Δύσκολες ώρες για την Ζωζώ Σαπουντζάκη που θρηνεί για την απώλεια του συντρόφου της
Δύσκολες ώρες για την Ζωζώ Σαπουντζάκη καθώς ο επί 27 χρόνια σύντροφός της, Πύρρος Αναγνωστόπουλος, έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή (30-01-2026). Την είδηση έκανε γνωστή ανιψιός του, μέσα από ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook.
Ζωζώ Σαπουντζάκη και Πύρρος Αναγνωστόπουλος ήταν μαζί από το 1999. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Η αγάπη τους, όπως έλεγαν άνθρωποι από το περιβάλλον τους, έδειχνε να δυναμώνει στο πέρασμα των χρόνων. Κάτι που αποτύπωναν και οι δηλώσεις που έκαναν κατά καιρούς. Πλέον η δημοφιλής ηθοποιός είναι συντετριμμένη και προσπαθεί να βρει παρηγοριά στα λόγια και στη στήριξη, στενών συγγενών και φίλων της.
Όπως λένε πηγές από το περιβάλλον της 92χρονης ηθοποιού, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, έχασε ένα κομμάτι του εαυτού της με τον θάνατο του Πύρρου Αναγνωστόπουλου. Τον άνθρωπο που την έκανε να αισθάνεται σιγουριά και ασφάλεια.
«Όλα ωραία μόνο που κάνανε κόντρες για το ποιος θα φύγει πρώτος για το μακρινό ταξίδι! Και μαντέψτε… μόλις κέρδισε ο αγαπημένος μου θείος. Έφυγε πρώτος!» έγραψε χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του ο ανιψιός του Πύρρου Αναγνωστόπουλου.
Το περασμένο διάστημα όταν η Ζωζώ Σαπουντζάκη νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο λόγω αναπνευστικού προβλήματος, είχε γίνει γνωστό ότι στο νοσοκομείο νοσηλευόταν και ο Πύρρος Αναγνωστόπουλος με κινητικά προβλήματα. Η 92χρονη ηθοποιός ευελπιστούσε πως και οι δύο θα ξεπεράσουν τα προβλήματά τους.
«Δεν είναι μόνο η αγάπη που έχουμε, είναι το δέσιμο που έχει αναπτυχθεί όλα αυτά τα χρόνια. Είμαστε ένα. Νιώθω πολύ ευχάριστα που με θέλει δίπλα της, είναι ωραία η ζωή μας με τη Ζωζώ» είχε πει παλαιότερα ο Πύρρος Αναγνωστόπουλος, σε δηλώσεις του στο OPEN.
Δείτε το βίντεο:
Η Ζωζώ είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Ή Ζωζώ ή Πύρρος, είναι το ίδιο, σαν να έχουμε μια σύνδεση εσωτερική. Είμαστε πάντα μαζί. Ένας άνθρωπος που έχει δεθεί τόσο με κάποιον άλλον, πάντα φροντίζει για το καλό του άλλου. Όταν υπάρχει αγάπη, το μόνο που θες είναι να περνά ο άνθρωπός σου καλά και να τον φροντίζεις», είχε συμπληρώσει τον Φεβρουάριο του 2024.
Σε παλαιότερη συνέντευξή της στην εκπομπή «Happy Day» η Ζωζώ Σαπουντζάκη είχε αναφερθεί στο σύντροφό της λέγοντας: «Είμαι με έναν άνθρωπο πολλά χρόνια τώρα. Είναι ένας άνθρωπος που με καταλαβαίνει, που ξέρει πως είμαι, με εμπιστεύεται και είναι πολύ ωραίο πράγμα».
Στον συνεχιζόμενο διάλογο γύρω από τον ορισμό του ιδανικού γυναικείου σώματος, η Κέλι Μπρουκ ξεχωρίζει ως σύμβολο αυθεντικότητας.
Με ύψος 168 εκατοστά, γοφούς 92 εκατοστών, στήθος 99 εκατοστών και μέση 69 εκατοστών, ενσαρκώνει την έννοια της φυσικής ομορφιάς. Πέρα από τις αναλογίες της, τα παπούτσια νούμερο 40 την “προσγειώνουν” σε μια πραγματικότητα αμόλυντη από τις πιέσεις των τεχνητών παρεμβάσεων.
Σε μια εποχή που οι κοινωνικές νόρμες συχνά υπαγορεύουν αυστηρά πρότυπα ομορφιάς, η Κέλι Μπρουκ παραμένει ακλόνητη στην απόφασή της να μην υποκύψει. Μέσα σε έναν κόσμο όπου οι αισθητικές επεμβάσεις πολλαπλασιάζονται, αποτελεί ζωντανό παράδειγμα της διαχρονικής γοητείας του φυσικού.
Η ακλόνητη αυτοπεποίθησή της αγγίζει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, αμφισβητώντας την κυρίαρχη αντίληψη πως η ομορφιά πρέπει να συμμορφώνεται με προκαθορισμένα πρότυπα.
Η δημοτικότητά της ξεπερνά την εξωτερική εμφάνιση, αντικατοπτρίζοντας μια ευρύτερη πολιτισμική στροφή προς την αποδοχή της μοναδικότητας και της αυθεντικότητας.
Η στάση της Κέλι Μπρουκ υπέρ της φυσικής ομορφιάς λειτουργεί ως κάλεσμα αφύπνισης σε μια εποχή που κυριαρχείται από ψηφιακά φιλτραρισμένη “τελειότητα”. Επιλέγοντας να γιορτάζει το σώμα της όπως είναι, όχι μόνο σπάει τα συμβατικά πρότυπα, αλλά εμπνέει και άλλους να αγκαλιάσουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους με περηφάνια.
Στην ουσία, το ταξίδι της Κέλι Μπρουκ ενσαρκώνει την αιώνια αλήθεια ότι η πραγματική ομορφιά δεν βρίσκεται στην ομοιομορφία, αλλά στην ανεπιτήδευτη έκφραση του αυθεντικού εαυτού μας.
Από τους εμπνευσμένους ρολίστες του χρυσού ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας ο Ράλλης Αγγελίδης.
Υποδύθηκε πλήθος δεύτερων ρόλων στην μεγάλη εποχή του κινηματογράφου μας και τους επένδυσε μοναδικά, με το έξοχο λυρικό – κωμικό του κύτταρο.
Του Πάνου Αβραμόπουλου
Παράλληλα με την άρτια και εμπνευσμένη σκηνική του παρουσία ο Ράλλης Αγγελίδης, είχε και έναν εξαιρετικά κωμικό σωματότυπο – μεγαλόσωμος και γεροδεμένος, που του επέτρεπε να βγάζει άνετα αδρές γραμμές, γονιμοποιημένες ωστόσο με ατελείωτες δόσεις χιούμορ, που απέσπασαν την αγάπη μας και το ατελείωτο χειροκρότημά μας.
Δείτε το βίντεο:
Τον απολαύσαμε έτσι να υποδύεται με ηθική ενάργεια, τον ταβερνιάρη στην επική ταινία μας «Ο μεθύστακας», με τον ανεπανάληπτο Ορέστη Μακρή, τον σερβιτόρο στην κωμωδίας μας «Η ωραία των Αθηνών», με την μοναδική Γεωργία Βασιλειάδου, τον ενωμοτάρχη στην «Αρπαγή της Περσεφόνης», τον επιλοχία «Στα κωθώνια του Συντάγματος», τον πατέρα του γαμπρού μιας εκ των τριών ανεψιών της θείας Γεωργίας Βασιλειάδου, στην έξοχη κωμωδία μας «Η θεία από το Σικάγο», τον ενεχυροδανειστή στον «Γυναικά», τον επιβλητικό και μεγαλοπρεπή νομικό σύμβουλο τράπεζας, στην αξεπέραστη κωμωδία μας, «Μια ζωή την έχουμε», με τους λατρεμένους μας Τάκη Χόρν, Υβόν Σανσόν, Χρήστο Τσαγανέα, Περικλή Χρηστοφορίδη κ.α., τον γιατρό στην σπουδαία επίσης κωμωδίας μας «Ο θησαυρός του μακαρίτη», με τους ανεπανάληπτους Νίκο Ρίζο, Βασίλη Αυλωνίτη, Ξένια Καλογεροπούλου, Στέφανο Ληναίο και Γεωργία Βασιλειάδου, τον σκερτσόζο καπετάνιο στην ταινία «Καπετάνιος για κλάματα», τον συμβολαιογράφο στην «Σχολή για σοφερίνες» και σε πολλούς άλλους ακόμα ρόλους, κατά βάση κωμικούς, που τους κόσμησε κυριολεκτικά, με το ευγενές και πολυδύναμο κωμικό του κύτταρο.
Ο Ράλλης Αγγελίδης υπήρξε παιδί του ποντιακού ελληνισμού και είδε το φως της ζωής στην Οδησσό της Ρωσίας – της οποίας κόμιζε τα εμπνευσμένα πολιτισμικά της σπέρματα, με την ξεχωριστή διαχρονικά πνευματικά άνθηση της Οδησσού – το 1902. Εκδηλώνοντας ιδιαίτερη αγάπη για την τέχνη και το θέατρο, με την αποπεράτωση των γυμνασιακών του σπουδών και αφότου είχε κάνει βασικές δραματικές σπουδές, ρίχτηκε ευθύς στην αρένα του θεάτρου. Και ειδικά από τα μέσα της δεκαετίας του ΄30, συμμετείχε ενεργά σε οπερέτες και επιθεωρήσεις, που μεσουρανούσαν τότε και ανέδειξαν παραδειγματικά τις υψηλές λυρικές του αρετές.
Την δεκαετία του ΄40 ο Ράλλης Αγγελίδης ήλθε με την οικογένειά του στην Αθήνα και συνεργάστηκε ευρέως με το θεατρικό σχήμα του «Ακροπόλ», όπου ανέδειξε και κει το σπουδαίο υποκριτικό του τάλαντο. Πρόβα τζενεράλε στην μεγάλη οθόνη έκανε το 1939, με την ταινία «Νύχτα χωρίς ξημέρωμα», για να κλείσει την κινηματογραφική του αυλαία το 1966. Η συγκομιδή του Ράλλη Αγγελίδη στον κινηματογράφο προσμετρά 59 ταινίες, που είναι διάστικτες όλες, από το εμπνευσμένο λυρικό του τάλαντο.
Στην προσωπική του ζωή ο Ράλλης Αγγελίδης, δεν είχε κάνει οικογένεια, έχοντας ανίψια από την αδελφή του, που διέμενε στην Πάτμο. Ήταν μόνιμος κάτοικος Κηφισιάς και συνεδέετο με αδιάρρηκτους φιλικούς δεσμούς, με την Γεωργία Βασιλειάδου και τη Ρένα Ντόρ. Στη δύση της ζωής του υπέφερε από σάκχαρο, με αποτέλεσμα να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των κάτω άκρων το 1972. Το ΄73 πούλησε το σπίτι του στην Κηφισιά και προσέφυγε στην αδελφή του στην Πάτμο, για να πεθάνει ένα χρόνια αργότερα το 1974, οπότε και ετάφη στην Πάτμο. Το άγγελμα του θανάτου του προξένησε άφατη θλίψη στο φάσμα του θεάτρου και του κινηματογράφου, διότι υπήρξε πέρα από πολυτάλαντος δραματικά και πολύ αγαπητός ως καλλιτέχνης !
1951 Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν, Προπαντός ψυχραιμία
1952 Δυο κωθώνια στο ναυτικό!
1953 Ο Κοκοβιός, Ο γενίτσαρος
1954 Η ωραία των Αθηνών, Χαρούμενο ξεκίνημα
1955 Η κάλπικη λίρα, Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, Πιάσαμε την καλή, Γλέντι, λεφτά κι αγάπη, Το οργανάκι του Αττίκ, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο
1956 Αρπαγή της Περσεφόνης, Η καφετζού, Τα κωθώνια του συντάγματος
1957 Η θεία απ’ το Σικάγο, Της νύχτας τα καμώματα, Ο γυναικάς, Κατά λάθος μπαμπάς,
Μανούλα, θέλω να ζήσεις
1958 Μια ζωή την έχουμε , Χαρούμενοι αλήτες, Το νησί της σιωπής, Οι καβγατζήδες, Μια λατέρνα μια ζωή, Κάθε εμπόδιο για καλό, Η φτώχεια θέλει… καλοπέραση!, Αδέκαροι ερωτευμένοι
1959 Έγκλημα στο Κολωνάκι, Ο θησαυρός του μακαρίτη, Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι, Ο Θύμιος τα ‘κανε θάλασσα, Να πεθερός, να μάλαμα, Ήρωες της γκάφας, Έρωτας με δόσεις, Ανθισμένη αμυγδαλιά
1960 Χίλιες παρά μία νύχτες, Πλούσιοι χωρίς λεφτά, Μετά την αμαρτία, Το κλωτσοσκούφι
1961 Η ζωή μου αρχίζει με σένα, Το έξυπνο πουλί, Ο παλικαράς, Καπετάνιος για κλάματα, Το δράμα μιας αμαρτωλής, Ο θάνατος του παλικαριού
1962 Δουλειές του ποδαριού, Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης, Ο άντρας της γυναίκας μου, Κορόιδο γαμπρέ, Γαμπρός για κλάματα, Του Κουτρούλη ο γάμος, Οι τρεις σωματοφύλακες
1963 Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, Το τυχερό πανταλόνι, Οι σκανδαλιάρηδες , Ο ανιψιός μου ο Μανώλης, Ευτυχώς χωρίς δουλειά, Ένας βλάκας… με πατέντα!, Οι δύο αλεπούδες, Αμαρτωλά χέρια
1964 Ο πολύτεκνος, Σχολή για σοφερίνες, Ό,τι θέλει ο λαός,Έξω φτώχεια και καλή καρδιά
1966 Πλήγωσες την αγάπη μου
1968 Ένας κλέφτης με φιλότιμο
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
Οι άντρες βρίσκουν κάποια πράγματα στις γυναίκες ακαταμάχητα, αλλά δεν πρόκειται να στο πούνε ποτέ.
Βλέπεις, είναι αρκετά εγωιστές και δε θέλουν να πιστεύουν ότι τους έχεις στο χέρι.
Αλλά εσύ διαβάζοντάς τα θα μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις ανάλογα και να πετύχεις αυτό που θέλεις. Οπότε πάμε να δούμε ποια είναι αυτά. Ξέρω ανυπομονείς και εσύ!
1. Καλοσύνη. Και ποιος μπορεί να αντισταθεί. Όχι, όμως η υπερβολική. Όλα με μέτρο.
2. Ο τρόπος που έχουν να γλιστράνε από τις περίεργες καταστάσεις. Μάλλον θα το ήθελαν και αυτοί αυτό το χάρισμα.
3. Τα νύχια. Και όμως! Όχι τα υπερπαραγωγές, αλλά τα προσεγμένα, που γρατζουνάν λίγο!
4. Η συναισθηματική κατάσταση. Γενικά οι άντρες δε θέλουν καθόλου τις γυναίκες με αρνητική διάθεση, σύμφωνα με μία έρευνα.
5. Η οικονομική κατάσταση. Και εδώ είναι που καταρρίπτονται οι μύθοι ότι γυναίκες θέλουν πλούσιους άντρες. Συμβαίνει και το αντίστροφο!
6. Η αυτοπεποίθηση. Όταν ξέρεις τι αξίζεις και το δείχνεις. Ποιος μπορεί να σου αντισταθεί τότε!
7. Η σχέση σου με τις υπόλοιπες γυναίκες. Αν είσαι εχθρική προς τις άλλες γυναίκες θα το καταλάβει και δε θα σε θέλει.
8. Το στιλ. Και όμως είναι ένα από τα βασικά στοιχεία που κοιτάει ένας άντρας.
9. Τα παπούτσια. Εδώ δεν υπάρχει ένα στάνταρ. Είναι ανάλογα τον άντρα! Αλλά στους περισσότερους αρέσουν να είναι μοδάτα.
10. Οι φίλες σου. Και όμως, οι φίλες σου είναι σημαντικές για έναν άντρα. Δείχνουν σταθερότητα και ότι δεν αλλάζεις τους φίλους έτσι απλά.
11. Τα εξώπλατα. Ναι, τα βρίσκουν πολύ σέξι!
12. Το γέλιο σου. Όχι το χαμόγελο, αν και μεταξύ μας και αυτό τους αρέσει, αλλά το δυνατό σου γέλιο. Εκεί που εκφράζεις αυτό που αισθάνεσαι χωρίς ντροπές.
13. Η αίσθηση του χιούμορ σου. Το χιούμορ είναι γοητευτικό σε οποιοδήποτε από τα δύο φύλα.
14. Οι φιλοδοξίες σου. Αν έχεις φιλοδοξίες να τις δείχνεις, είναι πολύ ελκυστικές για τους άλλους!
Πρεμιέρα γεμάτη συγκίνηση για την Κατερίνα Καραβάτου
Με έντονες συγκινήσεις, απρόσμενες εμφανίσεις και νοσταλγικές αναμνήσεις ξεκίνησε σήμερα, Σάββατο 31 Ιανουαρίου, η εκπομπή Σαββατοκύριακο Παρέα για την Κατερίνα Καραβάτου. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της πρεμιέρας, η παρουσιάστρια βρέθηκε αντιμέτωπη με εκπλήξεις που δεν της άφησαν περιθώριο να κρύψει τη συγκίνησή της.
Οι ευχές από πρόσωπα-σταθμούς της τηλεοπτικής της πορείας
Η αρχή έγινε με μια απρόσμενη εμφάνιση στο video wall. Ο Κρατερός Κατσούλης και η Μαρία Ηλιάκη, με τους οποίους η Κατερίνα Καραβάτου έχει συνεργαστεί στο παρελθόν, εμφανίστηκαν ξαφνικά για να της ευχηθούν καλή αρχή και καλή επιτυχία στο νέο της τηλεοπτικό βήμα. Οι δυο τους, που φέτος παρουσιάζουν μαζί την εκπομπή Νωρίς Νωρίς στην ΕΡΤ, μίλησαν με αγάπη και χιούμορ για τη συνεργασία τους.
Η Μαρία Ηλιάκη δεν δίστασε να θυμηθεί παλιές στιγμές από την εποχή της εκπομπής Κους Κους το μεσημέρι, αποκαλύπτοντας –με χαμόγελο– πως η Κατερίνα συνήθιζε να την εκνευρίζει κρατώντας πάντα στο χέρι της ένα κουδούνι, το οποίο χτυπούσε κάθε φορά που η εκπομπή έβγαινε σε διαφημίσεις.
Η έκπληξη στο πλατό και το κουδούνι-σύμβολο
Πριν προλάβει η παρουσιάστρια να συνέλθει από τις πρώτες εκπλήξεις, ακολούθησε μία ακόμη πιο συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή. Στο πλατό εμφανίστηκε ξαφνικά ο στενός συνεργάτης της, τότε και τώρα, ο Αρτ, κρατώντας στα χέρια του ένα κουτί δώρου και… ένα πακέτο χαρτομάντηλα. Όπως αποδείχθηκε λίγα λεπτά αργότερα, δεν τα είχε φέρει τυχαία, γνωρίζοντας καλά πόσο ευσυγκίνητη είναι η Κατερίνα Καραβάτου.
Μέσα στο κουτί βρισκόταν ένα κουδούνι. Όχι οποιοδήποτε κουδούνι, αλλά το ίδιο κουδούνι που χρησιμοποιούσε η παρουσιάστρια στην εκπομπή «Κους Κους». Ο Αρτ αποκάλυψε πως, όταν η εκπομπή ολοκληρώθηκε, είχε πάρει το κουδούνι από το πλατό ως ενθύμιο, και τώρα, στην πρεμιέρα της νέας της εκπομπής, ήρθε η στιγμή να το επιστρέψει στον «πραγματικό» του κάτοχο.
Δείτε το βίντεο:
Ένα ξεκίνημα με συναίσθημα και αναμνήσεις
Η κίνηση αυτή δεν θα μπορούσε παρά να συγκινήσει βαθιά την Κατερίνα Καραβάτου, η οποία δεν έκρυψε τα δάκρυά της. Η πρεμιέρα της «Σαββατοκύριακο Παρέα» εξελίχθηκε έτσι σε μια γιορτή αναμνήσεων, ανθρώπων και δεσμών που χτίστηκαν με τα χρόνια στην τηλεόραση, δίνοντας έναν ιδιαίτερα ζεστό και ανθρώπινο τόνο σε αυτό το νέο ξεκίνημα.
Ο χώρος τής μονάδας εντατικής θεραπείας είναι ένας χώρος ο οποίος γίνεται αγώνας εντατικός εναντίον τού θανάτου. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό παλεύουν με τον θάνατο που διεκδικεί τον ασθενή, αλλά και ο ασθενής βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση.
Μπροστά του βλέπει τον θάνατο να έρχεται, και αυτό τού αυξάνει την στενοχώρια, συγχρόνως είναι μόνος του, χωρίς την ύπαρξη των αγαπημένων του προσώπων, τα οποία βλέπει ελάχιστα λεπτά τής ώρας.
Τότε βρίσκεται απέναντι στα μεγάλα ερωτήματα τής ζωής και τού θανάτου, τού νοήματος τής ζωής, αλλά εμφανίζονται και οι τύψεις από γεγονότα τού παρελθόντος.
Στον θάλαμο εντατικής θεραπείας υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για την υγεία τού σώματος και την διαφυγή τού θανάτου, αλλά δεν υπάρχει παράλληλο ενδιαφέρον για τα εσωτερικά υπαρξιακά ερωτήματα και τις πνευματικές ανησυχίες τού ασθενούς.
Ο Κληρικός δύσκολα μπορεί να εξασκήσει την ποιμαντική του διακονία. Έτσι, ο ασθενής μόνος του πρέπει να ανανήψειπνευματικά, να δεχθεί τις επισκέψεις τής θείας Χάριτος, ανάλογα με τις προηγούμενες εσωτερικές καταστάσεις.
Στο διαδίκτυο βρήκα ένα κείμενο τού αειμνήστου λαμπρού Εισαγγελικού Λειτουργού Ευάγγελου Κρουσταλάκη, πού έφθασε μέχρι και την θέση τού Εισαγγελέως τού Αρείου Πάγου, με τις νομικές του γνώσεις, αλλά και το ήθος του.
Ο ίδιος περιγράφει την εμπειρία του από την μονάδα εντατικής νοσηλείας στην οποία βρέθηκε μετά από μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση. Γράφει για το «έντονο συναίσθημα απομόνωσης», για την «αίσθηση τής εγκατάλειψης, «τις ατέλειωτες ώρες τής μοναξιάς», τις πολλές σκέψεις πού «κατακλύζουν το μυαλό τού ανθρώπου», και πού ταλανίζουν την ψυχή του.
Στην αρχή τον βοήθησαν οι όμορφες αναμνήσεις «από τα προηγούμενα χρόνια», αλλά πάλι τον κατέκλυσε «το συναίσθημα τής μοναξιάς και τής εγκαταλείψεως» και στην συνέχεια γράφει:
«Όπως ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, κοιτάζοντας σχεδόν πάντοτε το ταβάνι τού δωματίου, άρχισα να περιφέρω το βλέμμα μου γύρω-τριγύρω. και ξαφνικά ανακάλυψα στον απέναντι τοίχο, στην επάνω αριστερή γωνία του, μια εικόνα τής Παναγίας πού στην αγκαλιά της κρατούσε τον Χριστό. Κάποιος καλός άνθρωπος την είχε τοποθετήσει εκεί.
Από την στιγμή αυτή η Παναγία μας έγινε η συντροφιά μου. Αυτή η απλή εικόνα, πού δεν είχε ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία, ήταν μια πόρτα πού με οδήγησε κοντά στην Παναγία. Κατανόησα καλύτερα τότε τι πάει να πει ότι «η τιμή τής εικόνος επί το πρωτοτυπον διαβαίνει», όπως λένε οι Πατέρες τής Εκκλησίας μας.
Συναισθήματα, σκέψεις, αγωνίες μού έγιναν αντικείμενο εκμυστηρεύσεών μου στην Παναγία. Εκείνη φαινόταν πώς με άκουγε. Φυσικά δεν μού μιλούσε, έδειχνε όμως ότι κατανοούσε την αγωνία μου. Έτσι, μια ατμόσφαιρα γαλήνης και ηρεμίας επικράτησε σιγά-σιγά και ανεπαίσθητα στην τρικυμισμενη ψυχή μου.
Οι ατέλειωτες ώρες τής παραμονής μου στην εντατική έπαψαν να είναι εφιαλτικές. Είχα την αίσθηση πώς κάποιος, πού με αγαπούσε πολύ, βρισκόταν δίπλα μου. Ένιωθα το ζεστό χάδι, από το χέρι ενός δικού μου ανθρώπου, στο ξερό και φλεγόμενο από τον πυρετό μέτωπό μου».
Αυτό το περιστατικό δείχνει πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην ζωή μας η Παναγία, ιδίως αν κανείς είχε παρόμοιες εμπειρίες προηγουμένως. Έπειτα, δείχνει την μεγάλη αξία των εικόνων, των εκκλησιαστικών συμβόλων πού μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο σε στιγμές πού είναι αδύνατη άλλη ανθρώπινη βοήθεια. Σε κάποιο σημείο τού άρθρου του ο αείμνηστος Ευάγγελος Κρουσταλάκης γράφει:
«Οι αναμνήσεις αυτές, αλλά ιδιαίτερα η εμπειρία μου από την Παναγία τής εντατικής, αισθάνομαι πώς με έχουν συνδέσει στενά με την εικόνα τής Παναγίας. Έτσι τώρα μπορώ να νιώσω καλύτερα γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι, σε δύσκολες στιγμές τής ζωής τους, στην Παναγία προσφεύγουν και αυτήν επικαλούνται, προσευχόμενοι μπροστά στην εικόνα της».
Η Παναγία επεμβαίνει στις πιο δύσκολες στιγμές τής ζωής μας, αρκεί να ζητήσουμε την βοήθειά της.
Για την εκπομπή που παρουσίαζε πριν από πολλά χρόνια αλλά και τους λόγους που αποσύρθηκε από την τηλεόραση είχε μιλήσει το 2014 η Σοφία Αλιμπέρτη, καλεσμένη τότε στο «Μες Στην Καλή Χαρά».
Η ίδια θυμήθηκε το ξεκίνημά της στην παρουσίαση: «Δεν φαινόταν, αλλά εγώ ήμουν “κατουρημένη”. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία και το ξέρουν οι περισσότεροι που είναι μέσα σε αυτό το πλατό.
Αυτή η δουλειά ήταν ο ωραιότερος εραστής μου. Όλο αυτό, βέβαια, οφείλεται στην Κουτσελίνη, που ήταν η πρώτη που με έπεισε πως μπορώ να κάνω εκπομπή. Σημασία έχει πως αυτό το πράγμα γεννήθηκε εδώ μέσα, έχτισε η Ζήνα την πρωινή ζώνη Σαββατοκύριακου, είχα την τύχη να είμαι παρούσα σε αυτό και πέρασα πάρα πολύ ωραία».
Η Σοφία Αλιμπέρτη αναφέρθηκε και στους λόγους που αποσύρθηκε οικειοθελώς: «Είναι πολλοί οι παράγοντες που με έκαναν να θέλω να φύγω. Δουλεύω από 12 χρονών παιδί, στερήθηκα την παιδικότητά μου, την εφηβεία μου. Έρχεται κάποια στιγμή που κουράζεσαι. Όχι από την ίδια τη δουλειά, αλλά από τον κόσμο που την περιβάλλει. Ήταν και μια περίοδος που πολλοί μιλούσαν για σένα, χωρίς να σε γνωρίζουν. Παρουσίαζαν μια εικόνα και προσωπικότητα που δεν είχε καμία σχέση με μένα. Αυτό δεν μου άρεσε, δεν μου άρεσε να με προσβάλλουν. Ήθελα τον εαυτό μου πίσω».
Σκληρές ώρες για τον Γιάννη Πάριο: «Η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου ήταν…»
Πριν έξι περίπου χρόνια ο Γιάννης Πάριος είχε παραχωρήσει συνέντευξη στο protothema.gr και είχε αναφερθεί στο παρελθόν του, κάνοντας ειδική μνεία στους γονείς του.
Ο γνωστός αοιδός του έρωτα είχε αποκαλύψει διάφορες πτυχές της ζωής του από τα νεανικά του χρόνια στην Πάρο, αλλά και την αδυναμία που είχε στον πατέρα του, ο οποίος έφυγε νωρίς από τη ζωή.
Τόσα χρόνια δεν βαρεθήκατε να γράφετε μουσική;
Να βαρεθώ κάτι που αγαπάω; Με τίποτα! Δεν βαριέμαι ό,τι αγαπώ. Τα συγκεκριμένα τραγούδια προέκυψαν μέσα από λόγους και αφορμές. Πάντα υπάρχει κάτι που σε τσιγκλάει, που σε ερεθίζει να το εκφράσεις με μουσική και στίχο. Τα συρτάρια μου είναι γεμάτα από ξεχασμένες μελωδίες.
Μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης είναι ο πόνος ή ο έρωτας;
Και τα δύο. Η ψυχή μου βομβαρδίζεται από πάρα πολλά πράγματα. Πότε βγαίνει ο ήλιος και πότε υπάρχει συννεφιά. Άλλωστε τι είναι ο έρωτας; Είναι ο ήλιος μετά τη συννεφιά!
Τι τίτλο θα βάζατε στη μακρόχρονη πορεία σας;
«Αγαπώ αυτό που κάνω», τόσο απλά.
Έχετε αγαπήσει πολύ και τις γυναίκες όμως
Είμαι φαν των γυναικών και τολμώ να πω ότι έχω αγαπήσει περισσότερο απ’ όσο έχω ερωτευτεί.
Τι δίνατε μέχρι τώρα στις γυναίκες;
Αυτό που κρατούσαν ή αυτό που πετούσαν! Και δεν είναι απαραίτητο στον έρωτα να δίνεις μόνο, είναι να ξέρεις και να παίρνεις.
Πότε ερωτευτήκατε για πρώτη φορά στη ζωή σας;
Στο γυμνάσιο στην Πάρο. Σχολικά σκιρτήματα.
Ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που γράψατε;
Το πρώτο μου τραγούδι δεν το έγραψα για μένα, αλλά για έναν ξάδελφό μου που ήταν ερωτευμένος με μια κοπέλα. Ήταν ένας έρωτας χωρίς ανταπόκριση κι αυτό άγγιξε κάτι μέσα μου και ξύπνησε η μουσική. Οι νότες βγήκαν αβίαστα.
Ποια ήταν η δυσκολότερη περίοδος της ζωής σας;
To φευγιό του πατέρα μου και εκείνο της μάνας μου ήταν κάτι που δύσκολα ξεπεράστηκε. Χτύπησε φλέβα και καρδιά. Ο χρόνος μετατρέπει τον πόνο σε απλή μνήμη. Ο πατέρας μου, φαροφύλακας στο επάγγελμα, χάθηκε νωρίς, πριν καν πάω φαντάρος.
Στην Πτολεμαΐδα υπάρχει ένας φούρναρης με “τεράστια καρδιά”. Ο Δημήτρης που προσφέρει επί οχτώ χρόνια δωρεάν γεύματα σε μαθητές
“Μόνο η αλληλεγγύη θα μας σώσει”, έχει γράψει πολύ εύστοχα ο σπουδαίος φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ.
Στην Πτολεμαΐδα λοιπόν υπάρχει ένας φούρναρης με “τεράστια καρδιά”. Ένας άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης, που προσφέρει εδώ και οχτώ χρόνια δωρεάν γεύματα σε μαθητές που το έχουν ανάγκη.
Ακούγεται μικρό; Δεν είναι. Πόσοι το κάνουν άλλωστε σήμερα αυτό; Να προσφέρουν χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα μόνο και μόνο επειδή νιώθουν μέσα τους την ανάγκη να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους που βρίσκεται σε δύσκολη θέση;
Μια μικρή πράξη ανθρωπιάς με μεγάλο, ωστόσο, κοινωνικό αντίκτυπο.
Πρόκειται για τον κ. Δημήτρη Παπαδόπουλο, ένας φούρναρης που μεγάλωσε μέσα στον φούρνο από παιδί έξι ετών. Όπως είπε στην κάμερα της ΕΡΤ3, η προσφορά του αυτή, η οποία γίνεται με απόλυτη εχεμύθεια, του δίνει μεγάλη χαρά.
Γι’ αυτό και όλα αυτά τα χρόνια ο φούρναρης της Πτολεμαΐδας δεν έχει σταματήσει να στηρίζει φιλανθρωπικούς συλλόγους και εκκλησίες και, με το άνοιγμα των σχολείων, και παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα και τους λείπουν τα απαραίτητα.
Άλλωστε, όπως πιστεύει ο ίδιος, ποτέ κανείς δεν έγινε φτωχός δίνοντας, και το καλό που κάνει του το επιστρέφει η ζωή στο διπλάσιο.
Η Μαρία Καρυστιανού απαντά για δημιουργία κόμματος στα Παραπολιτικά 90,1: “Θέλω μία αλλαγή ώστε να αναγεννηθεί η χώρα”
“Με ενοχλεί να ακούγεται η λέξη κόμμα δίπλα από το όνομά μου”, είπε η Μαρία Καρυστιανού, ενώ ανέφερε ότι αν ασχοληθεί με την πολιτική, αυτό θα γίνει σε ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα.
Για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος ή εμπλοκής της στην πολιτική σκηνή της χώρας μίλησε η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», το πρωί της Τετάρτης στα Παραπολιτικά 90,1 και την εκπομπή «Απέναντι Μικρόφωνα», με τους Σωτήρη Ξενάκη και Βασίλη Σκουρή. Αναλυτικά τόνισε: «Ελπίζω να δημιουργηθεί ένα νέο κίνημα το οποίο να βασίζεται μόνο στον πολίτη. Εγώ στο να παρακινώ τον κόσμο και να μείνει ενεργοποιημένος προσπαθώ, να φωνάζουμε για τα δικαιώματά μας. Οραματίζομαι μια πολιτική με άλλης ποιότητας πολιτικούς. Ονειρεύομαι πολιτικούς που θα ανακατεύεται κάπου το όνομά τους και θα παραιτούνται αμέσως».
Μαρία Καρυστιανού για τις δημοσκοπήσεις
Για τις δημοσκοπήσεις δήλωσε: «Είναι ανόμοια τα πράγματα, έχουν βάλει το όνομα του κ. Τσίπρα, έχουν βάλει το όνομα του κ. Σαμαρά και έχουν βάλει και το δικό μου όνομα. Οι δύο πρώτοι είναι μέσα στην πολιτική ζωή της χώρας, αυτό που χαρακτηρίζει εμένα και θα ήθελα να μην υπάρχει κόμμα μπροστά γιατί με ενοχλεί πάρα πολύ. Εγώ θεωρώ ότι είναι η μεγάλη κοινωνική αντίδραση που υπάρχει και ευτυχώς που υπάρχει. Ο κόσμος αυτό θέλει, αυτό θέλω κι εγώ, θέλω μια πλήρη αλλαγή ώστε να αναγεννηθεί η χώρα, άρα σε αυτήν την κοινωνική αντίδραση, σε αυτόν τον αγώνα που γίνεται για τη Δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και το κράτος δικαίου, ναι βεβαίως θα συμμετέχω κι εγώ». Στην ερώτηση «αυτό ως κοινωνικό κίνημα ή ως και πολιτικό σχήμα;», απάντησε: «Ένα πολύ μεγάλο οργανωμένο κοινωνικό κίνημα».
Ερωτηθείσα αν πιστεύει ότι το οργανωμένο κοινωνικό κίνημα μπορεί να εκφραστεί από τα υπάρχοντα κόμματα, τόνισε: «Για μένα το να ακουμπήσει μια τέτοια κίνηση πάνω στο υπάρχον πολιτικό σύστημα είναι πολύ μεγάλο λάθος. Αυτό αν δημιουργηθεί, και ελπίζω να δημιουργηθεί και το εύχομαι, θα πρέπει να βασίζεται μόνο στους πολίτες. Εγώ προσπαθώ να παρακινώ τον κόσμο και να μείνει ενεργοποιημένος, γιατί πρέπει να μείνουμε ενεργοί πολίτες, να φωνάζουμε για τα δικαιώματά μας». Στην ερώτηση «Σε αυτό το νέο αν δημιουργηθεί, εσείς μπορεί να έχετε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο;», απάντησε: «Δεν το γνωρίζω, εξαρτάται τι ακριβώς θα είναι αυτό που θα δημιουργηθεί. Αν είναι κάτι όπως το φαντάζομαι, τόσο τέλειο και άριστο, με τέτοιους ανθρώπους δίπλα, που τους φαντάζομαι, ναι, θα μπορούσα να συμμετέχω σε κάτι τέτοιο».
Ερωτηθείσα αν θα πάει ξανά στην πλατεία Συντάγματος μετά την ψήφιση της τροπολογίας για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη:
«Στην πλατεία θα πηγαίνω σίγουρα, το αν θα ξαναγραφτούν τα ονόματα είναι κάτι που θα το αποφασίσουμε οι συγγενείς. Αν αποφασίσουμε ότι πρέπει να το κάνουμε, θα το κάνουμε, όλοι μαζί, όχι εγώ προσωπικά. Στην πλατεία Συντάγματος θα πηγαίνουμε, άμα χρειαστεί να διαμαρτυρηθούμε, βεβαίως θα πάμε στην πλατεία κι αν έρθουν τα ΜΑΤ να μας συλλάβουν, τι να πω… Θα κάνουμε καθιστικές ειρηνικές διαμαρτυρίες και ας έρθουν τα ΜΑΤ να μας συλλάβουν».
Για τη δίκη για τα Τέμπη
Στη συνέχεια, σχετικά με τη δίκη για τα Τέμπη στις 23 Φεβρουαρίου, ανέφερε: «Όλος ο κόσμος που γνωρίζει θα έπρεπε να είναι στα κάγκελα γιατί αυτή η δίκη είναι μια δίκη παρωδία. Θα έπρεπε να μας ενοχλεί ότι πηγαίνουμε σε μια δίκη χειρότερη από αυτό που είδαμε με την παρωδία των εξεταστικών και των προανακριτικών. Έχουν πραγματικά αθωωθεί, ξεπλυθεί πλήρως, και οι πολιτικοί και οι μεγάλοι επιχειρηματίες, οι οποίοι τρώγανε τα χρήματα μαζί με τους πολιτικούς, αλλά και η ιταλική εταιρεία, που δεν ξέρω τι ακριβώς συμφωνίες έχει κάνει η κυβέρνηση. Αυτοί οι τρεις που είναι οι κύριοι υπαίτιοι γι’ αυτό που συνέβη στα Τέμπη και για τη χάλια λειτουργία του σιδηροδρόμου ακόμα και σήμερα είναι εκτός κάδρου». Στην ερώτηση «Εννοείτε την κυβέρνηση, τους επιχειρηματίες ή εννοείτε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα;», απάντησε: «Προφανώς συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, δεν θα πω ότι οι 151 της κυβέρνησης συμμετείχαν σε αυτό. Είναι συγκεκριμένα τα πρόσωπα που συμμετείχαν από την αρχή, τα ξέρουμε και το βασικό, ότι είναι ο αρχηγός του κόμματος μέσα. Ο κ. Μητσοτάκης δεν επέλεξε τον κ. Μπακαΐμη, που η πρώτη του κίνηση ήταν να πάει να κατάσχει τα βίντεο και να τα κρύψει; Μιλάμε για μια δίκη που θα ξεκινήσει, στην οποία έχουν καταστραφεί τα πειστήρια».
Ερωτηθείσα εάν πιστεύει ότι όντως τον κ. Μπακαΐμη τον επέλεξε ο κ. Μητσοτάκης, γιατί αυτό είναι θέμα της Δικαιοσύνης, είπε: «Εξηγήστε μου γιατί ο πρωθυπουργός μιας χώρας ζητάει από τον κ. Ντογιάκο, ο κ. Ντογιάκος ήταν ακόμα στη σχολή δικαστών, τι πρέπει να κάνει. Ο κ. Μητσοτάκης από πού τον γνώριζε; Αυτή η επιστολή που εστάλη και έχει βγει στη δημοσιότητα είναι ευθεία πολιτική παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης. Ως τι ζητούσε προτεραιότητα και αναβάθμιση (της δίκης), ως τι το έκρινε, ως παλαιός δικαστικός; Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι ότι ο κ. Μπακαΐμης έχει διαπράξει όλα τα αδικήματα του ποινικού κώδικα. Έχει εξαφανίσει τα βίντεο, έχει καταστρέψει το βιολογικό υλικό, δεν έπαιρνε υπόψη του επιστήμονες κύρους που μιλούσανε για εύφλεκτες ουσίες, αρνούνταν να κάνει έρευνα. Ποιος ανακριτής αρνείται να κάνει έρευνα, ειδικά όταν έχει πορίσματα καθηγητών στα χέρια του».
Και πρόσθεσε: «Για ποιο λόγο οι εταιρείες δεν είναι εμπλεκόμενες, είναι πολιτικά πρόσωπα; Η Hellenic Train γιατί δεν είναι εμπλεκόμενη, είναι πολιτικό πρόσωπο; Ο νόμος είναι κάκιστος, όμως αυτός ο κάκιστος νόμος ορίζει το εξής: ότι ναι, θα γίνει έρευνα. Δεν λέει ότι δεν θα γίνει έρευνα για ένα έγκλημα που αφορά πολιτικό. Θα γίνει ένα έγκλημα και θα το ελέγξει η Βουλή, εμείς ούτε την έρευνα κάναμε. Ζούμε σε μια τέτοια κοινωνία που ακόμη και το κατάπτυστο άρθρο 86 που προστατεύει τους πολιτικούς θα καταργήσει και την έρευνα που ορίζει το ίδιο; Ακόμα και το άρθρο 86 το φέρανε στα μέτρα τους. Έπρεπε να προηγηθεί έρευνα. Είπε ο κ. Τριαντόπουλος και είπε θα παραλείψουμε την έρευνα, δέχομαι το πλημμέλημα». Ποιο είναι το πλημμέλημα; Το ότι πήγε κατά παράβαση καθήκοντος και άρα δεν έπρεπε να τον προστατεύσει το άρθρο 86, στον χώρο του εγκλήματος που θα έπρεπε να φυλάσσεται από τη Δικαιοσύνη με κορδέλες…
Στην ερώτηση «Αυτά δεν θα τα αξιολογήσουν τα μέλη του δικαστικού συμβουλίου;», απάντησε: «Θα κάνουν οι ανώτατοι δικαστές την έρευνα; Η δικογραφία ανέφερε και άλλα πράγματα, δεν ανέφερε μόνο τον κ. Τριαντόπουλο, υπήρχαν και άλλοι πολιτικοί που πήγαν εκεί και κάνανε πράγματα τα οποία ο δικαστικός έκρινε ότι δεν έπρεπε να τα κάνουν και έστειλε τη δικογραφία στη Βουλή. Ποιοι είναι οι 151 βουλευτές που αποφασίζουν ότι από αυτά τα ονόματα θα πάει μόνο ο κ. Τριαντόπουλος και μόνο για το αδίκημα του πλημμελήματος; Και για να γλιτώσει την έρευνα ο κ. Τριαντόπουλος είπε «δέχομαι να πάω στον δικαστή, αλλά είμαι και αθώος», δεν έχουν καν λογική αυτά που γίνονται. Αυτά έπρεπε να μας ενδιαφέρουν και όχι η ημερομηνία 23 Μαρτίου. Η ημερομηνία αυτή είναι στο πλαίσιο να γίνει μια δίκη fast track, να τελειώνουμε, έχουμε αθωώσει τους πολιτικούς, θα κάνουμε και μια δίκηπαρωδία και τελειώσαμε. Θα σβήσουμε τα ονόματα και τελείωσαν τα Τέμπη. Τα Τέμπη δεν τελείωσαν ακόμα και ελπίζω ότι όταν τελειώσουν πραγματικά, και σωστά και δίκαια, θα πάρουμε όλοι μια μεγάλη ανάσα».
Για την παρέμβαση Δένδια
Στη συνέχεια κληθείσα να σχολιάσει την παρέμβαση του κ. Δένδια, υπογράμμισε: «Θα ήθελα κάτι πιο έντονο».
Για τους πολιτικούς
Τέλος, η κ. Καρυστιανού ανέφερε: «Προφανώς όλοι οι πολιτικοί δεν θα μπούνε στον ίδιο σάκο, αλλά για μένα αξία έχει και που δέχεσαι να συμμετέχεις. Για μένα έτσι όπως λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, που είναι πλήρως διεφθαρμένο και είναι ok με το να γλιτώνει την τιμωρία και είναι εντάξει με το να μην προσφέρει τίποτα στον πολίτη, δηλαδή το κοινωνικό όφελος έχει εξαφανιστεί, όταν αποτελείς μέρος αυτού του συστήματος, κάτι δείχνει για μένα. Εγώ οραματίζομαι μια τόσο διαφορετική πολιτική όπου οι πολιτικοί θα έχουν άλλες ποιότητες, θα έχουν το όραμα, θα έχουν την ηθική, θα έχουν τσίπα να ακούγεται κάτι για το όνομά τους και να παραιτούνται μέχρι να καθαρίσει το όνομά τους. Αυτό ονειρεύομαι να δω».
Τι αναφέρει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών στο του βιβλίο, αναφορικά με τα δραματικά γεγονότα που συνέβησαν πριν από 30 χρόνια στο Αιγαίο
Τη δική του εκδοχή για τα όσα δραματικά συνέβησαν τη νύχτα της 31ης Ιανουαρίου 1996 που κορυφώθηκε η κρίση των Ιμίων δίνει ο Θεόδωρος Πάγκαλος που έφυγε από τη ζωή το 2023 (που εκείνη την περίοδο έφερε την ιδιότητα του υπουργού Εξωτερικών) μέσα από το βιβλίο υπό τον τίτλο «Ίμια / S 300 / Οτσαλάν: Παλεύοντας για την ειρήνη» (εκδόσεις Economia publishing)
Ο κ. Πάγκαλος αναφέρεται αναλυτικά στο εκρηκτικό επεισόδιο που είχε ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη όταν έγινε γνωστό ότι Τούρκοι κομάντο είχαν αποβιβαστεί στη μια από τις δύο βραχονησίδες, ενώ εξηγεί αναλυτικά και το πώς πάρθηκε η απόφαση να απομακρυνθούν οι σημαίες Ελλάδας και Τουρκίας από την επίμαχη περιοχή.
Γράφει χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός στο βιβλίο του: «Περί τα μεσάνυχτα (σ.σ. Τρίτης 30 Ιανουαρίου προς Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 1996) με ζήτησε στο τηλέφωνο ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ (σ.σ. ο τότε αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών και Καναδικών Υποθέσεων των ΗΠΑ). Είχα διαβάσει και ακούσει για αυτόν, δεν ήξερα όμως τίποτα περισσότερο. Μου έκανε εντύπωση η ευγένεια και η προσοχή με την οποία μου μιλούσε. Ώρες – ώρες σαν να ήταν αυτός υφιστάμενος ως βοηθός υφυπουργός απέναντι σε κάποιον σαν κι εμένα που ήμουν υπουργός, σε μία βέβαια πολύ μικρότερη χώρα. Ξεκίνησε λέγοντάς μου ότι αντιλαμβάνεται πως εμμένω στις πάγιες ελληνικές θέσεις για την αποφυγή μιας τυπικής διαπραγμάτευσης με την Τουρκία με αντικείμενο το Αιγαίο και ότι επομένως η πρόταση που μου έκανε πριν από λίγο ο υπουργός του, ο κύριος Κρίστοφερ, δεν έχει καμία ελπίδα.
Του είπα ότι είμαι πρόθυμος να συζητήσω άτυπα ώρες ολόκληρες τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά εκείνη τη στιγμή, με δεδομένη την κίνηση των στόλων και των αεροπορικών δυνάμεων και των δύο χωρών, αυτό που πρωτεύει είναι η εκτόνωση της κατάστασης και η βαθμιαία απαγκίστρωση από την περιοχή. Μου απάντησε ότι θέλει χρόνο για να έρθει σε επαφή με τους Τούρκους και πραγματικά πέρασε σχεδόν μιάμιση ώρα χωρίς να έχω νεότερά του. Τότε, περί τις 02:30 το πρωί, μου τηλεφώνησε ο υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου από την πρεσβεία μας στην Άγκυρα, ο κύριος Σταθουλόπουλος, και μου είπε ότι σε συνέντευξη Τύπου η Τανσού Τσιλέρ (σ.σ. πρωθυπουργός της Τουρκίας) είχε ανακοινώσει ότι Τούρκοι κομάντος είχαν αποβιβαστεί και καταλάβει τη μία από τις δύο νησίδες και ότι είχαν ρητή διαταγή να μην πυροβολήσουν πρώτοι, ακόμα και αν οι Έλληνες προσπαθούσαν να αποβιβαστούν στην ίδια νησίδα. Τα τηλεφωνήματα αυτά γίνονταν είτε από το χολ του Πολιτικού Γραφείου είτε από ένα απομονωμένο τηλέφωνο που βρισκόταν σε μια γωνία. Όταν επέστρεψα στη σύσκεψη και μετέφερα την είδηση, επικράτησε, όπως ήταν φυσικό, πανικός.
Ο πρωθυπουργός γύρισε προς τον αρχηγό Γενικού Επιτελείου ναύαρχο Λυμπέρη και χρησιμοποιώντας κατά τρόπο χαρακτηριστικό ένα βαρύτατο επίθετο του είπε: «[…] Καλά, δε σου είπα να φρουρηθούν οι δύο νησίδες;». Αποσβολωμένος και κατακόκκινος, ο Λυμπέρης ψέλλισε: «Δεν μου είπατε και οι δύο, κύριε πρωθυπουργέ. Στη μία υπάρχει φρουρά βατραχανθρώπων. Για την άλλη δεν είχαμε δυνάμεις». Ήταν σαφές ότι έτσι είχε δημιουργηθεί μια νέα κατάσταση, δεν υπήρχε πια μία σημαία στα Ίμια αλλά δύο, συγκυριαρχία δηλαδή, αφού η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων μιας χώρας επί ενός εδάφους άλλης χώρας είναι ένδειξη κυριαρχίας…».
Συνεχίζοντας την αφήγησή του ο κ. Πάγκαλος γράφει πως «ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Λυμπέρης τα είχε κυριολεκτικά χαμένα. Ο Λυμπέρης ήταν προφανώς κατώτερος των περιστάσεων. Είχε αναλύσει και είχε χειριστεί το γεγονός με την οπτική γωνία του πρώην αρχηγού ΓΕΝ. Για αυτόν ήταν ένα ναυτικό επεισόδιο και όφειλε να το αντιμετωπίσει μόνο του το Ναυτικό. Αυτή η γραφειοκρατική και συντεχνιακή προσέγγιση τον οδήγησε στην εξωφρενική απόφαση να στείλει στην Ανατολική Ίμια μια ντουζίνα βατραχανθρώπους και να αφήσει τη Δυτική ακάλυπτη. Λίγα χιλιόμετρα από το θέατρο των επιχειρήσεων υπήρχε ικανή δύναμη (1.000 τουλάχιστον) κομάντος των ΛΟΚ, όπως διαβεβαίωσαν και στην τηλεοπτική εκπομπή Οι Φάκελοι του Αλέξη Παπαχελά, στο MEGA Channel το 2001, οι στρατηγοί Βούλγαρης και Σπυρίδων, οι οποίοι είπαν ότι οι στρατιωτικοί ήταν έτοιμοι να τους στείλουν στην Καλόλιμνο ή στο Φαρμακονήσι. Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, δεδομένου ότι, εκτός από τους βατραχανθρώπους του ναυάρχου Λυμπέρη, που φρουρούσαν την Ανατολική Ιμια, υπήρχε τουρκικός στρατός στη Δυτική Ιμια, η απαγκίστρωση και η εκτόνωση της υπόθεσης έπαιρνε εντελώς άλλες διαστάσεις…».
Ο πρώην υπουργός προσθέτει πως «εκείνη τη στιγμή ο Χόλμπρουκ δεν μου ανέφερε ξανά το θέμα των σημαιών. Και εγώ δεν θεώρησα σκόπιμο να το θέσω. Οι πατριδοκάπηλοι πάσης φύσεως και διάφοροι άκαπνοι «ελληναράδες» έχουν θεωρήσει μεγίστη προδοσία την αφαίρεση της σημαίας του δημάρχου Καλύμνου από τη νησίδα Ίμια και τη μεταφορά της «εν τιμή» από το αποχωρούν απόσπασμα. Η απόφαση ελήφθη αποκλειστικά από τους συμμετέχοντες στη συζήτηση στο Πολιτικό Γραφείο. Είναι αλήθεια ότι εγώ συνηγόρησα υπέρ της αφαίρεσης της σημαίας και είπα ότι σημαία-σύμβολο δεν είναι οποιοδήποτε πανί με τα εθνικά χρώματα βάζει ο καθένας κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες όπου και όποτε του καπνίσει. Σημαία-σύμβολο, και μάλιστα κάτω από τέτοιες περιστάσεις, είναι σημαία επίσημη, με σταθερή βάση, γερά προσδεμένη, φρουρούμενη και επιτηρούμενη. Υποστήριξα επίσης ότι, εάν αφήναμε τη σημαία του Διακομιχάλη (σ.σ. του τότε δημάρχου Καλύμνου που την είχε τοποθετήσει στις 25 Ιανουαρίου 1996) πάνω στην Ανατολική Ιμια, ήταν πολύ πιθανό, λόγω της καταιγίδας που είχε ξεσπάσει τη δεδομένη στιγμή, ο άνεμος ή τα τεράστια κύματα να την έπαιρναν και να την εξαφάνιζαν. Αυτό υπήρξε άλλη μια αιτία για την οποία κατασυκοφαντήθηκα και καθυβρίσθηκα από τους υπερπατριώτες. Όλοι αυτοί οι ανεγκέφαλοι δεν σκέφτονται ότι, εάν είχε τεθεί επίσημα από την πλευρά μας να παραμείνει η σημαία μας στη μία από τις δύο νησίδες, τότε και οι Τούρκοι θα μπορούσαν να αξιώσουν να μείνει και η δική τους η σημαία στην άλλη, όπου είχαν εγκαταστήσει φρουρά. Η συζήτηση περί τη σημαία παραβλέπει το θεμελιώδες γεγονός ότι οι σημαίες ήταν δύο. Στη μία νησίδα η δικιά μας, στην άλλη νησίδα η σημαία των Τούρκων. Έτσι, όμως, θα ξαναγυρίζαμε στην αρχή του όλου προβλήματος και θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε αυτό που συστηματικά προσπαθούσαμε να αποφύγουμε, δηλαδή τις διαπραγματεύσεις».
Ο κ. Πάγκαλος τέλος διευκρινίζει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου πως «οι υπουργοί Εξωτερικών έχουν μία και μόνο αποστολή: να εξαντλούν τα διπλωματικά επιχειρήματα (διαπραγματεύσεις, και τα λοιπά) για να διασφαλίζουν την ειρήνη. Οι πολιτισμένες χώρες στηρίζουν τη διεθνή τους παρουσία σε δύο στιβαρούς άξονες: στην οικονομία τους και στη στρατιωτική τους ισχύ. Δεν έχουν δυνατότητα άσκησης αμυντικής πολιτικής οι υπουργοί Εξωτερικών. Δεν είναι πρωθυπουργοί ούτε υπουργοί Εθνικής Άμυνας. Δεν χαράσσουν, με άλλα λόγια, τη γενική πορεία της χώρας αλλά μόνο μία πλευρά της. Ο ρόλος τους αρχίζει και τελειώνει όταν υπάρξει κίνδυνος για την ειρήνη και τη διεθνή παρουσία της χώρας. Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε».
