*Το παρακάτω κείμενο ανήκει στην Βιβή Μεξή που το πρωτο-ανήρτησε στην ομάδα Untold Stories στο fb και αναδημοσιεύουμε στο Singleparent.gr με την έγγραφη συναίνεσή της. Ως εκ τούτου δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση-αναπαραγωγή από άλλες ιστοσελίδες χωρίς την άδειά της. Η ίδια ζήτησε να τονίσουμε ότι η ιστορία αυτή είναι-δυστυχώς- 100% ΑΛΗΘΙΝΗ.

Πρέπει να ήμουνα πανω κάτω 4-5 χρόνων. Βγαίνουν οι ημερομηνίες κάπου εκεί.

Τοτε ο μπαμπάς ταξίδευε και μας είχε νοικιάσει το ισόγειο μιας διπλοκατοικίας και μέναμε. Μάνα και τρία μικρά.
Απο πανω έμενε ο ιδιοκτήτης με την οικογένεια του.

Ο κυρ-Βαγγέλης και η γυναίκα του η κυρα-Φλώρα.Αυτός ήταν βαρύς και κακομούτσουνος ή έτσι τον έχω στο μυαλο μου από τις παιδικές μου αναμνήσεις.

Η κυρα-Φλώρα ήταν σαν κλαράκι,λεπτή και λευκή και εύθραυστη. Φορούσε και γυαλάκια από αυτά με τους χοντρούς φακούς,που καναν τα μάτια της να μοιαζουν τεράστια.Σαν τρομαγμένου λαγού μπροστά από τα φώτα ενός αυτοκινήτου.

Είχαν και δυο αγόρια τον Σπύρο τον μεγαλύτερο και τον Γιάννη.

Απίστευτο που θυμάμαι ονόματα ακόμα.

Ήταν μεγάλα παιδιά αυτά.Εφηβεία αν δεν κάνω λάθος αν όχι μεγαλύτερα.

Είχαμε μια αυλή στο πίσω μέρος που επικοινωνούσε άμεσα με το πίσω τους μπαλκόνι.
Εκλανε ο κυρ-Βαγγέλης και ακουγόταν κανονικά κάτω. Άμεση συνδεση.
Ωραία γειτονια, τότε βγαίναμε όλα τα παιδιά έξω κάθε απογεμα και παίζαμε και οι μανάδες κάθονταν στα σκαλιά των σπιτιών και κουτσομπολεύανε.
Είμαι σίγουρη πως στη γειτονια όλοι το ήξεραν.

Εμείς απο κάτω ακούγαμε τα ουρλιαχτά της κυρα-Φλώρας κάθε μέρα.
Την βλέπαμε να βγαίνει με μαύρα μάτια,με μελανιές στα χερια ,με αίμα στη μύτη.
Παίζαμε στη γειτονια τα παιδιά και εκείνη έβγαινε και καθότανε στα σκαλιά και δεν ούρλιαζε πια.

Η μάνα μου το συζητούσε με τον πατέρα μου όταν εκείνος ήταν σπίτι από τα καράβια, κάποιες φορές είχε ανεβεί επάνω τρέχοντας να σωσει την κυρα-Φλώρα από τα χερια του συζύγου της.
Κάποτε ακούστηκε το: «κρίμα σαν τον πατέρα του έγινε ο Σπύρος,μα είναι δυνατόν να έσπασε την μάνα του στο ξυλο;»

Θυμάμαι επίσης πως ο μικρός της ο γιος,ο Γιάννης,είχε μπει αναμεσα σ’ εκείνη και στα χερια των βασανιστών της κανα δυο φορές.
Ο Γιάννης της έμοιαζε και εμφανισιακά.

