Ο Ιμάν Μοαχαμαντί είναι 13 χρόνων. Και δηλώνει περήφανος που αύριο, 28 Οκτωβρίου θα παρελάσει με το σχολείο του, το 6ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης «για να τιμήσει τους Έλληνες που πολέμησαν το 1940 για την ελευθερία». Ο Ιμάν εκτιμά πολύ αυτούς που πολεμούν για την ελευθερία τους. Αγαπά και την Ελλάδα και κυρίως τους Έλληνες που τον υποδέχθηκαν και έκαναν τόσα πολλά για αυτόν σχεδόν ενάμιση χρόνο τώρα…
Ο Ιμάν είναι προσφυγάκι από το Αφγανιστάν, μιλά πολύ καλά ελληνικά και συγκινημένος λέει πως όταν θα έρθει η ώρα να φύγει από την Ελλάδα θα στεναχωρηθεί πολύ. «Θα ήθελα να μείνω για πάντα στην Ελλάδα, αλλά…» δηλώνει.
Και να φαντασθεί κανείς ότι για τον Ιμάν που περήφανα φοράει στη ζακέτα του την κονκάρδα του σχολείου του και έμαθε καλά ελληνικά σε ένα σχεδόν χρόνο, δεν ήταν όλα εύκολα. Από τις 23 Μαΐου του 2016 που πέρασαν με τους γονείς του στη Λέσβο έμεινε αρχικά στον καταυλισμό της Μόριας. Με ό,τι σημαίνει αυτό… Ύστερα ήρθε η ώρα της διαμονής στη δομή του ΠΙΚΠΑ και εδώ και λίγους μήνες στο σπίτι που έχουν νοικιάσει καθώς η μητέρα δουλεύει ως γαζώτρια, φτιάχνοντας τσάντες από ανακυκλωμένα σωσίβια, τα γνωστά πορτοκαλί σωσίβια με τα οποία γέμισαν οι ακτές των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και τα οποία αποτελούν πια το σήμα κατατεθέν της προσφυγικής κρίσης. Από τις πρώτες κιόλας μέρες της παρουσίας του στη Λέσβο ο Ιμάν με τα περίεργα για Αφγανό ξανθά μαλλιά έδειξε πως ήθελε να γνωρίσει. Να μάθει.
Ήταν από τα πρώτα προσφυγάκια που έσπευσαν στις ειδικές τάξεις του προσφυγικού 8ου δημοτικού σχολείου στο Συνοικισμό της Μυτιλήνης όπου κάποιοι γονείς μαθητών, παρά τη Μικρασιατική προσφυγική τους καταγωγή είχαν αντιδράσει στην παρουσία τους και μάλιστα είχαν προχωρήσει σε κλείσιμο του σχολείου. Ποιος τα θυμάται όμως όλα αυτά; Ο Ιμάν έχει μόνο καλά λόγια να πει για τους δασκάλους του στο σχολείο, για τους συμμαθητές του με τους οποίους έγινε φίλος. Καλά λόγια έχει να πει και για το χώρο προστασίας και πολιτισμού «Mozaik» στο οποίο συνέχισε τους καλοκαιρινούς μήνες να μαθαίνει ελληνικά από εθελοντές. Και τώρα μαθητής της Α’ Γυμνασίου. Έτοιμος να παρελάσει στην τρίτη σειρά του σχολείου του. Περήφανος, πολύ περήφανος για ότι κατάφερε… Περήφανος για τους φίλους του, τον συμμαθητή του το Θοδωρή που μοιράζεται το ίδιο θρανίο και ο οποίος τον βοηθάει οπότε αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα. Περήφανος και για τους καθηγητές του που έσπευσαν να πληρώσουν όλοι μαζί τη στολή με την οποία θα παρελάσει αύριο.
«Χρειαζόταν 50 ευρώ, οι γονείς μου βγάζουν 600 ευρώ από τη δουλειά τους, 300 δίνουμε για ενοίκιο δεν θα μπορούσα να κάνω παρέλαση. Οι καθηγητές μου μάζεψαν μεταξύ τους χρήματα και πλήρωσαν τη στολή μου. Τους ευχαριστώ πολύ» λέει.
Στην άκρη του τραπεζιού της συζήτησης με τον Ιμάν κάθεται και παρακολουθεί φανερά συγκινημένος ο πατέρας του ο Μαχντί. Ο Ιμάν είναι το μοναχοπαίδι του, αν και τούτο δεν θέλει να το παραδεχτεί. Πάνε χρόνια όταν συμμορίες απήγαγαν τον άλλο του το γιο τον Εχσάν. Αν ζει σήμερα θα είναι 17 χρόνων. Της απαγωγής ακολούθησαν διώξεις. Και η μοναχική διαδρομή της προσφυγιάς με την οικογένεια του. Από την πόλη του τη Χεράτ του Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Ιράν, στην Τουρκία όπου έμενε επί πολύ καιρό στον καταυλισμό του Βαν και τέλος το πέρασμα με την υπερπλήρη πλαστική βάρκα στη Μυτιλήνη. Το όνειρο του να καταλήξει στη Γερμανία όπου ζουν τα αδέλφια του. Αλλά έως τότε η Ελλάδα και προπάντων η Μυτιλήνη είναι ο τόπος του. «Είμαι καλά εδώ κι αν δεν είχα συγγενείς που θέλω να ζήσω μαζί τους θα έμενα εδώ» λέει.
Ο Ιμάν που παίζει τον ρόλο του μεταφραστή, φανερά δείχνει πως θα ήθελε τα πράγματα να είναι αλλιώς. «Να ζήσει εδώ που όλα είναι καλά», που νιώθει ότι τον αγαπούν, που ζει επιτέλους σε ένα σπίτι.
