Έχετε ποτέ αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι σε θέση να φτάσει στο κέντρο της Γης; Δεν ήταν απλά ένα όνειρο του Ιουλίου Βερν, η πρόσβαση στα έγκατα του πλανήτη μας ήταν ανέκαθεν ένας σκοπός του ανθρώπου.  Συνεχώς αμφισβητούμε τα όρια της επιστήμης και της φύσης.

Η μέγιστη απόσταση που έχει επετεύχθη είναι τα 12.262 μέτρα βάθος, αλλά το ενδιαφέρον είναι όλα τα περιστατικά που συνέβησαν κατά την εκτέλεση των εργασιών αυτής της αναζήτησης. Το μυστήριο και ο μύθος άρχισε να υφαίνεται από τη στιγμή που απλά αποφασίστηκε ξαφνικά να σταματήσει αυτό το τεράστιο έργο … Ο λόγος;

Η βαθύτερη τρύπα στον κόσμο που έγινε από τον άνθρωπο με τεχνητά μέσα, βρίσκεται στην Ρωσία και συγκεκριμένα στην χερσόνησο Kola. Είναι γνωστή με την ονομασία Kola Superdeep Borehole και έχει βάθος 12.262 μέτρα ( η τρύπα με το μεγαλύτερο μήκος στον κόσμο βρίσκεται στην περιοχή Al-Shaheen στο Κατάρ και έχει μήκος 12.290 μέτρα ).

Η πρώην Σοβιετική Ένωση ήταν τόσο περήφανη για αυτήν όσο ήταν και για τα διαστημικά της οχήματα και τα υποβρύχια της. Όπως φημολογείται, κάθε μέτρο που έσκαβαν ήταν και μια αποκάλυψη για τους επιστήμονες καθώς ένας αριθμός από ανωμαλίες και παράξενα γεγονότα συνέβαιναν κατά την διάρκεια της κατασκευής της και τα οποία ακόμη και σήμερα δίνουν τροφή για εικασίες.

Η διάτρηση ξεκίνησε στις 24 Μαΐου 1970. Για να πάρει κανείς μέρος στο σχέδιο έπρεπε να είναι πολύ τυχερός – μόνο ένας ειδικός στους 1000 μπορούσε να πάει στο σημείο κατασκευής και να είναι ένας από αυτούς που άνοιγαν την τρύπα. Όλα τα μέλη της κατασκευαστικής ομάδας έπαιρναν ένα διαμέρισμα στην Μόσχα και λάμβαναν μηνιαίο μισθό ισοδύναμο με το ετήσιο εισόδημα ενός καθηγητή πανεπιστημίου. Υπήρχαν 16 εργαστήρια που εργαζόταν επάνω στην τρύπα ταυτόχρονα και του προγράμματος ηγείτο το υπουργείο γεωλογίας.

Το πρόγραμμα τέθηκε εκτός λειτουργίας το 1994. Το 1983 και έχοντας φθάσε σε βάθος 12 χιλιομέτρων, αποφάσισαν να σταματήσουν την διάνοιξη. Αφού λοιπόν ανοίχτηκαν 262 μέτρα επιπλέον (χρειάστηκαν μια δεκαετία για να καλύψουν αυτήν την απόσταση), το πρόγραμμα ακυρώθηκε οριστικά.

Ο επίσημος λόγος ήταν η έλλειψη χρηματοδότησης αλλά άτομα εκ των έσω λένε ότι έγινε εξαιτίας υπερφυσικών φαινομένων που λάβαιναν χώρα μέσα στην τρύπα. Ο επικεφαλής τεχνικός της γεώτρησης διαβεβαίωσε τους δημοσιογράφους ότι το πρόγραμμα δεν είχε την απαραίτητη χρηματοδότηση από τα επιστημονικά ιδρύματα και σταμάτησαν τις εργασίες επειδή “δαίμονες άρχισαν να ανεβαίνουν κάτω από το έδαφος”.