Ποσο καλό παιδί,θυμάμαι μου είχε δώσει κάποτε καραμέλες όταν με βρήκε στην γειτονια να παίζω.
Έχουν περάσει ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Ποσα χρόνια Θεέ μου και ακόμα την σκέφτομαι την κυρα-Φλώρα. Μάλλον δεν θα ζει πια. Θα λυτρώθηκε από το μαρτύριο της.
Άραγε οι γιοί της τι να κάνουν;

Ο Σπύρος διαιωνίζει τον πατέρα του;
Ο Γιάννης τιμάει την μνήμη της μανούλας του;
Ο κυρ-Βαγγελης καίγεται στην κολαση;

Στην μνήμη σας κυρια Φλώρα μου. Με Κ κεφάλαιο Κυρια.

Είμαι 40 χρονών παντρεμένος εδώ και 15 χρόνια και ο γάμος μου τον τελευταίο καιρό δεν πάει και πολύ καλά. Αγαπώ τη γυναίκα μου, αλλά έχει μάθει να της τα φέρνω όλα στο χέρι έτοιμα και εκείνη να μην κάνει τίποτα. Και το χειρότερο; Έχει κάνει και τις κόρες μας σαν τα μούτρα της. Έχω κουραστεί πάρα πολύ και έχω ξενερώσει με αυτή την κατάσταση.

Πριν την καραντίνα έκανα σχεδόν τα πάντα – μαγείρευα, σκούπιζα, σφουγγάριζα, έπλενα βεράντες, παντζούρια, άπλωνα τα ρούχα, σιδέρωνα, μιλάμε τα πάντα ενώ παράλληλα δούλευα.

Τώρα με την καραντίνα που είμαστε όλη μέρα σπίτι, κάνω τα ίδια και ακόμη περισσότερα και νιώθω ακόμα μεγαλύτερο άγχος. Εξακολουθώ να εργάζομαι, αλλά από το σπίτι, ενώ εκείνη σερφάρει όλη μέρα στο internet και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άντε να φτιάχνει κανένα κέικ με τα παιδιά ή να τους διαβάζει κανένα παραμύθι. Μέχρι εκεί.

Βαριές, ελαφριές δουλειές, τα κάνω όλα εγώ. Εγώ σερβίρω, εγώ μαζεύω τα πιάτα, τα πλένω και από πάνω. Η γυναίκα μου νομίζει ότι επειδή εργάζομαι από το σπίτι, κάνω διακοπές αλλά δεν είναι έτσι. Ανησυχώ για τη δουλειά μου γιατί δεν ξέρω αύριο μεθαύριο τι γίνεται και όσο εργάζομαι από το σπίτι πρέπει να είμαι συγκεντρωμένος και όχι να έχω την έγνοια αν έφαγαν τα παιδιά ή αν άπλωσε τα ρούχα. Πρέπει να καταλάβει ότι όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση πρέπει με τον τρόπο της να βοηθήσει και εκείνη.

Έχουν αντιστραφεί τελείως οι ρόλοι. Αντί να τεμπελιάζω εγώ όπως οι περισσότεροι άντρες και να τα κάνει όλα εκείνη που στην τελική δεν εργάζεται κιόλας, είμαι εγώ εκείνος που γκρινιάζω και εκείνη μου λέει ότι είμαι υπερβολικός, ότι είναι και εκείνη αγχωμένη και τελικά τίποτα δεν αλλάζει.

Η κυρία έχει βρει το μήνα που τρέφει τους εννιά και δεν σέβεται καθόλου τίποτα και κανέναν. Έχω αρχίσει και κουράζομαι. Τι μπορώ να κάνω;

Σωτήρης

Καλησπέρα. Χρειάζομαι επειγόντως τη βοήθειά σας σε ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζω εδώ και καιρό και πρέπει να βρεθεί μία λύση.

Είμαι 42 χρονών και έχω χρόνια κατάστημα με είδη υγιεινής στην Αθήνα.

Δεν είμαι παντρεμένος, είχα όμως τα τελευταία 3 χρόνια σχέση με μία κοπέλα, χωρισμένη με ένα παιδί. Η σχέση μας ξεκίνησε με τις καλύτερες προδιαγραφές και αποφασίσαμε μάλιστα και σε σύντομο χρονικό διάστημα να συζήσουμε.

