Η παρέμβαση της Εκκλησίας στο ζήτημα του καθορισμού της ύλης των Θρησκευτικών στα σχολεία και η αφαίρεση τραγουδιών και σκίτσων έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.
Ένα από τα τραγούδια που παραμένουν όμως στη διδακτέα ύλη του μαθήματος είναι και το “Γιορτή” σε στίχους Γιάννη Αγγελάκα και μουσική του συγκροτήματος “Τρύπες”.
Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, με άρθρο-επιστολή υπό τον τίτλο “Πέρι της ταλαίπωρης μεταρρύθμιση στην Παιδεία”, στοtvxs.gr, ζητά την απόσυρση του εν λόγω τραγουδιού.
Συγκεκριμένα αναφέρει:
“Πριν από δύο μέρες παρακολούθησα λίγο καθυστερημένα από το διαδίκτυο μία απόκοσμη σουρεαλιστική εφιαλτική και θαρρείς θαμένη κάτω από τόνους ψυχοφάρμακα τηλεοπτική εκπομπή της Τατιάννας απ’ όπου και ενημερώθηκα ότι και το τραγούδι μας ‘Γιορτή” συμπεριλαμβάνεται στα τραγούδια-στίχους κάποιου βιβλίου θρησκευτικών που θα διδάσκεται στα σχολεία.
Σήμερα διάβασα πως η “Συννεφούλα” του Διονύση Σαβόπουλου,ο “Μπαγάσας” του Άσιμου, κάποιες σοφές γελοιογραφείες, διηγήματα κ.α είχαν συμπεριληφθεί και αυτά στο εν λόγω βιβλίο και παρ’ολα αυτά κατόπιν επιθυμίας, άρα διαταγής, της Εκκλησίας κόπηκαν από την διδακτέα ύλη.
Θα ήθελα να ζητήσω από τον κύριο Υπουργό να αποσύρει από την διδακτέα ύλη και το τραγούδι μας “Γιορτή” (αν όντως υπάρχει τέτοια πρόταση).
Δεν θέλω να συμμετέχω σε εκπαιδευτικά πονήματα εάν αυτά χρειάζονται την έγκριση οποιουδήποτε ιερατείου. Ακόμα κι αν με εγκρίνουν αυτοί, δεν τους εγκρίνω εγώ γι’ αυτόν τον ρόλο”.
Είναι γνωστό ότι οι «Τρύπες» την δεκαετία του ’90 είχαν απαντήσει στο περίφημο μότο του Πέτρου Κωστόπουλου στο εξώφυλλο του περιοδικού Κλικ «Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή» με την εισαγωγή στο τραγούδι τους (από το «Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι») «Χάρτινο Τσίρκο», με το δεικτικό: « Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι».
Πάνω από είκοσι χρόνια μετά γίνεται η περίφημη δήλωση, αφορισμός, του Πέτρου Κωστόπουλου:
«Έκανα μόνο καλό. Εγώ πιστεύω ότι ξεβλάχεψα σε μεγάλο βαθμό, ξεβλάχεψα ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, το οποίο εκείνη τη στιγμή έψαχνε την Ευρώπη».
Ο Γιάννης Αγγελάκας απάντησε το 2012 στην τότε «απολογία» Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ και η απάντησή του παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ:
Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας , μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας.
Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:
”ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…
Δεν λέω , μπορεί και να’ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας «δεν μετανοιώνω», αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο.
Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:
Ο αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας που έγινε ζωγράφος και τηλεοπτική διασημότητα. Δεν πληρωνόταν για την εκπομπή και δεν πούλαγε τους πίνακες που δημιουργούσε.
Ο ζωγράφος που βάλθηκε να μοιραστεί με το παγκόσμιο κοινό του τη χαρά της ζωγραφικής δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις, καθώς τον έχουμε απολαύσει και στην τηλεόραση της χώρας μας.
Ο Ρος παρουσίαζε την ανάρπαστη εκπομπή του για περισσότερο από μία δεκαετία, εξοικειώνοντας εκατομμύρια κυριολεκτικά τηλεθεατών με το ανάλαφρο σύμπαν του με τα «ευτυχισμένα συννεφάκια», τα «χαρούμενα δεντράκια», τα «όμορφα βουναλάκια» και τους φίλους μας τα σκιουράκια!
Βέβαια, πέρα και πάνω από όλα, αυτό που έκανε κυρίως ήταν να καταδείξει πως ακόμα και ένας (σχεδόν) αυτοδίδακτος ζωγράφος μπορούσε να φτιάξει οπτικά μαγευτικές εικόνες της Φύσης, ενθαρρύνοντας όλους εμάς τους ερασιτέχνες να ασχοληθούμε ενεργά με τον κόσμο της εικαστικής δημιουργίας.
Πάντα γλυκομίλητος και χαμογελαστός, ο Μπομπ Ρος μάς ξάφνιασε όλους όταν τον πρωτοείδαμε να ζωγραφίζει από τη συχνότητα της ΕΡΤ3, επιβεβαιώνοντας στην πράξη το ρητό του πως όλοι μπορούμε να ζωγραφίσουμε και ξεσηκώνοντας έτσι πολλούς ανθρώπους να γευτούν τη χαρά της δημιουργίας.
Πριν γίνει βέβαια τηλεπερσόνα με την άπαιχτη αφάνα του (την οποία μισούσε θανάσιμα, όπως θα δούμε!), πέρασε δύο ολόκληρες δεκαετίες υπηρετώντας στην αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, από την οποία αποστρατεύτηκε πριν ξεκινήσει την περιπέτειά του με τη ζωγραφική.
Και ήταν μάλιστα τα χρόνια που πέρασε ως αξιωματικός στην Αλάσκα που θα αποκάλυπταν στο γέννημα-θρέμμα της ηλιόλουστης Φλόριντα τη μαγεία της Φύσης, με τα χιονισμένα κορφοβούνια και τα παγωμένα τοπία να γίνονται έτσι ορόσημα της ιδιαίτερης σχεδιαστικής τεχνικής του.
Πάντοτε κόκκινο πανί για τη λεγόμενη «σοβαρή» τέχνη, η απέχθεια που ένιωθαν οι παραδοσιακοί καλλιτεχνικοί θεσμοί για τη δουλειά του ξεπερνιόταν μόνο από την περιφρόνηση του ίδιου του Ρος για δαύτους!