«Εδώ λέει, στη Μυτιλήνη θέλω να κάνω ότι όλοι οι Έλληνες. Για αυτό και θέλω να κάνω παρέλαση. Να δείξω την εκτίμηση μου στην πατρίδα που με φιλοξενείς και οι άνθρωποι της κάνουν για μένα όσα κάνουν».
Ο Ιμάν για όσο θα μείνει στην Ελλάδα θέλει δικαιώματα αλλά ξέρει καλά πως αυτά συνεπάγονται και υποχρεώσεις.
Το προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν στη Μυτιλήνη που αύριο θα παρελάσει τιμώντας τον αντιφασιστικό – αντιναζιστικό αγώνα των Ελλήνων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ίσως του χρόνου τέτοιον καιρό θα είναι στη Γερμανία. Θα είναι όμως πάντα ένας «Έλληνας» της διασποράς που θα αγαπά την Ελλάδα και τους πραγματικούς Έλληνες – ανθρώπους της.
Ο Θάνος είναι ο μικρότερος σε ηλικία, σίγουρα όμως ο μεγαλύτερος σε δύναμη ήρωας του Mylittlestories, ένας πραγματικός μαχητής της ζωής, «ένα παιδί που σε μια νύχτα έγινε άντρας», όπως χαρακτηριστικά είπε η μητέρα του.
Πριν ξεκινήσω την ιστορία του, θέλω να μοιραστώ μαζί σας του λόγους που κάνουν δύο γονείς, την Χριστίνα και τον Πάνο να μιλήσουν ανοιχτά για το μέχρι πρότινος άρρωστο παιδί τους, για όσα πέρασαν και ξεπέρασαν τον 1,5 χρόνο της νοσηλείας του. Λόγοι που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και δεν είναι άλλοι από τη διάθεση μας να ενημερώσουμε, να βοηθήσουμε όσες οικογένειες, αντιμετωπίζουν το ίδιο ή παρόμοιο πρόβλημα, να αισθανθούν πως δεν είναι μόνοι τους εκεί έξω.
Είναι επίσης η επιθυμία της Χριστίνας να μάθουν οι άλλοι γονείς πως:
«Ο παιδικός καρκίνος δεν έχει καμία σχέση με των ενηλίκων. Ένα παιδί ακόμα και αν είναι φουλ γεμάτο έχει πάρα πολλές πιθανότητες να καθαρίσει και να είναι καλά για μια ζωή, 3 στα 4 παιδιά γίνονται εντελώς καλά.»
Ο Θάνος ήταν 14 μηνών, όταν αρχές Μαρτίου του 2020 διαγνώστηκε με καρκίνο. Ένας φαινομενικά αθώος πυρετός θορύβησε την παιδίατρο και προέτρεψε τους γονείς του να επισκεφθούν το Διαβαλκανικό Νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη για περαιτέρω εξετάσεις.
«Μέσα σε 1,5 μέρα μας είπαν ότι το παιδί έχει έναν όγκο 14εκ. στο αριστερό επινεφρίδιο. Σοκ. Άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια μας. Άρχισαν να μας χτυπάνε την πλάτη και να μας λένε ότι η επιστήμη προχώρησε, μπορεί να είστε τυχεροί και άλλα τέτοια, με λίγα λόγια μας έδιναν το μήνυμα πως οι ελπίδες δεν είναι με το μέρος μας.»
Η διάγνωση ήταν νευροβλάστωμα, μια πάθηση που εμφανίζεται κυρίως σε ηλικίες κάτω των 5 ετών, μια πάθηση που δεν έχει κανένα σύμπτωμα και όταν φτάσει η στιγμή να γίνει διάγνωση έχει κάνει ήδη πολλές μεταστάσεις. Ο Θάνος έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα για πιο εξειδικευμένες εξετάσεις. Δυστυχώς οι συγκυρίες δεν ήταν καλές αφού είχε μόλις επιβληθεί το πρώτο lockdown λόγω Covid 19 στην Ελλάδα. Να σημειωθεί πως όταν έγινε η διάγνωση η Χριστίνα, η μητέρα του Θάνου ήταν έγκυος ξανά, αυτή τη φορά σε δίδυμα.
«Κάτω δεν μας δεχότανε γιατί το μωρό είχε πυρετό, έπρεπε να κάνει τεστ αλλά τεστ δεν υπήρχαν ακόμα. Ο Θάνος έκανε το πρώτο τεστ που έγινε στο Διαβαλκανικό, το φέρανε ειδικά για αυτόν, δεν ήξεραν καν πόσο να το χρεώσουν.»
Στη συνέχεια ο μικρός Θάνος πήγε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Ιατρικό κέντρο Αθηνών, όπου του έγιναν όλες οι απαραίτητες εξετάσεις. Για καλή του τύχη δεν είχε μεταστάσεις και έτσι μπορούσε να προχωρήσει στην αφαίρεση του όγκου. Ένα χειρουργείο 6,5 ωρών, ευτυχώς με καλή έκβαση. Από εκεί, ο μόλις 15 μηνών, ασθενής μεταφέρθηκε στο παιδοογκολογικό Ελπίδα για σύντομο χρονικό διάστημα και έπειτα στο παιδοογκολογικό του νοσοκομείου Μητέρα όπου πέρασε τους επόμενους 18 μήνες της ζωή του, έχοντας στο πλευρό του εκτός από τους γονείς του και την εξαιρετική, σύμφωνα με τους γονείς, γιατρό του Κοσμίδη-Βασιλάτου Ελένη.
