Είναι μία από τις πιο αγαπημένες μορφές του Rouk Zouk μαζί με τη Ζέτα Μακρυπούλια, παρότι ο ίδιος δεν έχει εμφανιστεί ποτέ και όλοι τον λατρεύουν ακούγοντας μόνο την φωνή του.

Είναι παρών από την αρχή του δημοφιλούς τηλεπαιχνιδιού στον ΑΝΤ1 και όμως δεν είχε αποκαλυφθεί ποτέ, μέχρι σήμερα το πρόσωπό του.

Ο λόγος για τον αγαπημένο Δάσκαλο του Rouk Zouk του οποίου οι παρεμβάσεις μετά από τον χαρακτηριστικό ήχο του buzzer, μπορούν να αλλάξουν τον ρου του παιχνιδιού, να σπρώξουν μία ομάδα προς τη νίκη ή να σπαταλήσουν και την τελευταία ελπίδα μίας άλλης ομάδας. Διορθώνει ό,τι χρειαστεί, είναι υπεύθυνος για να εφαρμόζει κατά γράμμα τους κανόνες, είναι σχεδόν αλάνθαστος.

Το όνομά του είναι Βασίλης Πανόπουλος και γεννήθηκε στο Ψάρι της Κορινθίας. Όπως αναφέρεται στην προσωπική του σελίδα ο «Δάσκαλος» του τηλεπαιχνιδιού του ΑΝΤ1, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην πολιτική επιστήμη και κοινωνιολογία και είναι διδάκτωρ θεατρολογίας. Σήμερα είναι διευθυντής στα Ράλλεια Πειραματικά Δημοτικά Σχολεία του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνεργάτης του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Συνέθεσε μουσική για έργα των Ι. Καμπανέλλη, Μπ. Μπρεχτ, Ά. Τσέχοφ, Σέξπιρ, Γρ. Ξενόπουλου και Δ. Καπετανάκη. Επίσης και για τραγωδίες του Ευριπίδη (Άλκηστις, Ορέστης) και του Αισχύλου (Πέρσες), οι οποίες παρουσιάστηκαν και στο Διεθνές Φεστιβάλ της Αβινιόν (2011, 2012 και 2014).

Παράλληλα έγραψε μουσική για το θέατρο για παιδιά σε έργα Αριστοφάνη, Σέξπιρ, Ε. Τριβιζά, Στ. Μιχαηλίδου, Σ. Ζαραμπούκα και Φρ. Σταθάτου. Για τη μουσική του έχει λάβει βραβεία και διακρίσεις.

Η υιοθεσία παιδιού για ένα ζευγάρι με επτά εγκυμοσύνες που δεν ολοκληρώθηκαν, ήταν ο μόνος δρόμος, ώστε να γίνουν γονείς και ν’ αποκτήσουν το παιδί τους.

«Το ταξίδι για τη πατρότητα ξεκίνησε το 2004, τη χρονιά των μεγάλων επιτυχιών, Ολυμπιακοί Αγώνες, Euro 2004, Eurovision. Μετά από 3 χρόνια γάμου αποφασίσαμε να κάνουμε τη δική μας οικογένεια, να βάλουμε μπρος για παιδί (παρεμπιπτόντως τη σιχαίνομαι αυτή τη φράση).

Υιοθεσία παιδιού: Οι ιατρικές εξετάσεις δεν έδειξαν να υπάρχει πρόβλημα

Ακούγαμε από φίλους και γνωστούς τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα τα ζευγάρια και έτσι βρεθήκαμε να κάνουμε τις εξετάσεις για να διαπιστώσουμε αν είμαστε ιατρικά εντάξει για να γίνουμε γονείς. Οι εξετάσεις, όπως στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έδειξαν να υπάρχει πρόβλημα, τα συνηθισμένα δηλαδή…

Η πρώτη εγκυμοσύνη ήρθε τρεις μήνες μετά την απόφασή μας. Πόσο τυχεροί είμαστε σκέφτηκα, τόσο γρήγορα…συνήθως τα ζευγάρια προσπαθούν ένα με δύο χρόνια.

