Ο Yanni, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Γιάννης Χρυσομάλλης, γεννήθηκε το 1954 στην Καλαμάτα. Αν και είχε κλήση στην κολύμβηση και κατείχε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 50 μέτρα ελεύθερο σε ηλικία 14 ετών, το όνειρό του ήταν ένα και αδιαπραγμάτευτο. Να γίνει μουσικός.
Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου αλλά τα παράτησε πολύ σύντομα. Δεν τον ενδιέφεραν οι νότες πάνω στις παρτιτούρες. Το μόνο που ήθελε ήταν να μπορεί να παίζει στο πιάνο τις μελωδίες που άκουγε και τους άρεσαν. Αυτό ήταν και το ταλέντο του. Τελικά έμαθε να παίζει πιάνο και να γράφει μουσική μόνος του.
Η μετακόμιση στη Μινεσότα για σπουδές και η ενασχόληση με τη μουσική.
Το 1972, με την παρότρυνση των γονιών του πήγε στη Μινεσότα των ΗΠΑ για να σπουδάσει Ψυχολογία. Παράλληλα με τη φοίτηση στο Πανεπιστήμιο εξελισσόταν και καλλιτεχνικά. Εντάχθηκε στο ροκ μουσικό συγκρότημα Chameleon και έπαιζε πλήκτρα, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά εφέ. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, επέλεξε να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με τη σύνθεση. Το επάγγελμα του ψυχολόγου δεν το εξάσκησε ποτέ. Το 1980 ο Γιάννης Χρυσομάλλης κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο «Optimistique».
Felitsa, το κομμάτι αφιερωμένο στην μητέρα του:
Κοινό και κριτικοί ενθουσιάστηκαν, ενώ από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως «φαινόμενο». Λίγα χρόνια αργότερα, η δημοτικότητα του είχε εκτοξευτεί στα ύψη. Η Συμφωνική Ορχήστρα του Ντάλλας τον συνόδευσε σε συναυλία, ενώ η αεροπορική εταιρεία »British Airways’’ χρησιμοποίησε ένα από τα κομμάτια του για τη διαφημιστική της καμπάνια. Τη δεκαετία του 1990 κυκλοφόρησε τα μουσικά άλμπουμ «In Celebration of Life», «In My Life» και «Dare to Dream», για τα οποία απέσπασε και υποψηφιότητες για βραβεία Grammy. Το περίφημο «Reflections of Passion» πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε πλατινένιο.
Οι πρώτες περιοδείες και η συναυλία στην Ακρόπολη
Από το 1993, o Yanni ξεκίνησε περιοδείες σε Ιαπωνία, Βρετανία και Ινδία. Στην Ελλάδα εμφανίστηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 25 Σεπτεμβρίου 1993. Η συναυλία είχε τίτλο «Yanni in Concert: Live at the Acropolis».
Μια από τις πιο πρόσφατες συναυλίες τους τον Οκτώβριο με τίτλο καταιγίδα:
Ο Yanni έπαιξε στο πιάνο γνωστές και πετυχημένες συνθέσεις του, μεταξύ των οποίων τα κομμάτια «Nostalgia» και «Santorini», τα οποία εμπνεύστηκε από τα παιδικά του χρόνια στην Ελλάδα. Καταχειροκροτήθηκε από 2.000 θεατές. Δείτε το βίντεο με απόσπασμα της συναυλίας του Yanni στην Ακρόπολη το 1993 και το κομμάτι «Santorini»:
Το συμβόλαιο με τη Virgin Records και η πετυχημένη πορεία
Ο μουσικός δεν απασχόλησε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας με την προσωπική του ζωή. Το μόνο γνωστό γεγονός ήταν η σχέση του με τη γνωστή ηθοποιό Λίντα Έβανς, η οποία διήρκεσε μια δεκαετία. Το 1997 υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία Virgin Records και μετά κυκλοφόρησε το μουσικό δίσκο «Tribute», τον οποίο είχε ηχογραφήσει ζωντανά σε συναυλίες στην Κίνα και την Ινδία. Το 2003, εξέδωσε την αυτοβιογραφία του «Yanni In Words», η οποία έγινε best celler στην Αμερική και κυκλοφόρησε και το μουσικό δίσκο «Ethnicity». Το 2011 ο Yanni πραγματοποίησε συναυλίες σε Ευρώπη, Ασία και Μέση Ανατολή.
Σήμερα ο μουσικοσυνθέτης είναι 62 ετών. Αν και εμφανισιακά δεν θυμίζει σε τίποτα τον άνδρα με τα μακριά καστανά μαλλιά και το μουστάκι, που έπαιζε με ένταση πιάνο, δεν έχει πάψει να ασχολείται με τη μεγάλη του λατρεία, τη μουσική. Συνεχίζει και εντυπωσιάζει με το πηγαίο ταλέντο του και τη μουσική του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, έχει συγκεντρώσει 37 χρυσούς και πλατινένιους δίσκους οι πωλήσεις των οποίων έχουν αγγίξει τα 20 εκατομμύρια αντίτυπα.
Δείτε το βίντεο με απόσπασμα από τη συναυλία του Yanni στο Royal Albert Hall και το κομμάτι «Nostalgia»:
Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν αδέρφια, μπορούν να καταλάβουν την αξία και τη σημασία που έχει αυτός ο δεσμός. Είναι υπέροχο να έχεις κάποιον συνεχώς δίπλα σου και να μοιράζεσαι τα πάντα.
Τα δίδυμα αδερφάκια Aleksi και Levi, μπορεί να έχουν μάθει μόλις να περπατούν αλλά η χημεία και η σχέση που έχουν αναπτύξει είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.
Ένα απόγευμα, καθώς τα δίδυμα παίζουν, η Levi, πέφτει στο δρόμο με αποτέλεσμα να χτυπήσει ελαφρώς το γόνατό της. Ο αξιολάτρευτος αδερφός της όμως, αναλαμβάνει να τη βοηθήσει και σκύβει ώστε να ελέγξει το χτύπημα με τον πιο γλυκό τρόπο που υπάρχει.