«Είχαμε κάνει το λάθος να διαβάσουμε διάφορα στο ιντερνέτ και πιστεύαμε ότι θα κάνουμε το χειρουργείο, ε θα κάνουμε και κάποιες θεραπείες και θα φύγουμε, δεν περιμέναμε ότι θα είναι τόσο μεγάλο το πρωτόκολλο. »
Αφού έγινε η αφαίρεση του όγκου οι γονείς ενημερώθηκαν για το σύνολο των θεραπειών που έπρεπε να υποβληθεί ο Θάνος : χημειοθεραπείες, μεταμόσχευση μυελού των οστών, ακτινοβολίες και τέλος ανοσοθεραπεία. Έφυγαν από τη Νάουσα 11 Μαρτίου του 2020 και επέστρεψαν τον Ιούλιο του 2021.
«Η πρώτη σκέψη κάθε γονιού όταν αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα είναι να πάρω το παιδί μου να πάω στο εξωτερικό, ωστόσο τα πρωτόκολλα που τρέχουν στην Ελλάδα είναι ίδια με όλου του ανεπτυγμένου κόσμου και το παιδί στην Ελλάδα με το παιδί στη Γερμανία και το παιδί στην Νέα Υόρκη κάνει τις ίδιες θεραπείες. Πρόσφατα η Φλόγα αγόρασε, με χιλιάδες ευρώ, τα νέα πρωτόκολλα, ώστε το παιδί στην Ελλάδα να έχει εξειδικευμένη θεραπεία ανάλογη των γονιδίων του όγκου που έχει και να μην παίρνει απλά τη βασική τοξική θεραπεία ανάλογα με την ασθένειά του. Ο συγκεκριμένος σύλλογος προσφέρει επίσης μια πλήρη υποστήριξη σε οικογένειες που τα παιδιά τους νοσούν από καρκίνο, εκεί το λένε νεοπλασματικές ασθένειες ακούγεται καλύτερα, παρέχει σπίτι, θέρμανση, αμάξι, το σούπερ του μήνα και ότι άλλο χρειάζεται μια οικογένεια σε λογικά πάντα πλαίσια. Σου επιτρέπει με λίγα λόγια η Φλόγα να πας εκεί και να μην έχεις να σκεφτείς τίποτα άλλο πέρα από το παιδί σου.
Ο Θάνος
Ο Θάνος όπως και τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του, δεν είχε την αίσθηση του φόβου, δεν είχε άγχος. Ήταν τόσο μικρός που δεν είχε άλλη ζωή πριν ώστε να νιώθει ότι κάτι άφησε πίσω, δημιούργησε εκεί τη ζωή του και το θεώρησε φυσιολογικό. Όταν πηγαίναμε στο νοσοκομείο χαιρόταν έπαιζε με τους γιατρούς, με τα αλλά παιδιά, τις νοσηλεύτριες, αντίστοιχα το ίδιο συνέβαινε και στη Φλόγα. Μπορεί τη μια στιγμή να έκανε εμετό και την άλλη στιγμή συνέχιζε να τρώει. Ήταν απλά φυσιολογικό για εκείνον.
Δύσκολη δοκιμασία για όλους μας, αλλά κυρίως για το μικρό ήταν η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Ήταν για 38 μέρες, πλήρως ανοσοκατεσταλμένος , σε μια κούνια και δεν επιτρεπόταν ούτε το πόδι του να πατήσει κάτω για να μην κολλήσει κάποιο μικρόβιο. Το παιδί ήταν μηδενισμένο, δεν μπορούσαμε, δεν μας επέτρεπαν να τον πάρουμε αγκαλιά. Ήμασταν με μάσκα 24 ώρες το 24ωρο. Τα ρούχα που του αλλάζαμε έπρεπε να είναι από στεγνωτήριο, σιδερωμένα, αποστειρωμένα και σε ειδικά σακουλάκια. Ο Θάνος σταμάτησε να τρώει 17 Αυγούστου, την ημέρα της μεταμόσχευσης και ξαναέβαλε μπουκιά στο στόμα του 18 Ιανουαρίου. Για 6 μήνες έπινε μόνο γάλα, αφού από τις πολλές χημειοθεραπείες είχε αλλοιωθεί η γεύση του και έκανε εμετούς. Ακόμα και σήμερα είναι δύσκολος στο φαγητό. Το καλό είναι ότι ήταν τόσο μικρός που δεν θα έχει μνήμες.
Αφού τελείωσε και το δύσκολο κομμάτι της μεταμόσχευσης, ακολούθησαν οι ανοσοθεραπείες. Αρχικά θεωρήσαμε ότι θα είναι εύκολο. Λάθος. Ήταν πολύ δύσκολα. Ήταν 5 στο σύνολο και κάθε μία διαρκούσε 10 ημέρες..συνεχόμενες..Είναι τόσο βαριές θεραπείες…Το παιδί είχε 4 αυλούς στο χέρι, στην μια έτρεχε συνεχόμενη μορφίνη για να μην πονάει, ενώ σε μια άλλη το φάρμακο το όποιο δεν έπρεπε για κανένα λόγω να σταματήσει για 240 ώρες. όταν χορηγείς μορφίνη σε ένα τόσο μικρό παιδί του προκαλούνται απίστευτα νεύρα τη στιγμή που του ζητάς να είναι ήσυχο έχοντας τόσες φιάλες με υγρά δίπλα του. Ευτυχώς πέρασε και αυτό. Σήμερα ο Θάνος έχει τελειώσει με όλα και είμαστε στο στάδιο των επανελέγχων. Μετά από δική μας έρευνα βρήκαμε ένα πειραματικό πρόγραμμα θεραπειών στην Αμερική που μειώνει σημαντικά τα νούμερα υποτροπής. Πάντα με την σύμφωνη γνώμη των γιατρών ο Θάνος θα ακολουθήσει αυτήν την θεραπεία για τα επόμενα δυο χρόνια. Αυτή τη στιγμή το ποσοστό επιβίωσης του Θάνου είναι 60%. Η συγκεκριμένη θεραπεία υπόσχεται πάνω από 90%
Αυτή τη στιγμή ο Θάνος έχοντας περάσει παραπάνω από τη μισή του ζωή στο νοσοκομείο βρίσκεται πλέον σπίτι του. Μιλάει κανονικά έχει καθαρίσει, είναι πανέξυπνος, έχει μείνει όμως πίσω στα κινητικά του, λόγω του ότι κάθισε πολύ καιρό στο κρεβάτι, είναι κάτι όμως που διορθώνεται. Επίσης επιστρέφοντας στη Νάουσα ο Θάνος άρχισε να ζηλεύει, αφού ήταν ένα παιδί που είχε και τους δυο γονείς του 24 ώρες το 24ωρο και ξαφνικά έχει δυο αδέρφια και οι γονείς που πηγαίνουν στη δουλειά. Μέσα σε 3 μήνες ο Θάνος άλλαξε πόλη, άλλαξε σπίτι, θεωρούσε ότι το σπίτι μας είναι στη Φλόγα, άλλαξε συνήθειες, άλλαξε παρουσίες. Είναι πάρα πολλά αυτά για ένα τρίχρονο παιδάκι.