Υιοθεσία παιδιού: Η πρώτη εγκυμοσύνη ήταν εξωμητριος κύηση

Όταν πήγαμε στο γιατρό, μας επιβεβαίωσε την εγκυμοσύνη, λίγες μέρες μετά, όταν ξαναπήγαμε διαπιστώθηκε εξωμήτριος κύηση. Τι είναι αυτό αναρωτήθηκα, μέχρι τότε δεν ήξερα τίποτα. Ρωτήστε με όμως σήμερα, θα μπορούσα να πάρω πτυχίο γυναικολόγου με όλα αυτά που έμαθα όλα αυτά τα χρόνια, μακάρι να μην ήξερα τίποτα.

Στεναχώρια και πίκρα αλλά όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα σκεφτήκαμε, μάλιστα κάποιοι «φίλοι» μας είπαν, τι περιμένατε με την πρώτη να γίνεται γονείς!! Ευτυχώς οι περισσότεροι φίλοι μας έδειξαν με πιο θετικό τρόπο τη συμπαράστασή τους. Δεν χρειάστηκε να γίνει κάποια επέμβαση, απορροφήθηκε (άλλο και τούτου).

Υιοθεσία παιδιού: Η δεύτερη εγκυμοσύνη ήταν παλίνδρομος κύηση

Η δεύτερη εγκυμοσύνη δεν άργησε να έρθει, ήρθε το Σεπτέμβριο, χαρές και αισιοδοξία ήταν τα συναισθήματα. Επιτέλους θα γινόμασταν γονείς, μετά από μια συνηθισμένη αποτυχία. Η χαρά κράτησε για 2 μήνες, η διάγνωση παλίνδρομος κύηση. Το έμαθα και αυτό.

Υιοθεσία παιδιού: Αποτυχημένη και η τρίτη εγκυμοσύνη, παρά την προσοχή

Στη τρίτη εγκυμοσύνη, η αγωνία τεράστια, κάθε μέρα ξεκινούσε με την ερώτηση, σήμερα θα είναι εκεί, θα πάει καλά? Στους δύο μήνες πάλι διαπιστώθηκε ότι το χάσαμε, παρ όλη την προσοχή (κρεβάτι καθ’ όλη τη διάρκεια). Τι να έφταιγε αυτή τη φορά; Ποτέ δεν πήραμε απάντηση παρά τις ατέλειωτες εξετάσεις και χρήματα που ξοδέψαμε. Ο κάθε γιατρός (γιατί αλλάξαμε τρεις – τέσσερις) είχε τη δική του θεωρία. Εκεί όμως που είναι η μεγάλη παγίδα είναι αυτά τα περίφημα ΝΚ (Natural killers) αντισώματα. Τι λεφτά δώσαμε!!!

Υιοθεσία παιδιού: Ακολούθησαν ακόμη τέσσερις εγκυμοσύνες με εξωσωματική

Η τέταρτη εγκυμοσύνη, μετά από δύο χρόνια προσπάθειας έγινε με εξωσωματική. Φυσικά έπιασε με τη πρώτη, αλλά ήταν εξωμήτριο (καλά υπάρχει τέτοια περίπτωση) αναρωτήθηκα, και όμως υπάρχει. Αφαίρεση μιας σάλπιγγας το αποτέλεσμα.

Τη πέμπτη εγκυμοσύνη δεν τη καταλάβαμε, η αποβολή έγινε άμεσα.

Στην έκτη η αγωνία πάλι τεράστια, καθημερινή. Στους δύο μήνες διαπιστώθηκε εξωμήτριος κύηση και εδώ χρειάστηκε να αφαιρεθεί και η δεύτερη σάλπιγγα.

Η έβδομη φυσικά έγινε με εξωσωματική, ακούσαμε τη καρδιά του, αλλά στους δύο μήνες και πάλι τα ίδια, το χάσαμε.