Τα πηγαίναμε πολύ καλά και με εκείνη και με το παιδί, το αγαπώ και με αγαπάει πάρα πολύ και το καλοκαίρι που της έκανα πρόταση γάμου δέχτηκε και ξεκινήσαμε δειλά-δειλά να σχεδιάζουμε το γάμο μας.

Εκτός από σύντροφοι ήμασταν και συνεργάτες. Εκτός από κυρία στο σπίτι μου ήταν και κυρία στο μαγαζί μου. Την είχα υπάλληλο μόνο για το πρωί όσο δηλαδή το παιδί ήταν σχολείο.

Δεν είχε κανένα παράπονο αλλιώς πιστεύω θα μου το είχε πει. Τους τελευταίους μήνες κάθε βράδυ που μέτραγα το ταμείο μου παρατηρούσα ότι λείπουν χρήματα. Τα ποσά στις αποδείξεις και στα τιμολόγια δεν συμβάδιζαν με τα ποσά που υπήρχαν στην ταμειακή.

Την πρώτη φορά θεώρησα ότι ήταν ιδέα μου όταν όμως αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές τότε κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει.

Με τη μία και χωρίς δεύτερη σκέψη απέλυσα τρία άτομα που θεωρούσα πιθανά να έχουν διαπράξει την κλοπή ωστόσο ανά καιρούς κάποια ποσά συνέχιζαν να λείπουν μέχρι που αποφάσισα να βάλω κάμερες…και τι να δω;

Η μέλλουσα γυναίκα μου ήταν αυτή που έκλεβε τα λεφτά. Η γυναίκα που θα παντρευόμουν. Η γυναίκα που είχα βάλει στη ζωή μου, στο σπίτι μου και στο μαγαζί μου. Η γυναίκα που θεωρούσα γυναίκα μου με έκλεβε πίσω από την πλάτη μου και πανηγύριζε στην υγειά του κορόιδου, που αγαπούσα το παιδί της σαν δικό μου.

Φυσικά και την έδιωξα. Φυσικά και δεν θέλω να την ξαναδώ μπροστά μου.

Το θέμα τώρα είναι αλλού. Εκείνη ισχυρίζεται ότι το έκανε από ανάγκη γιατί τα χρήματα που της έδινα, δεν της έφταναν για να καλύψει τις δικές της ανάγκες και τις ανάγκες του παιδιού της.

Μου είπε μάλιστα ότι από τη στιγμή που δεν έπαιρνε διατροφή από τον πρώην άντρα της χρειαζόταν τα χρήματα και όφειλα σαν σωστός επιχειρηματίας να της δίνω τα μισά κέρδη αφού μαζί κανονίζαμε παραγγελίες, προμηθευτές κλπ. και όχι να της πετάω έναν απλό μισθό.

Δεν είναι παρά μία αχάριστη που δεν σεβάστηκε το γεγονός ότι τη μάζεψα από το δρόμο με ένα παιδί και την έκανα κυρία με σπίτι και δουλειά και τώρα έχει το θράσος να με εκβιάζει και από πάνω.

Έδιωξα τρία άτομα εξαιτίας της που δεν μου φταίγανε πουθενά και εκείνη γέλαγε πίσω από την πλάτη όλων αλλά αυτό που δεν μπορώ να της συγχωρήσω με τίποτα είναι το θράσος της.

Τι να κάνω;

Μάνος

Με τη κοπέλα αυτή ήμασταν μαζί 3 χρόνια. Την ερωτεύτηκα πάρα πολύ και νόμιζα πως ένιωθε κι αυτή το ίδιο και αυτός ήταν ο λόγος που θέλαμε να κάνουμε οικογένεια. Άργησα να πάω φαντάρος λόγω σπουδών και όταν πήγα υπηρέτησα 9 μήνες γιατί είμαι προστάτης. Στο μεταξύ είχαμε βρει σπίτι το είχαμε νοικιάσει και εκείνη κανόνιζε το γάμο μας, είχαμε ορίσει ημερομηνία και είχαμε καλέσει τον κόσμο. Την έβλεπα σε όλες τις εξόδους εκτός από το τελευταίο μήνα που δεν μου έδιναν άδεια. ;Oταν απολύθηκα, βρήκα έναν άλλον άνθρωπο.

Δεν ήταν αυτή η κοπέλα που ερωτεύτηκα. Εριστική, νευρική, την ενοχλούσαν όλα, δεν ήθελε να βγαίνουμε, όταν έβγαινε μόνη της δεν απαντούσε στα τηλέφωνα. Κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι και την έβλεπα αλλού. Ο κόσμος μου έλεγε “Άντε η ώρα η καλή” και εγώ δεν ήξερα τί να πω, καλή ή μαύρη; Η μάνα μου είχε καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και συνέχεια με ρωτούσε μήπως να αναβάλλαμε τον γάμο ή δεν ήμασταν σίγουροι. Τη ρώτησα πολλές φορές αν ήξερε κάτι και έλεγε όχι. Υποψιαζόμουν αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω.

Μια εβδομάδα πρίν το γάμο, μου είπε ότι ήταν έγκυος και μου ζήτησε να αναβάλλουμε το γάμο γιατί δεν ήθελε να πάει έγκυος στην εκκλησία, θα κουραζόταν και δεν θα ευχαριστιόταν. Έκανα τα πάντα για να τη μεταπείσω. Έκλαψα, παρακάλεσα, έπεσα στα πόδια της. Ήθελα να χαρώ για το παιδί μου αλλά δεν μπορούσα και δεν καταλάβαινα.  Οικογένεια δεν θέλαμε; Γιατί να αναβάλλουμε το γάμο; Τη ρώτησα πολλές φορές αν είχε γίνει κάτι άλλο αν είχα κάνει κάτι που τη πείραξε και έλεγε όχι. Ένα βράδυ τη πίεσα πάρα πολύ και μου είπε πως όσο έλειπα φαντάρος έκανε σχέση με τον ξάδερφό μου και δεν ήξερε από ποιόν ήταν έγκυος. Έφυγα από το σπίτι μας και πήγα και έμεινα στη μάνα μου. Έστειλα τον θείο μου να πάει να πάρει τα πράγματα μου δεν ήθελα να τη βλέπω και αν τη ξέρω. Μου γυρίσαν τα μυαλά και την έβγαλα από τη ζωή μου.

3 μήνες αφού γέννησε μου έστειλε αγωγή και μου ζητούσε να κάνω τεστ πατρότητας και να αναγνωρίσω το παιδί. Το παιδί δεν ήταν του ξάδερφου και έτρεξε να πάρει διατροφή. Εγώ και χωρίς αγωγή θα το έκανα δεν χρειαζόταν να με απειλεί με δικηγόρους και από πάνω. Έκανα το τεστ και το παιδί ήταν επίσημα δικό μου. Ήθελε τη διατροφή αλλά δεν ήθελε να το βλέπω. Διεκδίκησα την επικοινωνία με δικηγόρο και εννοείται πως πληρώνω τα έξοδα του αλλά το βλέπω κάθε Τετάρτη γιατί είναι 10 μηνών και θηλάζει.