Τα δίδυμα
Τα δίδυμα δεν μας γνώρισαν σαν γονείς, μόλις τα γέννησα τα πήρε η μητέρα μου στη Νάουσα. Γέννησα στην Αθήνα μου μόνη μου, μια βδομάδα μετά το χειρουργείο του Θάνου και ο Πάνος έμεινε μόνος με ένα παιδί φρεσκοχειρουργημένο. Οι γονείς μας ήρθαν με μεγάλη δυσκολία λόγω Covid και μετά από 15 μέρες πήραν τα δίδυμα και γύρισαν Νάουσα. Εμείς δεν μπορούσαμε να επιστρέψουμε φυσικά. Τα ξαναείδαμε όταν έγιναν 3 μηνών για 3 μέρες και όπως ήταν αναμενόμενο γκρίνιαζαν και δεν μας ήθελαν καθόλου. Ίσα ίσα τα είδαμε και βγάλαμε και μια φωτογραφία να έχουμε. Μετά τις ακτινοβολίες προσπαθούσαμε να ερχόμαστε πιο συχνά, αλλά και αυτό για 2-3 μέρες. 15 Ιουλίου επιστρέψαμε μόνιμα, 1 Αυγούστου τα δίδυμα άρχισαν να μας πλησιάζουν, πήγαμε διακοπές και κάπως ήρθαμε πιο κοντά. Τώρα ίσως και να έχουμε φτάσει στο επίπεδο που έχουν τα δίδυμα τη γιαγιά που τα μεγάλωσε. Χρειάστηκε ένα τρίμηνο με αγώνα για να τα κερδίσουμε και ακόμη έχουμε δρόμο μπροστά μας.
Οι γονείς
Κάθε μέρα παρακαλούσαμε να είχαμε εμείς τον καρκίνο. Μαλώναμε με το Θεό και λέγαμε δώστο σε μένα, άσε το παιδί μου. Κάποια στιγμή ένα μπαμπάς μας είπε το εξής : «Ένας ενήλικας κάνει μια πλήρη χημειοθεραπεία, δηλαδή έχει όλα τα σωματικά και όλα τα ψυχολογικά, το φόβο, την ανασφάλεια κτλ. Ένα παιδί κάνει τη χημειοθεραπεία με τη μαμά του αυτό έχει τα σωματικά και η μαμά τα ψυχολογικά. Αν η μαμά είναι καλά ψυχολογικά κάνει μισή χημειοθεραπεία το παιδί.» Από εκείνη τη στιγμή μετατρέψαμε το δωμάτιο του Θάνου σε ένα παιδικό πάρτι. Επειδή σε κάθε θεραπεία είχαμε καλό αποτέλεσμα ήμασταν και εμείς καλά. Όλο αυτό το διάστημα είχαμε κάνει γνωστούς και φίλους που τα παιδιά τους δεν πήγαν καλά, αυτοί οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να ξαναγελάσουν. Μέσα σε όλα αφήσαμε τις δουλείες μας, δεν γινόταν αλλιώς. Το βάρος επωμίστηκαν οι δικοί μας που έμειναν πίσω, οι οποίοι μας στήριξαν πάρα πολύ σε όλα τα επίπεδα. Δεν άλλαξε μόνο η δική μας καθημερινότητα, αλλά ολόκληρης της οικογένειας.
Επηρεάζεται η σχέση με το σύντροφό σου, αλλά και με όλη την οικογένεια. Περάσαμε διάφορα σκαμπανεβάσματα. Περάσαμε και οι από μία κατάθλιψη, μετά ο ένας σήκωνε τον άλλο, περάσαμε φάση με νεύρα. Επειδή όμως το παιδί πήγαινε καλά τα υπερνικούσε όλα. Την περίοδο του νοσοκομείου ήμασταν απλά δύο γονείς συνεργάτες προς την ίαση του παιδιού, αυτό τίποτα άλλο. Δεν μπορείς να είσαι τίποτα παραπάνω. Δεν υπάρχουν προσωπικές ανάγκες εκείνο το διάστημα, δεν υπάρχει εγώ. Υπάρχει μόνο το παιδί. Εμείς ήμασταν ευτυχώς πολύ καλοί συνεργάτες. Δεν ξέρω ωστόσο πως θα ήμασταν αν ήταν διαφορετική η έκβαση.»
Η Χριστίνα επί πολλούς μήνες δεν κοιμήθηκε καθόλου, όλη νύχτα διάβαζε για την περίπτωση του Θάνου, τι φάρμακα θα πάρει, τι παρενέργειες θα έχουν, για την θεραπεία στην Αμερική και όλη μέρα ήταν στο νοσοκομείο. Ο Πάνος από την άλλη είχε το παιδί, έτρεχε για τα χάπια, τα γάλατα. Ο καθένας είχε το δικό του μερίδιο σε αυτή τη δύσκολη και απαιτητική καθημερινότητα.
