Ο άνδρας του βίντεο προτιμά την ησυχία της εξοχής και όχι τους ρυθμούς της πόλης. Ζει στην κορυφή ενός βράχου μακριά από όλους και από όλα.
Το κτίριο Katskhi pillar βρίσκεται στην κορυφή ενός βράχου, 40 μέτρα από την επιφάνεια της γης. Εκεί ζει ένας άνδρας αποκομμένος από τον πολιτισμό και προσκολλημένος στην ηρεμία ενός μοναδικού φυσικού τοπίου.
Στην κορυφή του βουνού βρίσκεται ένα σπιτάκι και ένα μικρό εκκλησάκι που χρονολογείται χιλιάδων ετών. Το σπίτι ήταν ακατοίκητο για αιώνες μέχρι που το 1944 ένας ταξιδιώτης αποφάσισε να κάνει αναρρίχηση στον βράχο.
Μόλις κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του, έμεινε έκπληκτος από την ομορφιά του γραφικού τοπίου και την θέα 360 μοιρών. Όταν ανέβηκε βρήκε απομεινάρια ανθρώπινης δραστηριότητας στο σπίτι όπως ξύλινα έπιπλα, κατσαρόλες και ξύλα για φωτιά.
Αποφάσισε λοιπόν μετά από μερικά χρόνια, να κατοικήσει ακριβώς εκεί. Στον βράχο που είναι τόσο απομακρυσμένος από την ζωή στην πόλη και τόσο κοντά σε μια άλλη γαλήνια ζωή με ήρεμους ρυθμούς που κάνει τον ταξιδιώτη ευτυχισμένο.
Έφτιαξε ανεμόσκαλα την οποία κατεβαίνει δύο φορές την εβδομάδα και αγοράζει τα απαραίτητα για την ζωή του στο μικρό σπιτάκι πάνω στον βράχο.
Εσείς θα μπορούσατε να ζήσετε ποτέ τόσο μακριά από όλους και τόσα ψηλά από όλα;
Βόλος: Μοναχός τρείς μέρες τραυματίας σε σπηλιά – Θρίλερ για τη διάσωσή του – Επεσε σε χαράδρα και δεν τον αναζήτησε κανείς
Άγιο είχε πραγματικά ένας 41χρονος μοναχός, Βολιώτης στην καταγωγή, όπως δήλωσε ο ίδιος στις αρχές, καθώς κατάφερε να παραμείνει ζωντανός για 72 ώρες, μολονότι ήταν σοβαρά τραυματισμένος στο πόδι, ύστερα από πτώση σε χαράδρα στην περιοχή «Βαθύρεμα», μεταξύ Κλήματος Φυτόκου στη Νέα Ιωνία και Μακρινίτσας.
Ο μοναχός σύμφωνα με το taxydromos.gr σφάδαζε από τους πόνους, χωρίς να υπάρχει κανείς για να τον βοηθήσει. Η χαράδρα στην οποία έπεσε, ενώ περπατούσε και τραυματίστηκε, είναι εξαιρετικά δύσβατη και η πρόσβαση σε αυτήν ιδιαίτερα δύσκολη, ακόμη και για έμπειρους περιπατητές.
Για καλή του τύχη, χθες το απόγευμα τέσσερις πεζοπόροι βρέθηκαν κοντά στο σημείο και άκουσαν τις απεγνωσμένες φωνές του. Αρχικά δεν μπορούσαν να εντοπίσουν από πού προέρχονταν, όμως ακολουθώντας τον ήχο κατάφεραν να πλησιάσουν. Όταν έφτασαν στη σπηλιά όπου είχε συρθεί για να προστατευτεί από το κρύο και πιθανόν από άγρια ζώα, «πάγωσαν» από το θέαμα.
Μπροστά τους βρισκόταν ο 41χρονος, σοβαρά τραυματισμένος, να ουρλιάζει από τους πόνους και να ζητά βοήθεια.
Μέσω του 112 ειδοποίησαν άμεσα τις αρχές και σήμανε συναγερμός. Η Πυροσβεστική Υπηρεσία Βόλου, με επικεφαλής τον διοικητή Ευάγγελο Καραμήντζα, καθώς και η αστυνομία και το ΕΚΑΒ, τέθηκαν σε πλήρη ετοιμότητα. Η επιχείρηση διάσωσης ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και απαιτητική, καθώς το σημείο ήταν δυσπρόσιτο, με απότομες κλίσεις και περιορισμένη ορατότητα, γεγονός που δυσχέραινε τον συντονισμό των δυνάμεων και αύξανε τον κίνδυνο για όλους τους εμπλεκόμενους.
Το αίσιο τέλος ήρθε στις 21:40 το βράδυ, όταν ο 41χρονος μοναχός μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Βόλου, εξαντλημένος, αφυδατωμένος και με σοβαρό τραύμα στο πόδι, αλλά εκτός άμεσου κινδύνου για τη ζωή του.
Επιβίωσε σε επικίνδυνο σημείο
Τα απότομα βράχια, η πυκνή βλάστηση και η πλήρης απουσία οποιουδήποτε μονοπατιού συνέθεταν ένα σκηνικό που εγκλώβιζε τον τραυματία, χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής. Οι ώρες περνούσαν βασανιστικά, με τον ίδιο να παλεύει να διατηρήσει τις αισθήσεις του μέσα σε αντίξοες συνθήκες, εκτεθειμένος στο κρύο της νύχτας, την υγρασία και την απόλυτη σιωπή του τοπίου.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο φόβος εντεινόταν. Κάθε ήχος από το περιβάλλον –το θρόισμα των φύλλων, οι κινήσεις μικρών ζώων ή το νερό που έσταζε από τα βράχια– ενίσχυε την αγωνία του, καθώς δεν γνώριζε αν βρισκόταν σε κίνδυνο από άγρια ζώα ή από κάποια νέα κατολίσθηση. Παράλληλα, η εξάντληση και η έλλειψη τροφής τον οδηγούσαν στα όριά του, ενώ η παραμικρή κίνηση προκαλούσε οξύ πόνο στο τραυματισμένο του πόδι.
Έπινε νερό από τη σπηλιά για να κρατηθεί στη ζωή
Τρομαγμένος και εξουθενωμένος σωματικά και ψυχικά από τους πόνους, ο 41χρονος ανέφερε στους πυροσβέστες ότι κατάγεται από τον Βόλο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, γνώριζε καλά την περιοχή. Έτσι, μόλις τραυματίστηκε και έπεσε στη χαράδρα, κατάφερε με υπεράνθρωπη προσπάθεια να συρθεί σε μια κοντινή σπηλιά, από την οποία αναβλύζει νερό. Εκεί παρέμεινε για περίπου 72 ώρες, πίνοντας μικρές ποσότητες νερού για να αποφύγει την αφυδάτωση και προσπαθώντας να μείνει ξύπνιος, ώστε να μην χάσει τις αισθήσεις του. Η παραμονή του στο σημείο αυτό ήταν ζήτημα επιβίωσης, καθώς οποιαδήποτε προσπάθεια μετακίνησης θα μπορούσε να επιδεινώσει τον τραυματισμό του ή να οδηγήσει σε νέα πτώση.
Οι πόνοι που βίωσε ήταν απερίγραπτοι, όπως περιέγραψε με όση δύναμη του είχε απομείνει τόσο στους πεζοπόρους που τον εντόπισαν όσο και αργότερα στους πυροσβέστες και τους διασώστες του ΕΚΑΒ. Η ψυχραιμία, η αντοχή και η επιμονή του φαίνεται πως έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επιβίωσή του, σε ένα περιβάλλον που θα μπορούσε εύκολα να αποβεί μοιραίο.