Είναι ένα υπέροχο μωρό ο γιος μου και έχω χάσει το μυαλό μου. Έχω κάνει το δωμάτιό μου παιδικό σταθμό! Τον αγαπώ πάρα πολύ μου έχει αλλάξει τη ζωή. Και αυτή την αγαπώ κατά βάθος και προσπαθώ να ξεχάσω. Αλλά εκτός από τη προδοσία της που δεν ξεχνιέται πήγε και παντρεύτηκε τον ξάδερφό μου και μεγαλώνουν το παιδί μου μαζί. Και να ήθελα να της ζητήσω να γυρίσει και να τα ξαναβρούμε, δεν μπορώ…

Θέλω να πω σε όλες τις αναγνώστριες ότι υπάρχει και η άλλη όψη. Η προδοσία και η μονογονεϊκή οικογένεια δεν γνωρίζει φύλο. Εγώ αγάπησα, προδόθηκα, πόνεσα αλλά βγήκε κάτι καλό στο τέλος: Το παιδί μου!

Γιώργος

Πριν από 60 χρόνια παντρεύτηκε τη γυναίκα του με τρία μικρά παιδιά και τα αγάπησε σαν δικά του

Αναμνήσεις μιας ζωής όταν θυμάσαι κάποιον παιδί, όταν οι γονείς σου σε έπαιρναν μαζί στις βεγγέρες εκείνες της εποχής, στα γλέντια στα σπίτια, και τραπεζώματα, και τραγούδια και γνήσιο γλέντι όπως αυτά που γίνονταν στα χωριά εκείνης της εποχής…

Έτσι τον θυμάμαι…. εκείνον και τη γυναίκα του την οποία λάτρευε και η οποία προηγήθηκε και έφυγε για εκείνο το μακρινό ταξίδι…. την λάτρευε…. όπως λάτρευε και τα παιδιά της, τα δικά της παιδιά, γιατί έτσι την παντρεύτηκε, με τρία παιδιά… μικρά…. (σπάνιος γάμος για την εποχή εκείνη πριν 60 χρόνια)… δεν ήταν δικά του παιδιά, αλλά τα αγάπησε και τα λάτρεψε σαν δικά του και τα μεγάλωσε με μόχθο και αγώνα…. και είδε και εγγόνια τα οποία τα λάτρεψε και εκείνα όπως τον λάτρεψαν και εκείνα με τη σειρά τους….

Καλαμπουρτζής άνθρωπος…. Όλοι τον θυμούνται με τα πειράγματα του και τα αστεία του…. δεν έβλαψε ποτέ κανέναν….

Μεγάλη ευλάβεια στον Άγιο Πέτρο, είχε δίπλα στο σπίτι του βλέπεις το ναό…. και έβγαινε και του μιλούσε του Αγίου και δώστου γέλια εμείς…. Ο πόνος του μεγάλος όταν έχασε τη γυναίκα της ζωής του…. Τα έβαζε με τον Άγιο, με το Θεό, μα πίστευε….

Και τα χρόνια πέρασαν και τα γεράματα ήρθαν μαζί με προβλήματα υγείας και μια μέρα έφυγε και εκείνος για το μεγάλο ταξίδι….

Πήγε να συναντήσει την Κατίνα του…. Εκεί ψηλά…..

φωτο:Κατερίνα Ρούσσου

Και τα παιδιά του, αυτά που αγάπησε σαν δικά του, σαν να ήταν από αίμα του παιδιά, του στάθηκαν μέχρι την τελευταία στιγμή…. μαζί και τα εγγόνια του…. Και ήταν εκεί κοντά του μέχρι την τελευταία στιγμή….. σπάνια σήμερα τα συναντάμε αυτά…. εδώ δικά σου παιδιά είναι και δεν σου δίνουν σημασία….. αυτά ας μας παραδειγματίζουν τους νεότερους….

Αγάπη έδωσες αγάπη θα λάβεις, σεβασμό έδωσες σεβασμό θα λάβεις, φροντίδα έδωσες, φροντίδα θα λάβεις….

Καλό παράδεισο!

(Με σεβασμό στη μνήμη Γεωργίου Μ. Πρίντεζη ή Συμπέθερου)

Sperantza Douratsou

πρώτη ανάρτηση |:στην εφημερίδα” ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ”

Οι φώτο είναι παραχωρημένες από την οικογένεια στο site

Πηγή : alithinesgynaikes.gr