«Αν μία μέρα δεν ήταν ο Θάνος καλά δεν ήμασταν και εμείς. Ένας πυρετός και διαλυόμαστε. Ένας πυρετός σου παίρνει και το χαμόγελο και τα όνειρα και όλα.»
Πριν φτάσω στο τέλος της σημερινής ιστορίας ήξερα ήδη πως δεν θα υπάρξει ο συνηθισμένος μου επίλογος. Τι θα μπορούσα να πω άλλωστε; Ποία λόγια είναι τα σωστά; Θέλω μονάχα να ευχαριστήσω την Χριστίνα και τον Πάνο, που άνοιξαν το σπίτι τους και την καρδιά τους, δίνοντας μου ένα μεγάλο μάθημα.
Θα κλείσω απλά με το μήνυμα της Χριστίνας προς όσους γονείς το παιδί τους νοσεί με καρκίνο:
«Ένα γιατρός μου είχε πει από την αρχή: θα δεις παιδιά δίπλα σου να χάνονται και παιδιά να πηγαίνουν καλά, εσύ θα λες το παιδί μου θα πάει καλά και με αυτό θα συνεχίσεις, δεν θα σκεφτείς ποτέ ότι το παιδί σου δεν θα πάει καλά και πάρε και τη μισή χημειοθεραπεία του παιδιού σου κάνε τον καραγκιόζη, γιατί στην αρχή μπορεί να το κάνεις με το ζόρι όταν όμως βλέπεις το παιδί σου να γελάει τόσο θα παίρνεις δύναμη. Και αυτή τη δύναμη την έχει ανάγκη.»
Συγκινητική ήταν η ανταπόκριση του κόσμου, που προσέφερε από το υστέρημά του ώστε να μπορεί ο 9χρονος Δημήτρης από τον Πειραιά να συνεχίζει με τα πιο ισχυρά όπλα τη μάχη του με τον καρκίνο, που συνεχίζεται εδώ και πέντε χρόνια.
Όπως ενημερώνει το Σωματείο Παιδική Χαρά, η ανάγκη του παιδιού έχει καλυφθεί οικονομικά τουλάχιστον για έναν ακόμα χρόνο. Έτσι, το παιδί προετοιμάζεται πλέον για μία ακόμα μεταμόσχευση μυελού των οστών, που θα το βοηθήσει να νικήσει τον επιθετικό καρκίνο 4ου σταδίου με τον οποίο έχει διαγνωστεί.
Δίπλα του όλο αυτό το διάστημα βρίσκεται η μητέρα του, η οποία απαλλαγμένη πλέον από το άγχος των εξόδων που τη βαραίνουν αποκλειστικά όλο αυτό το διάστημα, θα μπορέσει να συγκεντρωθεί στη φροντίδα του παιδιού της.
Αναλυτικά, η ανακοίνωση της Παιδικής Χαράς αναφέρει:
«ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ❗️ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΦΘΕΙ ❗️ Έγινε το παιδί όλων μας ! Με την έμπρακτη στήριξη όλων μας , ο Δημητράκης από τον Πειραιά , που διαγνώστηκε με επιθετικό καρκίνο σε 4ο στάδιο , κέρδισε μια ελπίδα να νικήσει στη μάχη. Με τα έξοδα τους καλυμμένα για τον επόμενο χρόνο , το παιδί προετοιμάζεται για μια ακόμη μεταμόσχευση μυελού των οστών , που ευχόμαστε να είναι και η τελευταία και τυχερή ❤️ Πλέον ούτε η μαμά θα αγχώνεται για τίποτα άλλο παρά μόνο για την πορεία που θα έχει ο μικρός μας μετά την επέμβαση.
Ο δότης του Δημητράκη μας κάνει την απαιτούμενη προετοιμασία και καλώς εχόντων των πραγμάτων μετά την Πρωτομαγιά, ο Δημήτρης μας και η μανούλα του μεταβαίνουν στο τμήμα μεταμοσχεύσεων και έπειτα στην απομόνωση για δυο μήνες τουλάχιστον. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν και πάλι δεν είχαμε συμβάλει όλοι εμείς… Μέλη , εθελοντές , φίλοι της Παιδικής Χαράς γίναμε ΕΝΑ για να δώσουμε στον Δημήτρη και την μανούλα του την ελπίδα ! Να είστε καλά όλοι όσοι βοηθήσατε είτε με μια δωρεά , είτε στέλνοντας πράγματα στην οικογένεια, είτε κάνοντας μια προσευχή για αυτόν!!!
Ένα μικρό αγοράκι έγινε το παιδί όλων μας ! Ο Δημήτρης και η μανούλα του δεν θα είναι ποτέ ξανά μόνοι !!! Γίνε γρήγορα καλά αγοράκι μας και πάρε πίσω την παιδική σου ζωούλα που ο ύπουλος καρκινος τόσο άδικα σου στέρησε εδώ και 5 χρόνια !!! Μικρέ μας φίλε σ’ αγαπάμε πολύ !!! Για πάντα δίπλα σου ❤️»
Μέσα από τις ιστορίες παιδιών που βγήκαν νικητές και γονιών που στάθηκαν στο πλευρό τους, αποκαλύπτεται το τεράστιο έργο που προσφέρει στα παιδιά ο σύλλογος “ΕΛΠΙΔΑ”
Μια από αυτές και η ιστορία του 5χρονου Γρηγόρη, ο οποίος πέρυσι στις 30 Δεκεμβρίου μετά από τιτάνια και γενναία μάχη με τον καρκίνο ταξίδεψε για τους ουρανούς, αφήνοντας άδεια την αγκαλιά της μαμάς του.