Ο τηλεδάσκαλος της ζωγραφικής που παρουσίαζε δωρεάν τις εκπομπές του και δεν πουλούσε ποτέ τους πίνακές του έφτιαξε έναν χαρούμενο και ευτυχισμένο κόσμο με καφέ Βαν Ντάικ, λευκό τιτανίου, μπλε φθαλίου και κίτρινο ώχρας, παρασύροντάς μας στη χαρά της ζωγραφικής…
Πρώτα χρόνια
Ο Ρόμπερτ Νόρμαν «Μπομπ» Ρος γεννιέται στις 29 Οκτωβρίου 1942 στην Ντεϊτόνα της Φλόριντα, μεγάλωσε όμως στο Ορλάντο.
Ο πατέρας του ήταν μαραγκός και ο μικρός συνήθιζε να δουλεύει μαζί του, χάνοντας κάποια στιγμή σε ένα ατύχημα τον δείκτη του αριστερού χεριού του, με το κομμένο δάχτυλο να μην επηρεάζει πάντως τον τρόπο που θα κρατούσε αργότερα την παλέτα.
Ο Μπομπ εγκατέλειψε νωρίς-νωρίς το σχολείο για να συμβάλει στο οικογενειακό εισόδημα και σε ηλικία 17 ετών θα καταταγεί στην Πολεμική Αεροπορία, εγκαινιάζοντας έτσι μια σταδιοδρομία 20 ετών στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ.
Και ήταν ακριβώς η μετάθεσή του στο χιονισμένο Άνκορατζ της Αλάσκα που θα τον έφερνε για πρώτη φορά στη ζωή του σε επαφή με το χιόνι, βασικό συστατικό αργότερα της ιδιαίτερης μεθόδου του.
Εκεί, στην Αλάσκα της δεκαετίας του 1960, θα πάρει το πρώτο του μάθημα ζωγραφικής σε αντίστοιχη υπηρεσία ψυχαγωγίας της Αεροπορίας, με τον έρωτα να είναι το λιγότερο κεραυνοβόλος!
Η νέα του αγαπημένη, η ζωγραφική, καλούσε όμως σε βαθύτερη εκπαίδευση κι έτσι θα ξεκινήσει η επεισοδιακή μαθητεία του δίπλα στον γερμανό δημιουργό William Alexander, η παρεμφερής τεχνική αλλά και τηλεοπτική εκπομπή ζωγραφικής του οποίου («The Magic World of Oil Painting») έμελλε να γίνουν ανταγωνιστικές κάποια στιγμή των αντίστοιχων του Ρος, με την έχθρα και το μίσος να εγκαθιδρύονται αργότερα στις σχέσεις των δύο ζωγράφων.
Τηλεοπτική καριέρα
Αφού συνειδητοποίησε ότι η γρήγορη και μοναδική τεχνική του του επέτρεπε πια να βγάζει περισσότερα από την πώληση των έργων του παρά από τον μισθό του στρατιωτικού, εγκατέλειψε την Πολεμική Αεροπορία έπειτα από 20 χρόνια καριέρας.
Αφού περιδιάβηκε και από μια σειρά από σχολές καλών τεχνών (τις οποίες πάντως εγκατέλειπε νωρίς-νωρίς), οριστικοποίησε την «υγρή τεχνική» του, δανεισμένη πάντοτε από τον πικρόχολο αντίπαλό του William Alexander, που του επέτρεπε να εφαρμόζει πολλαπλές στρώσεις χρώματος μέχρι να πάρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και όλα αυτά σε λιγότερο από μία ώρα!
Κι έτσι ο Ρος άρχισε να διδάσκει τη μέθοδό του σε φίλους και ερασιτέχνες ζωγράφους πριν του κάνουν τη μεγάλη πρόταση για τη δική του τηλεοπτική εκπομπή:
το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Η Χαρά της Ζωγραφικής» («The Joy of Painting») έκανε το ντεμπούτο του το 1983 στο δίκτυο PBS, όπου θα μετρούσε μια ολόκληρη δεκαετία ημίωρων επεισοδίων μαγνητίζοντας σχεδόν από την αρχή εκατομμύρια τηλεθεατών!
Ως τηλεπερσόνα πια, ο Ρος έμεινε γνωστός για το ανάλαφρο χιούμορ και το γλυκομίλητο του χαρακτήρα του, αλλά κυρίως για την απίθανη ικανότητά του να ολοκληρώνει τα τοπία του μέσα σε μόλις 30 λεπτά!
Η εκπομπή του έμελλε να φιλοξενηθεί σε περισσότερους από 275 τηλεοπτικούς σταθμούς της οικουμένης, γεννώντας στην πορεία μια σωστή επιχειρηματική αυτοκρατορία!
Από εκπαιδευτικό υλικό και βιβλία εκμάθησης της τεχνικής Μπομπ Ρος μέχρι και ειδικά ελαιοχρώματα, ο ζωγράφος κάλυψε όλη την γκάμα της δουλειάς του με δικά του προϊόντα, γινόμενος διασημότητα κάποια στιγμή από μόνος του!
Πλέον εκπαίδευε στρατιές από ζωγράφους για να μεταφέρουν την τεχνική του στις 4 γωνιές του πλανήτη, κάτι που τον έκανε πλούσιο τελικά, καθώς ο ζωγραφικός κολοσσός του έφτασε να αξίζει περισσότερα από 15 εκατ. δολάρια.
Η περιπέτεια με την αφάνα ξεκίνησε μάλιστα πολύ πριν το ντεμπούτο της σειράς του. Ήταν την εποχή που προσπαθούσε να μειώσει τα προσωπικά του έξοδα για να συντηρείται από την πώληση των πινάκων του που αποφάσισε να αποχαιρετίσει τον κουρέα του, στο πλαίσιο της οικονομίας όπως είπαμε.
Κι έτσι έκανε τα μαλλιά του περμανάντ για να γλιτώσει από τα συχνά κουρέματα!
Όταν ξεκίνησε λοιπόν η τηλεοπτική του περιπέτεια, ο κόσμος τον γνώρισε και τον αγάπησε με το τουλάχιστον ιδιαίτερο κούρεμά του, κάτι που έγινε τελικά σήμα-κατατεθέν από το οποίο φοβόταν πια να απαλλαγεί μήπως και χαλάσει τη δημόσια εικόνα του!
