Την Ντορέττα Παπαδημητρίου υποδέχτηκε στην εκπομπή «Μαμά-δες» η Τζένη Θεωνά.
Η ηθοποιός μίλησε για τη μητρότητα που ήρθε νωρίς στη ζωή της, τους γιους της και τους… τόνους υπομονής που χρειάστηκε μεγαλώνοντάς τους.
«Ήθελα να γίνω μαμά απλά δεν περίμενα να συμβεί στα 24. Με τα παιδιά εξασκείς πολύ την υπομονή σου. Δεν είχα καθόλου υπομονή να περιμένω να γίνουν τα πράγματα».
Παράλληλα, αποκάλυψε πως δυσκολεύτηκε όταν ο μεγάλος της γιος έφυγε στην Κύπρο για σπουδές, ενώ ετοιμάζεται και ο δεύτερος
«Πήγα εκεί να του φτιάξω το σπίτι, να του ψωνίσω, να του τακτοποιήσω. Όταν έφυγα, με πείραξε κι όχι αμέσως. Γύρισα σπίτι, πέρασαν δύο ημέρες που δεν ήταν στο σπίτι και εκεί προβληματίστηκα. Όσο απότομη είναι η αλλαγή να γίνεις μάνα τόσο απότομη αλλαγή είναι όταν φεύγουν. Έχεις συνηθίσει τη ζωή σου για 18 χρόνια με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο».
Ακόμη, εξομολογήθηκε ότι τα τελευταία χρόνια έχει βοηθηθεί πολύ από τις επισκέψεις στον ψυχολόγο της.
«Οι ενοχές μόλις γινόμαστε μαμάδες πάνε πακέτο. Οι ενοχές έρχονται και από το περιβάλλον» πρόσθεσε σε άλλο σημείο.
Γέννησε και τις δύο φορές φυσιολογικά ωστόσο η πρώτη φορά ήταν τρομακτική: «Ο Διονύσης παρότι ήταν στη σωστή θέση δεν έβγαινε με τίποτα, είχε σφηνώσει, οπότε αναγκάστηκαν να τον βγάλουν με εμβρυουργό, που είναι οι λεγόμενες κουτάλες, αλλά δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Του πήρε λίγη ώρα, έχει ένα σημάδι ο Διονύσης μόνιμο γιατί τραυματίστηκε στη γέννα με την κουτάλα».
Σάλος έχει ξεσπάσει με τα νέα στοιχεία ότι ο άτυχος Όλιβερ έπεσε θύμα αγέλης σκύλων και όχι ανθρώπων. Τα σενάρια και οι μαρτυρίες όμως παίρνουν και δίνουν.
Μαρτυρίες από ντόπιους κατοίκους στην Αράχωβα κάνουν λόγο για πολύ σκοτεινές καταστάσεις. Συγκεκριμένα κάνουν λόγο από σaτανιστικές… τελετές και ομαδικά όpγια με ιεpόδουλες και zώα.
Διαβάστε την μαρτυρία που κυκλοφορεί και έχει προκαλέσει πραγματικό σοκ:
Για τον #Όλιβερ Μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη, αν και δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω το άτομο, κάτοικο Αράχωβας που μου είπε τα παρακάτω. Ο σκυλάκος, φέρεται ως κοινό μυστικό, πως έπεσε θύμα αγέλης ανθρώπων, που σχετίζονται με τους τοπικούς άρχοντες της περιοχής προκειμένου να
ικανοποιήσουν άρρωστα ένστικτά τους. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες γιατί αρρωσταίνω. Η συγκάλυψη είναι εξόφθαλμη και δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι, ακόμα κι αν πρόκειται για κουτσομπολιό, πώς κ δεν έχει φτάσει στα αυτιά των αρμόδιων. Δεν ξέρω ποιοι είναι ανακατεμένοι αλλά είμαι
Οι ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον δρα Στίβεν Ρόζενμπεργκ και τη συμμετοχή του Έλληνα Νικόλαου Ζαχαράκη ανακάλυψαν ότι το ανοσοποιητικό σύστημα έχει την δυνατότητα να πολεμήσει και να εξαλείψει τον καρκίνο του μαστού σε προχωρημένο στάδιο με πολλαπλές μεταστάσεις.
Η νέα θεραπεία κατάφερε να εξαφανίσει τελείως τον καρκίνο του μαστού σε μια γυναίκα που βρισκόταν στο τελικό στάδιο της ασθένειας και προετοιμαζόταν για το θάνατό της, καθώς της είχαν δοθεί μόνο τρεις μήνες ζωής. Δύο χρόνια αργότερα, όπως έγινε γνωστό, δεν υπάρχει πλέον κανένα ίχνος καρκίνου στο σώμα της. Με τη θεραπεία αυτή απομόνωσαν κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος από το εσωτερικό του όγκου, τον οποίο αφαίρεσαν από την ασθενή.
«Ξέρουμε τον εχθρό και προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη τακτική για να νικήσουμε τον καρκίνο» δήλωσε μεταξύ άλλων ο Νικόλαος Ζαχαράκης
Τα κύτταρα αυτά εξετάστηκαν στο εργαστήριο και αυτά που φάνηκαν να αναγνωρίζουν μεταλλάξεις τα πολλαπλασίασαν και τα έδωσαν πίσω στην ασθενή, με σκοπό να πολεμήσουν τα «κακά» κύτταρα. Αυτή η ασθενής είχε δεχθεί πολλές θεραπείες αλλά καμία δεν είχε διάρκεια. Με τη νέα θεραπεία, όλες οι μεταστάσεις εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες και πλέον μετά από σχεδόν δύο χρόνια παραμένει χωρίς ίχνος καρκίνου στο σώμα της.