Η Μαρίνα, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του παιδιού της επέστρεψε στον Ξενώνα της ΕΛΠΙΔΑΣ, που θεωρεί δεύτερο σπίτι της. Όπως είπε μαζί με τον σύζυγό της θα κάνουν μια δωρεά στον ξενώνα στη μνήμη του μικρού Γρηγόρη, ως το ελάχιστο “ευχαριστώ” για τη στήριξη, την αγάπη, το κουράγιο και την αλληλεγγύη που έζησαν από τους ανθρώπους του συλλόγου.
“Εδώ είχα στήριξη από όλους. Θα τους έχω πάντα στην ψυχή και την καρδιά μου”, είπε η μητέρα του Γρηγόρη και αποκάλυψε το μήνυμα που της έστειλε το αγοράκι της μέσα από ένα όνειρο.
“Είχα δει ένα όνειρο με τον Γρηγόρη. Μου έλεγε “μαμά μη στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά”. Του έλεγα “Γρηγόρη μου είμαι πολύ στεναχωρημένη γιατί μου λείπεις” κι εκείνος μου απάντησε “θα δεις σύντομα όλα θα πάνε καλά και θα έχεις άλλο μωράκι στην αγκαλιά σου””, είπε η μητέρα του Γρηγόρη.
Όταν ξύπνησε ήταν πολύ στεναχωρημένη και κακόκεφη. Ένιωθε τύψεις ακόμα και στη σκέψη να κάνει ένα άλλο μωράκι.
“Ένιωθα ότι θα έδινα σε ένα άλλο μωρό τη θέση του Γρηγόρη. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι αφού το μωρό μου είναι χαρούμενο ίσως θα μπορούσα να προσπαθήσω για ένα παιδάκι”, συνέχισε.
Κι έτσι ο μικρός της άγγελος, της έφερε ένα άλλο μωράκι που σε λίγους μήνες θα γεμίσει και πάλι την άδεια αγκαλιά της. Και παράλληλα έφερε ένα μήνυμα ελπίδας για τη ζωή που πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας θυμίζει τα θαύματα που είναι εφικτά.
Όπως είπε η Μαρίνα, ο Γρηγόρης θα είναι πάντα ζωντανός στο μυαλό και την καρδιά της, όμως το μωράκι που θα έρθει στον κόσμο είναι το δικό του μήνυμα προς εκείνη για να συνεχίσει με δύναμη και αισιοδοξία τη ζωή της.
Στο μεγάλο έργο του Συλλόγου Φίλων Παιδιών Με Καρκίνο “ΕΛΠΙΔΑ” ήταν αφιερωμένη η σημερινή εκπομπή “Αλήθειες με τη Ζήνα” στο Star
Ο Γιώργος είναι ένα 6χρονο αγγελούδι που καλείται να δώσει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του, αφού διαγνώστηκε πριν από ενάμιση περίπου χρόνο με νευροβλάστωμα 4ου σταδίου στο δεξί επινεφρίδιο.
Από τότε η ζωή του μικρούλη έχει μετατραπεί σε έναν εφιάλτη που κανένα παιδί δε θα πρεπε να βιώνει.
Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο μικρός μαχητής έχει υποβληθεί σε τρεις χειρουργικές επεμβάσεις, σε μεταμόσχευση μυελού των οστών και σε πολλαπλούς κύκλους χημειοθεραπείας, ενώ πρόκειται σύντομα να ενταχθεί και σε κύκλο ακτινοθεραπείας.
Η επίσημη ανάρτηση:
Η οικογένεια του μικρού Γιώργου βιώνει έναν πραγματικό εφιάλτη, τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο, αφού τα έξοδα που έχουν προκύψει από το πρόβλημα υγείας του παιδιού είναι δυσβάσταχτα. Συχνές μετακινήσεις από τον τόπο κατοικίας τους προς κεντρικά νοσοκομεία της χώρας, σε συνδυασμό με τα έξοδα διαβίωσης και το κόστος των ιατροφαρμακευτικών αναλώσιμων που χρειάζεται ο μικρός σε καθημερινή βάση, έχουν φέρει την οικογένεια σε τεράστιο αδιέξοδο.
Δεν μπορούμε να τους γυρίσουμε την πλάτη! Η ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ διοργανώνει άμεσα εκστρατεία βοήθειας, ώστε να στηρίξουμε αυτή την οικογένεια, που ανεβαίνει έναν Γολγοθά δίχως τέλος. Θα κάνουμε ό, τι περνά απ’ το χέρι μας για να διευκολύνουμε τον αγώνα τους!
ΤΡΟΠΟΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ:
-Κοινοποίησε τη δημοσίευση! Βοήθησε να ενημερωθούν και να κινητοποιηθούν όλο και περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν να στηρίξουν τον ΓΙ674!
Διαθέσιμοι τρόποι πληρωμής: Viva Wallet, IRIS, E-pay, Paypal, Τραπεζική κατάθεση. Μπορείς να ενημερώνεσαι live για το ποσό που έχει συλλεχθεί και να εντοπίσεις τη δωρεά σου στον τοίχο δωρεών. Με την ολοκλήρωση της δωρεάς, λαμβάνεις αυτόματα την απόδειξη στο email σου.