Ο ίδιος είχε ισχυριστεί συχνά ότι δεν του άρεσε η αφάνα του, τη λάτρευε όμως το τηλεοπτικό γυαλί…
Όσο για την ήρεμη φωνή του και το γλυκομίλητο του χαρακτήρα του, ο Ρος δεν ήταν πάντα έτσι, καθώς κάποτε ήταν στρατιωτικός: «Ήμουν ο τύπος που σε βάζει να καθαρίζεις τουαλέτες, που σε αναγκάζει να φτιάξεις το κρεβάτι σου.
Ο τύπος που σου φωνάζει επειδή άργησες στα καθήκοντά σου. Αυτή η δουλεία απαιτεί να είσαι κακός και σκληρός και εγώ το βαρέθηκα», δήλωσε κάποια στιγμή στην εφημερίδα «Orlando Sentinel» για τον νέο εαυτό του. Κι έτσι, όταν αποστρατεύτηκε, ορκίστηκε να μην υψώσει ποτέ ξανά τον τόνο της φωνής του!
Ταυτοχρόνως, δεν πήρε ποτέ μία από την εκπομπή του «The Joy of Painting», η οποία παιζόταν από το 1983 ως το 1994 αδιαλείπτως!
Ο Ρος σκάρωνε λοιπόν τη σειρά χωρίς πληρωμή, με το εισόδημά του να προέρχεται εξολοκλήρου από την Bob Ross Inc., τη φίρμα που ίδρυσε για την εμπορική εκμετάλλευση των ειδών ζωγραφικής και των βιντεοκασετών εκμάθησης της μεθόδου του.
Από την εκπομπή έπαιρνε μόνο την απαραίτητη διαφήμιση για τα προϊόντα του.
Και κάτι ακόμα: ο Ρος έβρισκε χρόνο να τα κάνει όλα αυτά καθώς μπορούσε να γυρίζει έναν ολόκληρο τηλεοπτικό κύκλο τόσο γρήγορα όσο ζωγράφιζε!
Ολοκλήρωνε δηλαδή τα 13 επεισόδια της ετήσιας σεζόν της «Χαράς της Ζωγραφικής» μέσα σε μόλις 2 μέρες, κάτι που τον απάλλασσε μεμιάς από τις τηλεοπτικές υποχρεώσεις ολόκληρης της χρονιάς!
Όσο για τους τηλεοπτικούς πίνακές του, επίσης δεν τους πουλούσε ποτέ και συνήθιζε να τους χαρίζει στους τηλεοπτικούς σταθμούς που φιλοξενούσαν το τηλεοπτικό προϊόν του (και κυρίως στο δίκτυο PBS).
Τα έσοδά του βασίζονταν αποκλειστικά στα 20 βιβλία και τις 100 εκπαιδευτικές κασέτες του, αλλά και στους 150 εκπαιδευτές της Μεθόδου Μπομπ Ρος (ανάμεσα στους οποίους και ο γιος του).
Σε συνέντευξή του το 1991 στους «New York Times», ο τηλεζωγράφος ισχυρίστηκε ότι είχε φτιάξει πάνω από 30.000 πίνακες από τα 18 του.
Μετά τον θάνατό του, οι περισσότεροι από τους αδιάθετους πίνακές του κατέληξαν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και σε τηλεοπτικούς σταθμούς.
Ο ίδιος δώρισε προσωπικά κάπου 1.200 καμβάδες του, μικροποσοστό πάντως σε σχέση με τον συνολικό αριθμό της δουλειάς του: μιλάμε για 403 τηλεοπτικά επεισόδια, για τις ανάγκες καθενός εκ των οποίων ήταν υποχρεωμένος να σκαρώνει τρία αντίτυπα κάθε πίνακα (για να κερδίζει χρόνο)…
Προσωπική ζωή και θάνατος
Πάντοτε χορτοφάγος και γνωστός για την αγάπη του στην άγρια φύση, συμπεριλαμβανομένης της φροντίδας για τα «ορφανά σκιουράκια και τα άλλα ζωάκια», όπως συνήθιζε να λέει, ο Μπομπ Ρος αναγκάστηκε να διακόψει απρόοπτα την εκπομπή του το 1994 λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του.
Ο αγαπημένος τηλεζωγράφος είχε ήδη διαγνωστεί με λέμφωμα και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί πια στις τηλεοπτικές του υποχρεώσεις. Ο Μπομπ Ρος πέθανε πρόωρα, στις 4 Ιουλίου 1995, χτυπημένος από καρκίνο. Ήταν μόλις 52 ετών.
Σήμερα, δύο δεκαετίες μετά τον θάνατό του, παραμένει ένας από τους γνωστότερους και πλουσιότερους αμερικανούς ζωγράφους όλων των εποχών!
Η δεύτερη σύζυγός του, Τζέιν, είχε πεθάνει το 1993, αν και η κληρονομιά του έμελλε να ζήσει τόσο μέσα από τον επίσης ζωγράφο γιο του, Στίβεν (ένα από τα δύο παιδιά που απέκτησε με την πρώτη του σύζυγο Λίντα), όσο και από την αχτύπητη μέθοδό του…
Το ριάλιτι επιβίωσης Nomads ήταν ένα από τα προγράμματα που έλαβαν το πράσινο φως από τον ΑΝΤ1 για τη νέα σεζόν.
Το ριάλιτι που γυρίστηκε στις Φιλιππίνες έφερε στο κανάλι ικανοποιητικά νούμερα τηλεθέασης και γι’ αυτό αποφασίστηκε να υπάρξει και δεύτερος κύκλος. Ο νέος κύκλος επεισοδίων θα είναι αρκετά διαφορετικός σε σχέση με τον πρώτο.
Η κυριότερη αλλαγή είναι ότι το ριάλιτι θα γυριστεί στη Μαδαγασκάρη.
Το κανάλι θέλει δυνατά πρόσωπα στην ομάδα των διασήμων και ένα από αυτά, που πιστεύει ότι θα κάνει τη διαφορά, καθώς θεωρείται ο αγαπημένος των νεαρών κοριτσιών είναι ο Κώστας Μαρτάκης.
Ο τραγουδιστής βρίσκεται σε συζητήσεις με το κανάλι και αν όλα πάνε καλά θα είναι ο πρώτος διάσημος που θα μπει στο παιχνίδι.
Από εκεί και πέρα ήδη ο ΑΝΤ1 έχει ξεκινήσει επαφές και με άλλους παίκτες. Όπως αναφέρθηκε στην εκπομπή της Νικολέττας Ράλλη οι αιτήσεις συμμετοχής έχουν ξεπεράσει τις 4.000.