Είναι η πρώτη φορά που έχει γίνει κάτι τέτοιο, γι’ αυτό χαιρετίσθηκε ως αξιοθαύμαστο επίτευγμα, αν και προς το παρόν η θεραπεία έχει δοκιμασθεί με απόλυτη επιτυχία σε μία μόνο ασθενή. Πρόκειται λοιπόν για μια πειραματική θεραπεία, αλλά μπορεί μελλοντικά να φέρει επανάσταση στη θεραπεία όλων των καρκίνων, σύμφωνα με τους επιστήμονες. «Ξέρουμε τον εχθρό και προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη τακτική για να νικήσουμε τον καρκίνο» δήλωσε μεταξύ άλλων στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 ο Νικόλαος Ζαχαράκης.
Τον Παύλο Γλύξμπουργκ συνάντησε η κάμερα της εκπομπής το “Πρωινό”, ζητώντας του κάποιες δηλώσεις, σχετικά με την πρόσφατη απώλεια του τέως βασιλιά και μας θύμισε κάποια από τα ελληνικά έθιμα του πένθους που είχαμε ξεχάσει.
Οι δηλώσεις του
Από τη συγκεκριμένη δήλωση, υποθέτουμε πως οι 40 μέρες είναι η περίοδος πένθους της οικογένειας και στη διάρκεια αυτής, δεν επιθυμούν να κάνουν κάποιες δημόσιες δηλώσεις. Όπως και να έχει, η περίπτωση αυτή μάς έφερε στο νου τα ελληνικά έθιμα του πένθους που τείνουν να ξεχαστούν.
Έθιμα, υπερβολικά σε κάποιες περιπτώσεις, όπου συμφωνούσες ή όχι, θα έπρεπε να τα τηρήσεις καθώς έτσι έδειχνες πως θρηνείς την απώλεια του δικού σου ανθρώπου. Βέβαια, τα έδειχνες στον κόσμο, καθώς – ως είθισται – αυτοί έκριναν αν πενθείς όσο πρέπει.
Τα συγκεκριμένα έθιμα είναι περασμένων δεκαετιών, μεγαλώσαμε με αυτά, ενώ σήμερα τηρούνται κάποια από αυτά κυρίως σε χωριά της επαρχίας που έχουν περισσότερο στο μυαλό τους το τι θα πει ο κόσμος, παρά το πώς αισθάνονται οι ίδιοι. Εννοείται πως υπάρχουν κι εκείνοι που βιώνουν διαφορετικά την απώλεια και τηρούν το δικό τους πρωτόκολλο πένθους σε ένδειξη πόνου και σεβασμού στον νεκρό.
Τα πένθιμα έθιμα
Αλλά ας θυμηθούμε παρακάτω κάποια έθιμα πένθους με τα οποία μεγαλώσαμε και θυμόμαστε με νοσταλγία τώρα που έχουμε μεγαλώσει. Έθιμα που ως μικρά παιδιά μάς ενοχλούσαν, αλλά τώρα ως ενήλικες αποτελούν μια γλυκιά ανάμνηση μιας άλλης νοσταλγικής εποχής. Αλλά, ευτυχώς με το πέρασμα των χρόνων σταμάτησαν να τα τηρούν με ευλάβεια και συνειδητοποιούν πως το πένθος και η διαχείρισή του είναι προσωπική υπόθεση και δεν μπαίνει σε… κοινωνικές προσταγές!
Τηλεόραση
Αλήθεια, μπορείς να φανταστείς σήμερα τον εαυτό σου χωρίς τηλεόραση; Και μάλιστα για τόσες μέρες; Κι, όμως, τότε ήταν… απαράβατος νόμος: η τηλεόραση έκλεινε λόγω πένθους. Μάλιστα, κάποιοι έριχναν κι ένα πανί πάνω για να τη σκεπάσουν. Και να είναι η εποχή που έχει ξεκινήσει η “Τόλμη και Γοητεία”, όλοι έχουμε πάθει παράκρουση με τον Ριτζ, την Καρολάιν και τη Μπρουκ και η τηλεόραση να πρέπει να κλείσει γιατί πέθανε η γιαγιά. Βέβαια, μετά τις 40 μέρες άνοιγε, αλλά χαμήλωνε με το που ακουγόταν κάποιο τραγούδι. Ακόμη και σε διαφήμιση. Πανί, όμως, έβαζαν και στους καθρέφτες, ειδικά τη μέρα της κηδείας.
Μουσική και τραγούδια
Σίγουρα, για 40 μέρες τα τραγούδια απαγορεύονταν. Πολλοί, όμως, τηρούσαν για πολύ καιρό ακόμη το συγκεκριμένο έθιμο κι έκαναν μήνες να βάλουν ξανά μουσική στο σπίτι. Εδώ, υπήρχε μια λογική πως το τραγούδι είναι μορφή διασκέδασης και χαράς που δεν ταιριάζουν στο πένθος.
Ζαχαροπλαστική στο σπίτι μας
Το συγκεκριμένο ούτε ως παιδί, ούτε τώρα ως μεγάλη δεν κατάφερα ποτέ να το κατανοήσω. Στο σπίτι που είχαν πένθος, δεν έφτιαχναν γλυκά. Ίσως γιατί τα χρόνια εκείνα γλυκά έφτιαχναν μόνο σε γιορτές και όχι όπως σήμερα, ανά πάσα ώρα και στιγμή, οπότε θεωρούσαν ότι ήταν ένδειξη χαράς που δεν ταίριαζε με το πένθος; Μπορεί. Αυτό που θυμάμαι είναι πως χρυσώναμε τη μαμά για ένα κέικ, αλλά πήγαιναν στο βρόντο τα παρακάλια. Επίσης, για έναν χρόνο δεν έφτιαχναν τα γλυκά των μεγάλων εορτών: μελομακάρονα, κουραμπιέδες τα Χριστούγεννα, κουλούρια, τσουρέκια το Πάσχα. Υπήρχαν, όμως, οι γειτόνισσες και οι συγγενείς που από τις πρώτες μέρες του πένθους και όσο διαρκούσε, έφερναν γλυκά στο σπίτι.