-Κάνε τη δωρεά σου μέσω τραπεζικής κατάθεσης σημειώνοντας στην αιτιολογία τον κωδικό της εκστρατείας: ΓΙ674 ! Έπειτα, συμπλήρωσε τη φόρμα απόδειξης ώστε να τη λάβεις στο email σου: https://praxiagapis.gr/forma-apodeixis/
👉Τράπεζα Πειραιώς: GR4101722220005222091702771
👉Εθνική Τράπεζα: GR4401102100000021000630539
👉Alpha Bank:GR0401407010701002002030506
👉Eurobank: GR6502600240000130201219506
➡️ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ: ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ-ACT OF KINDNESS
Για εύκολη αντιγραφή- επικόλληση λογαριασμών: https://praxiagapis.gr/bank-account/
-Κάνε τη δωρεά σου με ηλεκτρονική πληρωμή με τον μοναδικό RF κωδικό της εκστρατείας : RF02917199674674674674674 του διατραπεζικού συστήματος πληρωμών ΔΙΑΣ.
– στείλε SMS στο 19825 με τη φράση: ΓΙ674 (Χρέωση 2,71€ /SMS)* Η παραπάνω χρέωση συμπεριλαμβάνει ΦΠΑ και τέλος κινητής τηλεφωνίας. O αριθμός είναι διαθέσιμος για όλους τους παρόχους σταθερής και κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα
Το νευροβλάστωμα 4ου σταδίου στο δεξί επινεφρίδιο είναι μια σοβαρή μορφή παιδικού καρκίνου που ξεκινά συνήθως από τα νευρικά κύτταρα που βρίσκονται κοντά στα επινεφρίδια (όργανα πάνω από τους νεφρούς, τα οποία παράγουν ορμόνες).
Τι είναι
Το νευροβλάστωμα αναπτύσσεται από ανώριμα νευρικά κύτταρα του συμπαθητικού νευρικού συστήματος.
Το δεξί επινεφρίδιο είναι η πιο συχνή αρχική θέση εμφάνισης, επειδή εκεί υπάρχει πυκνό δίκτυο τέτοιων κυττάρων.
Το στάδιο 4 σημαίνει ότι η νόσος έχει εξαπλωθεί (μεταστάσεις) σε άλλα μέρη του σώματος, όπως λεμφαδένες, οστά, μυελό των οστών ή/και ήπαρ.
Είναι σπάνιο;
Το νευροβλάστωμα γενικά είναι σπάνιο, αλλά είναι από τους πιο συχνούς καρκίνους στα παιδιά κάτω των 5 ετών.
Στην Ευρώπη και την Ελλάδα, εμφανίζονται περίπου 10–15 νέα περιστατικά ανά 1 εκατομμύριο παιδιά ετησίως.
Στάδιο 4 διαγιγνώσκεται σε σημαντικό ποσοστό των περιπτώσεων, γιατί η νόσος μπορεί να εξελίσσεται «σιωπηλά» μέχρι να εμφανιστούν έντονα συμπτώματα.
Γιατί είναι σοβαρό
Το 4ο στάδιο θεωρείται υψηλού κινδύνου και απαιτεί εντατική θεραπεία (χημειοθεραπεία, χειρουργείο, ακτινοθεραπεία, ανοσοθεραπεία, μεταμόσχευση μυελού).
Ωστόσο, η ιατρική πρόοδος τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει σημαντικά τις πιθανότητες επιβίωσης, ειδικά όταν η θεραπεία γίνεται σε εξειδικευμένα κέντρα.
Εδώ και 3 χρόνια έχει διαγνωστεί με επιθετικό καρκίνο (οστεοσάρκωμα καρκίνος στα Κόκκαλα).
Έχει υποτροπιάσει για 3η φορά σε 2 σημεία του ποδιού του!
Το πολεμάει, εδώ και 3 χρόνια, εντός Ελλάδος, με χημειοθεραπείες και με βαριές χειρουργικές επέμβασης στα πόδια του, που είχε σαν επίπτωση τον ακρωτηριασμό του δεξιού ποδιού του !
Στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο, πέρα από ακρωτηριασμό ξανά και χωρίς ελπίδες για ζωή!
Πλέον ο Γιάννης, εδώ και 1,5 χρόνο, είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο!
Ο μικρός Γιάννης χρειάζεται τη στήριξή μας στη «μάχη» της ζωής του ενάντια στον καρκίνο
θα πρέπει να μεταφερθεί, στις 11 Ιουλίου, πολύ επείγον, στο Houston στο Md Anderson!
Ζητάμε τη βοήθειά σας, την πολύτιμη βοήθειά σας, να σώσουμε το παιδί μας!
Τα έξοδα είναι υπέρογκα, όπως έχω ποστάρει.
Για αρχή θέλουν 75.000$!
Για αρχή!
Για να κάνουν μόνο τη διάγνωση και να δουν το παιδί μου!
Έστω και 1€ ο καθένας είναι πολύτιμο και σημαντικό για τον Γιάννη μας!
Όταν σώζεις ένα παιδί, μπορείς να σώσεις όλον τον κόσμο!
Θα τα καταφέρουμε όλοι μαζί!
Μπορούμε
Ερανικός λογαριασμός, νόμιμος από το Υπουργείο
Εθνική ΙBANK: GR7201101860000018662467960
Δικαιούχοι: Ιωάννης Κορολογος (ασθενής) Νικολέττα Πρίντεζη (μητέρα)
Ευχαριστούμε πολύ!
Κοινοποίηση παντού!
#cancer #cancerfighter #houston #help
Ο μικρός Γιάννης κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα
Γιατί όταν τα έχεις βάλει με τον θεό και τη ζωή σου την ίδιαν δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που θα μπορεί να σε φοβίζει πλέον… Και αυτό ο Γιάννης μου, ο δικός μου ήρωας, δεν σταματάει να ζει μέσα στην αδρεναλίνη και σε αυτό που γουστάρει! ❤️❤️
Ο μικρός Γιάννης και η μάχη του ενάντια στον καρκίνο
Ευχαριστούμε πολύ όλους που είστε δίπλα μας σε αυτόν τον αγώνα για τη ζωή ❤️ Ο Γιάννης, όντως, έχει ψυχή λιονταριού. Ευχαριστούμε για την αναφορά του άρθρου!