Μάλιστα αποκαλύφθηκαν ακόμη πέντε πρόσωπα της showbiz που πέρασαν από τα γραφεία του ΑΝΤ1 για να συζητήσουν για τη συμμετοχή τους. Πρόκειται για τον τραγουδιστή Βαλάντη, το μοντέλο Γιώργο Καράβα…
…τον ηθοποιό Άγη Εμμανουήλ
…την αθλήτρια Muai Thai Κάτια Τσόβγκαν και τον παρουσιαστή Δημήτρη Βλάχο.
Θυμίζουμε ότι πριν από λίγες μέρες είχαν αποκαλυφθεί οι πρώτοι που πέρασαν από το κανάλι και ήταν οι: Ηλίας Βαλάσης, Κατερίνα Στικούδη, Courtney Parker, Γιώργος Τσαλίκης και Βίκυ Κουλιανού
Το υποσυνείδητό μας είναι ενεργό όλη την ώρα. Ενεργεί, αντιδρά, απορρίπτει και λαμβάνει πληροφορίες και όλα αυτά χωρίς να είμαστε ενήμεροι.
Δεν είναι πραγματικά περίεργο να μην ξέρεις πάντα τι σκέφτεται το μυαλό σου; Τι συμβαίνει πραγματικά στο παρασκήνιο;
Ένας τρόπος για να μάθουμε τι κρύβεται είναι κάποια μικρά παιχνίδια αντίδρασης, που βασίζονται στα ένστικτα και την διαίσθηση και όχι τόσο στις ορατές και ενεργές λειτουργίες του εγκεφάλου.
Ρίξτε μια ματιά στις παραπάνω πέτρες και αφήστε το υποσυνείδητό σας να κάνει την δουλειά του. Διαλέξτε την αγαπημένη σας πέτρα και δείτε τι σημαίνει αυτό για την προσωπικότητά σας.
#1 Οπαλίτης
Αν διαλέξατε τον οπαλίτη, ζείτε μια πλούσια εσωτερική ζωή και αναζητάτε στιγμές ηρεμίας μακριά από τον θόρυβο και τις δουλειές της καθημερινότητας. Εκτιμάτε πολύ την περισυλλογή και δεν χάνετε ευκαιρία να βρείτε κάποια ήσυχη στιγμή και να κάνετε ενδοσκόπηση.
#2 Μαλαχίτης
Όσοι επέλεξαν τον μαλαχίτη μπορούν να περιμένουν μεγάλες αλλαγές στο μέλλον, συνήθως στην αισθηματική τους ζωή ή την σύνδεση με το εσωτερικό του πνεύμα. Κάθε φορά που συμβαίνουν μεγάλες αλλαγές είναι μια καλή ευκαιρία για να επανεξετάσουμε τις μέχρι τώρα επιλογές μας.
#3 Πέτρα του ήλιου
Είστε ένας φωτεινός και αισιόδοξος άνθρωπος. Αντιμετωπίζετε την ζωή με έναν θετικό τρόπο και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αυτή η θετική στάση ζωής σας βοηθάει να επιτύχετε.
#4 Οψιανός
Ο οψιανός συμβολίζει την αλλαγή κάποιων κακών συνηθειών και της βαρετής ρουτίνας. Είναι επίσης μια υπενθύμιση, ότι πρέπει να δείξετε ευγνωμοσύνη σε όσους σας βοήθησαν και να μην ζηλεύετε αυτά που έχουν οι άλλοι.
#5 Χολήτης
Αν έχετε επιλέξει τον χολήτη, τότε ζείτε σε αρμονία με τον κόσμο των πνευμάτων, τόσο από την άποψη της μετά θάνατον ζωής όσο και των ονείρων. Οι πρόγονοί σας μιλάνε μέσα από εσάς και μπορεί καμιά φορά να ακούτε τα μηνύματά τους.
#6 Δαλματίας Ίασπις
Αν επιλέξατε την έκτη πέτρα, τότε είστε ένας χαρούμενος και πρόσχαρος άνθρωπος. Είστε λάτρεις της περιπέτειας και σας αρέσει συνέχεια να διασκεδάζετε.
Το χέρι- που, αν το προσέξεις καλύτερα θα δεις πως θυμίζει έντονα σαρκικό κουπί- σηκώνεται κι ετοιμάζεται να κατέβει με πρωτοφανή δύναμη στον ήδη κοκκινισμένο σβέρκο του ήρωα της ιστορίας μας.
Έπειτα, έρχεται το μοιραίο: σλατς!«Ρε Λάμπρο, δεν μπορείς να βάζεις λιγότερη δύναμη;», ρωτάει αυτός που… υποδέχτηκε το χαστούκι. Έπειτα, όπως πάντα, γέλια- το κοινό στο θέατρο έχει λυθεί και οι πιθανότητες να βρει λίαν συντόμως την αυτοκυριαρχία του είναι λιγότερες κι από το να γίνει η δραχμή ο μπαμπάς του δολαρίου.
«Οι καρπαζιές που έτρωγα βροχή στις ταινίες ήταν αληθινές, ο σβέρκος μου το ξέρει! Στην ταινία σφαλιάρες, το ίδιο και στο θέατρο, δύο παραστάσεις, έτρωγα ξύλο από τις έξι το πρωί μέχρι τη μία τη νύχτα. Κάποτε παίζαμε στο θέατρο με τον Λάμπρο τον Κωνσταντάρα, αυτόν τον πρίγκιπα του θεάτρου, που μου είχε κουδουνίσει το μυαλό με τη χερούκλα του…», θα δήλωνε χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή του, λύνοντας το απόλυτο μυστήριο που συμπυκνωνόταν στην πρόταση «Μα δεν μπορεί όλες οι σφαλιάρες να είναι κανονικές! Κανείς δε θ’ άντεχε τόσο ξύλο».
Κανείς, πλην αυτού, δηλαδή.
Πλην του ΑλέκουΤζανετάκου…
Τέχνη καμωμένη από ατόφια ανάγκη
Η οικογένειά του είχε 5 παιδιά, με τον ίδιο- γεννημένο το 1937 στα Μανιάτικα του Πειραιά- ν’ αποτελεί το μοναδικό αγόρι. Τα παιδιά του χρόνια σημαδεύτηκαν από «ανηλεή» φτώχεια, με τον ίδιο να τονίζει, ενθυμούμενος τα νιάτα του, πως «Ξεκίνησα να δουλεύω από πολύ μικρός, κάνοντας οποιαδήποτε δουλειά. Σφουγγαρίκι στις αυλές και στα πεζοδρόμια των πλουσίων. Δεν ντρεπόμουν, αλλά ποτέ δεν ζητιάνεψα…».