Για την προσέγγιση και τον απεγκλωβισμό του, οι πυροσβέστες χρειάστηκαν τη βοήθεια των πεζοπόρων, οι οποίοι γνώριζαν ακριβώς το σημείο. Εννέα πυροσβέστες, μαζί με τον κ. Καραμήντζα και έναν διασώστη του ΕΚΑΒ, έφτασαν στη σπηλιά και με φορείο μετέφεραν τον τραυματία για αρκετά μέτρα πεζή, διασχίζοντας δύσβατο και επικίνδυνο έδαφος, όπου κάθε βήμα απαιτούσε προσοχή και συντονισμό, καθώς το ασθενοφόρο δεν μπορούσε να προσεγγίσει τη χαράδρα.
Όλοι ένιωσαν ανακούφιση με την ολοκλήρωση της επιχείρησης και ευχήθηκαν στον μοναχό καλή ανάρρωση, ενώ εκείνος, εμφανώς συγκινημένος, εξέφραζε διαρκώς την ευγνωμοσύνη του για τη διάσωσή του, αναγνωρίζοντας πως η έγκαιρη επέμβαση των πεζοπόρων και των σωστικών συνεργείων του έσωσε τη ζωή.
Στο όχημα επέβαιναν διασώστης και οδηγός, οι οποίοι σταμάτησαν αμέσως και τον ανέβασαν ξανά μέσα
Ένα απίστευτο περιστατικό σημειώθηκε χθες στη Χαλκιδική, όταν μοναχός που μεταφερόταν με ασθενοφόρο προς το νοσοκομείο Πολυγύρου τραυματίστηκε σοβαρά αφού πήδηξε έξω από το όχημα εν κινήσει.
Σύμφωνα με την ΕΡΤ, το περιστατικό συνέβη το μεσημέρι της Κυριακής. Ο μοναχός, ο οποίος δεν αισθανόταν καλά – πιθανόν λόγω καρδιολογικού προβλήματος – παρελήφθη από ασθενοφόρο στην Ουρανούπολη με προορισμό το νοσοκομείο Πολυγύρου.
Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, ο 48χρονος Σέρβος μοναχός φαίνεται πως έλυσε τη ζώνη ασφαλείας και πήδηξε έξω από το ασθενοφόρο ενώ αυτό κινείτο. Στο όχημα επέβαιναν διασώστης και οδηγός, οι οποίοι σταμάτησαν αμέσως και τον ανέβασαν ξανά μέσα.
Ο τραυματίας είχε χτυπήσει στο κεφάλι και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Πολυγύρου, όπου διασωληνώθηκε. Λίγο αργότερα κρίθηκε αναγκαία η διακομιδή του στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, όπου παραμένει διασωληνωμένος.
Οι δύο εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ συνελήφθησαν για σωματική βλάβη από αμέλεια και αφέθηκαν ελεύθεροι με εντολή του εισαγγελέα.
Ο μετέπειτα ασκητής των Ακουμίων γέροντας Γεννάδιος, κατά κόσμον Ιωάννης Τζεκάκης, γεννήθηκε το 1887 στο χωριό Ακτούντα, της επαρχίας Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης:
Ο Μοναχός Γεννάδιος στα τέλη του 19ου αιώνα, όπως και πολλοί ασκητές της Εκκλησίας, ήταν πνευματοφόρος και Χριστοφόρος. Εξ αιτίας αυτής της θείας χάριτος επροφήτευε, έβλεπε οράματα και έκανε προβλέψεις, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από τα παρακάτω που θα γραφούν.
Εδίδασκε ότι έρχεται το τέλος του κόσμου, η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου: Πρώτα θα παραχωρήσει ο Κύριος να γίνει παγκόσμιος πόλεμος, διότι ο κόσμος δεν μετανοεί. Ο πόλεμος αυτός θα είναι και ο τελευταίος, επειδή η καταστροφή θα είναι ολοκληρωτική.
«Ένα μικρό κρατίδιο θα είναι η αφορμή του παγκόσμιου πολέμου. Ίσως το κρατίδιο αυτό να είναι η Κύπρος. Όταν έγινε ο κατακλυσμός του Νώε, οι άνθρωποι επνίγησαν εις τα νερά. Τώρα θα πνιγούν εις το αίμα. Εις την Κωνσταντινούπολη θα γίνει μακελειό μεγάλο, και η θάλασσα θα κοκκινίσει από αίματα σφαγμένων ανθρώπων. Τριχρονίτικο δαμάλι (μοσχάρι) θα πλεύσει στο αίμα, όπως λέγει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις προφητείες. Τούτο δηλώνει την μεγάλη σφαγή, αιματοχυσία και καταστροφή που πρόκειται να γίνει.
Ο ουρανός θα γεμίσει αεροπλάνα και θα ρίχνουν φωτιές (βόμβες) εις τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι τρομαγμένοι θα φωνάζουν «Παναγία μου…Παναγία μου…»! Ας φωνάζουν, ας φωνάζουν όσο θέλουν. Δεν θα τους βοηθάει κανείς. Γιατί δεν μετανόησαν τόσον καιρό; Την Κωνσταντινούπολη θα την πάρουν πάλιν οι Έλληνες, αλλά θα γίνει σκοτωμός μεγάλος. Μεγάλη καταστροφή θα πάθουμε εμείς οι Έλληνες από τις αμαρτίες μας. Πριν αρχίσει ο πόλεμος, θα φανεί ένας μεγάλος Σταυρός του Χριστού, εις τον ουρανόν επάνω από την Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι θα μας επιτεθούν, θα περάσουν τον Έβρο ποταμό, προκαλούντες παντός είδους καταστροφάς. Θα φτάσουν ως τα Εξαμίλια (σ.σ. Θεσσαλονίκη ή Κόρινθο).
Η ερμηνεία μάλιστα των έξι μιλίων δεν είναι ορθή, για τα οποία ο γ. Παΐσιος ο Αγιορείτης διευκρινίζει ότι είναι τα 6 μίλια της υφαλοκρηπίδας, τα οποία θέλουμε να επεκτείνομε στα 12, και για αυτά θα τσακωθούμε με τους Τούρκους. Η προφητεία κινείται μέσα στο πνεύμα της τοπικής παράδοσης η οποία προέλεγε μελλοντική απόβαση μουσουλμάνων στην Κρήτη.
Θα καταλάβουμε την Πόλη και την Μικρά Ασία
Έπειτα θα τους αντεπιτεθούμε, θα μας βοηθήσουν και άλλοι λαοί, (πιθανόν οι Ρώσοι ή οι Γάλλοι). Θα καταδιώξουμε τότε τους Τούρκους, θα καταλάβουμε την Πόλη και την Μικρά Ασία, που άλλοτε ήσαν Ελληνικά εδάφη. Οι Τούρκοι θα πάθουν μεγάλες καταστροφές, και θα καταδιωχθούν μέχρι την Κόκκινη Μηλιά (κάπου στη Μέκκα, πρωτεύουσα της Αραβίας). Από τον πόλεμο το ένα τρίτο του Τουρκικού πληθυσμού θα φονευθεί, το άλλο τρίτο θα καταδιωχθεί μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, και το υπόλοιπον ένα τρίτο θα βαπτισθεί και θα γίνουν χριστιανοί.
Αυτοί που θα βαπτισθούν θα κατάγονται από χριστιανικό αίμα. Όσοι δηλαδή προέρχονται από Έλληνες, που δεν κατόρθωσαν να έλθουν εις την Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922 και παρέμειναν ζωντανοί εις την Τουρκία. Εκεί παραμένουν αρκετοί κρυπτοχριστιανοί και σήμερον, αλλά θα έλθει καιρός που θα φανερωθούν. Κατόπιν των παραπάνω γεγονότων οι Μεγάλοι, Ρωσία – Αμερική, θα συνορίζονται ποιος θα πάρει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της στρατηγικής θέσεώς της και θα είναι επικίνδυνη άλλη πολεμική σύγκρουσης μεταξύ των.
Δια να μην έλθουν σε τέτοια πολεμική σύγκρουση και να μην την πάρει μήτε ο ένας, μήτε ο άλλος, θα είναι και εκ Θεού να την δώσουν εις τους Έλληνες, εις τους οποίους και ανήκεν.
Οι Τούρκοι θα νικηθούν και καταστραφούν οριστικά
Το Ελληνικό Κράτος θα υποστεί μεγάλες καταστροφές. Θα τα βάλουν οι δικοί μας (οι Έλληνες) μεταξύ των και θα δημιουργηθεί πιθανόν εμφύλιος πόλεμος. Και εδώ στην Κρήτη θα έλθουν οι Τούρκοι. Λένε πως η Κρήτη είναι δικής τους, πατρογονική. Θα ξεμπαρκάρουν οι Τούρκοι από το νότιο μέρος της Κρήτης, από τα Πρεβελιώτικα (Μοναστήρι Πρέβελη) και από το Μαριδάκι, από το χωριό Χόνδρος, κοντά στους Καλούς Λιμένες Ηρακλείου.
Οι Τούρκοι θα κάνουν ένα πέρασμα και από τα μέρη που θα περνούν θα κάνουν γενική σφαγή και καταστροφή. Στην Επαρχία Μεραμβέλλου Λασιθίου, θα γίνει μεγάλο μακελειό και καταστροφή. Το βογγητό και το κλάμα των ανθρώπων θα ακούεται από την Βουβάλα, βουνό στις Μελάμπες Ρεθύμνου. Εις το τέλος της περιπέτειας αυτής, οι Τούρκοι θα νικηθούν και καταστραφούν οριστικά. Θα οπισθοχωρούν άτακτα και θα τους καταδιώκουν ακόμα και γυναίκες με τις ρόκες, με ασήμαντα δηλαδή μέσα. Βέβαια θα υπάρχει Ελληνικός Στρατός εις την Κρήτη, αλλά δεν θα γίνει αντιληπτό σε ποιο σημείο θα ξεμπαρκάρουν οι Τούρκοι.
Στο σημείο αυτό θα έχει πέσει και ομίχλη, κατά παραχώρηση Θεού, ακριβώς δια να αποβιβαστούν ανενόχλητοι και να μας τιμωρήσουν για τα αμαρτήματά μας.
Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι, ακονίζουν τα μαχαίρια
Η Κρήτη θα βουλιάξει όχι από βόμβες , αλλά από τις αμαρτίες μας. Εδώ η προφητεία μεταφέρεται στην άκρως εσχατολογική εποχή λίγο πριν από την άνοδο στην εξουσία του Αντιχρίστου, οπότε και από άλλους Πατέρες γνωρίζομε ότι θα καταποντιστούν και πολλά άλλα μέρη, όπως τα παράλια της Σμύρνης και της Κύπρου.
Οπωσδήποτε λοιπόν να γίνεται διάκριση ανάμεσα σε ότι είπε ο γ. Γεννάδιος και ότι ερμηνεύει ο συγγραφεύς, ο οποίος πάντως την γνώμη του, την αναγράφει μέσα σε παρενθέσεις. Για τις λεπτομέρειες (σφαγές κλπ) της προφητείες αυτής δεν υπάρχει αλληλοκάλυψη από άλλη προφητεία, ώστε τα λεγόμενα να θεωρηθούν αδιαμφισβήτητα. Είναι σίγουρο όμως ότι ο ίδιος ο γέροντας ήταν χαρισματούχος με προορατικό και ιαματικό χάρισμα, όπως και το χάρισμα να μεταφέρεται αστραπιαία, με το σώμα του, σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Μάλιστα μία τέτοια εμφάνισή του στην παραλία της Γεωργιούπολης όπου παρακαλούσε μαθήτριες να μην μπουν σε λέμβο για βόλτα αναψυχής, το τουμπάρισμα της λέμβου που ακολούθησε, το πνίξιμο των 21 μαθητριών καθώς και την εξ ίσου παράδοξη εξαφάνισή του, είχαν αναγράψει οι τοπικές εφημερίδες της Κρήτης χαρακτηρίζοντάς την ως μυστήριο.
Δεν θα μείνει από αυτή τίποτα, εκτός από ένα ελάχιστο μέρος δι’ ανάμνηση ότι εδώ ήτο κάποτε η Κρήτη. Εκατομμύρια χρήματα διατίθενται από τους ξένους δια να απομακρύνουν τους Έλληνες από την Ορθόδοξη πίστη και ιστορία τους. Αν, όμως, εγκαταλείψουν την πίστη τους, αυτό θα φέρει την καταστροφή τους. Ό,τι έπαθαν οι Κύπριοι το 1974 από τους Τούρκους, που κατέλαβαν την μισή Κύπρο, τα ίδια θα πάθωμεν και εμείς, οι Έλληνες, εάν δεν επιστρέψωμεν εις τον Θεό. Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι, ακονίζουν τα μαχαίρια, αλλά δεν ήλθε η ώρα, δεν το επιτρέπει ακόμα ο Θεός. Υπομένει ο Θεός. Περιμένει την μετάνοιά μας».
«Γεννάδιος και Ιωακείμ, δύο Ρεθύμνιοι άγιοι Μοναχοί», Στυλ. Παπαδογιαννάκης, Θεολόγος-καθηγητής
Το κινητό ξεπροβάλλει από το ράσο σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ο νέος μοναχός χαμηλόφωνα διεκπεραιώνει αποτελεσματικά τα θέματα που προκύπτουν. Ο Γέροντας Βαρθολομαίος, ηγούμενος της Μονής Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη, το αναγνωρίζει και δεν παύει να τον ενθαρρύνει.
Για τον 34χρονο μοναχό Αθηναγόρα, δόκτορα Φυσικής, κατά κόσμον, Γεώργιο Καρακωνσταντάκη, ο κύκλος ζωής που προηγήθηκε, ήταν αρκετά μεγάλος. Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, αφού σπούδασε στη γενέτειρά του, βρέθηκε στις ΗΠΑ για μεταπτυχιακές σπουδές, όπου εργάστηκε και ως ερευνητής. Επιστρέφει και εγκαθίσταται οριστικά στον Αη Γιώργη τον Επανωσήφη το 2016 και ένα χρόνο μετά, στις 3 Νοεμβρίου 2017, χειροτονείται μοναχός και διάκονος.
«Σπούδασα Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Ακολούθησε το διδακτορικό μου στο Πανεπιστήμιο Stanford, στην Καλιφόρνια, στον τομέα της Φυσικής Συμπυκνωμένης Υλης, Υπεραγωγιμότητας και Κβαντικής Θεωρίας Μαγνητισμού. Την ενασχόλησή μου με αυτά τα θέματα την οφείλω στην επίδραση που άσκησε πάνω μου ένας από τους πιο έξυπνους και σπουδαίους επιστήμονες του κόσμου, ο μετέπειτα καθηγητής μου και επιβλέπων στην εκπόνηση της διδακτορικής μου διατριβής, Steven Kivelson. Μία από τις πιο σημαντικές προόδους που κάναμε, ήταν το 2010, όταν ανακαλύψαμε μια μεγάλη αλλά πολύ δυσνόητη σχέση μεταξύ της δομικής διάταξης μοντέλων ισχυρά συζευγμένων ηλεκτρονίων και των υπεραγώγιμων ιδιοτήτων τους».
Οσο για τη στροφή προς τη μοναστική ζωή… «από μικρός είχα τον ορθόδοξο μοναχισμό σε ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου αλλά η γνωριμία μου με τον πνευματικό μου πατέρα, επίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Μακάριο και με τη Μονή Επανωσήφη το 2007, ήταν αυτά που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην αποκρυστάλλωση της μοναχικής κλίσης μέσα μου», εξομολογείται, ενώ παραδέχεται ότι «ο συνδυασμός του θετικού επιστήμονα και του μοναχού είναι κάπως ασυνήθιστος και σπάνιος αλλά υπάρχουν πολλοί δρόμοι, οι οποίοι μας οδηγούν σε κάποιο προορισμό εξίσου καλά. Ετσι, αφετηρία για τη μοναχική ζωή μπορεί να είναι ο δρόμος του επιστήμονα – υπάρχουν αρκετά ανάλογα παραδείγματα μοναχών σε πολλά μοναστήρια στο Αγιον Ορος και αλλού».
Ομως, «πρέπει να έχει κάποιος μεγάλη αγάπη και φλογερό έρωτα για τον Χριστό για να αποφασίσει να αφήσει τα πάντα στην άκρη και να αφιερώσει την ψυχή του και όλη του την ύπαρξη σε Αυτόν. Οι δυσκολίες – προσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές, ψυχολογικές, πνευματικές υπάρχουν αλλά ξεπερνιούνται με τη δύναμη που μας στέλνει Εκείνος. Δεν απορρίπτω την επιστήμη αλλά όσο περνά ο καιρός, συνειδητοποιώ ότι η πνευματική ζωή δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε».
Υπήρξαν στιγμές που «λύγισε»; «Φυσικά υπήρξαν στιγμές, οι οποίες και με στενοχώρησαν και με προκάλεσαν αλλά πάντα είχα ενώπιόν μου την απόφασή μου να γίνω μοναχός. Γι’ αυτό και ασκούσα σκληρή κριτική στον εαυτό μου, που δεν μου επέτρεπε να παρεκκλίνω από αυτό τον σκοπό. Δεν έφτασα ποτέ στο σημείο να θέλω να φύγω από το μοναστήρι. Μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε ο καλά οργανωμένος εσωτερικός βίος της μονής, που βασίζεται στην αλληλοϋποστήριξη και αλληλοσυμπαράσταση για οποιεσδήποτε δυσκολίες προκύπτουν».
Ενασχολήσεις
Αν και η κύρια ενασχόληση του πατρός Αθηναγόρα συνίσταται στην καθημερινή του συμμετοχή στη λειτουργική ζωή της μονής ως μοναχού και διακόνου, το έργο του δεν περιορίζεται εκεί: «Εκτός της γραμματειακής υποστήριξης, ασχολούμαι με τη διαχείριση του φωτοβολταϊκού πάρκου και των ασύρματων δικτύων της μονής, καθώς και με τη συμμετοχή σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα για επενδύσεις και για βιώσιμη γεωργία».
Οι δύο ρόλοι
«Οι δύο ρόλοι δεν είναι τόσο ασυμβίβαστοι όσο νομίζει κάποιος με την πρώτη ματιά. Ενας σημαντικός λόγος είναι ότι η σύγχρονη πραγματικότητα έχει φέρει στο προσκήνιο κάποια θέματα που για αιώνες δεν υπήρχαν – βιοηθικής, προστασίας του περιβάλλοντος, βιώσιμης διαχείρισης των πόρων και των δυνάμεων που έχουμε στη διάθεσή μας. Η Εκκλησία μας καλείται να πάρει θέση σε αυτά τα θέματα αλλά και να συμβάλει στην αντιμετώπισή τους. Χρειάζεται λοιπόν και κληρικούς με ανάλογο επιστημονικό υπόβαθρο. Προσωπικά, κρατώ επαφή με τους επιστημονικούς μου συνεργάτες και με την έρευνα στον τομέα μου. Παράλληλα, φοιτώ στην Ανωτάτη Πατριαρχική Ακαδημία Κρήτης για να συμπληρώσω τις γνώσεις μου στον τομέα της Θεολογίας».
Από πού αντλεί ικανοποίηση ο νέος ιερωμένος; Υπάρχει κάτι που τον στεναχωρεί; «Μεγάλη χαρά μου δίνει το να βοηθώ τους ανθρώπους γύρω μου, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν μπορώ – κάτι που άλλωστε πρέπει να χαρακτηρίζει τους μοναχούς. Ενα από τα πράγματα που με λυπεί, είναι η εμμονή στον εαυτό μας και η δυσκολία μας να αλλάξουμε συνήθειες»
Πολλά παιδιά αγαπούν τα αδέλφια τους, αλλά όχι όλα! Στην πραγματικότητα, όπως μας λέει έρευνα που πραγματοποίησαν επιστήμονες του Ινστιτούτου Κοινωνικών και Οικονομικών Ερευνών, η αντιπαλότητα μεταξύ των αδελφών κάνει δυστυχισμένα τα παιδιά ! Σύμφωνα με τη μελέτη, περισσότερα από τα μισά παιδιά με αδέλφια ανέφεραν ότι κάποια στιγμή στη ζωή τους έπεσαν θύματα εκφοβισμού … από τον αδελφό ή και την αδελφή τους! Επίσης τα μοναχοπαίδια έχουν κατά κανόνα ζήσει πιο ήσυχη ζωή!
2. «Παλεύουν» περισσότερο στο νηπιαγωγείο
Έτσι κι αλλιώς τα μοναχοπαίδια παλεύουν περισσότερο στη ζωή τους, ωστόσο σύμφωνα με έρευνα του OhioStateUniversity, μας πληροφορεί ότι τα παιδιά χωρίς αδέλφια, δυσκολεύονται περισσότερο στο να δημιουργήσουν φιλίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στο τέλος δεν δημιουργούν.
3. Έχουν περισσότερες πιθανότητες να πάρουν διαζύγιο
Τα παιδιά χωρίς αδέλφια, έχουν περισσότερο χρόνο να «μελετήσουν» τη σχέση μεταξύ των γονιών τους. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα του OhioStateUniversity, όσα περισσότερα αδέλφια έχει ένα παιδί, τόσο λιγότερες πιθανότητες να πάρει στη ζωή του διαζύγιο. Στην πραγματικότητα, κάθε επιπλέον αδελφός ή αδελφή μειώνει την πιθανότητα διαζυγίου κατά 2%.
4. Τα μοναχοπαίδια παίρνουν υψηλότερους βαθμούς
Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση AmericanSociologicalReview, τα αδέλφια βλάπτουν το επαγγελματικό μέλλον των αδελφών τους. Σύμφωνα με τους ερευνητές, όσο περισσότερα παιδιά υπάρχουν σε μια οικογένεια, τόσο λιγότερες οι πιθανότητες να σπουδάσουν τα παιδιά, μια που οι γονείς αποταμιεύουν λιγότερα για τις σπουδές των παιδιών τους.
5. Τα μοναχοπαίδια δεν είναι καθόλου μοναχικά
Σύμφωνα με τους ερευνητές, αν και δυσκολεύονται στο να αποκτήσουν φίλους, τα μοναχοπαίδια εντέλει αποκτούν πιστούς και πολλούς φίλους κατά την ενήλικη ζωή τους.
6. Έχουν περισσότερες πιθανότητες να «περάσουν» κατάθλιψη κατά την εφηβεία
Όπως μας πληροφορούν οι μελέτες τα αδέλφια μπορούν να προστατεύσουν τους εφήβους από τα αισθήματα μοναξιάς, ενοχής και φόβου.
7. Έχουν συνήθως καλύτερη συμπεριφορά από τους συνομηλίκους τους
Σύμφωνα με την κοινωνική ψυχολόγος SusanNewman, που έχει ειδικευτεί σε μελέτες σχετικές με τη συμπεριφορά των παιδιών τα μοναχοπαίδια έχουν καλύτερους τρόπους και συμπεριφέρονται καλύτερα από τους συνομηλίκους τους εξαιτίας της έντονης ανάγκης τους να «ανήκουν» κάπου.
«Τότε γίνεσαι εσύ ο γονιός και οι γονείς τα παιδιά σου..»
Το «μοναχοπαίδι τα έχει όλα δικά του», «το μοναχοπαίδι είναι κακομαθημένο», «το μοναχοπαίδι γίνεται εγωιστής» και τόσες άλλες ταμπέλες και φράσεις συνοδεύουν ένα παιδί που έτυχε να μην έχει αδέρφια, και μάλιστα όχι από δική του επιλογή.
Το παιδί αυτό όμως κάποια στιγμή μεγαλώνει, και μαζί του μεγαλώνουν και οι γονείς του. Και αρχίζουν να έχουν ανάγκη την φροντίδα του. Με τα χρόνια τους προδίδει το σώμα τους, η μνήμη τους. Η υγεία τους κλονίζεται και οι δυσκολίες ξεκινούν. Το μοναχοπαίδι πετάει από πάνω του το «παιδί» και κρατάει μόνο το συνθετικό «μοναχό» και πορεύεται μόνο του από δω και πέρα.
Αρχίζει να τρέχει στα νοσοκομεία, στους γιατρούς, στις εξετάσεις μόνο του. Προσπαθεί να στηρίξει τους γονείς του μόνο του. Και αν ο ένας από τους δυο φύγει, μόνο του θα περάσει τα πάντα, τις προετοιμασίες του αποχαιρετισμού, και την επίπονη διαδικασία να βάλει την καρδιά του στη θέση της – αν μπει ποτέ. Δεν θα υπάρχει εκεί κοντά ένας αδερφός, μια αδερφή, να του κρατήσει το χέρι, να το αγκαλιάσει και να μοιραστούν τον ίδιο ακριβώς πόνο, αυτόν του να χάνεις έναν γονιό ή να βλέπεις έναν γονιό να μην είναι αυτός που πάντα ήξερες.
Και συχνά γίνεσαι εσύ ο γονιός και οι γονείς γίνονται αυτοί τα παιδιά σου. Και τρέμεις μην πάθεις τίποτα και αυτοί τι θα απογίνουν. Ποιος θα τους κοιτάξει; Κοιτάς τη σύνταξή τους και δεν φτάνει ούτε για τα βασικά, και είναι η σειρά σου τώρα να δώσεις γι΄αυτούς, να τραβήξεις από τον πενιχρό μισθό σου για να βοηθήσεις. Και δεν υπάρχει μια αδερφή, ένας αδερφός να μοιραστείτε αυτό το βάρος για να μπορέσετε και οι δύο να επιβιώσετε. Δεν υπάρχει ένας αδερφός, να αλλάξεις βάρδια μαζί του στο νοσοκομείο, για να πας σπίτι να τεντώσεις λίγο το κορμί σου, δεν υπάρχει μία αδερφή να μαγειρέψει εκείνη σήμερα για τον ανήμπορο γονιό και να του πάει στο σπίτι ένα πιάτο φαγητό.
Υπάρχουν πάντα φίλοι, αγαπημένοι συγγενείς, οι οποίοι βοηθούν, συνδράμουν. Αλλά ως πότε, και για πόσο; Έχουν τις οικογένειές τους, τις υποχρέωσεις τους, τις έννοιες τους. Δεν έχεις το θάρρος να ζητήσεις, να απαιτήσεις, να παραπονεθείς, όπως στον αδερφό σου. Και αν έχεις κι εσύ τη δική σου οικογένεια, γίνεσαι χίλια κομμάτια για να καταφέρεις τα πάντα.
Στην ουσία όμως, είσαι μόνος σου με δύο ανήμπορους ανθρώπους. Μόνος σου να αναπολείς τις ημέρες της δύναμής τους, να φέρνεις στο νου σου εκδρομές, παιχνίδια, διαβάσματα, τσακωμούς, αγκαλιές. Και εκείνες τις στιγμές έχεις τεράστια ανάγκη από έναν δικό σου να τα μοιραστείτε όλα αυτά. Να πείτε:
«Θυμάσαι τότε που ο μπαμπάς μας είχε βάλει τιμωρία να μην φάμε παγωτό κι εσύ πήγες κρυφά και πήρες απ’το ψυγείο;» και να γελάσεις για λίγο και έστω για μια στιγμή να φτερουγίσει ο πόνος και η στενοχώρια μακριά.
Και όταν οι γονείς φύγουν από τη ζωή, δεν θα υπάρχει ένας αδερφός μια αδερφή να κρατούν ζωντανή την αλυσίδα μιας οικογένειας που υπήρξε κάποτε και φιλοξένησε τα όνειρά σου. Μόλις φύγουν, αυτή σπάει, και μένεις εσύ, ο μοναδικός απόγονος να κρατάς τα «σκήπτρα» της ιστορίας που γράψατε μαζί.
Βιώνεις μια περίεργη «ορφάνια» που δεν περιγράφεται με λέξεις και αν δεν είσαι μοναχοπαίδι δεν μπορείς να καταλάβεις.
Μοιάζουν να κρέμονται από τον ουρανό και προκαλούν δέος σε όσους τα επισκέπτονται.. Μοναστήρια που δύσκολα μπορείς να φανταστείς πως φτιάχτηκαν εκεί που είναι..
Ελάτε να γνωρίσουμε τα 9 πιο εντυπωσιακά μοναστήρια της Ελλάδας
Μονή Βαρλαάμ ή Μονή των Αγίων Πάντων
Η Μονή Βαρλαάμ ή Μονή των Αγίων Πάντων είναι ανδρικό μοναστήρι στα Μετέωρα, στην κορυφή απότομου βράχου. Βρίσκεται απέναντι από την Μονή Μεγάλου Μετέωρου και στέκεται γαλήνιο σε ύψος 373 μέτρων.
Είναι ένα από τα έξι μοναστήρια που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Η Μονή Βαρλαάμ οφείλει το όνομά της στον ασκητή Βαρλαάμ, ο οποίος πρώτος κατοίκησε τον βράχο το 14ο αι. Η ιστορία της μονής αρχίζει ουσιαστικά από τις αρχές του 16ου αι., όταν στο βράχο εγκαταστάθηκαν και οργάνωσαν το κοινόβιό τους οι Γιαννιώτες αδελφοί Νεκτάριος και Θεοφάνης οι Αψαράδες, γόνοι παλιάς βυζαντινής οικογένειας της Ηπείρου.
Σημαντική για την ιστορική διαδρομή της μονής υπήρξε η συμβολή του μοναχού Χριστοφόρου, ο οποίος κατά τη διάρκεια του 18ου αι. ταξινόμησε το πολύτιμο αρχείο της και αντέγραψε πλήθος ιστορικών κειμένων. Το μοναστήρι χάρη στην οικονομική ευρωστία του διακρίθηκε τόσο στην πνευματική προκοπή, όσο και στη συμμετοχή στους εθνικούς αγώνες ως τα τελευταία χρόνια.
Η εντυπωσιακή Μονή του Τιμίου Προδρόμου
Η Μονή του Τιμίου Προδρόμου, «κρυμμένη» σε έναν κάθετο βράχο, στέκει αγέρωχη και προκαλεί δέος στους επισκέπτες. Έγινε ορμητήριο του Κολοκοτρώνη και νοσοκομείο στον Αγώνα του 1821 και αναμφίβολα πρόκειται για ένα από τα ομορφότερα μοναστήρια στην Ελλάδα.
Απορίας άξιον είναι το γεγονός της κατασκευής του πριν από πέντε ολόκληρους αιώνες, στο Φαράγγι του Λούσιου στην Αρκαδία, μέρος το οποίο συχνά αποκαλείται και ως Άγιο Όρος της Πελοποννήσου, αφού η περιοχή είναι γεμάτη μοναστήρια και ασκητήρια.
Η Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου είναι ένα από τα ιστορικότερα μοναστήρια σε μια περιοχή εξαιρετικού φυσικού κάλλους, όπου ρέει ο ποταμός Λούσιος, που σύμφωνα με τη μυθολογία πήρε το όνομά του από τον νεογέννητο Δία, καθώς στα νερά του τον έλουσαν οι νύμφες.
Την περίοδο της επανάστασης το μοναστήρι μετατράπηκε σε ορμητήριο του Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα και των οπλαρχηγών της Πελοποννήσου, ενώ παράλληλα λειτουργούσε και ως νοσοκομείο, με τους μοναχούς να φροντίζουν τα τραύματα των επαναστατών.
Αποτελεί σημαντικό πνευματικό κέντρο της περιοχής. Διαθέτει μια συλλογή εκατοντάδων βιβλίων και κάθε χρόνο εκατοντάδες πιστοί επισκέπτονται το εντυπωσιακό μοναστήρι για να προσκυνήσουν και να απολαύσουν την εξαιρετική θέα στο φαράγγι του Λούσιου, από τα μπαλκόνια του που μοιάζουν να αιωρούνται.
Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος
Πάνω σε έναν πανύψηλο βράχο, βορειοδυτικά της Μονής Αγίου Στεφάνου, βρίσκεται σκαρφαλωμένη η Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά σήμερα στα Μετέωρα και από το 1988 συμπεριλαμβάνεται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος είναι το ψηλότερο από όλα τα μοναστήρια των Μετεώρων αλλά και το πιο δυσπρόσιτο να επισκεφτείς. Παλαιότερα η πρόσβαση γίνονταν μόνο με ανεμόσκαλες και ο ανεφοδιασμός με τρόφιμα των μοναχών με δίχτυ. Πλέον υπάρχει μια σκάλα με 140 σκαλοπάτια που δημιουργήθηκαν το 1925 καθώς και ένα τελεφερίκ που προφέρουν πρόσβαση σε αυτούς που θέλουν να επισκεφτούν την Μονή.
Στα παλιά χρόνια επειδή η Ι. Μονή του Μεγάλου Μετεώρου ήταν το κέντρο της μοναχικής πολιτείας, είχε τον μεγαλύτερο αριθμό μοναχών. Η Αγία Τριάδα εκείνα τα χρόνια φιλοξενούσε 7-8 μοναχούς ενώ σήμερα ζουν σ’ αυτή μόνο 4. Ηγούμενος είναι ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Τέτσιος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η Μονή εμφανίζεται στην ταινία του Τζέιμς Μποντ “Για τα μάτια σου μόνο” το 1981, όπως και στην σειρά Το Τατουάζ του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ανδρέα Γεωργίου, το 2018.
Το μοναστήρι της Υπαπαντής του Χριστού
Το μοναστήρι της Υπαπαντής του Χριστού στα Μετέωρα είναι κτισμένο στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου και περισσότερο μοιάζει με «αετοφωλιά». Μπορεί κανείς να το προσεγγίσει μόνο από ένα χωματόδρομο ή με πεζοπορία, ενώ παλιά το ανέβασμα γινόταν από μια κρεμαστή ξύλινη σκάλα.
Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία τα καντήλια της Ιεράς Μονής Υπαπαντής έμειναν σβηστά για πολλά χρόνια, έως ότου ο δραστήριος μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών, Πολύκαρπος το έτος 1930, φρόντισε για την ανακατασκευή λαξευτής σκάλας, με αποτέλεσμα να γίνει πολύ ευκολότερη η άνοδος στο συγκεκριμένο σπήλαιο.
Μάλιστα, το Μάιο του 1948, εξαιτίας της διάβρωσης, έπεσε ένα μεγάλο τμήμα βράχου, με συνέπεια να γίνει πιο προσιτό το σπηλαιώδες μοναστήρι. Σήμερα η συγκεκριμένη λαξευτή σκάλα αριθμεί εκατό σκαλιά.
Πρόκειται για μονή που κατοικήθηκε κατά διαστήματα από λίγους μοναχούς, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν κατά το δυνατόν την υπάρχουσα επιφάνεια και την αύξησαν με την δημιουργία προεξοχών.
Μονή Φιλοσόφου
Βρίσκεται χτισμένη σε μια χαράδρα του Λούσιου, στη δυτική πλευρά του φαραγγιού, 11 χλμ. νοτιοδυτικά της Δημητσάνας, και είναι η πιο ιστορική και παλαιά μονή της Αρκαδίας (10ος αιώνας) και ένα από τα παλαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας.
Πρόκειται για την ιστορική Μονή Φιλοσόφου, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μια μονή ευρύτατα γνωστή σ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό ακόμη, γιατί κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας διατήρησε περίφημη Σχολή, από την οποία βγήκαν επιφανείς άνδρες.
Ιδρύθηκε το 963 από τον Ιωάννη Λαμπαρδόπουλο, τον επονομαζόμενο “φιλόσοφο”, γραμματέα του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά. Από την επωνυμία αυτή του ιδρυτού της πήρε η Μονή το όνομά της.
Το σημείο στο οποίο βρίσκεται είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Μοιάζει γατζωμένη στο τοίχωμα μιας άγριας χαράδρας, 200 μέτρα πάνω από την κοίτη του ποταμού Λούσιου. Από απόσταση δεν ξεχωρίζει από τα βράχια.
Πρόκειται για ένα θαυμαστό δείγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής του 10ου αιώνα με αξιόλογες τοιχογραφίες. Η Μονή Φιλοσόφου είναι γνωστή και ως “Κρυφό Σχολειό”, γιατί σύμφωνα με την παράδοση λειτουργούσε εκεί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σχολείο που αργότερα εξελίχθηκε – στη Νέα Μονή – σε σημαντική ιερατική σχολή.
Η Μονή γνώρισε μεγάλη άνθηση μέχρι το 1691 οπότε και κτίσθηκε η Νέα Μονή, χωρίς όμως να εγκαταλειφθεί η παλαιά.
Σήμερα η Μονή, στέκεται σιωπηλή στον υπερήφανο βράχο της, αναπολεί την παλαιά της δόξα και στο πείσμα του χρόνου διατηρεί την αίγλη και τους παλιούς θρύλους της.
Ανηφορίζοντας από το Λεωνίδιο προς τον Κοσμά, η στροφή στο 10ο χιλιόμετρο, επιφυλάσσει πάντα τα ίδια συναισθήματα… Όσες φορές και αν έχει κάνει κανείς αυτή τη διαδρομή… Έκπληξη, εντυπωσιασμός, δέος.
Ψηλά στον κοκκινόβραχο του Πάρνωνα, σε ύψος 650 μέτρων, βρίσκεται γατζωμένη η κάτασπρη Μονή της Παναγίας της Έλωνας. Είναι να απορείς πως κατόρθωσαν, όχι μόνο να φθάσουν άνθρωποι εκεί, αλλά και να κτίσουν και να ζήσουν για χρόνια μακριά -πολύ μακριά- από το σήμερα!
Η ιστορία της Μονής πάει πολύ πίσω στους αιώνες. Το 1300, με βάση το ιστορικό, οι βοσκοί της περιοχής έβλεπαν σε ένα δυσπρόσιτο σημείο της πλαγιάς του Πάρνωνα ένα φως. Αρχικά δεν του έδωσαν σημασία, η συνέχιση του φαινομένου όμως όξυνε την περιέργεια τους με αποτέλεσμα να καταφύγουν στον επίσκοπο Ρέοντος και Πραστού. Ο επίσκοπος συγκέντρωσε το χωριό και επιχείρησαν να δώσουν μία εξήγηση στο αξιοπερίεργο περιστατικό. Το αποτέλεσμα ήταν να αντιληφθούν ότι επρόκειτο για το φως ενός καντηλιού, το οποίο ήταν αναμμένο μπροστά από μία εικόνα. Το ύψος, όμως, που βρισκόταν η εικόνα καθιστούσε αδύνατη κάθε προσπάθεια προσέγγισής της.
Μετά τις προσευχές τους η εικόνα κατέβηκε σε χαμηλότερο σημείο και οι τολμηρότεροι παρευρισκόμενοι σκαρφάλωσαν στο βουνό και διαπίστωσαν ότι ήταν μία εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας. Στη συνέχεια έχτισαν ένα πρόχειρο ξύλινο εκκλησάκι, όπου και τοποθέτησαν την εικόνα, ενώ για την πρόσβαση σε αυτό κατασκευάστηκε σχοινένια σκάλα. Στην περιοχή που βρέθηκε η εικόνα ασκήτευαν δύο μοναχοί, ο Καλλίνικος και ο Δοσίθεος. Ο επίσκοπος τους ζήτησε να εγκατασταθούν στο ακριβές μέρος όπου βρέθηκε η εικόνα. Με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής οι δύο μοναχοί δεν άργησαν να κατασκευάσουν ένα μικρό εκκλησάκι και δύο κελιά, δημιουργώντας ουσιαστικά τη μονή. Με βάση παραδόσεις αλλά και στοιχεία από χειρόγραφα οι δύο μοναχοί βρήκαν φριχτό τέλος στα χέρια δύο Τούρκων.
Με βάση την ίδια παράδοση οι δύο σφαγείς έχασαν την όραση τους, όταν επιχείρησαν να συλήσουν το ναό της μονής και την ξαναβρήκαν μόνο μετά τις ικεσίες των κατοίκων του γειτονικού Κοσμά.
Μονή Προυσού
Δεν γίνεται να επισκεφθείτε την Ευρυτανία και να µη φθάσετε µέχρι τον Προυσό και την «Αρχόντισσα της Ρούµελης». H Ιερά Μονή της Παναγιάς της Προυσιώτισσας βρίσκεται στις νοτιοδυτικές παρυφές της Καλιακούδας, στη σκιά του χωριού Προυσός και µοιάζει σαν να κρέµεται πάνω στον γκρεµό…
Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στην Παναγία, καθώς εκεί βρέθηκε η εικόνα της. Η Παναγία λέγεται πως θεράπευσε τον φυματικό Γεώργιο Καραϊσκάκη και αυτός έντυσε τη θαυματουργή εικόνα με χρυσό. Σύμφωνα με την παράδοση, η θαυματουργή εικόνα προέρχεται από την Προύσα της Μικράς Ασίας και είναι δημιούργημα του Ευαγγελιστή Λουκά.
Την περίοδο της εικονομαχίας ο αυτοκράτορας Θεόφιλος έδωσε εντολή να βρεθούν και να καταστραφούν όλες οι εικόνες. Οι πιστοί για να τη σώσουν τη μετέφεραν στη Στερεά Ελλάδα. Στη διαδρομή όμως η εικόνα χάθηκε και κάποιοι βοσκοί τη βρήκαν στη σπηλιά όπου τελικά θεμελιώθηκε η μονή. Όταν μαθεύτηκε η εύρεση της εικόνας ο Διονύσιος, ένας από αυτούς που είχαν αναλάβει να τη μεταφέρουν, έσπευσε στο Καρπενήσι.
Καθώς επέστρεφε με την εικόνα, νύχτωσε και ο Διονύσιος με τη συνοδεία του έπεσαν κοιμηθούν. Το επόμενο πρωί η εικόνα είχε εξαφανιστεί. Τότε, σαν όραμα, ακούστηκε μια μυστηριώδης φωνή που έλεγε ότι η επιθυμία της εικόνας ήταν να παραμείνει στο σημείο που τη βρήκαν οι βοσκοί. Έτσι χτίστηκε η μονή του Προυσού.
Από την περίοδο της τουρκοκρατίας λειτουργούσε η Σχολή Ελληνικών Γραμμάτων, η οποία σώζεται πλήρως αναστηλωμένη. Με τη μονή όμως σχετίζεται και ο στρατηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης, καθώς εκεί είχε το στρατηγείο του και περνούσε αρκετό χρόνο, όσο δεν βρισκόταν στα πεδία των μαχών. Έξω από τη μονή υψώνονται δύο κάστρα, οι λεγόμενοι «πύργοι του Καραϊσκάκη». Ήταν πολεμίστρες που ήλεγχαν τη γύρω περιοχή.
Κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες φθάνουν στη μονή για να προσκυνήσουν ή να θαυμάσουν την παράδοση και το τοπίο. Κάποιοι επιλέγουν να μείνουν και στους ξενώνες της, δίπλα στους φιλόξενους τέσσερις μοναχούς της μονής….
Μονή Κηπίνας
Η Ιερά Μόνη Κηπίνας είναι σίγουρα ένα από τα πιο εντυπωσιακά μοναστήρια της Ηπείρου αλλά και της Ελλάδας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Καλαρρύτες στα Τζουμέρκα της Ηπείρου. Σύμφωνα με μια εκδοχή το όνομα της μονής οφείλεται στους κήπους τους οποίους καλλιεργούσαν οι μοναχοί σε μια βραχώδη και δύσβατη περιοχή. Θεωρείται ότι χτίστηκε κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Εξωτερικά το μοναστήρι θυμίζει αρκετά την ιστορική μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο. Το ακόμη πιο εντυπωσιακό με το συγκεκριμένο μοναστήρι είναι ότι βρίσκεται χτισμένο μέσα σε ένα βράχο, σε μια απότομη πλαγιά πάνω από τον Καλαρρύτικο ποταμό. Φτάνοντας κανείς στην είσοδο μαγεύεται από την καθηλωτική ομορφιά και την επιβλητικότητα των βουνών και εντυπωσιάζεται με το πώς χτίστηκε το μοναστήρι κυριολεκτικά μέσα στο βράχο.
Μέσα στη μονή ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να δει τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα, ενώ κυριεύεται από ένα αίσθημα κατάνυξης. Στο ναό υπάρχει επίσης μια ξύλινη πόρτα η οποία οδηγεί μέσα στο σπήλαιο, μέρος που αποτέλεσε και το καταφύγιο επί Τουρκοκρατίας.
Όποιος έχει την τύχη να βρεθεί εκεί φεύγει από το μοναστήρι εντυπωσιασμένος και έχοντας την αίσθηση της γαλήνης την οποία δημιουργεί η φωλιασμένη στο βράχο μονή.
Μέγα Σπήλαιο
Το Μέγα Σπήλαιο, το ιστορικό μοναστήρι των Καλαβρύτων, είναι ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας στον Ελληνικό χώρο.
Βρίσκεται δέκα χιλιόμετρα βορειανατολικά των Καλαβρύτων στο δρόμο που ενώνει την εθνική οδό Πατρών – Αθηνών με τα Καλάβρυτα, και είναι κτισμένο στο άνοιγμα ενός μεγάλου φυσικού σπηλαίου (απ’ όπου και το όνομα του) της οροσειράς του Χελμού, επάνω από την απότομη χαράδρα του Βουραϊκού ποταμού, σε υψόμετρο 899 μέτρων. Απόλυτα εναρμονισμένο με το άγριο και εντυπωσιακό τοπίο της περιοχής το οκταώροφο συγκρότημα της Μονής καθηλώνει και τον πιο αδιάφορο επισκέπτη. Το καθολικό της Μονής σκαμμένο στο βράχο, είναι ναός σταυροειδής, εγγεγραμμένος με δύο νάρθηκες. Ο κύριος ναός έχει τοιχογραφίες του 1653, αξιόλογα μαρμαροθετήματα στο δάπεδο, ξυλόγλυπτο τέμπλο κ.λ.π. ενώ στο νάρθηκα οι τοιχογραφίες ανάγονται στις αρχές του 19ου αιώνα.
Η Μονή, η οποία θεωρείται η αρχαιότερη στην Ελλάδα, κτίστηκε το 362 μ.Χ. από τους Θεσσαλονικείς αδερφούς μοναχούς, Συμεών και Θεόδωρο. Ενώ οι δύο αδελφοί βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα, είδαν ο καθένας ξεχωριστά μια οπτασία με την εντολή να μεταβούν στην Αχαΐα και να βρουν την Ιερή Εικόνα της Παναγίας από μαστίχα και κερί, φιλοτεχνημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά.
Υστέρα από αλλεπάλληλες περιπλανήσεις και αποκαλυπτικά όνειρα, συνάντησαν εδώ το 362 μ.Χ. την κόρη Ευφροσύνη, βοσκοπούλα από το χωριό Γαλατά (Ζαχλωρού). Η Ευφροσύνη τους οδήγησε στο σπήλαιο που βρισκόταν η αναζητούμενη Ιερή Εικόνα, την οποία είχε ανακαλύψει νωρίτερα η ίδια θεία Βουλή, και με την οδηγία ενός τράγου από το κοπάδι της, που πήγαινε στο σπήλαιο για να πιει νερό από την πηγή που βρισκόταν εκεί. Η πηγή αυτή του σπηλαίου – μαρμάρινη κατόπιν – αποτελεί σήμερα, το γνωστό με το όνομα «η Πηγή της Κόρης», άγιασμα, ενώ η Ευφροσύνη τιμάται ως Αγία.
Το Μουσείο της Μονής εκτός από τα σημαντικά κειμήλια της Ελληνικής επανάστασης, διαθέτει ένα σπάνιο λάβαρο με τις μορφές τριών βυζαντινών αυτοκρατόρων, σιγγίλια, χειρόγραφα με εξαίρετες μικρογραφίες, πολύτιμους χρυσούς σταυρούς με Τίμιο Ξύλο, χαλκογραφίες, προσωπογραφίες, Ευαγγέλια σε περγαμηνές, το ωμοφόριο του Χρύσανθου Νοταρά, χρυσοκέντητους Επιτάφιους, αντιμήνσια, βυζαντινές εικόνες μεγάλης αξίας κ.α.
Με τον νέο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Γερμανίας CDU/CSU και πρόεδρο τoυ CDU, Φρίντριχ Μερτς, συναντήθηκε νωρίτερα σήμερα ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης στο περιθώριο της 58ης Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου επιβεβαιώνοντας τη βούληση για στενή συνεργασία με τα κόμματα της Χριστιανικής Ένωσης υπό τη νέα τους ηγεσία και στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Μάλιστα, εξέφρασε την εκτίμησή του για τις θετικές απόψεις του συνομιλητή του σε ευρωπαϊκά θέματα και σε ζητήματα ιδιαίτερου ελληνικού ενδιαφέροντος, όπως σημειώνουν κυβερνητικές πηγές.
Επί τάπητος τέθηκαν οι προοπτικές των ελληνογερμανικών σχέσεων με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ενημερώνει το συνομιλητή του για την ελληνική ενεργειακή πολιτική στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Νωρίτερα, ο πρωθυπουργός είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό της Βαυαρίας, Μάρκους Σόντερ. Παράλληλα, είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει στο περιθώριο της συζήτησης με θέμα “Stemming the Illiberal Tide: The Global Challenge of Eroding Democracy” που έγινε στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφάλειας στο Μόναχο και με τον ιδρυτή της Microsoft Μπιλ Γκέιτς.
“Πριν από 11 χρόνια η Ελλάδα αντιμετώπισε μεγάλη οικονομική κρίση, μεγάλη λιτότητα και κοινωνική δυσαρέσκεια. Μετά το 2015 είχαμε μία κυβέρνηση συνασπισμού ανάμεσα σε ένα κόμμα της Αριστεράς και ένα κόμμα της Δεξιάς, πολύ μέτρια, εάν μου επιτρέπεται να πω, η οποία προσπάθησε να ελέγξει τα ιδιωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και να επηρεάσει την δικαιοσύνη, ωστόσο οι θεσμοί της Δημοκρατίας άντεξαν“, σημείωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ερωτηθείς για το λαϊκισμό και το παράδειγμα της Ελλάδος κατά την προηγούμενη 10ετία, σε συζήτηση με θέμα “Stemming the Illiberal Tide: The Global Challenge of Eroding Democracy” στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφάλειας στο Μόναχο.
Ο κ. Μητσοτάκης εκτίμησε πως κόμματα, που ρέπουν προς το λαϊκισμό μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνα, όταν κερδίσουν και δεύτερη συνεχόμενη εκλογή, κάτι, που, όπως είπε χαρακτηριστικά, αποτρέψαμε το 2019. “Στο τέλος της ημέρας όλα αφορούν στην εκπλήρωση των προεκλογικών μας εξαγγελιών, να φέρνεις αποτελέσματα, και για αυτό η κυβέρνησή μας είναι ακόμη δημοφιλής. Καταφέραμε να γυρίσουμε σελίδα ως χώρα, πλέον είμαστε ισχυρότεροι πολιτικά, θεσμικά και οικονομικά“, είπε ο πρωθυπουργός.
Η ψηφιοποίηση του Κράτους η πλέον επιτυχής μεταρρύθμιση
“Η τεχνολογία μπορεί να έχει πολύτιμο ρόλο κατά την απλοποίηση της σχέσης κράτους – πολίτη – επιχειρήσεων. Στην Ελλάδα η πλέον επιτυχής μεταρρύθμιση ήταν η ψηφιοποίηση του Κράτους και η δυνατότητα να μην παρεμβαίνει ο ανθρώπινος παράγοντας, ο οποίος συχνά μπορεί να καταστεί πηγή διαφθοράς. Και αυτό έχει τονώσει την εμπιστοσύνη προς το Κράτος, γιατί σεβόμαστε τον χρόνο των πολιτών δεν τους υποβάλλουμε σε αχρείαστες γραφειοκρατικές διαδικασίες, πρόκειται για μία τελείως διαφορετική λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης”, υπογράμμισε ο πρωθυπουργός.
Ο Έλληνας Ολυμπιονίκης ετοιμάζεται να γράψει ιστορία, κατακτώντας ακόμη ένα χρυσό μετάλλιο.
Ο Λευτέρης Πετρούνιας έκανε το πρώτο βήμα για να γράψει ιστορία στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής.
Ο κορυφαίος αθλητής των κρίκων αγωνίστηκε στον σημερινό προκριματικό με ένα πρόγραμμα υψηλής δυσκολίας έκανε εκπληκτική εκτέλεση και συγκέντρωσε 15.100 που ήταν και η ψηλότερη στον προκριματικό των κρίκων.
Την Κυριακή το απόγευμα (21/8) θα πάει να γράψει ιστορία με ένα ακόμη χρυσό, καθώς αν το κατακτήσει θα γίνει μόλις ο δεύτερος αθλητής στην ιστορία της διοργάνωσηςπου θα έχει τον τίτλο του πρωταθλητή έξι φορές σε ένα όργανο, μαζί με τον Ούγγρο Κρίστιαν Μπέρκι (στον πλάγιο ίππο).
Ο Πετρούνιας έχει κατακτήσει πέντε χρυσά μετάλλια στους κρίκους και είναι στη δεύτερη θέση όλων των εποχών, μαζί με τον Βλάσση Μάρα που είχε πέντε στο μονόζυγο.
Αναλυτικά οι βαθμολογίες των Ελλήνων ανά όργανο στα προκριματικά