Τα δυο απίστευτα αδερφάκια σίγουρα είναι πολύ τυχερά που εxει ο ένας τον άλλο.
Δείτε το παρακάτω βίντεο που σίγουρα θα σας κλέψει την καρδιά.
O Ρεμί Γκαγιάρντ είναι ένας θρύλος και ο πιο διάσημος φαρσέρ του σε παγκόσμιο επίπεδο και μέχρι στιγμής έχει κυκλοφορήσει εκατοντάδες πραγματικές και όχι στημένες φάρσες.
Αυτή τη φορά ένας πυροσβέστης αναλαμβάνει δράση εναντίον του καπνίσματος.
Τα σημερινά παιδιά δεν πάνε καλά. Μπορεί να είναι υγιέστερα, αλλά είναι υπερκινητικά, έχουν προβλήματα στο σχολείο και δυσκολεύονται να αυτονομηθούν. Τι φταίει; Ο υπερβολικός φιλελευθερισμός στο σπίτι, απαντά ο πιο γνωστός παιδίατρος της Γαλλίας.
Το βιβλίο του Γάλλου παιδιάτρου Αλντό Ναουρί «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά – Όρια στην παιδική παντοδυναμία«, μπορεί να κυκλοφόρησε το 2012, όμως παραμένει ένα από τα πλέον ευπώλητα, παρά τις… αιρετικές του θέσεις. Όπως χαρακτηριστικά θα διαβάσετε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
[Ο Ναουρί] προτρέπει τις μαμάδες να πάψουν να «ασκούν γοητεία» στα παιδιά τους, τους μπαμπάδες να μην αρκούνται στο ρόλο του παρατηρητή, και τους δύο γονείς να δώσουν έμφαση στη μεταξύ τους σχέση. Στηλιτεύει τη «γλυκερή ψευδοστοργή» των σημερινών γονιών, που δεν διαπαιδαγωγεί αλλά συντηρεί την αίσθηση της παιδικής παντοδυναμίας υπονομεύοντας το μέλλον.
Στη σύγχρονη επιταγή «Μπορείς και δικαιούσαι να τα έχεις όλα» ο Αλντό Ναουρί αντιτάσσει: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να παλέψεις για να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερα». Στα συνεχή «ναι» των γονιών που διαλύουν τον ατομικό ψυχισμό και τον κοινωνικό ιστό αντιπαραβάλλει ένα «όχι» που καταφάσκει στη ζωή!
Με αφορμή το εν λόγω βιβλίο, ο Ναουρί μίλησε εκείνη την εποχή στο περιοδικό “Le Point” και αυτά που είπε θα σας κάνουν σε μεγάλο βαθμό να σκεφτείτε το πώς μεγαλώνετε τα παιδιά σας…
Le Point: Τα παιδιά μας πηγαίνουν τόσο άσχημα;
Aldo Naouri: Πιστεύω ναι. Στα 40 χρόνια που εξασκώ το επάγγελμα μου, βλέπω πόσο τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η φυσική τους υγεία έχει βελτιωθεί αισθητά, αλλά παρουσιάζουν εδώ και 10 ή 15 χρόνια, προβλήματα συμπεριφοράς και αναπτύξεως άγνωστα παλαιότερα.
Le Point: Παραδείγματος χάριν;
Aldo Naouri: Παρουσιάζουν δυσκολίες σχετικές με την καθυστέρηση της εκμάθησης της γλώσσας, σχολικά προβλήματα, προβλήματα υπερκινητικότητας. Η απόδειξη; Η απίστευτη ανάπτυξη των επαγγελμάτων όπως αυτά που σκοπεύουν σε «αποκατάσταση» και αναφέρονται στην ψυχομετρία ή την ορθοφωνία.
Le Point: Κατά την γνώμη σας, προτού οι γονείς καταφύγουν στον ψυχολόγο, πρέπει να εκπληρώσουν τον καθοδηγητικό τους ρόλο καθόλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Όμως δεν το κάνουν, γιατί;
Aldo Naouri: Στο βάθος αυτής της «αδυναμίας της καθοδήγησης», υπάρχουν δύο βασικά γεγονότα. Το πρώτο είναι ο έλεγχος από το 1975 των γεννήσεων με την αντισύλληψη. Προφανώς με χαροποιεί. Αλλά αλλάζει τα πάντα. Το μωρό δεν είναι πλέον ένα αθέλητο αποτέλεσμα της σεξουαλικής πράξεως, αλλά το αποτέλεσμα της θελήσεως και των δύο, τοποθετούμενο επομένως στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος.
Το δεύτερο είναι το πέρασμα την ίδια περίοδο από μια κοινωνία της στερήσεως σε μια κοινωνία της αφθονίας. Προφανώς και αυτό με ικανοποιεί. Όμως σε μια κοινωνία της στερήσεως όπως εκείνη που γνωρίσαμε πριν από το 70, το ενδόμυχο μήνυμα που υπήρχε στην εκπαίδευση ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα». Παρείχετο μια κατάσταση που το λιγότερο που μπορούσε να χαρακτηριστεί ήταν αυτή της διάψευσης (ματαίωσης), αυτή που οι ψυχαναλυτές ονομάζουν έλλειψη και που είναι κατά την γνώμη μου ουσιαστική στην εκπαίδευση ενός παιδιού από την ποιο μικρή ηλικία. Σήμερα το μήνυμα της καταναλωτικής κοινωνίας, επομένως και των ίδιων των γονέων είναι «Όχι μόνο μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά όπως και εμείς, έχεις δικαίωμα σε όλα».
Le Point: Υπαινίσσεστε ότι είναι οι μεσαίες τάξεις που πρέπει να αναλάβουν την καθοδήγηση των παιδιών τους.
Aldo Naouri: Απόλυτα. Γιατί αυτές ήταν που ωφελήθηκαν από την αύξηση του πλούτου. Πως να αναθρέψουν τα παιδιά τους μέσα σε μια αφθονία που είναι τόσο νέα; Με κίνδυνο να σοκάρω, σκέπτομαι πως οι ανώτερες τάξεις της κοινωνίας που είχαν αυτή την κληρονομιά και δεν γνώρισαν τον βάρβαρο πλουτισμό, πορεύονται καλλίτερα, γιατί συνεχίζουν να έχουν την διάψευση στην εκπαίδευση, είτε ευχαριστεί είτε όχι τα παιδιά.