Συγκίνησε για άλλη μια φορά ο μικρός, Γιάννης Παπαστεφανάκης. Ο μικρός φίλος του ΠΑΟΚ, που έχει κερδίσει την αγάπη της ποδοσφαιρόφιλης Ελλάδας, κέρδισε το χειροκρότημα, συμμετέχοντας σε παρέλαση στην Άμφισσα.
Ο Γιάννης Παπαστεφανάκης έκανε τεράστια προσπάθεια και περπάτησε προς τιμήν της απελευθέρωσης του κάστρου των Σαλώνων! Ο μικρός φίλος του ΠΑΟΚ στάθηκε για πρώτη φορά όρθιος και συμμετείχε στην παρέλαση, με τη βοήθεια περπατούρας και φορώντας ποντιακή παραδοσιακή ενδυμασία.
Η καθιερωμένη παρέλαση στην Άμφισσα πραγματοποιήθηκε την Κυριακή του Θωμά (27.04.2025) και για πρώτη φορά, ο μικρός Γιαννάκης δεν βρέθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο.
“Ήταν λίγο άβολο (σ.σ. που δεν είχε το αναπηρικό αμαξίδιο), αλλά το προσπάθησα. Όσο μπορούσα το κατάφερα” ανέφερε, μιλώντας στην κάμερα του OPEN.
Δείτε το βίντεο:
Όπως δήλωσε ο ίδιος, επέλεξε την ποντιακή ενδυμασία, για να τιμήσει τον Ιβάν Σαββίδη, τον ΠΑΟΚ, αλλά και τον νονό του που είναι Πόντιος.
“Η αποθεραπεία πηγαίνει μια χαρά. Μόλις γυρίσουμε στη Θεσσαλονίκη, συνεχίζουμε δυναμικά, για να πετύχουμε τον στόχο μας. Όπως είδατε κι εμένα σήμερα, να σηκώνομαι από το καρότσι, έτσι μην το βάζετε κάτω. Η ζωή έχει έναν δρόμο για όλους. Ο Θεός είναι δίπλα μας. Ποτέ μην τα παρατάτε” ανέφερε.
Ο μικρός Γιάννης Παπαστεφανάκης έκανε το μεγάλο του όνειρο επιθυμία αφού αμέσως μετά το τέλος του αγώνα του Ολυμπιακού για τον τελικό του Conference League μπήκε στο γήπεδο σηκώνοντας την κούπα του ευρωπαϊκού κυπέλλου.
Η εκπομπή «Ακόμα δεν είδες τίποτα» σε σύνδεση με το σπίτι του μικρού Γιάννη, έδωσε την ευκαιρία στον ίδιο και στον πατέρα του να περιγράψουν τα συναισθήματά του τη μεγάλη βραδιά του τελικού.
«Πώς αισθάνθηκες Γιάννη όταν σήκωσες αυτό το τρόπαιο;» ρώτησε ο Κώστας Τσουρός με τον μικρό Γιάννη τους συγκινεί με την απάντησή του…
«Όπως λέει και ο τίτλος της εκπομπής… Ακόμα δεν είχα δει τίποτα…» απάντησε ο μικρός Γιάννης με την έξυπνη ατάκα του.
«Γιάννη σε αγαπάμε», απάντησε η Ευρυδίκη Βαλαβάνη.
Με τον Κώστα Τσουρό να σχολιάζει: «Πραγματικά μας συγκίνησες όλους και νομίζω ήταν η πιο ωραία στιγμή – ακόμα και από το γκολ που μπήκε – όταν σε είδαμε να σηκώνεις το τρόπαιο, ξέρουμε πόσο πολύ το θέλεις και πόσο κοντά στις ομάδες έχεις», είπε ο παρουσιαστής του Mega.
Στις «Αλήθειες με τη Ζήνα» ο μικρός Γιάννης που συγκίνησε όταν σήκωσε το κύπελλο του Conference League με νικητή τον Ολυμπιακό
Η παρουσία του μικρού Γιαννάκη κοσμεί τα ελληνικά γήπεδα, με τον μικρό φίλαθλο να φιλοξενείται στην εκπομπή “Αλήθειες με τη Ζήνα” και να τραγουδάει τραγούδια του αγαπημένου του, Βασίλη Καρρά.
Ο μικρός Γιαννάκης Παπαστεφανάκης που βρέθηκε χθες στο OPAP Arena για τον αγώνα του Ολυμπιακού – Φιορεντίνα, φιλοξενήθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης 30 Μαΐου στο T-live.
Μεταξύ άλλων, ο μικρός Γιαννάκης μίλησε για την εμπειρία του στο γήπεδο αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στα μαθήματα λόγω των ελλιπών υποδομών στο σχολείο όπου πηγαίνει.
«Έχω μόνο μία ράμπα στο κάτω μέρος στο προαύλιο για να ανεβαίνω στο κυρίως κτίριο, στο κυλικείο και στις αίθουσες που είναι εκεί, αλλά έχουμε ένα δεύτερο όροφο που κάνουμε πληροφορική και γεωγραφία και δεν μπορώ να πάω. Συνήθως πρέπει να φωνάζω κάποιον δικό μου για να με ανεβάζει.
Οι καθηγητές με ρωτάνε “γιατί δεν ανεβαίνεις επάνω” και τους λέω πολύ απλά ότι δεν έχω κάποιον να με ανεβάσει» εξομολογήθηκε ο μικρός Γιαννάκης στην Τατιάνα Στεφανίδου η οποία δεν έκρυψε τη συγκίνησή της.
Δείτε παρακάτω ποια ερωτήματα έθεσε στις υποψήφιες για τις Ευρωεκλογές, κα Όλγα Μαρκογιαννάκη και κα Μαρία Μαγγίνα.