Υιοθεσία παιδιού: Οχτώ χρόνια μόνιμης κατάθλιψης

Οχτώ χρνια προσπάθειας, οχτώ χρόνια μόνιμης κατάθλιψης…Γιατί σε εμάς, γιατί εμείς δεν μπορούμε να γίνουμε γονείς; Δεν το αξίζουμε; Ένοιωθα λίγος, μειονεκτικά. Χρειάστηκε πολύ αυτογνωσία, για να τα ξεπεράσω όλα αυτά. Εναλλακτικές φιλοσοφίες, διαλογισμούς και επαφή με την εκκλησία. Όλα αυτά έπαιξαν το ρόλο τους. Ήταν ένα ταξίδι που έπρεπε να γίνει…

Υιοθεσία παιδιού: Απορρίφθηκε η λύση για παρένθετη μητέρα λόγω υψηλού κόστους

Για υιοθεσία δεν το συζητούσα, είχα τις επιφυλάξεις μου. Θα μου μοιάζει, θα είναι υγιές και εάν έχει κάποια πάθηση που δεν μπορεί να διαπιστωθεί στις εξετάσεις; Όλα αυτά στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Η άλλη λύση, παρένθετη μητέρα, το παιδί θα ήταν από το δικό μας γενετικό υλικό. Το ψάξαμε και αυτό, στη Κρήτη μάθαμε ότι υπάρχουν τέτοια κέντρα. Τα λεφτά όμως υπερβολικά και έτσι απορρίφθηκε αυτή η εναλλακτική.

Υιοθεσία παιδιού: Ήταν μονόδρομος ώστε να γίνουν γονείς

Η υιοθεσία ξαναήρθε στο προσκήνιο, αυτή τη φορά με λιγότερες αναστολές, αλλά και πάλι χωρίς να είμαι 100% σίγουρος, μέχρι που κάποιος φίλος με ξεμπλόκαρε και έτσι ξεπέρασα τις αναστολές μου, όταν μου είπε, «γιατί πιστεύεις ότι το βιολογικό σου παιδί δεν θα έχει κάτι από αυτά που φοβάσαι, ποιος μπορεί να στο εγγυηθεί». Αυτό ήταν. Σαν κάποιος να με ταρακούνησε.

Έτσι ξεκινήσαμε να το ψάχνουμε, ιδιωτικά, γιατί μέσω ιδρύματος μας είπαν ότι θέλει τουλάχιστον πέντε χρόνια. Αρχίσαμε να το λέμε σε φίλους και γνωστούς και έτσι βρήκαμε τη γυναίκα που γέννησε την κόρη μας. Την πήραμε όταν ήταν 40 ημερών, έγινε τόσο γρήγορα…. γιατί έτσι ήταν γραφτό να γίνει.

Το πιστεύω αυτός ήταν ο προορισμός μας. Οι δυσκολίες που περάσαμε είναι πια μια μακρινή ανάμνηση. Σήμερα η κόρη μας είναι τεσσάρων μηνών μεγαλώνει με απίστευτη αγάπη από όλους μας και εγώ είμαι πατέρας της».

Ήταν 19 Ιανουαρίου 2017 όταν ο Κυριάκος Χριστοφή τραυματίστηκε πολύ σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα στην Πάφο και από τότε νοσηλευόταν σε κωματώδη κατάσταση. Χθες Δευτέρα, έγινε γνωστό ότι δεν άντεξε άλλο και ξεψύχησε.

Ο Κυριάκος εργαζόταν στην εταιρεία Delivery4U, με τον Ανδρέα Σταύρου, φίλο, συνεργάτη και ιδιοκτήτη της εταιρείας, να σχολιάζει σε ανάρτησή του ότι ο αδικοχαμένος νέος ήταν υπόδειγμα ανθρώπου και υπαλλήλου.