Le Point: Η θεωρία σας εφαρμόζεται ίσως στις καλές συνοικίες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σήμερα αποκλείεται από την αφθονία. Τα παιδιά των δύσκολων συνοικιών είναι απογοητευμένα και δεν πάνε καλά.
Aldo Naouri: Προέρχομαι και εγώ από την μιζέρια, από την οποία κατάφερα να βγω και δεν είμαι ο μόνος από την γενιά μου. Μεγάλωσα όμως σε μια εποχή όπου το μήνυμα της ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να αγωνισθείς για να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερα». Αυτό που είναι φοβερό, είναι να μεγαλώνεις στη στέρηση και η κοινωνία να σε κάνει να πιστεύεις ότι έχεις δικαίωμα για τα πάντα. Είναι κάτι που μπορεί να σε τρελάνει.
Le Point: Γιατί τόσοι πολλοί γονείς παραπονιούνται, ότι δεν μπορούν να έχουν καθοδηγητικό ρόλο;
Aldo Naouri: Αυτό που θεμελιώνει την καθοδηγητικότητα δεν είναι ο θυμός, δεν είναι τα χαστούκια ή το ξύλο τα οποία καταδικάζω, είναι η ιεραρχία μέσα στην οικογένεια και προπάντων η αίσθηση ότι υπάρχει. Όταν δεν υπάρχει η ελάχιστη αμφιβολία πάνω στο δικαίωμα του καθοδηγείν, όταν δεν χρησιμοποιούμε μεθόδους δελεασμού, τότε ο ρόλος του καθοδηγητή λειτουργεί. Πολλοί γονείς εμπλέκονται σε διαπραγματεύσεις, σε παζάρια με τα παιδιά τους. Όμως διαπραγματευόμαστε με ένα άτομο ίσο με εμάς!
Le Point: Αυτό το άτομο δεν είναι ένα παιδί;
Aldo Naouri: Ένα μικρό παιδί είναι μια προσωπικότητα άξια σεβασμού. Αλλά όχι δεν είναι ακόμη ένας ισότιμος συνομιλητής.
Le Point: Μα δεν είναι δικό σας λάθος, των παιδιάτρων, των ψυχολόγων και των υπολοίπων ειδικών για τα παιδιά, που οι γονείς δεν αισθάνονται ως καθοδηγητές; Τα βιβλία και οι μεγάλες θεωρίες που γνωρίζετε και που εξασκείτε, δεν αποδεικνύουν ότι εσείς είστε που έχετε αποστερήσει αυτό τον ρόλο;
Aldo Naouri: Απόλυτα! Μα μην με βάζετε και μένα μέσα. Όλο μου το έργο, εδώ και τριάντα χρόνια, αποτελείται ακριβώς από την προσπάθεια να πείσει τους γονείς να επανεύρουν την θέση τους και να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους. Είχα πει στην Françoise Dolto*: «Λόγω των απόψεών σας οι γονείς έχουν μουγγαθεί, γι’αυτό τους συμβουλεύω να μην σας ακούν!». Είχε ένα τέτοιο ταλέντο ώστε καθιστούσε τους γονείς παράλυτους. Προτιμώ τους γονείς που κάνουν λάθη, αλλά αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και τα δικαιώματά τους αυτοί «υψηλά ιστάμενοι» και τα παιδιά «χαμηλά», παρά αυτούς που καταφεύγουν στις συνταγές των ψυχιάτρων.
Le Point: Ισχυρίζεστε, εσείς ο φανατικός της ψυχαναλύσεως ότι η θέση που έχει πάρει το υποσυνείδητο μέσα στην κοινωνία μας είναι εμπόδιο στην εκπαίδευση!
Aldo Naouri: Μα η εκπαίδευση δεν είναι διαδικασία θεραπευτική! Είναι μια δέσμευση των ορμών! Η λέξη η οποία μπορεί να κάνει την μεγαλύτερη ζημιά μέσα στις οικογένειες είναι η λέξη «τραυματικός». Φοβόμαστε μήπως την υποστούν τα παιδιά και έτσι υφίστανται πολύ καλά την απογοήτευση, τους εμποδίζουν να μεγαλώσουν…Είναι όπως όταν έρχονται στον παιδίατρο με τα οκτάχρονα παιδιά τους, μαζί με ένα μπιμπερό ή με μια πιπίλα στο στόμα, γιατί ο γονιός δεν ξέρει πώς να το αποτρέψει χωρίς να το «τραυματίσει». Αρκεί να τους το πάρει!
Le Point: Χρησιμοποιείτε λέξεις πολύ σκληρές για τους γονείς, μα είναι προπάντων οι μητέρες που ως συνήθως μέσα στα γραπτά σας, κατηγορούνται για όλα τα κακά. Θα έλεγε κανείς ότι μετά από 40 χρόνια συναναστροφή στο ιατρείο σας, δεν μπορείτε ούτε να τις βλέπετε!
Aldo Naouri: Αντιθέτως, συμπάσχω με την μοίρα τους και θέλω να τις βοηθήσω! Τις έχουν κάτω από μια μεγάλη πίεση αυτή της μητρότητας και εκείνη του επαγγέλματος, που για να κρατηθούν έχουν βρει ένα τρόπο απλό να επιμελούνται του ναρκισσισμού τους: να αγαπιούνται από τα μικρά παιδιά τους ευχαριστώντας τα σε όλα, τιθέμενες καθολοκληρίαν στην διάθεσή τους. Πρόκειται για καταστροφή!
Le Point: Όμως οι σημερινές γυναίκες εργάζονται, επενδύουν έξω από τα παιδιά τους. Πώς μπορούν να τεθούν στην διάθεσή τους;
Aldo Naouri: Προσπαθώντας να ανακτήσουν κάθε βράδυ σε μιάμιση ώρα τις δέκα ώρες της απουσίας τους! Τι λάθος! Προσπαθώ να τις πείσω ότι η παρουσία τους δεν έχει την σημασία που της δίνουν και πως τα μωρά τους, πέντε λεπτά αφότου τις βρήκαν, είναι σαν να τις είχαν όλη την ημέρα. Δεν χρειάζεται κάτι να «ανακτήσουν».
Le Point: Αισθάνεται κανείς την εμπάθεια σας για τους πατεράδες… Είναι λίγο έντονο, μόλις εξήλθαμε από την πατριαρχική κοινωνία, μόλις που άντρας και γυναίκα βιώνουν την ισότητα και παραπονιέστε για τους φτωχούς πατεράδες.
Aldo Naouri: Παραδέχομαι την εμπάθεια. Αλλά ο πατέρας και η μητέρα δεν είναι ίσοι. Οι ενδομήτριες σχέσεις αφήνουν ίχνη ανεξίτηλα στα παιδιά, που γνωρίζουν αμέσως ποια είναι η μητέρα τους από την οποία δεν μπορούν να «απαλαγούν», ενώ ο πατέρας για ένα μωρό είναι ένας ξένος. Η μητέρα οφείλει να επενδύσει στο λόγο της και η κοινωνία να την στηρίξει στην αρμόζουσα θέση της, η οποία δεν είναι ανταλλάξιμη με αυτή της άφωνης μαμάς. Κάνουμε το αντίθετο και όλος ο κόσμος χάνει. Θυμόσαστε την αναφορά του δικαστή Bruel πάνω στην βία στα περίχωρα το 1998. Η διάγνωση ήταν χωρίς
αμφιβολία: έλλειψη του πατέρα!
Le Point: Όμως οι πατεράδες του σήμερα είναι περισσότερο παρόντες, επενδύουν πολύ περισσότερα στα παιδιά τους.
Aldo Naouri: Είναι θαυμάσιο, αλλά για μια φορά ακόμα, αν δεν επενδύσουν και δεν αναγνωρισθούν στον ρόλο τους από την φωνή της μητέρας και ολόκληρη την κοινωνία, αν θεωρούνται σαν δεύτερες μητέρες, δεν υπάρχει τίποτα να προσθέσουν στην εκπαίδευση του παιδιού. Ένας πατέρας μπορεί να είναι συνέχεια παρών και να μην έχει καθόλου λόγο. Έτσι το βλέπω! Δεν πρόκειται για την εισαγωγή μιας άδειας πατρότητος των δέκα πέντε ημερών με την οποία θα επαναφέρει την θέση του. Είναι ενθαρρυντικό η κοινωνία και οι μητέρες να δεχτούν, ότι ο πατέρας παίζει σπουδαίο διαλεκτικό ρόλο στην εκπαίδευση: ελκύστε τη μητέρα προς την θηλυκότητά της και θρυμματίστε την σχέση μητέρας παιδιού.
Le Point: Αν αυτή η «ανεπάρκεια στην εκπαίδευση» διαιωνίζεται, σε τι κίνδυνους εισέρχεται η κοινωνία;
Aldo Naouri: Ένα άτομο του οποίου η παιδική παντοδυναμία δεν έχει σταματήσει από την συνεχή εκπαίδευση, στην ώριμη ηλικία θα ζει στην αγωνία, στην φιλαυτία και στη μονομανία. Τους αναγνωρίζω αμέσως αυτούς τους ενήλικες! Αν οι γονείς δεν επαναεπενδύσουν στο ρόλο τους, η κοινωνία μας κινδυνεύει με ρήξη στο κοινωνικό ιστό, ο οποίος είναι ήδη παρόν. Κινδυνεύει να μείνει ακυβέρνητη.
Le Point: Στο βάθος ποιο είναι για σας το παιδί το σωστά μεγαλωμένο;
Aldo Naouri: Είναι το ήρεμο παιδί.
*Françoise Dolto (1908 –1988), γνωστή γαλλίδα παιδίατρος και ψυχαναλύτρια που ασχολήθηκε με την
ψυχανάλυση των παιδιών.
Ο Αντρέ Λεόν Μαρί Νικολά Ριέ (André Léon Marie Nicolas Rieu), o διάσημος Ολλανδός βιολιστής και ιδρυτής της μεγάλης ορχήστρας βαλς «Γιόχαν Στράους», με την οποία περιοδεύει σε όλο τον κόσμο αποχαιρετά τον Μίκη Θεοδωράκη με ένα μοναδικό βίντεο που έχει συγκεντρώσει σχεδόν 1 εκατομμύριο views στο Facebook.
Στο βίντεο ο Ολλανδός βιολιστής παίζει με την ορχήστρα του το διάσημο συρτάκι «Ζορμπάς» και ξεσηκώνει το κοινό που σηκώνεται αυθόρμητα και χορεύει υπό τη μελωδία της μυθικής σύνθεσης του Θεοδωράκη.
«Σε ευχαριστούμε Μίκη Θεοδωράκη για την υπέροχη μουσική σου! Θα μας λείψεις» έγραψε στη λεζάντα του βίντεο που έχει γίνει viral.
Τον κατά 30 χρόνια μικρότερο σύντροφό του παντρεύτηκε ο Βρετανός κωμικός Στίβεν Φράι, ανακοινώνοντας το χαρμόσυνο γεγονός στο Twitter. Ο γάμος έρχεται 10 ημέρες μετά την ανακοίνωση του αρραβώνα τους.
Ο 27χρονος Ελιοτ Σπένσερ και ο 57χρονος Στίβεν Φράι παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στο Ντέρχαμ του Νόρφολκ. Ο ηθοποιός ανάρτησε στο Twitter μία φωτογραφία του από το γάμο με τη λεζάντα «ο Ελιοτ κι εγώ μπήκαμε σε ένα δωμάτιο δύο άτομα και βγήκαμε σαν ένα».
Δεν είναι γνωστό πόσοι παρευρέθηκαν στην τελετή, αν και ο Στίβεν Φράι αργότερα το απόγευμα αστειεύτηκε ότι οι όρκοι τους ακούστηκαν μόνο από μία κούκλα του Οσκαρ Γουάιλντ.
Ο Ουάιλντ, ο οποίος φυλακίστηκε ως άσεμνος, όταν αποκαλύφθηκε η σχέση του με το γιο του Μαρκησίου του Κουίνσμπερι το 1895, είναι ένας από τα πιο διάσημους ρόλους του Φράι.
Μάλιστα αναφορικά με τα λουλούδια που είχαν στα πέτα τους κατά τη διάρκεια της τελετής, ο ηθοποιός συνόδευσε τα tweets με το hashtag #greencarnations. Η χειρονομία ήταν ένας φόρος τιμής στον Οσκαρ Ουάιλντ του οποίου οι οπαδοί τον 19ο αιώνα φορούσαν τα λουλούδια.
Ο γάμος έδωσε νέα ζωή στον ηθοποιό ο οποίος πάσχει από διπολική διαταραχή και το 2012 αποκάλυψε ότι προσπάθησε να αυτοκτονήσει με ένα κοκτέιλ από βότκα και τα χάπια, και τον έσωσε ένας παραγωγός που τον βρήκε.
Οι φίλοι του Φραι επιβεβαιώνουν ότι ο Σπένσερ έφερε το χαμόγελο ξανά στο πρόσωπο του ηθοποιού που το είχε χάσει στη μάχη με την κατάθλιψη: «Εχουμε τον παλιό Στίβεν πίσω. Εχει βρει νέα ελπίδα στον Ελιοτ και είναι πιο χαρούμενος από ποτέ»
Ο σταρ ήταν για 14 χρόνια με τον πρώην πωλητή make-up και βιταμινών Ντάνιελ Κοέν, με τον οποίο χώρισε το 2010. Προηγουμένως ο ίδιος έχει μιλήσει για τον αγώνα του με την κατάθλιψη και τη μοναξιά.
Το 2013, είπε: «Η μοναξιά είναι το πιο φοβερό και αντιφατικό από τα προβλήματά μου. Μισώ να γυρνάω μόνος μου στο σπίτι. Δεν είναι ότι θέλω έναν σεξουαλικό σύντροφο, αλλά έναν μακροπρόθεσμο σύντροφο, κάποιος να μοιράζομαι το ίδιο κρεβάτι και να χώνομαι μαζί του στον καναπέ.»
Κρίνοντας από τα λαμπερά χαμόγελα και των δύο τους μετά την τελετή, φαίνεται πώς μάλλον βρήκε αυτό που έψαχνε.
Σχεδιαστής αυτοκινήτων με υπέροχες γραμμές, ο Σωτήρης Κωβός είναι ο άνθρωπος που άλλαξε την εικόνα της αυτοκίνησης, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Το βραβευμένο Yaris είναι ένα μόνο από τα δέκα και πλέον μοντέλα που κυκλοφορούν στις λεωφόρους του πλανήτη και φέρουν την υπογραφή του Ελληνα σχεδιαστή.
Μάλιστα, έχει σχεδιάσει περισσότερα από δέκα μοντέλα αυτοκινήτων που ήδη κυκλοφορούν στην αγορά, τα οποία, λόγω συμβολαίου, δεν μπορεί να αποκαλύψει, αν δεν περάσουν δέκα χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία τους.
Το πιο γνωστό του δημιούργημα είναι το “Toyota Yaris” (1999) το οποίο ψηφίστηκε και «Αυτοκίνητο της Χρονιάς» για το 2000. Έκτοτε έχει αναλάβει τον σχεδιασμό πολλών άλλων μοντέλων της αγοράς αυτοκινήτων ,περιλαμβανομένου του Lexus SC430 coupe cabrio και μια σειράς άλλων Project αυτοκινήτων. Το 2006, ξεκίνησε η συνεργασία του με τη Nipponia για το σχεδιασμό της νέας σειράς scooter.
Το πιο γνωστό του δημιούργημα είναι το “Toyota Yaris” (1999) το οποίο ψηφίστηκε και «Αυτοκίνητο της Χρονιάς» για το 2000.
starmoz
Ο Έλληνας σχεδιαστής με καταγωγή από τη Λιβαδειά, γεννήθηκε σε μια γειτονιά στο Ίλιον. Το παιδικό του όνειρο ήταν να γίνει ναυτικός, και τελικά κατέληξε να σπουδάζει Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το 1981. Πάντα όμως είχε την αγάπη για τα αυτοκίνητα.
Το πρωί παρακολουθούσε τις παραδόσεις στη Σχολή και το βράδυ στο σπίτι σχεδίαζε ασταμάτητα μοντέλα. To πρώτο από αυτά το σκιτσάρισε το 1981 επιστρέφοντας από το Ράλι Ακρόπολις. Πήρε το πτυχίο της Κοινωνιολογίας κι έφυγε για το Κόβεντρι, στο κέντρο αυτοκινητοβιομηχανιών της Αγγλίας, όπου υπήρχε και η μοναδική σχολή, και στη συνέχεια για δύο χρόνια στο Royal College of Art, με υποτροφία από τη Mazda και με την προοπτική να πάει στο σχεδιαστικό κέντρο της εταιρείας στη Φρανκφούρτη.
ethnos
Κατέληξε όμως στην Peugeot για πρακτική και την 1η Σεπτεμβρίου του 1993 προσλήφθηκε στο σχεδιαστικό κέντρο της Toyota στις Βρυξέλλες, όπου παρέμεινε επτά χρόνια.
Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι το ότι έχει καταφέρει να βάλει στο παιχνίδι της σχεδίασης και την Κοινωνιολογία.
«Η εικόνα ενός αυτοκινήτου πρέπει να ικανοποιεί την αισθητική του αγοραστή, δηλαδή να του αρέσει αυτό που βλέπει και στην ουσία να το «ερωτευτεί» με την πρώτη ματιά.
Ένα ακόμη διάσημο μοντέλο που έχει σχεδιάσει είναι το Lexus SC 430 (Z40)
Το αυτοκίνητο ήταν πάντα ερωτεύσιμο, ένα σύμβολο ομορφιάς, εξουσίας και δύναμης -ειδικά για το αντρικό φύλο. Και για να το ερωτευτεί κάποιος δεν χρειάζεται να είναι σχετικός με τα αυτοκίνητα. Εξάλλου οι περισσότερες γυναίκες αγοράζουν με αυτό το κριτήριο. Ένα όμορφο αμάξι, είναι όμορφο», λέει σε συνέντευξή του στο ethnos.gr.
Σκίτσο. Το πρώτο Lexus cabrio coupe.
Kαι πώς έρχεται ο σχεδιασμός; «Προσωπικά προσπαθώ να ανακαλύψω γιατί ένα αυτοκίνητο αρέσει. Τι είναι αυτό στο οποίο βάζουμε θετικό πρόσημο; Για παράδειγμα, ξέρουμε ότι γενικά το κομψό στοιχείο προσελκύει, ενώ το πολύ επιθετικό απωθεί. Το φιλικό, το προσιτό, είναι στοιχεία στα οποία ο κόσμος αρέσκεται. Κάπως έτσι βγήκε το Yaris. Ήταν διαφορετικό, αλλά αποδεκτό, εύπεπτο από τον κόσμο.
Σκούτερ. Το Renzo της Nipponia είναι ένα μεγάλο σκούτερ, εξαιρετικά άνετο και συναρπαστικό σχεδιαστικά.
Το βασικό σχεδιαστικό του μοτίβο είναι εκείνο ενός αθλητή που είναι σκυμμένος στους βατήρες, γεμάτος ενέργεια, έτοιμος να εκτιναχθεί μπροστά. Έψαχνα να βρω κάτι που να εκφράζει το υγιές και το αθλητικό σώμα είναι ό,τι πιο υγιές μπορείς να συναντήσεις. Έτσι ήθελα και εγώ το Yaris.
Πορτρέτο. Ο διάσημος σχεδιαστής.
Αν δείτε αθλητή και Yaris σε πλαϊνή όψη ταιριάζουν απόλυτα, το κεφάλι γεμάτο δύναμη, μετά οι ισχυροί ώμοι και τέλος η ευθεία γραμμή που φανερώνει την ένταση της στιγμής».
«Ζούσα με την ελπίδα ενός παιδιού μέχρι τα 40 μου χρόνια» – Η εξομολόγηση της Μάρθας Καραγιάννη – Ο γάμος με τον ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Μίμη Στεφανάκο – Χώρισαν μόλις έχασαν το παιδί τους
Η Μάρθα Καραγιάννη είχε πει: “Όταν είσαι 20 χρονών και έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στον Σαρτρ και σ’ έναν ποδοσφαιριστή, θα είσαι βλάκας αν δεν πας με τον ποδοσφαιριστή. Βέβαια στα πενήντα θα είσαι βλάκας αν δεν πας με τον Σαρτρ”.
Ο θυελλώδης έρωτας
Το 1959, η Μάρθα γνώρισε τον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωή της. “Μέχρι τότε δεν υπήρχε κάποιος άνθρωπος να με ταρακουνήσει. Ώσπου κάποια μέρα βρίσκομαι τυχαία με έναν φίλο μου Πατησίων και Αλεξάνδρας. Βγαίναμε τα βράδια για διασκέδαση και τίποτε άλλο. Εκείνη τη μέρα λοιπόν, συναντάμε έναν ποδοσφαιριστή φίλο του, τον οποίο θέλησε να μου συστήσει:
-Μάρθα, να σου συστήσω απο δω τον Μίμη Στεφανάκο, έναν από τους πιο σπουδαίους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού.
– Χάρηκα, του είπα, χωρίς να το πολυεννοώ. Μάλλον τον σνομπάρισα, όπως κι εκείνος.
Ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, με τεράστιο σουξέ στον γυναικόκοσμο και ήταν φυσικό να μην εντυπωσιαστεί με την πρώτη ματιά, από μια ακόμη κοπέλα που γνώριζε τυχαία. Το ίδιο όμως κι εγώ. Γιατί κι εγώ είχα κάνει ήδη ένα όνομα, το οποίο συζητιόταν έντονα στους καλλιτεχνικούς χώρους – και όχι μόνο. Είχα αρχίσει να δέχομαι προτάσεις για πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες και να συμμετάσχω στους μεγαλύτερους μουσικούς θιάσους της Αθήνας”.
Μοιραία λοιπόν και από τις δυο πλευρές υπήρχε αυτή η “σνομπίστικη” απόσταση της πρώτης φοράς, που στην ουσία δεν ήταν αληθινή. Η Μάρθα, δεν τον γνώριζε σχεδόν καθόλου, γιατί δεν ασχολιόταν καθόλου με το ποδόσφαιρο. Έλεγε ότι υποστήριζε τον Ολυμπιακό, επειδή είχε γεννηθεί στον Πειραιά. Δεν είχε ιδέα τι σήμαινε σέντερ φορ, σέντερ μπακ, επιθετικός ή σκόρερ. Η μοίρα όμως είχε τα δικά της σχέδια…
Τρεις μέρες αργότερα, βρέθηκαν τυχαία και πάλι σε μια νυχτερινή έξοδο. Ο Μίμης, όπως παραδέχτηκε η Μάρθα Καραγιάννη, ήταν φανατικός “μπουζουκόβιος” και ήταν πάντα περιστοιχισμένος από όμορφες γυναίκες. Εκείνο το βράδυ ήρθαν πιο κοντά και άρχισαν να βγαίνουν καθημερινά.
“Ήταν πολύ όμορφος, ψηλόλιγνος, ευγενικός, σοβαρός και ιδιαίτερα τρυφερός. Ήξερε πως να φερθεί σε μια κοπέλα και να την κάνει να τον ερωτευτεί. Μάρθα, είπα στον εαυτό μου, αυτός είναι ο άντρας της ζωής σου. Μ’ αυτόν τον άντρα μπορείς να ζήσεις τα υπόλοιπα χρόνια σου και μαζί του να χτίσεις μια σωστή οικογένεια. Νεανικά όνειρα που μπορεί να κάνει μια οποιαδήποτε ερωτευμένη κοπέλα στα 19 της”.
Μάρθα Καραγιάννη – Μίμης Στεφανάκος, το 1959 ήταν το “ζευγάρι της χρονιάς”
Εκείνα τα χρόνια, τα κορίτσια μεγάλωναν με μια μικροαστική νοοτροπία και το όνειρο της γρήγορης αποκατάστασης. Όποια κοπέλα περνούσε τα 20 και δεν είχε παντρευτεί, βαρούσαν καμπανάκια και τη θεωρούσαν γεροντοκόρη.
“Όμως κι εγώ τότε έτσι αισθανόμουν κι ας είχα βγει στο θέατρο. Θεώρησα λοιπόν καλό, με όλο μου τον ενθουσιασμό, να εκμυστηρευτώ τα συναισθήματα μου στον κοινό φίλο μας, και μια μέρα που συναντηθήκαμε του είπα:
– Θέλω να σου πω ότι είμαι πολύ ερωτευμένη με τον Μίμη και εκείνος μ’ έμενα!
“Όταν τελείωσα τη φράση μου, όμως, αντί να διακρίνω στο πρόσωπο του έκφραση χαράς, αυτό που είδα ήταν μάλλον απογοήτευση. Φαίνεται πως και ο ίδιος αισθανόταν διαφορετικά για μένα.
– Συμβαίνει κάτι; τον ρώτησα
– Μάρθα, είσαι σίγουρη, με ρώτησε σοβαρά
– Τι εννοείς;
– Μάρθα, πρέπει να ξέρεις πως ο Μίμης είναι ένας ποδοσφαιριστής με πολλές κατακτήσεις.
– Αυτό το ξέρω, αλλά εκείνος λέει πως μόνο εμένα αγαπά.
– Μην είσαι τόσο σίγουρη, γιατί μάλλον μαζί μ’ εσένα αγαπά κι άλλες τρεις, μου απάντησε φανερά πειραγμένος. “Πάγωσα”
– Σε παρακαλώ, εξήγησε μου του είπα
– Τι να σου εξηγήσω, βρε Μάρθα. Που έχεις ραντεβού σήμερα;
– Έξω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού
– Σε ποια πύλη;
– Στην πρώτη.
– Στην πρώτη;
– Βάζεις στοίχημα ότι και στις άλλες τρεις θα τον περιμένει από μια ακόμα κοπέλα;
– Από μια κοπέλα;
– Ναι, Μάρθα. Μπορείς να πας και να το εξακριβώσεις μόνη σου.
Πράγματι, πήρε το αυτοκίνητο της και έκανε ένα γύρο στις τρεις πύλες του γηπέδου. Ο φίλος της είχε δίκιο! Ο Μίμης είχε ραντεβού και στις τέσσερις πύλες του γηπέδου με διαφορετική κοπέλα. Η απογοήτευση μεγάλη. Η Μάρθα αποφάσισε να εξαφανιστεί και το έκανε.
Εκείνος όμως δεν την ξέχασε τόσο εύκολα. Έκανε τα πάντα για να την συναντήσει και πάλι και κάποια στιγμή το κατάφερε. Ένα βράδυ, περίμενε έξω από το σπίτι της και της είπε:
– Μάρθα, γιατί δεν ήρθες εκείνο το απόγευμα στο ραντεβού;
– Ήρθα, Μίμη, αλλά αυτό που έκανες δεν ήταν σωστό.
– Ποιο δηλαδή;
– Να δίνεις ραντεβού σ΄εμένα και την ίδια στιγμή σ’ άλλες τρεις. Έπρεπε να έχεις ήδη καταλάβει πως εγώ δεν μοιράζομαι τον άνθρωπο που αγαπώ και έπρεπε να έχεις ήδη αποφασίσει με ποια θα ήθελες να βγαίνεις.
Εκείνος έσκυψε το κεφάλι και ντροπιασμένος της είπε:
– Εντάξει, Μάρθα, έχεις δίκιο. Δεν φέρθηκα σωστά, αλλά είμαι έτοιμος να επανορθώσω, γιατί έχω ήδη αποφασίσει με ποια κοπέλα θα ‘θελα να βγαίνω και να είναι επίσημα το κορίτσι μου.
– Με ποια δηλαδή;
– Μ’ εσένα. Μόνο μ’ εσένα και με καμία άλλη.
Με τον Μίμη από εκείνο το βράδυ έγιναν αχώριστοι. Πολύ σύντομα έμειναν μαζί και αποφάσισαν να παντρευτούν. Η είδηση έγινε πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες της εποχής και ιδιαίτερα τις αθλητικές. Ήταν ο σούπερ σταρ των γηπέδων και εκείνη μια περιζήτητη ανερχόμενη ηθοποιός.
Μεγάλο εμπορικό θέμα και για τα έντυπα της εποχής. Με πηχυαίους τίτλους στα πρωτοσέλιδα: “Τα αστέρια παντρεύονται”, “Ο γόης και η γόησσα μαζί”, “Ο γάμος της χρονιάς”.
Ο γάμος που έγινε πρωτοσέλιδο
Ο γάμος του πιο πολυσυζητημένου ζευγαριού έγινε στην εκκλησία του Αϊ Γιώργη στην Κυψέλη, κάποια Δευτέρα, ημέρα ρεπό για τη νύφη, αφού τα θέατρα τις Δευτέρες αργούσαν. Παρόλο που εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η σημερινή λεπτομερής ενημέρωση του κόσμου για τη μέρα, την ώρα και τον χώρο του γάμου, πολλοί θαυμαστές και των δυο ινδαλμάτων το είχαν μάθει και είχαν κατακλύσει το προαύλιο και τον ιερό ναό όπου θα τελούνταν το μυστήριο.
Ανάμεσα τους και αρκετοί ποδοσφαιριστές, φίλοι του γαμπρού, όπως ο Λινοξυλάκης, ο Νεστορίδης, ο Υφαντής, ο Βουτσαράς, ο Ρωσσίδης και άλλοι πολλοί ηθοποιοί, συνάδελφοι της νύφης, όπως ο Ντίνος Ηλιόπουλος, η Μπέτυ Μοσχονά, η Άννα Μαντζουράνη, η Τζίνα Βούλγαρη και άλλοι.
Κάθε φορά που το κοινό έβλεπε να εισέρχεται στο προαύλιο ένας από τους δημοφιλείς φίλους του ζευγαριού, ξεσπούσε σε χειροκροτήματα.
Σε λίγο εμφανίστηκε και η Μάρθα. Πανέμορφη, χαμογελαστή, κομψή μέσα στο λευκό νυφικό της, δημιουργία του οίκου Κουδούνη. Κρατούσε στο χέρι μια ανθοδέσμη με φρέσκους λεμονανθούς, συνοδευόμενη από τον συγκινημένο μπαμπά της, κύριο Χαρίλαο.
“Να την προσέχεις. Του είπε καθώς την παρέδωσε στον μέλλοντα σύζυγό της, δίνοντας της ένα φιλί”.
Από τον γάμο του ζευγαριού…Μια Δευτέρα στον Άι Γιώργη στην Κυψέλη
Σε εκείνη τη φάση κανένας δεν μπορούσε να προμηνύσει τίποτα για το μέλλον του ζευγαριού. Το μόνο που διέκριναν ήταν η ευτυχία.Μια ευτυχία που δεν κράτησε πάνω από ένα χρόνο.
Ο πρόωρος τοκετός
Λίγους μήνες μετά το γάμο τους, ο Μίμης Στεφανάκος και η Μάρθα Καραγιάννη ανακοίνωσαν σε φίλους και συγγενείς ότι πολύ σύντομα θα καλωσορίσουν και το νέο μέλος στην οικογένεια τους. “Η Μάρθα περιμένει παιδί”. Η είδηση, έκανε το γύρο σε όλα τα έντυπα της εποχής και όλοι ζητούσαν αποκλειστικές συνεντεύξεις από τους μέλλοντες γονείς.
Φωτογραφία από τη γαμήλια δεξίωση. Από το προσωπικό αρχείο της Μάρθας Καραγιάννη
Η Μάρθα έδειχνε πολύ ευτυχισμένη και έτοιμη να γίνει μητέρα στα είκοσι της χρόνια. Ο Μίμης όπου κι αν βρισκόταν έλεγε “Θα γίνω πατέρας!”
Πολλά κακόβουλα δημοσιεύματα της εποχής προσπάθησαν να σκιάσουν την ευτυχία της γράφοντας για δήθεν εξωσυζυγικές σχέσεις του Μίμη. Η ίδια είπε: “Δεν είχα κανένα παράπονο από τον Μίμη σ΄εκείνη τη φάση. Ήμασταν πολύ δεμένοι και αισθανόμουν ότι με αγαπούσε πολύ. Δεν πίστευα στα κακοήθη κουτσομπολιά. Ήμασταν στη δίνη του κυκλώνα και πολλοί ζήλευαν την ευτυχία μας. Δεν δίναμε σημασία, ώσπου μια μέρα, όταν είχα φτάσει πλέον στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης, είχα αρχίσει πλέον να αισθάνομαι ότι μια καινούργια ψυχή γεννιόταν στα σωθικά μου. Ένα τόσο δα πλασματάκι έπαιρνε ζωή απ’ τη ζωή μου, έγινε το μοιραίο.
Έχασα το παιδί! Θεέ μου, το άσχημο προαίσθημα μου είχε βγει αληθινό. Το γέννησα πρόωρα και έζησε μόνο τρεις μέρες. Έκλαψα, υπέφερα, έπεσα σε κατάθλιψη. Δεν ήθελα τίποτα! Δεν ήθελα κανέναν, ούτε να με παρηγορήσει, ούτε να μου απαλύνει τον πόνο. Ούτε καν τον άντρα μου. Αισθάνθηκα ένα απέραντο κενό. Εκείνο που ήθελα εκείνη την περίοδο ήταν να μείνω μόνη μου. Καταλαβαίνω τώρα πια πως ήταν μια σκληρή απόφαση, τόσο για μένα όσο και για τον Μίμη, αλλά έτσι ένιωσα.
Κι ένα πρωί του μίλησα. Έπεσε από τα σύννεφα και προσπάθησε να με μεταπείσει. Όμως εγώ είχα πάρει την απόφαση μου. Ο Μίμης με περίμενε κάθε μέρα απέξω και κάποια στιγμή είπα να δώσω μια ευκαιρία γιατί αγαπιόμασταν αληθινά. Αλλά αυτό δεν κράτησε για πολύ. Έτσι, αποφασίσαμε να χωρίσουμε, με πόνο ψυχής θα έλεγα, τόσο από την πλευρά του, όσο και από την δική μου.
Μια εικόνα, μια σκιά που θα με κυνηγά πάντα, αφού μέχρι τα 40 μου χρόνια ζούσα με την ελπίδα ενός παιδιού. Ο Θεός δεν μου το έδωσε. Ίσως έτσι ήταν γραμμένο. Ο Μίμης έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου γιατί τον αγάπησα βαθιά και αληθινά”.
Από τα βιογραφικά αφιερώματα του Μάκη Δελαπόρτα στην Καθημερινή
Όσοι από εσάς τον έχετε απολαύσει στις εκπομπές του Travel Channel, «Anthony Bourdain: No Reservations» ξέρετε για τι πράγμα μιλάμε. Ο Μπουρντέν κάνει πολλά περισσότερα από το απλώς να ταξιδεύει σε διάφορες χώρες, δοκιμάζοντας την τοπική κουζίνα.
Ξετρυπώνει τις μυστικές γωνιές που τρώνε «εκείνοι που ξέρουν», δεν φοβάται να γνωρίσει πραγματικά την κουλτούρα του μέρους που επισκέπτεται και δοκιμάζει τα πάντα. Όλα αυτά συνδυασμένα μαζί με τις μοναδικές του ατάκες, δημιουργούν έναν συνδυασμό πραγματικά ακαταμάχητο.
Όταν λοιπόν είδαμε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram ότι βρίσκεται στη Νάξο, ενθουσιαστήκαμε. Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα αφιερώσει στο αγαπημένο ελληνικό νησί ένα από τα επεισόδια του «Anthony Bourdain: Parts Unknown», της εκπομπής που παρουσιάζει τώρα για το CNN;
Όπως και να έχει, δείχνει να το απολαμβάνει ήδη πάρα πολύ, με ούζο, ελληνική μπύρα και μύδια.