Στολισμός
Μέχρι να συμπληρωθεί ένας χρόνος από τον θάνατο του δικού σου ανθρώπου, δεν στόλιζες τα Χριστούγεννα. Ούτε δέντρο, ούτε φωτάκια, ούτε τα γλυκά όπως αναφέραμε παραπάνω. Βέβαια, αν είχαν περάσει αρκετοί μήνες από τον θάνατο, και στο σπίτι υπήρχαν μικρά παιδιά, γινόταν μία εξαίρεση. Στόλιζαν μόνο το δέντρο και τα φωτάκια τα άναβαν για λίγο. Επίσης, ειδικά στα χωριά που είναι μια κλειστή κοινωνία, οι γονείς ενημέρωναν τα παιδιά ποια σπίτια πενθούν κι έτσι δεν περνούσαν να πούνε τα κάλαντα!
Αποχή από τη γιορτή του Πάσχα
Εντάξει, το συγκεκριμένο έθιμο ήταν από τα λίγα που ως παιδί κατανοούσα. Και μόνο η φράση “θα φάει ψητό αρνί” που υποδηλώνει χαρά και ικανοποίηση, δεν ταιριάζει με το πένθος. Οπότε, σε αυτές τις περιπτώσεις το φαγητό έμπαινε στον φούρνο, το Πάσχα το περνούσαμε κυρίως οικογενειακά χωρίς τραγούδια, ενώ πολλοί πενθούντες δεν πήγαιναν το βράδυ στην Ανάσταση. Ωστόσο, αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος, αφού την Ανάσταση έχουμε χαρά που αναστήθηκε ο Χριστός και σίγουρα το χαρμόσυνο αυτό νέο δε σηκώνει κανένα πένθος.
Μαύρο καλσόν
Οι γυναίκες φορούσαν μαύρα για έναν χρόνο. Με τον καιρό το διάστημα μειωνόταν στους 9 μήνες, στους 6 ή στους τρεις. Παλαιότερα φορούσαν και μαύρο καλσόν, ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι. Αν επρόκειτο για χήρα, παλιά τα μαύρα τα φορούσε μέχρι το τέλος της ζωής της, ενώ αν ήταν μεγαλύτερης ηλικίας φορούσε και μαντήλι. Επίσης, την περίοδο του πένθους δεν μακιγιάρονταν, δεν έβαφαν τα νύχια, δεν φορούσαν κοσμήματα τύπου λευκές πέρλες.
Οι άνδρες, πάλι, φορούσαν για 40 μέρες μία μαύρη κορδέλα στο μπράτσο. Ή μαύρη γραβάτα. Κάποιοι για 40 μέρες δεν ξυρίζονταν, ούτε κουρεύονταν ως ένδειξη πένθους.
Οι προσκλήσεις για γάμους και βαφτίσεις εννοείται πως έρχονταν, αλλά λόγω πένθους δεν πήγαιναν. Επίσης, αν το πρόσωπο που είχε φύγει, ήταν κοντινό, αναβαλόταν ο γάμος για έναν χρόνο, μέχρι δηλαδή να ξε-πενθήσουν! Επίσης, οι πενθούντες δεν πήγαιναν σε γιορτές ή πάρτι γενεθλίων, και δεν έκαναν – εννοείται – γιορτές και τραπεζώματα στο δικό τους σπίτι, λόγω πένθους.
Τι αλλάζει τις επόμενες ώρες σύμφωνα με τον Τάσο Αρνιακό
Ο έμπειρος μετεωρολόγος, μέσα από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 ανακοίνωσε αυτό που όλοι φοβόντουσαν για τον χιονιά που πέρασε και χτύπησε κυρίως την βόρεια Ελλάδα.
Συγκεκριμένα ο Τάσος Αρνιακός τόνισε πως ο χιονιάς θα αποτελέσει παρελθόν και θα επιστρέψουμε στα 20αρια, πράγμα σπάνιο και προβληματικό για τον Δεκέμβριο. 14 μέρες πριν τα Χριστούγεννα και σίγουρα προκαλεί προβληματισμό στους μετεωρολόγους αλλά και τον Τάσο Αρνιακό το γεγονός πως κάνει χειμώνα μόνο για μια – δυο μέρες και μετά επιστρέφει η απίστευτα και σπάνια για την εποχή καλοκαιριά, που τους αρκετά τολμηρούς τους οδηγεί και για βουτιές στις παραλίες.
Σύμφωνα λοιπόν με τον Tάσο Αρνιακό, μετά την κακοκαιρία και τον μίνι χιονιά, θερμές μάζες από την Αφρική επισκέπτονται την χώρα μας και φέρνουν μαζί υψηλές θερμοκρασίες, πάνω από τους 20 βαθμούς.
Ανεβαίνει η θερμοκρασία σήμερα Τρίτη
Λίγες νεφώσεις κατά διαστήματα τοπικά αυξημένες αναμένονται σύμφωνα με την πρόγνωση της ΕΜΥ για την Τρίτη. Πρόσκαιρες τοπικές βροχές θα σημειωθούν στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, στη Μακεδονία έως τις πρωινές ώρες, στη Θράκη έως το μεσημέρι και από το απόγευμα στα Δωδεκάνησα και την Κρήτη. Στα ανατολικά θαλάσσια – παραθαλάσσια πιθανώς να εκδηλωθούν και μεμονωμένες καταιγίδες μικρής διάρκειας.
Η ορατότητα τις πρωινές και βραδινές ώρες θα είναι κατά τόπους περιορισμένη.
Οι άνεμοι στα βόρεια θα πνέουν μεταβλητοί 3 με 4, στην υπόλοιπη χώρα θα πνέουν δυτικοί βορειοδυτικοί 4 με 5 και στα νότια πελάγη τοπικά 6 μποφόρ.
Η θερμοκρασία θα σημειώσει μικρή άνοδο και θα κυμανθεί στα βόρεια ηπειρωτικά από -1 έως 13 με 15 βαθμούς, στα υπόλοιπα ηπειρωτικά από 4 έως 18 με 19 και στη νησιωτική χώρα από 11 έως 19 με 20 βαθμούς Κελσίου. Τις πρωινές ώρες στα βορειοδυτικά ηπειρωτικά θα σημειωθεί κατά τόπους παγετός.
Σχεδόν αίθριος ο καιρός στην Αττική με λίγες νεφώσεις πρόσκαιρα αυξημένες τις πρωινές ώρες. Οι άνεμοι δυτικοί βορειοδυτικοί 3 με 4 και στα δυτικά έως 5 μποφόρ, με εξασθένηση από το απόγευμα. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 10 έως 18 βαθμούς κελσίου.
Στη Θεσσαλονίκη, νεφώσεις πρόσκαιρα αυξημένες έως τις πρωινές ώρες με σποραδικές βροχές και γρήγορη βελτίωση. Οι άνεμοι θα πνέουν μεταβλητοί 2 με 4 μποφόρ και την θερμοκρασία να κυμαίνεται μεταξύ 4 και 15 βαθμούς κελσίου.
Ο καιρός στην υπόλοιπη χώρα
Μακεδονία, Θράκη
Νεφώσεις με τοπικές βροχές στη Μακεδονία έως τις πρωινές ώρες και στη Θράκη έως το μεσημέρι. Λίγες πρόσκαιρες χιονοπτώσεις θα σημειωθούν τις πρωινές ώρες στα ορεινά. Βαθμιαία βελτίωση από τα δυτικά.
Άνεμοι: Mεταβλητοί 2 με 4 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 3 έως 15 βαθμούς Κελσίου. Στη δυτική Μακεδονία θα είναι 3 με 4 βαθμούς χαμηλότερη.
Νησιά Ιονίου, Ήπειρος, δυτική Στερεά, δυτική Πελοπόννησος
Λίγες νεφώσεις παροδικά αυξημένες έως το μεσημέρι.
Άνεμοι: Ανατολικοί νοτιοανατολικοί 3 με 4 και στα νότια δυτικοί βορειοδυτικοί 4 με 5 μποφόρ. Από το απόγευμα μεταβλητοί 3 με 4 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 6 έως 18 και στα νότια έως 19 βαθμούς Κελσίου. Στο εσωτερικό της Ηπείρου 4 με 5 βαθμούς χαμηλότερη.
Ανατολική Στερεά, Εύβοια, ανατολική Πελοπόννησος
Σχεδόν αίθριος με λίγες νεφώσεις πρόσκαιρα αυξημένες κυρίως τις πρωινές ώρες.
Άνεμοι: Δυτικοί βορειοδυτικοί 4 με 5 και τοπικά έως 6 μποφόρ, με εξασθένηση από το απόγευμα.
Θερμοκρασία: Από 4 έως 19 βαθμούς Κελσίου.
Κυκλάδες, Κρήτη
Νεφώσεις παροδικά αυξημένες. Από το απόγευμα στην Κρήτη θα σημειωθούν λίγες τοπικές βροχές, ενώ στις Κυκλάδες ο καιρός θα βελτιωθεί.
Άνεμοι: Από δυτικές διευθύνσεις 4 με 6 μποφόρ, με εξασθένηση το βράδυ.
Θερμοκρασία: Από 11 έως 20 βαθμούς Κελσίου.
Νησιά ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκάνησα
Νεφώσεις παροδικά αυξημένες με τοπικές βροχές. Στα θαλάσσια – παραθαλάσσια πιθανώς να εκδηλωθούν μεμονωμένες καταιγίδες μικρής διάρκειας.
Άνεμοι: Στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου μεταβλητοί 3 με 4 μποφόρ. Στα Δωδεκάνησα δυτικοί βορειοδυτικοί 3 με 5 και το απόγευμα πρόσκαιρα τοπικά έως 6 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 13 έως 19 βαθμούς Κελσίου. Στα βόρεια 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.
Θεσσαλία
Καιρός: Σχεδόν αίθριος με λίγες νεφώσεις πρόσκαιρα αυξημένες τις πρωινές ώρες.
Άνεμοι: Δυτικοί βορειοδυτικοί 3 με 4 μποφόρ και από το απόγευμα μεταβλητοί ασθενείς.
Η Ζωή Συμεωνίδη είναι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που η ζωή τους σε προκαλεί να σκεφτείς πως όσα εμπόδια και αν έρχονται στον δρόμο σου, αν το θέλεις πραγματικά μπορείς να τα καταφέρεις.
Βλέπετε οι συνθήκες για την Ζωή δεν ήταν ποτέ ευνοϊκές. Γεννήθηκε με υδροκεφαλία και χρειάστηκε να παλέψει πολύ ως παιδί για να αντιμετωπίσει το bullying αλλά και ως έφηβη σε μια κοινωνία ανώριμη να αποδεχτεί την συμπερίληψη.
Μιλώντας στην Δημοκρατική η Ζωή Συμεωνίδη έχει πει:
“Ηταν πράγματι μια μεγάλη μάχη που χρειάστηκε να δώσω από παιδί, από τις πρώτες μέρες της ζωής μου. Σε αυτή την μάχη δίπλα μου ήταν πρώτα και πάνω απ΄ όλους οι γονείς μου οι οποίοι όταν έμαθαν ότι εγώ είχα αυτό το πρόβλημα της υδροκεφαλίας ήταν δύο νέα παιδιά στην ουσία -23 και 26 ετών- και έδωσαν και οι ίδιοι μαζί μου αυτόν τον αγώνα. Επίσης δίπλα μου ήταν ο γιατρός, ο οποίος ήταν πάνω από όλα άνθρωπος και μετά γιατρός, ο κύριος Νικόλαος Χαφτούρας. Χάρις σε αυτούς τους ανθρώπους είμαι σήμερα εδώ κοντά σας και μπορώ να δώσω αυτή την συνέντευξη. Όλο αυτό μου άφησε δύναμη στην ψυχή μπορώ να πω… Υπάρχουν ωστόσο φορές που σκέφτομαι τι έχω περάσει με την υγεία μου μέχρι σήμερα και δεν στεναχωριέμαι καθόλου. Είμαι γενικά άνθρωπος ο οποίος έχει βρει τρόπο να μην αναστατώνεται, κοιτάει πάντα να βλέπει την θετική πλευρά στο οτιδήποτε μπορεί να προκύψει κι αυτό είναι μια μεγάλη κατάκτηση.
Εχω αντιμετωπίσει bullying… Εχω ακούσει διάφορα για το πρόβλημά μου. Για να είμαι ειλικρινής στην αρχή με ενοχλούσε. Εμαθα όμως να κάνω πλάκα με αυτό ώστε να μην ενοχλεί. Το πιο χαρακτηριστικό που μπορώ να θυμηθώ είναι όταν ένα παιδί είχε πει ότι έχω καλώδια στο κεφάλι. Τότε εγώ γύρισα και του είπα: αν πάρω ανάποδες θα γίνει Blackout! Αλλά η αλήθεια είναι ότι με προβληματίζει πολύ το γεγονός πως υπάρχουν παιδιά που κοροϊδεύουν το πρόβλημα υγείας που μπορεί να αντιμετωπίζει ένα άλλο παιδί, ένας άλλος άνθρωπος. Και πάντα θα με κάνει να αναρωτιέμαι και να ρωτάω γιατί. Γιατί να έχουν αυτή τη συμπεριφορά, γιατί να θέλουν να πληγώνουν άλλους ανθρώπους… Ένα μεγάλο γιατί είναι αυτό που έχω πάντα στο μυαλό μου”.
Η Ζωή είναι μόλις δεκαοκτώ χρονών και σκηνοθετεί, γράφει, αρθρογραφεί. Και τι δεν κάνει! Ξεκινώντας από τα 15 της χρόνια μέχρι σήμερα που είναι 18 έχει καταφέρει να αποσπάσει περισσότερα από 300 βραβεία.
Ένα από τα βιβλία που έχει γράψει αφορά την υδροκεφαλία.
“Η αλήθεια είναι ότι είχα πάντα στο νου μου να γράψω ένα βιβλίο. Όταν ωρίμασε η σκέψη μου και το σκέφτηκα σοβαρά, αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο για την πάθησή μου. Εκείνη την περίοδο μιλούσα με μια κοπέλα το παιδάκι της οποίας έχει το υδροκεφαλία και μοιραζόμασταν τους προβληματισμούς της, της μιλούσα για την εμπειρία μου και για όλα όσα με έκαναν να σταθώ στα πόδια μου και σήμερα να είμαι εδώ. Μάλιστα, το βιβλίο τής το έχω αφιερώσει κιόλας…”
Το βιβλίο της ο «Θαλάσσιος Πειρασμός» έχει αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο, μεταξύ των οποίων και τα εξής τέσσερα βραβεία: 1) Καλύτερη Ταινία μικρού μήκους (ΑΓΓΛΙΑ)
2) Καλύτερο Σενάριο για ταινία μικρού μήκους (ΙΝΔΙΑ)
3) Καλύτερη Ταινία Animation (ΙΝΔΙΑ)
4) Καλύτερη Ταινία Φαντασίας (ΙΝΔΙΑ)
Σήμερα έρχεται στο dinfo να μας μιλήσει για το νέο της βιβλίο με τίτλο «Το γεράκι της θάλασσας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γλαύκα. Τι λέτε, πάμε να τη γνωρίσουμε;
Καλώς σε βρήκα Ζωή, χαίρομαι για τη γνωριμία! Καταρχάς, θέλω να μου κάνεις μία εισαγωγή όσο αφορά εσένα και τη συγγραφή. Πώς ξεκίνησες, ποιο ήταν το έναυσμα για να αποτυπώσεις τις σκέψεις σου στο χαρτί;
Ένα από τα κίνητρά μου ήταν καθηγητής μου, όσο δίνω συνεντεύξεις δεν θα παύω να λέω για αυτόν και το βιβλίο του και για το πόσο με στήριξε ο Κώστας Πούλιος και το εξαιρετικό βιβλίο του με τίτλο το εργοστάσιο –ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΚΥΣΤΗΣ- το οποίο κοσμεί την βιβλιοθήκη μου δίπλα στο δικό μου βιβλίο…και ναι κάπως έτσι ξεκίνησα, αποτύπωνα τις σκέψεις μου στο χαρτί ή ακόμα και στο σημειωματάριο του κινητού μου…
Ποιες είναι οι επιρροές σου, ποιους ανθρώπους της λογοτεχνίας θαυμάζεις; Προτιμάς περισσότερο τους εγχώριους συγγραφείς ή τους ξένους και γιατί;
Όπως είπα προηγουμένως ένας συγγραφέας που θαυμάζω είναι ο Κώστας Πούλιος, παρόλα αυτά υπάρχει και ένας ακόμα που θαυμάζω εξίσου τόσο πολύ είναι ο Πάνος Δημάκης ή αλλιώς << ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ >> του THE CHASE –το οποίο τηλεπαιχνίδι σημαίνει πολλά για μένα.. είναι κάτι περισσότερο-, ο Δημάκης έχει γράψει δυο βιβλία, <<ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΩΝ ΧΙΛΙΩΝ ΤΥΦΛΩΝ>> ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ και τις <<ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΚΛΩΣΤΕΣ>> ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, γενικά διαβάζω περισσότερο από Έλληνες συγγραφείς..
Ποιο είδος λογοτεχνίας, πέρα από αυτό στο οποίο εντάσσεται το βιβλίο σου, είναι το αγαπημένο σου; Με ποιο πιστεύεις ότι δεν θα μπορούσες ή δεν θα ήθελες να ασχοληθείς;
Διαβάζω από όλα τα είδη, το να ακυρώσω κάτι σαν είδος δεν μου πάει, γιατί θα υπάρχει έστω και κάτι μικρό που μπορεί να μου αρέσει…
Είναι εύκολο για εσένα κάθε φορά να εκφράσεις σε ένα κομμάτι χαρτί αυτά που στριφογυρίζουν στο μυαλό σου;
Ναι, είναι ο λεγόμενος συγγραφικός οίστρος που λέω και εγώ, πολλές φορές γυρνάει στο μυαλό μου πως να ξεκινήσω ένα κεφάλαιο
Λογική ή συναίσθημα; Σε ποιο από τα δύο στηρίζεσαι περισσότερο όταν γράφεις;
Το συναίσθημα, σπανίως ακολουθώ την λογική πλέον, γιατί βλέπω πως ο κόσμος σιγά σιγά αρχίζει να το χάνει αυτό στο βωμό της τεχνολογίας
Ας περάσουμε στο βιβλίο σου με τίτλο «Το γεράκι της θάλασσας». Πώς ήταν για εσένα η όλη διαδικασία, από τη σύλληψη της αρχικής ιδέας μέχρι και τη παρουσίαση του βιβλίου; Υπάρχουν στιγμές που θα ήθελες πιθανώς να αφήσεις πίσω σου; Ποια τα συναισθήματά σου εν γένει;
Έμπνευσή μου ήταν όπως είπα στην ερώτηση 2 ο Πάνος Δημάκης που είχε το ψευδώνυμο γεράκι, του αφιερώνω λοιπόν το βιβλίο με όλη μου την καρδιά, εξαιτίας όμως αυτού του ψευδώνυμου εγώ γέννησα μια φυλή μέσα από το βιβλίο, αυτή των ανθρώπων-γερακιών, όταν έγραφα το βιβλίο έγραφα τα κεφάλαια με βάση τι με απασχολούσε εκείνες τις μέρες και μετά τα έραβα για να ταιριάζει με το προηγούμενο κεφάλαιο, όχι σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να αφήσω πίσω αυτή την ιδέα για κανένα λόγο, αυτό το βιβλίο είναι ο κόσμος όλος και έχει την δική του ιστορία σύνταξης, πχ το κεφάλαιο με τίτλο << ΔΥΟ ΦΙΛΟΙ>> από το Β μέρος του βιβλίου γράφτηκε με αφορμή τον διαγωνισμό που είχε κάνει ο IANOS…
Τι να περιμένουμε να δούμε από τον Απόστολο;
Πέραν από τις σκανταλιές του, υπάρχουν στιγμές που ο Απόστολος δείχνει ανθρωπιά προς έναν άνθρωπο που ήταν στα πρόθυρα τις απόλυτης καταστροφής…
Μπορούμε τελικά να βρούμε την αγάπη; Κι αν όχι, τι είναι αυτό που μας εμποδίζει;
Πολλές φορές ακόμα και ο ίδιος ο εαυτός μπορεί να σταθεί εμπόδιο..
Θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε λίγο περισσότερο τη Ζωή μέσα από αυτό το βιβλίο; Θα βρούμε κομμάτια δικά σου στους ήρωες;
Ναι, δυο χαρακτήρες του βιβλίου είναι έμπνευση της δικής μου προσωπικότητας
Είναι αρκετά νωρίς βέβαια αλλά θα ήθελες να μας πεις αν υπάρχει κάτι που να ετοιμάζεις αυτή τη περίοδο; Θα μοιραστείς μαζί μας τα μελλοντικά, συγγραφικά σου σχέδια;
Ναι, έχω γράψει και το άλλο βιβλίο που είναι η συνέχεια και η κορύφωση των γεγονότων…
Ζωή, σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο που μας διέθεσες και σου ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο σου!
Ο Γιάννης Κατινάκης παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Γκαράζ» και είπε αυτό που πιστεύουν πολλοί για την Μαρία Καβογιάννη. «Αν ήταν στο Χόλιγουντ, η Μέριλ Στριπ θα ήταν σπίτι της» ανέφερε χαρακτηριστικά. Με την ευκαιρία, αυτή είναι η κούκλα κόρη της αγαπημένης ηθοποιού.
Ο TikToker αποκάλυψε ότι όνειρό του είναι να συνεργαστεί κάποια στιγμή μαζί της, λέγοντας σχετικά: «Η Μαρία Καβογιάννη παίζει πάρα πολύ ρόλο σε αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή.
Ήταν η δική μου διέξοδος σε όλα αυτά που πέρναγα. Εγκλήματα, Ντόλτσε Βίτα. Συγκλονιστική. Με έμαθε πρώτη φορά ότι με κάτι που φοβάσαι μπορείς να γελάσεις. Και σκέφτηκα ότι αυτό που κάνει στη δική μου ψυχή θέλω να το κάνω στον κόσμο. Αν ήταν αυτή τη στιγμή στο Χόλιγουντ, η Μέριλ Στριπ θα ήταν σπίτι της και θα μάσαγε τις κιλότες της. Θα το πω αυτό».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Γιάννης Κατινάκης είπε: «Δεν την παλεύει ο κόσμος. Έχει έρθει ένας μουρλαμός αδιανόητος. Παλαιότερα σίγουρα τα πράγματα ήταν πολύ πιο πίσω σε θέματα ενημέρωσης, υπήρχαν παρωπίδες. Επειδή ο κόσμος ήταν πιο αεράτος, δεν ξεσπούσε σε αυτά που μισεί.
Από το 2010 και μετά φταίει η κρίση, ήρθε ο κόσμος και ζορίστηκε γιατί δεν μπορεί να φάει; Δεν είναι δικαιολογία για να εξαπολύεις έτσι ανεξέλεγκτα μίσος εναντίον ανθρώπων που έφτιαξε η φύση που έφτιαξε και σένα».
“Ήρθε αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και έπαρση δώρισε 4 όργανα στο σχολείο που διαπλάθει τους αυριανούς μουσικούς και αποχώρησε αθόρυβα, με την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσει”.
Ο αγαπητός και ταλαντούχος καλλιτέχνης, Γιάννης Χαρούλης, πριν από περίπου ένα χρόνο, έκανε μια σπουδαία κίνηση. Επικοινώνησε με το Μουσικό Γυμνάσιο Λασιθίου, ρώτησε τι μουσικά όργανα χρειάζονται και τους τα δώρισε μοιράζοντας πολλά χαμόγελα στα παιδιά. Ο ιδιος έπαιξε και τραγούδησε μαζί με τους μαθητές στην αυλή του σχολείου.
«Όταν ξαφνικά λαμβάνεις χθες το πρωί τηλεφώνημα από δύο συνεργάτιδες του που σε ρωτούν τι μουσικά όργανα θα θέλαμε να μας φέρει ο ίδιος προσωπικά και τους λες 3 ταμπουράδες και μια ασκομαντούρα και σήμερα το πρωί τα έχει ήδη αγοράσει. Αλλά με τα χρήματα που έβγαλε από το λάδι του, ραβδίζοντας τις ελιές με την γλυκύτατη Κατερίνα! Και ξαφνικά βλέπεις και μπαίνουν στο προαύλιο του σχολείου μας, μεταφέροντας τα 4 αυτά μουσικά όργανα, δύο φωτεινά και χαρούμενα χαμόγελα, δύο εγκάρδιες χειραψίες, μάτια ζωντανά και γεμάτα χαρά, πείτε μου, πώς γίνεται να μην τρελαθούν και τα κοπέλια μας και όλοι εμείς στο Μουσικό Γυμνάσιο!
Μεγάλη η χαρά και η τιμή να υποδεχτούμε σήμερα έναν υπέροχο καλλιτέχνη που ταξιδεύει το μυαλό και την ψυχή μας κάθε φορά που τον ακούμε, έναν απέριττο άνθρωπο που αγαπά τον τόπο του, την τέχνη του και τα κοπέλια! Γιάννης Χαρούλης, η απλότητα και η αμεσότητά σου μας κέρδισε όλους στο σχολείο!
Τι να πρωτοπούμε για το σημερινό πρωινό. Έβγαλε φωτογραφίες με τα παιδιά, τα άκουσε να παίζουν τα κάλαντα, τραγούδησε μαζί με τη χορωδία και όλα αυτά μέσα σε ένα πανηγυρικό και πολύ, μα πολύ χαρούμενο κλίμα! Συνομίλησε με τους καθηγητές για το σχολείο και τη μουσική και κλείσαμε τη συνάντηση αυτή περιμένοντάς τη νέα του επίσκεψη, ώστε να μιλήσει με τους μαθητές μας για τη μουσική και την πορεία της ζωής του μέσα από αυτήν και να απολαύσουμε δια ζώσης όλοι εμείς στο Μουσικό τις απίστευτες ερμηνείες του!
Γιάννη Χαρούλη, σε ευχαριστούμε από καρδιάς για την επίσκεψη και τη γεμάτη νόημα χειρονομία σου, γιατί μας έδειξες εμπράκτως, ότι ο προσωπικός μόχθος μπορεί να γίνει μουσικά όργανα, μουσική και τέχνη! Με το καλό να ξανανταμώσουμε» ανέφερε η ανακοίνωση του σχολείου.
Ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση από τον Γιάννη Χαρούλη που αξίζει να την θυμηθούμε ξανά αλλά και να γίνει γνωστή σε αυτούς που δεν την γνωρίζουν.
Μία χήρα μητέρα δύο παιδιών, έχασε ξαφνικά τον άνδρα της, σε ηλικία 36 ετών και πέντε χρόνια αργότερα, όλοι την κατακρίνουν για την απόφασή της να ξαναφτιάξει τη ζωή της.
Όπως εξομολογείται η χήρα μητέρα: «Μια στιγμή αρκεί για να αλλάξει όλη σου η ζωή. Να γκρεμιστεί ο κόσμος σου κι εσύ να μοιάζεις χαμένη σε μια απέραντη έρημο που δεν βρίσκεις πουθενά την όαση σου. Απεγνωσμένη… Βλέπεις μόνο σκοτάδι και η άκρη του τούνελ για λίγο φως να μη φαίνεται πουθενά.
Έτσι, ένιωσα κι εγώ 5 χρόνια πριν όταν ο χρόνος σταμάτησε μετά το τηλεφώνημα στο γραφείο μου: ο άνδρας σου είναι στο νοσοκομείο. Έκλεισα το ακουστικό και από τότε όλα πάγωσαν. Ο άνδρας μου πέθανε ξαφνικά από ανεύρυσμα. Ήταν μόλις 37 χρόνων και εγώ 36 με ένα μωρό στην αγκαλιά κι άλλο ένα στην κοιλιά μου.
Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου τις στιγμές εκείνες και πονάω. Πονάει ακόμη η απώλειά του. «Ο χρόνος γιατρεύει, ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», μου έλεγαν. Αλλά ακόμη και τώρα και που ετοιμάζομαι να παντρευτώ ξανά, ο πόνος της απώλειας είναι ο ίδιος.
Πονάω που έχασα τον άνδρα μου. Πονάω που δεν είναι κοντά μας. Πονάω που δεν βλέπει την κόρη μας και τον γιο μας να μεγαλώνουν. Αυτόν τον πόνο, τίποτε δεν τον αλλάζει. Και δεν θα τον αλλάξει, όσα χρόνια και αν περάσουν. Ακόμη και τώρα που ετοιμάζομαι να φτιάξω και πάλι τη ζωή μου.
Δυστυχώς οι γύρω μου, οι δικοί μου άνθρωποι αυτό δεν μπορούν να το δούνε. Δεν το καταλαβαίνουν. Λένε πως τον ξέχασα. Απορούν πότε πρόλαβα να τον ξεχάσω. Τρέμει η οικογένεια του άνδρα μου πως τώρα οριστικά θα χάσουν τα εγγόνια τους. Ανησυχούν πώς θα μεγαλώσουν με έναν ξένο άνδρα. Κλαίνε για τον γιο τους που τον «τρώει» το χώμα και η «άλλη», δηλαδή εγώ κάνει τη ζωή της κανονικά.