Λίγο μετά το μοιραίο, όπως αποδείχθηκε, τροχαίο, η σύζυγος του Κυριάκου Χριστοφή έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι. Ένα παιδί που ποτέ δεν γνώρισε, γιατί δεν πρόλαβε…

Η ανάρτηση του Ανδρέα Σταύρου:

«Η διεύθυνση και το προσωπικό της DELIVER4U, εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του αδικοχαμένου Κυριακού Χριστοφή. Ο Κυριάκος ήταν υπόδειγμα ανθρώπου και υπαλλήλου. Περάσαμε πολύ ωραίες στιγμές όλοι μαζί στην οικογένεια της DELIVER4U. Ήταν το χαμόγελο και η ενέργεια ειδικά τής απογευματινής βάρδιας. 19/1/2017 τα δρομολόγια του Κυριακού μας σταμάτησαν αφού οδηγός του ανέκοψε την πορεία. Από τότε ο Κυριάκος ήτανε σε κωματώδη κατάσταση και μετά από 6 χρόνια αγώνα, δυστυχώς έχασε την μάχη σήμερα 21/11/2022 στις 7 το πρωί. Ο Κυριάκος εγκαταλείπει σύζυγο και παιδάκι 6 χρόνων που δυστυχώς ποτέ δεν γνώρισε. Αιώνια σου ή μνήμη φίλε μας καλέ. Καλό Παράδεισο να έχεις λεβέντη μου και να καμαρώνεις τον γιόκα σου από ψηλά. Θα είσαι στις προσευχές μας.

Με θλίψη, Ανδρέας Σταύρου»

Είπε ότι χρειαζόταν να ζήσει την ελευθερία όσα χρόνια του απέμεναν.

Τα λόγια του με χτύπησαν σαν κύμα, αφήνοντάς με για μια στιγμή άφωνη.

Όταν τελικά κατάφερα να τον ρωτήσω αν είναι σοβαρός, μου απάντησε με ένα αδιάφορο χαμόγελο και είπε: «Έλα τώρα! Δεν μπορείς να μου πεις ότι αυτό σε ξαφνιάζει.»

Ο τόνος του ήταν σχεδόν αδιάφορος, σαν να μιλούσε για τον καιρό παρά για το τέλος μιας ζωής μαζί.

«Ξέρουμε και οι δύο ότι δεν υπάρχει τίποτα πια μεταξύ μας», συνέχισε. «Η σπίθα έχει σβήσει.

Δεν θέλω να περάσω τα τελευταία μου χρόνια σε αυτή τη βολική ρουτίνα.

Θέλω να ζήσω, να νιώσω πραγματικά ελεύθερος και ίσως να βρω κάποιον καινούργιο… κάποιον που να μου θυμίσει πώς είναι να νιώθεις ζωντανός ξανά.»

Δύσκολα μπορούσα να πιστέψω τα λόγια που έβγαιναν από το στόμα του.

Αυτός ήταν ο άντρας με τον οποίο μοιράστηκα τη ζωή μου, μεγάλωσα τα παιδιά μου και περάσαμε κάθε αναποδιά μαζί.

Είχαμε χτίσει ένα σπίτι και αναμνήσεις που εκτείνονταν για σχεδόν μισό αιώνα, και όμως, εδώ ήταν, έτοιμος να τα παρατήσει όλα για να βρει κάτι διαφορετικό—κάτι που πίστευε ότι έλειπε από τη ζωή που είχαμε χτίσει μαζί.

Καθώς στεκόμουν εκεί, ένιωθα μια μείξη δυσπιστίας, θλίψης και οργής, όλα να περιστρέφονται σε μια καταιγίδα συναισθημάτων που δεν είχα περίμενε.

Πώς είχε καταφέρει να κλείσει όλα αυτά μέσα του, μόνο και μόνο για να τα αποκαλύψει με τόση αδιαφορία τώρα;

Τα λόγια του έμοιαζαν να αιωρούνται στον αέρα, οδυνηρές υπενθυμίσεις ότι η ζωή που πίστευα ότι θα συνεχίζαμε να μοιραζόμαστε ήταν, για εκείνον, απλώς μια ανάμνηση που ήταν έτοιμος να αφήσει πίσω του.

Και ενώ εκείνος έβλεπε την «ελευθερία» του ως μια ευκαιρία να ζήσει ξανά, εγώ δεν μπορούσα να ξεπεράσω την αίσθηση ότι η ελευθερία που κυνηγούσε ίσως να είχε μεγαλύτερο κόστος από ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε.