*Το παρακάτω κείμενο ανήκει στην Βιβή Μεξή που το πρωτο-ανήρτησε στην ομάδα Untold Stories στο fb και αναδημοσιεύουμε στο Singleparent.gr με την έγγραφη συναίνεσή της. Ως εκ τούτου δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση-αναπαραγωγή από άλλες ιστοσελίδες χωρίς την άδειά της. Η ίδια ζήτησε να τονίσουμε ότι η ιστορία αυτή είναι-δυστυχώς- 100% ΑΛΗΘΙΝΗ.

Πρέπει να ήμουνα πανω κάτω 4-5 χρόνων. Βγαίνουν οι ημερομηνίες κάπου εκεί.

Τοτε ο μπαμπάς ταξίδευε και μας είχε νοικιάσει το ισόγειο μιας διπλοκατοικίας και μέναμε. Μάνα και τρία μικρά.
Απο πανω έμενε ο ιδιοκτήτης με την οικογένεια του.

Ο κυρ-Βαγγέλης και η γυναίκα του η κυρα-Φλώρα.Αυτός ήταν βαρύς και κακομούτσουνος ή έτσι τον έχω στο μυαλο μου από τις παιδικές μου αναμνήσεις.

Η κυρα-Φλώρα ήταν σαν κλαράκι,λεπτή και λευκή και εύθραυστη. Φορούσε και γυαλάκια από αυτά με τους χοντρούς φακούς,που καναν τα μάτια της να μοιαζουν τεράστια.Σαν τρομαγμένου λαγού μπροστά από τα φώτα ενός αυτοκινήτου.

Είχαν και δυο αγόρια τον Σπύρο τον μεγαλύτερο και τον Γιάννη.

Απίστευτο που θυμάμαι ονόματα ακόμα.

Ήταν μεγάλα παιδιά αυτά.Εφηβεία αν δεν κάνω λάθος αν όχι μεγαλύτερα.

Είχαμε μια αυλή στο πίσω μέρος που επικοινωνούσε άμεσα με το πίσω τους μπαλκόνι.
Εκλανε ο κυρ-Βαγγέλης και ακουγόταν κανονικά κάτω. Άμεση συνδεση.
Ωραία γειτονια, τότε βγαίναμε όλα τα παιδιά έξω κάθε απογεμα και παίζαμε και οι μανάδες κάθονταν στα σκαλιά των σπιτιών και κουτσομπολεύανε.
Είμαι σίγουρη πως στη γειτονια όλοι το ήξεραν.

Εμείς απο κάτω ακούγαμε τα ουρλιαχτά της κυρα-Φλώρας κάθε μέρα.
Την βλέπαμε να βγαίνει με μαύρα μάτια,με μελανιές στα χερια ,με αίμα στη μύτη.
Παίζαμε στη γειτονια τα παιδιά και εκείνη έβγαινε και καθότανε στα σκαλιά και δεν ούρλιαζε πια.

Η μάνα μου το συζητούσε με τον πατέρα μου όταν εκείνος ήταν σπίτι από τα καράβια, κάποιες φορές είχε ανεβεί επάνω τρέχοντας να σωσει την κυρα-Φλώρα από τα χερια του συζύγου της.
Κάποτε ακούστηκε το: «κρίμα σαν τον πατέρα του έγινε ο Σπύρος,μα είναι δυνατόν να έσπασε την μάνα του στο ξυλο;»

Θυμάμαι επίσης πως ο μικρός της ο γιος,ο Γιάννης,είχε μπει αναμεσα σ’ εκείνη και στα χερια των βασανιστών της κανα δυο φορές.
Ο Γιάννης της έμοιαζε και εμφανισιακά.

Ποσο καλό παιδί,θυμάμαι μου είχε δώσει κάποτε καραμέλες όταν με βρήκε στην γειτονια να παίζω.
Έχουν περάσει ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Ποσα χρόνια Θεέ μου και ακόμα την σκέφτομαι την κυρα-Φλώρα. Μάλλον δεν θα ζει πια. Θα λυτρώθηκε από το μαρτύριο της.
Άραγε οι γιοί της τι να κάνουν;

Ο Σπύρος διαιωνίζει τον πατέρα του;
Ο Γιάννης τιμάει την μνήμη της μανούλας του;
Ο κυρ-Βαγγελης καίγεται στην κολαση;

Στην μνήμη σας κυρια Φλώρα μου. Με Κ κεφάλαιο Κυρια.

Είμαι 40 χρονών παντρεμένος εδώ και 15 χρόνια και ο γάμος μου τον τελευταίο καιρό δεν πάει και πολύ καλά. Αγαπώ τη γυναίκα μου, αλλά έχει μάθει να της τα φέρνω όλα στο χέρι έτοιμα και εκείνη να μην κάνει τίποτα. Και το χειρότερο; Έχει κάνει και τις κόρες μας σαν τα μούτρα της. Έχω κουραστεί πάρα πολύ και έχω ξενερώσει με αυτή την κατάσταση.

Πριν την καραντίνα έκανα σχεδόν τα πάντα – μαγείρευα, σκούπιζα, σφουγγάριζα, έπλενα βεράντες, παντζούρια, άπλωνα τα ρούχα, σιδέρωνα, μιλάμε τα πάντα ενώ παράλληλα δούλευα.

Τώρα με την καραντίνα που είμαστε όλη μέρα σπίτι, κάνω τα ίδια και ακόμη περισσότερα και νιώθω ακόμα μεγαλύτερο άγχος. Εξακολουθώ να εργάζομαι, αλλά από το σπίτι, ενώ εκείνη σερφάρει όλη μέρα στο internet και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άντε να φτιάχνει κανένα κέικ με τα παιδιά ή να τους διαβάζει κανένα παραμύθι. Μέχρι εκεί.

Βαριές, ελαφριές δουλειές, τα κάνω όλα εγώ. Εγώ σερβίρω, εγώ μαζεύω τα πιάτα, τα πλένω και από πάνω. Η γυναίκα μου νομίζει ότι επειδή εργάζομαι από το σπίτι, κάνω διακοπές αλλά δεν είναι έτσι. Ανησυχώ για τη δουλειά μου γιατί δεν ξέρω αύριο μεθαύριο τι γίνεται και όσο εργάζομαι από το σπίτι πρέπει να είμαι συγκεντρωμένος και όχι να έχω την έγνοια αν έφαγαν τα παιδιά ή αν άπλωσε τα ρούχα. Πρέπει να καταλάβει ότι όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση πρέπει με τον τρόπο της να βοηθήσει και εκείνη.

Έχουν αντιστραφεί τελείως οι ρόλοι. Αντί να τεμπελιάζω εγώ όπως οι περισσότεροι άντρες και να τα κάνει όλα εκείνη που στην τελική δεν εργάζεται κιόλας, είμαι εγώ εκείνος που γκρινιάζω και εκείνη μου λέει ότι είμαι υπερβολικός, ότι είναι και εκείνη αγχωμένη και τελικά τίποτα δεν αλλάζει.

Η κυρία έχει βρει το μήνα που τρέφει τους εννιά και δεν σέβεται καθόλου τίποτα και κανέναν. Έχω αρχίσει και κουράζομαι. Τι μπορώ να κάνω;

Σωτήρης

Καλησπέρα. Χρειάζομαι επειγόντως τη βοήθειά σας σε ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζω εδώ και καιρό και πρέπει να βρεθεί μία λύση.

Είμαι 42 χρονών και έχω χρόνια κατάστημα με είδη υγιεινής στην Αθήνα.

Δεν είμαι παντρεμένος, είχα όμως τα τελευταία 3 χρόνια σχέση με μία κοπέλα, χωρισμένη με ένα παιδί. Η σχέση μας ξεκίνησε με τις καλύτερες προδιαγραφές και αποφασίσαμε μάλιστα και σε σύντομο χρονικό διάστημα να συζήσουμε.

Τα πηγαίναμε πολύ καλά και με εκείνη και με το παιδί, το αγαπώ και με αγαπάει πάρα πολύ και το καλοκαίρι που της έκανα πρόταση γάμου δέχτηκε και ξεκινήσαμε δειλά-δειλά να σχεδιάζουμε το γάμο μας.

Εκτός από σύντροφοι ήμασταν και συνεργάτες. Εκτός από κυρία στο σπίτι μου ήταν και κυρία στο μαγαζί μου. Την είχα υπάλληλο μόνο για το πρωί όσο δηλαδή το παιδί ήταν σχολείο.

Δεν είχε κανένα παράπονο αλλιώς πιστεύω θα μου το είχε πει. Τους τελευταίους μήνες κάθε βράδυ που μέτραγα το ταμείο μου παρατηρούσα ότι λείπουν χρήματα. Τα ποσά στις αποδείξεις και στα τιμολόγια δεν συμβάδιζαν με τα ποσά που υπήρχαν στην ταμειακή.

Την πρώτη φορά θεώρησα ότι ήταν ιδέα μου όταν όμως αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές τότε κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει.

Με τη μία και χωρίς δεύτερη σκέψη απέλυσα τρία άτομα που θεωρούσα πιθανά να έχουν διαπράξει την κλοπή ωστόσο ανά καιρούς κάποια ποσά συνέχιζαν να λείπουν μέχρι που αποφάσισα να βάλω κάμερες…και τι να δω;

Η μέλλουσα γυναίκα μου ήταν αυτή που έκλεβε τα λεφτά. Η γυναίκα που θα παντρευόμουν. Η γυναίκα που είχα βάλει στη ζωή μου, στο σπίτι μου και στο μαγαζί μου. Η γυναίκα που θεωρούσα γυναίκα μου με έκλεβε πίσω από την πλάτη μου και πανηγύριζε στην υγειά του κορόιδου, που αγαπούσα το παιδί της σαν δικό μου.

Φυσικά και την έδιωξα. Φυσικά και δεν θέλω να την ξαναδώ μπροστά μου.

Το θέμα τώρα είναι αλλού. Εκείνη ισχυρίζεται ότι το έκανε από ανάγκη γιατί τα χρήματα που της έδινα, δεν της έφταναν για να καλύψει τις δικές της ανάγκες και τις ανάγκες του παιδιού της.

Μου είπε μάλιστα ότι από τη στιγμή που δεν έπαιρνε διατροφή από τον πρώην άντρα της χρειαζόταν τα χρήματα και όφειλα σαν σωστός επιχειρηματίας να της δίνω τα μισά κέρδη αφού μαζί κανονίζαμε παραγγελίες, προμηθευτές κλπ. και όχι να της πετάω έναν απλό μισθό.

Δεν είναι παρά μία αχάριστη που δεν σεβάστηκε το γεγονός ότι τη μάζεψα από το δρόμο με ένα παιδί και την έκανα κυρία με σπίτι και δουλειά και τώρα έχει το θράσος να με εκβιάζει και από πάνω.

Έδιωξα τρία άτομα εξαιτίας της που δεν μου φταίγανε πουθενά και εκείνη γέλαγε πίσω από την πλάτη όλων αλλά αυτό που δεν μπορώ να της συγχωρήσω με τίποτα είναι το θράσος της.

Τι να κάνω;

Μάνος