Το μέγεθος της κακής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν φαίνεται από το γεγονός ότι «Περιμέναμε πώς και πώς να έρθει η Κυριακή για να φάμε κρέας με μακαρόνια. Τις άλλες μέρες θυμάμαι τη μάνα μου να βρέχει μια μικρή φέτα ψωμί και να την πασπαλίζει με λίγη ζάχαρη».
Τη λύση στο αθεράπευτο, θαρρείς, οικονομικό του πρόβλημα έμελλε να δώσει η Τέχνη: όταν ο ίδιος βρισκόταν στην εφηβεία είδε τις 2 από τις 4 αδερφές του- τις επονομαζόμενες «Τζάνετ Σίστερς»- να σημειώνουν αξιόλογη επιτυχία ως μουσικοχορευτικό ντουέτο και αποφάσισε και ο ίδιος, λαμβάνοντας υπόψη και τις απολαβές των συγγενών του, ν’ ακολουθήσει τα βήματά τους.
Ωστόσο, ο Τζανετάκος επέλεξε να γίνει ηθοποιός. Έτσι, φοίτησε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, πριν «περάσει», μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, και από την κινηματογραφική σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα.
Μετά…
Μετά είχε φτάσει η στιγμή για την επιδρομή στο πανί.
Α, ναι: και την εκτόξευση στ’ αστέρια.
Σανίδι-Πανί-Φεγγάρι
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησε τις εμφανίσεις στο θέατρο, ενώ το 1956 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μεγάλη Οθόνη, συμμετέχοντας στην κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Η αρπαγή της Περσεφόνης».
Το 1957 έγινε ευρύτερα γνωστός στο θεατρικό κοινό μέσα από το «Οι δικοί μας άνθρωποι» του θιάσου του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου, ενώ 4-5 χρόνια αργότερα επέστη ο καιρός για να εξελιχθεί σε σταρ (σχεδόν) πρώτου μεγέθους: η Φίνος Φιλμ του προσέφερε συμβόλαιο συνεργασίας και η παρουσία του σε πασίγνωστες ταινίες (όπως, φερ’ ειπείν, το «Ο Ηλίας του 16ου» ή το «Μερικοί το προτιμούν κρύο») του έδωσε τη δυνατότητα ν’ αφήσει οριστικά και αμετάκλητα πίσω του την ανέχεια.
Μπορεί, όμως, η καριέρα του να πήγαινε από το καλό στο καλύτερο, αλλά το γεγονός πως ο Φίνος δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο τον στενοχώρησε βαθύτατα. Γι’ αυτό, πήρε την απόφαση να μετακομίσει στην Καραγιάννης-Καρατζόπουλος (την έτερη μεγάλη εταιρία παραγωγής ταινιών), όπου και του δόθηκε η ευκαιρία να είναι το πρώτο όνομα την εποχή της βιντεοκασέτας.
Κατά τη διάρκεια της ενεργούς πορείας του στα μεγάλα φώτα έγραψε ιστορία και με την παρουσία του στο «Ο τρελός του Λούνα Παρκ» (1969-1970), όταν και πρωταγωνίστησε στο πλάι του Θανάση Βέγγου, «γράφοντας» μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στα χρονικά.
Σταδιακά, αηδιασμένος- όπως σχολίασε ο ίδιος- από το star system που αναπτυσσόταν στην Ελλάδα, άρχισε ν’ αποτραβιέται από τη δημοσιότητα, ιδρύοντας το 1985 το δικό του θίασο, με τον οποίον ανέβασε παραστάσεις εντός των συνόρων αλλά και στο εξωτερικό, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.
Παρά το γεγονός πως ταυτίστηκε με το χαρακτήρα του «Παιδιού της φάπας» και αυτού του ανεπρόκοπου και χαραμοφάη γιου, τον οποίον καταχέριζαν ο Βουτσάς, ο Κωνσταντάρας και ο Παπαγιαννόπουλος, αγαπήθηκε παράφορα από το ελληνικό κοινό, κι ας ήταν, κατά βάση, δευτεραγωνιστής.
Το ταλέντο του δε χρειαζόταν όλη την οθόνη για να λάμψει.
Του αρκούσαν λίγες στιγμές ευφυούς κωμικής παρουσίας.
Αυλαία
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε αποτραβηγμένος απ’ όλους και απ’ όλα, σχεδόν ολομόναχος, μιας και παρά το γεγονός πως είχε κάνει 17 αρραβώνες (όπως έγραψε στην αυτοβιογραφία του), ουδέποτε παντρεύτηκε και δεν έκανε οικογένεια.
«Έμεινα κι εγώ μόνος, ανύπαντρος, ένας μοναχικός λύκος που φωνάζω τις νύχτες επάνω στις βουνοκορφές τη μοναξιά μου και τη λύπη μου. Λύκος μοναχικός, τι έφταιξε που έμεινα μόνος και δεν παντρεύτηκα μέχρι τώρα; Μ’ έφαγε ο έρωτας, έχω κάνει δεκαεπτά αρραβώνες και κανένα γάμο. Ίσως είναι και το κισμέτ, που λένε οι Άραβες. Είμαι όμως καλά, έχω φιλοσοφήσει τη μοναξιά μου και την έχω κάνει φίλη. Είμαι οικονομικά ανεξάρτητος, έχω φτιάξει μια μεγάλη περιουσία και δοξάζω τον Θεό γι’ αυτά που μου έδωσε», είχε πει σε συνέντευξή του λίγα χρόνια πριν πεθάνει.
Εκείνο που ελάχιστοι γνώριζαν για τον Αλέκο είναι ότι εκτός από ηθοποιός είχε τρέλα και με την ταχύτητα, κατεβαίνοντας σε αρκετούς αγώνες και, μάλιστα, κερδίζοντας πολλούς από αυτούς.
Η Lancia που οδηγούσε ήταν «η γκόμενά μου!» και αυτή που του έμεινε πιστή μέχρι το τέλος, στις 11 Απριλίου του 2010, όταν και, καταβεβλημένος από τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν, πέθανε.
Μόνος του, κλινήρης για μεγάλο διάστημα, καταπίνοντας τη μη εκπεφρασμένη πικρία του για όλους εκείνους που τα χρόνια της δόξας ήταν δίπλα του, αλλά μετά τον είχαν ξεχάσει.
Όταν ο Τζανετάκος «έφυγε», δεν ακούστηκε κανένας θόρυβος.
Ούτε καν ο ήχος μιας πένθιμης σφαλιάρας, ένα εκκωφαντικά άηχο σπλατς.
Σταύρος Ξενίδης: Έφυγε με την αγάπη της ζωή του, στο γηροκομείο Αθηνών, και άφησε πίσω του μια τεράστια περιουσία 70 ταινιών
Σταύρος Ξενίδης: Πριν από χρόνια και πιο συγκεκριμένα στις 2 Νοεμβρίου του 2008 πέθανε ένας από τους αγαπημένους καλλιτέχνες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Τον τελευταίο καιρό, πριν φύγει από τη ζωή, ζούσε με τη σύζυγο του. Το μέρος που διέμεναν ήταν το Γηροκομείο των Αθηνών.
Ο Σταύρος Ξενίδης αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Στην πολύχρονη καριέρα του κατάφερε να παίξει σε πάνω από εβδομήντα ταινίες. Μάλιστα, κατάφερε να συνεργαστεί με μερικούς από τους πιο μεγάλους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Σταύρος Ξενίδης είχε γεννηθεί στις 8 Μαρτίου του 1928. Ο ηθοποιός γεννήθηκε στη βασιλεύουσα. Δηλαδή, στην πόλη της Κωνσταντινούπολης.
Αντίθετα, ο ηθοποιός μεγάλωσε μακριά από αυτή και πιο συγκεκριμένα στη Νέα Φιλαδέλφεια της ΑΘήνας. Κατάφερε να σπουδάσει στο Λεόντειο Λύκειο και ασχολήθηκε με την υποκριτική.
Ο πατέρας του Σταύρου Ξενίδη είχε απογοητευτεί από την απόφαση του γιου του για να εργαστεί ως ηθοποιός.
Ο πατέρας του Σταύρου Ξενίδη πέθανε το 1947, χωρίς να καταφέρει να δει το γιο του να διαπρέπει.
Ο Σταύρος Ξενίδης ξεκίνησε την καριέρα του, παίζοντας σε θεατρικές παραστάσεις. Από την υποκριτική έκανε ένα διάλειμμα, όταν πήγε στρατό, δηλαδή την περίοδο του εμφυλίου πολέμου.
Από τη μεριά του, ο Κώστας Μουσούρης, είχε αναφέρει στο λεύκωμα του για τον ηθοποιό: «Οταν ένα ρόλο τον παίζει ο Σταύρος, θα αναδειχθούν χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές όλες οι πτυχές του. Είναι λαμπρός ηθοποιός, εξαιρετικός άνθρωπος. Στην σκηνή ακτινοβολούσε με το ταλέντο του και με το ήθος του. Είχαμε την μεγάλη τύχη να τον έχουμε μαζί μας».
Το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη το πραγματοποίησε, το 1954, με την ταινία «Η ωραία των Αθηνών». Ο Σταύρος Ξενίδης υπήρξε υπόδειγμα οικογενειάρχη. Σύζυγός του ήταν η Μαργαρίτα Λαμπρινού, με την οποία έζησαν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής τους.
Έχει περίπου 80 ταινίες στο ενεργητικό του και μετρά συνεργασίες που πολλοί συνάδελφοί του θα ζήλευαν.
Γράφει η Όλγα Παρθενέα – Γεωργάτσου
Ο ΔημήτρηςΝικολαΐδης έγραψε τη δική του ιστορία στον χώρο της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας, με τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε –συνήθως διατηρώντας δεύτερους ρόλους- να ανήκουν στην κατηγορία των πιο εμπορικών και «πολυπαιγμένων» ακόμα και την τελευταία δεκαετία.
Το πρόσωπό του μας φέρνει στο μυαλό δεκάδες σκηνές από τις ωραιότερες ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές, με τους νεότερους να τον έχουν συνδέσει με τους ρόλους τους σε αρκετές ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
Ποιος ξεχνά τον αυστηρό καθηγητή στο «Χτυποκάρδια στο Θρανίο»; Ή τις ατάκες τους στις ταινίες «Η Λίζα και η Άλλη», «Το Δόλωμα» και «Η Αγάπη μας»; Όχι φυσικά ότι οι συνεργασίες του με τη Τζένη Καρέζη, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τον Κώστα Βουτσά, την Έλλη Λαμπέτη, ή τον καλό του φίλο Λάμπρο Κωνσταντάρα πέρασαν «στα ψιλά».
Οι παραγωγές στις οποίες συμμετείχε ήταν πολλές και αξιόλογες, ωστόσο όπως αποδείχθηκε η «τελευταία πράξη» θα ήταν εκείνη που θα θυμόντουσαν όλοι από εκείνον.
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης, βλέπεις, θέλησε να γράψει μόνος του το οριστικό του τέλος, επιθυμώντας να φύγει σαν κύριος, χωρίς να ταλαιπωρηθεί άλλο. Για το μόνο που όσοι τον γνώριζαν ήταν βέβαιοι, είναι πως το μοναδικό για το οποίο θα λυπόταν, ήταν που άφηνε πίσω του τη μεγάλη του αγάπη. Τη «μικρή» του, όπως συνήθιζε να φωνάζει την επί 38 χρόνια σύζυγό του, Σούλη Σαμπάχ.
Ο κεραυνοβόλος έρωτας και ο γάμος που διήρκεσε μέχρι τέλους – Οι δυο τους είχαν γνωριστεί το καλοκαίρι του 1955 κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού της Σούλης –κατά κόσμον Αναστασία Χριστοδούλου- στην Αθήνα, μέσω της ηθοποιού Ίλιας Λιβικού.
Έναν μήνα μετά, οι δυο τους παντρευόντουσαν στο εκκλησάκι του Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι, με την ίδια να έχει εγκαταλείψει για χάρη του τη ζωή της στην Αίγυπτο. Δεν το μετάνιωσε ποτέ.
Έχτισε μια καριέρα ως τραγουδίστρια και ηθοποιός στην Ελλάδα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Σούλη Σαμπάχ. Ήταν εκείνη που ερμήνευσε το αξέχαστο «Γαρύφαλλο στ’ αυτί» στην επιτυχημένη –και διαχρονική- ταινία «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο».
Εκείνος διέγραφε μια λαμπρή πορεία στο σινεμά, παρόλα αυτά όμως ποτέ δεν θέλησε να συνεργαστεί με την αγαπημένη του. Δεν την ένοιαζε. Εξάλλου, όπως συνήθιζε να λέει «ο ωραιότερος ρόλος της ζωής της ήταν αυτός κοντά στον Δημητράκη της».
Έμειναν μαζί περίπου τέσσερις δεκαετίες. Μέχρι που τους χώρισε ο θάνατος.
Το πρόβλημα υγείας και η αντίστροφη μέτρηση
Το ζευγάρι είχε συμπληρώσει 10 χρόνια γάμου. Ο Νικολαΐδης ήταν 43 ετών όταν το κληρονομικό πρόβλημα υγείας που εμφάνισε θα άλλαζε τη ζωή τους. Σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση, είχε εκ γενετής έλλειψη του ενζύμου «αντιθρυψίνη», το οποίο έχει την ιδιότητα να καθαρίζει το αίμα. Η έλλειψή του εμπόδιζε τον ηθοποιό να αναπνεύσει σωστά μέσω των πνευμόνων, με αποτέλεσμα η φαρμακευτική αγωγή να κρίνεται αναγκαία. Η σύζυγός του είχε αποκαλύψει πως έκανε ειδικές ενέσεις για να μπορεί να αναπνέει.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1983 η κατάστασή του παρέμενε σταθερή, με τον ίδιο να ακολουθεί τις συμβουλές τον γιατρών έχοντας πάντα στο πλευρό του τη σύζυγό του. Τότε, όμως, οι δυο τους κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τη σοβαρή επιδείνωση της υγείας του. Εκείνη παράτησε τα πάντα για να μείνει κοντά του σε ρόλο «γιατρού» χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά.
Για δέκα περίπου χρόνια η αγωγή τον κρατούσε ενεργό. Δεν είχε σταματήσει να εργάζεται. Το 1992, όμως, τα νέα θα αποδεικνύονταν πολύ άσχημα.
Μια προγραμματισμένη εξέταση έφερε τη Σαμπάχ αντιμέτωπη με μια αλήθεια που δεν ήθελε να γνωρίζει: Ο αγαπημένος της είχε μόνο 6 μήνες ζωής.
Η κάμαρά τους διαμορφώθηκε έτσι ώστε να του παρέχει την ίδια φροντίδα με ένα δωμάτιο εντατικής θεραπείας. Φρόντιζε να εμφανίζεται πάντα χαρούμενη κοντά του, φτιάχνοντας του τη διάθεση και βοηθώντας τον να περάσει όσο το δυνατό καλύτερα τους τελευταίους μήνες της ζωής του. Δυστυχώς, ο ηθοποιός θα έφευγε από την ίδια ασθένεια που είχε σκοτώσει τον πατέρα του, όταν εκείνος ήταν μόλις εννέα ημερών βρέφος.
Η τελευταία πράξη
Το τέλος θα γραφόταν τον χειμώνα του 1993. Η Σούλη τον είχε αφήσει μόνο του στο σπίτι με την αποκλειστική νοσοκόμα που τον πρόσεχε. Είχε πει το «ναι» για να τραγουδήσει στη δεξίωση του γάμου ενός φιλικού ζευγαριού, με τον Νικολαΐδη να της ζητά πριν φύγει να τον καλέσει από εκεί στο τηλέφωνο και να το αφήσει ανοιχτό απλά και μόνο για να την ακούσει να τραγουδάει. Ήταν η τελευταία φορά που θα την άκουγε…
Το επόμενο πρωινό μια σοβαρή κρίση τον οδήγησε στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση. Η αποκλειστική νοσοκόμα, παραδέχτηκε λίγο αργότερα πως πριν την κρίση αυτή, είχε αρνηθεί να πάρει τα φάρμακά του λέγοντας της πως «σήμερα πια δεν τα χρειάζεται». «Είναι κλινικά νεκρός», θα άκουγε η Σούλη από τους θεράποντες γιατρούς.
Έμεινε σε τεχνητό κώμα δέκα ολόκληρες ημέρες πριν οι γιατροί αποφασίζουν να τον επαναφέρουν. Αμέσως κατάλαβε σε πόσο άσχημη κατάσταση βρισκόταν, όταν συνειδητοποίησε πως ήταν διασωληνωμένος. Χωρίς κανείς να προλάβει να αντιδράσει, αρπάζει τα καλώδια που επί της ουσίας τον «συνέδεαν» με τη ζωή και τα τραβά. Η καρδιά του σταμάτησε αμέσως.
Παρά το γεγονός πως οι γιατροί κατάφεραν να τον επαναφέρουν, γρήγορα έφυγε από τη ζωή. Ήταν 21 Ιανουαρίου του 1993 όταν η Σούλη τον αποχαιρέτησε για πάντα. Πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Σήμερα, η «μικρή» του είναι 88 ετών και έχει συμπληρώσει 26 χρόνια χωρίς εκείνον…
“Έπαθα σοκ. Βούιζε το κεφάλι μου, άρχισα να φωνάζω. Δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να διαχειριστώ τη θλίψη, το τραγικό συμβάν” δήλωσε ο Νίκος Καραγιώργης.
Ο Νίκος Καραγιώργης έδωσε συνέντευξη στην On Time και στην Σίσσυ Μενεγάτου και μίλησε για την απώλεια του επίσης ηθοποιού πατέρα του, Κώστα Καραγιώργη. Η πιο δύσκολη στιγμή σου μέχρι σήμερα ήταν η ξαφνική απώλεια του πατέρα σου στα 51 του χρόνια;
Ναι. Ήταν κάτι φοβερό. Ασύλληπτο. Ήταν στο Τορόντο περιοδεία και μας τηλεφώνησε ο Νίκος Παπαναστασίου να μας πει ότι πέθανε από ανακοπή καρδιάς πάνω στη σκηνή. Κι ο κόσμος νόμιζε ότι ήταν σκηνή από το έργο και χειροκροτούσε. Έπαθα σοκ. Βούιζε το κεφάλι μου, άρχισα να φωνάζω. Δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να διαχειριστώ τη θλίψη, το τραγικό συμβάν.
Και να σου πω κάτι που εγώ το θεωρώ καρμικό; Το περασμένο βράδυ το σίριαλ «Το Κανάλι των Παρανόμων» είχε κλείσει πάνω στον πατέρα μου στην τελευταία σκηνή, όπου ο Γιάννης Βούρος -σε ρόλο αστυνομικών κι οι δύο- του έδινε συλλυπητήρια για τη γυναίκα του, καθώς το σενάριο ήθελε να χάνει τη γυναίκα του ο ήρωας.