Ντρέπεται η δική μου οικογένειά που ξαναπαντρεύομαι τόσο γρήγορα γιατί ο καημός τους είναι τι θα πει ο κόσμος. Αχ, αυτός ο κόσμος. Μάλιστα…. Αυτός ο κόσμος που τον πρώτο καιρό με έβλεπε με λύπηση και ψευτοέκλαιγε για τα ορφανά. Και μετά τίποτα. Ή μάλλον όχι. Μέτραγε τις φορές που πήγαινα επίσκεψη στα πεθερικά. Και άμα λιγόστευαν, επινοούσαν προβλήματα και μου έριχναν το ανάθεμα.
Η χήρα μητέρα πηγαίνει κόντρα σε όλους, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του άντρα της
Πού ήταν, όμως, αυτός ο κόσμος όταν γέννησα μόνη μου το παιδί μου; Που έτρεμα σαν το ψάρι μετά τον τοκετό κι έψαχνα απεγνωσμένα το χέρι του άνδρα μου για να το σφίξω και νιώσω ασφάλεια; Που πήρα αγκαλιά το νεογέννητο μωρό μας και δεν τον είχα δίπλα να μοιραστούμε την χαρά;
Πού ήταν αυτός ο κόσμος όταν είχα το ένα παιδί άρρωστο και το άλλο στην αγκαλιά και ήμουνα μόνη; Πού ήταν αυτός ο κόσμος όταν περνούσα επιλόχειο κατάθλιψη; Πού ήταν όταν με έπιανε η απελπισία μου και δεν είχα μια αγκαλιά να χωθώ και να κλάψω; Πού ήταν όταν είχα ανάγκη από ένα τρυφερό χάδι, από ένα φιλί; Πού ήταν όταν έμεινα χωρίς δουλειά; Πουθενά. Κρυμμένοι σε γωνίες ήταν και περίμεναν κάθε μου κίνηση για να σχολιάσουν και να βγάλουν το δηλητήριό τους. Το ίδιο κάνουν και τώρα, αλλά δεν με νοιάζει.
Τον σύζυγό μου τον πένθησα, τον πενθώ και πάντα θα τον πενθώ. Αλλά έχω δύο μικρά παιδιά και τους οφείλω να είμαι ευτυχισμένη. Τους οφείλω να με βλέπουν να χαμογελώ αντί να κλαίω. Τους οφείλω να έχουμε στο σπίτι μας χαρές, γέλια και ασφάλεια και όχι μια μαυρίλα.
Έτσι, τέτοια μαυρίλα υπάρχει και στο σπίτι των πεθερικών μου. Έχασαν τον γιο τους και δεν υπάρχει τραγικότερο χτύπημα για έναν γονιό. Βυθίστηκαν στο πένθος και δεν θέλησαν ποτέ να βγούνε από αυτό. Σα να σφράγισαν το σπίτι για να μη μπει μέσα σε αυτό λίγη χαρά. Όμως, θέλησαν να βυθιστώ κι εγώ με τα παιδιά στο πένθος. Αλλά αυτό δεν γινόταν.
Όταν γνώρισα τον άνδρα που πρόκειται να παντρευτώ, είχαν περάσει τρία χρόνια από την απώλεια. Όλα ήρθαν σιγά-σιγά και αβίαστα. Ποτέ δεν επιδίωξα να βρω άλλον άνδρα ή να ερωτευτώ. Μου φαινόταν ακόμα και αδιανόητο. Έγινε χωρίς να το καταλάβω, από μόνο του, φυσικά.
Αυτός ο άνδρας μού έφερε πίσω το χαμένο χαμόγελο. Μου έδειξε την άκρη του τούνελ και είδα το φως. Δεν είναι η ασφάλεια που με έκανε να πάρω την απόφαση να παντρευτούμε. Πέντε χρόνια πάλευα μόνη μου. Έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου, να νιώθω ασφάλεια με τον εαυτό μου. Να μην έχω ανάγκη κανέναν να μην εξαρτώμαι από κανέναν.
Όμως, δεν έμαθα πώς να χαμογελώ. Πώς να νιώθω ήρεμη. Μου τα έμαθε και πάλι ο άνδρας αυτός. Έφερε γαλήνη στην ψυχή μου. Αλλά το κυριότερο; Η παρουσία του, η καλοσύνη του και η αγάπη στα παιδιά μου, φώτισαν τα προσωπάκια τους. Τον αγαπούν και για εμένα αυτό είναι το παν. Ετοιμάζομαι, λοιπόν, να παντρευτώ και πάλι. Κόντρα σε όλους, αλλά έχοντας στο πλευρό μου τα δύο μου παιδιά. Και ξέρω ότι από κάπου ψηλά κι εκείνος θα συμφωνεί με την απόφασή μου».
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και η Χρυσή Βαρδινογιάννη έπειτα από πέντε χρόνια σχέση όπως έγινε γνωστό έδωσαν τέλος στην σχέση τους. Με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να κάνει την πρώτη του δημόσια εμφάνιση μετά τον χωρισμού τους καθώς βρέθηκε στην περιοχή του Κουκακίου για το άνοιγμα της γκαλερί I Am Art.
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: Η πρώτη δημόσια εμφάνιση μετά τον χωρισμό
Μεταξύ άλλων, φωτογραφήθηκε ποζάροντας μπροστά στον φακό μαζί με την καλλιτέχνιδα Παυλίνα Μπεχράκη, της οποίας τα έργα εκτίθενται εκεί.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει η Σάσας Σταμάτη στην On Time, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και η Χρυσή Βαρδινογιάννη τελείωσαν τη σχέση τους μετά από πέντε χρόνια. Το ζευγάρι τελευταία φορά εμφανίστηκε δημόσια στο Ηρώδειο, προς το τέλος του Σεπτεμβρίου.
