαφνικά η μαία άκουσε ξανά τον ήχο. Στην αρχή αχνός, σαν μακρινός ψίθυρος, έπειτα λίγο πιο δυνατός. Η καρδιά… χτυπούσε ακόμη. Αδύναμα, διακεκομμένα, αλλά χτυπούσε.
«Ζωντανό,» ψιθύρισε με ανακούφιση. «Είναι ζωντανό…»
Ξεκίνησε η μάχη για κάθε λεπτό. Οι πόνοι δυνάμωναν, η γυναίκα ούρλιαζε, οι φρουροί την κρατούσαν από τα χέρια και τους ώμους, και η μαία έκανε τα πάντα για να σώσει και τη μητέρα και το παιδί. Έμοιαζε σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει μέσα σε αυτό το κελί.
Τελικά, έπειτα από ώρες αγωνίας, ένας αχνός ήχος έσπασε τον αέρα. Στην αρχή σχεδόν ανεπαίσθητος, μετά πιο δυνατός, πιο σταθερός. Ένα αγόρι. Αδύναμο, μικροσκοπικό, με μπλεδισμένο δέρμα, αλλά ζωντανό.
Γρήγορα τον έβαλαν σε οξυγόνο, τον έτριψαν ώσπου η αναπνοή του έγινε βαθύτερη. Και τότε, η δυνατή, απεγνωσμένη κραυγή ενός νεογέννητου γέμισε το δωμάτιο.
Η μαία έκλεισε τα μάτια, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό της.
— «Δόξα σοι ο Θεός…»
Η κρατούμενη σήκωσε για πρώτη φορά το βλέμμα της και χαμογέλασε.