Κι η ατάκα του πατέρα μου ήταν «με την Στέλλα ζήσαμε μαζί 31 χρόνια ευτυχισμένα». Τη μητέρα μου τη λένε Στέλλα, ήταν πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι κι είχαν συμπληρώσει 31 χρόνια ζωής μαζί. Κι όχι μόνο αυτό. Την επόμενη ημέρα του θανάτου του πατέρα μου πήρε σπίτι ένας σκηνοθέτης που τον ήθελε για μια νέα σειρά, καθώς είχε δει αυτή τη σκηνή του φινάλε. Τραγική ειρωνεία ζωής!
Κώστας Καραγιώργης: Βρίσκεται στην κατηγορία με τους Έλληνες Ζεν πρεμιέ του σινέμα, ο γνωστός ηθοποιός με την περιέργη κουρα, γεννήθηκε στην Άνδρο στις 12 Μαρτίου του 1938 και απεβίωσε στις 13 Μαΐου του 1989.
Ήταν απόφοιτος της Παντείου αλλά παράλληλα τελείωσε και την Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου, ενώ σπούδασε και πιάνο. Έγινε όμως γνωστός στο ευρύ κοινό κυρίως από τον κινηματογράφο -και δευτερευόντως από την τηλεόραση.
Ο Κώστας Καραγιώργης ήταν παντρεμένος με την Στέλλα Λιβανίου, καλλιτέχνιδα του χορού. Πέθανε αιφνίδια και πρόωρα, στις 13 Μαΐου 1989 στο Τορόντο του Καναδά όπου βρισκόταν για επαγγελματική υποχρέωση (καλλιτεχνική περιοδεία με τον Νίκο Παπαναστασίου), από ανακοπή της καρδιάς.
Ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλονιάς θαυματουργεί ασταμάτητα εδώ και 440 χρόνια.
Όταν κανείς στρέφει το νου του στον άγιο Γεράσιμο Κεφαλονιάς, η πρώτη ανακομιδή (1581) των λειψάνων του οποίου εορτάζεται στις 20 Οκτωβρίου άλλα και στις 16 Αυγούστου, εκεί αρχικά, που πηγαίνει το μυαλό του είναι κυρίως τα θαύματά του.
Πέρα από το άφθαρτο του λειψάνου του, πληθώρα ανθρώπων έχουν νιώσει, εδώ και 443 χρόνια, δηλαδή από το 1579, που κοιμήθηκε, μέχρι και σήμερα, τις θαυματουργικές τους ιδιότητες
Ποικιλώνυμα και ποικιλότροπα θαύματα, που έχουν να κάνουν με την προστασία του νησιού, με ιάσεις ασθενειών και μάλιστα ψυχικών. Τι σημαίνουν αλήθεια αυτά τα θαύματα του αγίου Γερασίμου, που κάνουν πολύ κόσμο να συρρέει στην Κεφαλλονιά;
Είναι ένα σαφέστατο μήνυμα της παρουσίας του Θεού στην αρρωστημένη κοινωνία μας. Ένα από τα μυστήρια, τα ανεξιχνίαστα για το περιορισμένο μας μυαλό, που αποκαλύπτουν τα θαύματα του αγίου Γερασίμου, που δεν πρόκειται για ψευδαισθήσεις, αλλά για θεϊκή πραγματικότητα, είναι η αγάπη του Θεού προς τον Κόσμο και ειδικά τους ανθρώπους.
Τι άλλη απόδειξη μπορεί να υπάρχει γι’ αυτή την αγάπη από το να προσκυνάς άρρωστος τον άγιο Γεράσιμο και να ξαναποκτάς την υγεία σου;
Τα θαύματα αυτά, που αξιώνεται να τα ενεργεί ο άγιος Γεράσιμος, γιατί στη ζωή του, που ήταν ένα ασκητικό ταξίδι, το οποίο ξεκίνησε από τη Ζάκυνθο και με ενδιάμεσους σταθμούς τα Ιεροσόλυμα και την Κρήτη κατέληξε στην Κεφαλλονιά, μας παροτρύνουν να γίνουμε χρήσιμοι και ωφέλιμοι. Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι για το καλό.
Έτσι η ζωή όλων θα κυλά μέσα σε μια αρωματισμένη από τα θαύματα του Θεού ατμόσφαιρα. Έχει παρατηρηθεί ότι σήμερα ο άνθρωπος, κατά κανόνα, είναι δύσθυμος και μελαγχολικός και στερείται τη χαρά.
Και όταν την επιδιώκει και τη δημιουργεί, γίνεται «τεχνητή». Δεν είναι δηλαδή χαρά φυσική και πηγαία. Αυτή τη χαρά και την ευφροσύνη δεν την προσφέρουν υλικά αγαθά και μέσα. Ούτε οι ευκολίες του πολιτισμού.
Όλα αυτά αποτελούν ένα εξωτερικό περίβλημα για τη χαρά, αν θα γινόταν λελογισμένη χρήση. Ο βίος του αγίου Γερασίμου αποδεικνύει πως η ευφροσύνη και η χαρά είναι κατόρθωμα πνευματικό και καρπός της αγαθής συνείδησης.
Η Μονή του Αγίου Γερασίμου Κεφαλονιάς βρίσκεται στο οροπέδιο των Ομαλών και αποτελεί το σπουδαιότερο θρησκευτικό μνημείο του νησιού. Ιδρύθηκε το 1560 από τον ίδιο τον Άγιο Γεράσιμο, που λίγο μετά το θάνατό του, ανακηρύχθηκε πολιούχος της Κεφαλονιάς.
Η ανακήρυξη της αγιότητας του οσίου Γερασίμου έγινε το 1622. Ο Άγιος Γεράσιμος ονομάστηκε νέος ασκητής για να διακρίνεται από τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Η Ορθόδοξη εκκλησία τιμά την μνήμη του σε δύο ημερομηνίες, αυτή της ανακομιδής, στις 20 Οκτωβρίου, αλλά και στις 16 Αυγούστου, μια μέρα μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου.
Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται στο μοναστήρι μεγάλο πανηγύρι. Για τους ντόπιους, ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλονιάς είναι ο «Άγιος» απλά, ενώ δεν θα συναντήσετε συνηθέστερο όνομα στο νησί από το «Γεράσιμος» και το «Γερασιμούλα».