Οι μακρινοί γαλαξίες έχουν εξερευνηθεί καλύτερα από τον άνθρωπο απ’ ότι το εσωτερικό της γής. Το να φτάσουμε στα όρια του ηλιακού μας συστήματος ήταν ευκολότερο από το να πάμε 3 χιλιόμετρα σε βάθος. Οι περισσότερες από τις τρύπες δεν μπορούσαν να πάνε βαθύτερα από αυτό, επειδή όταν τα τρυπάνια έφταναν εκεί, συνέβαιναν απίστευτα πράγματα – έλιωναν από τις υψηλές θερμοκρασίες ή έλκονταν κάτω και οι τεχνικοί τραβούσαν στην επιφάνεια μόνο σκοινιά. Επιπλέον, από τις τρύπες οι άνθρωποι μπορούσαν να ακούσουν κραυγές και φωνές που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν επιστημονικά.

Την δεκαετία του ’70 οι επιστήμονες πήραν δείγματα από την επιφάνεια της Σελήνης και ανακάλυψαν ότι η σύσταση τους ήταν ίδια με τους βράχους που είχαν ληφθεί από το βάθος των 3 χιλιομέτρων. Όταν τα τρυπάνια έφτασαν κοντά στο 13ο χιλιόμετρο, οι συσκευές στην επιφάνεια κατέγραψαν παράξενους ήχους στο πηγάδι.

Παραξενεμένοι από αυτήν την απίθανη ανακάλυψη, οι εργάτες κατέβασαν ένα μικρόφωνο εξαιρετικά ανθεκτικό στην υψηλή θερμοκρασία σε συνδυασμό με άλλες αισθητηριακές συσκευές που κατέγραψαν ήχους από ανθρώπινα ουρλιαχτά.

Οι εργάτες μπορούσαν να ορκιστούν ότι ακουγόταν σαν “φωνές από αμαρτωλούς στην κόλαση” και στην συνέχεια εντόπισαν μια ισχυρή έκρηξη άγνωστης φύσεως. Λίγες μέρες αργότερα, όταν οι εργασίες συνεχίστηκαν, δεν βρέθηκε τίποτα στο πηγάδι.

Το πρόγραμμα στοίχισε αρκετά χρήματα αλλά άξιζε τον κόπο και τα έξοδα καθώς όταν το τρυπάνι έφτασε σε βάθος 9.5 χιλιομέτρων έπεσε επάνω σε πετρώματα πλούσια σε χρυσό και διαμάντια.

Η συγκέντρωση σε χρυσό ήταν 80 γραμμάρια ανά τόνο. Αυτό αποτελούσε πραγματικό θησαυρό καθώς η εμπορική εκμετάλλευση συνήθως ξεκινάει όταν η πυκνότητα είναι μόλις 4 γραμμάρια, ενώ τα μέρη με 10 γραμμάρια ανά τόνο είναι ελάχιστα στον κόσμο.

Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει αποφασίσει να συνεχίσει την αναζήτηση και την επίτευξη των 15.000 μέτρων σε βάθος για την αναζήτηση της καρδιάς του πλανήτη μας. Είναι ένα υπέροχο μέρος γεμάτο με πολύτιμους λίθους και χρυσό, μολονότι είναι λιγάκι ζεστό για να περάσετε το υπόλοιπο της ζωής σας.

Από τότε που οι κόρες μου πήγαν δημοτικό, παρακολουθώ έναν καταπληκτικό θεσμό που υπάρχει στο σχολείο τους, που είναι η υιοθεσία των παιδιών της Πρώτης δημοτικού από τα παιδιά της Έκτης. Το έζησα ως μαμά παιδιών Πρώτης, και να που έφτασε η στιγμή που θα γράψω αναλυτικότερα για το θέμα, μια και πλέον έχω ολοκληρωμένη την εικόνα της διαδικασίας. Η Εβελίνα που φέτος πηγαίνει Έκτη, μόλις υιοθέτησε το δικό της πρωτάκι!

Λίγα λόγια για τον θεσμό

Κάθε πρωτάκι του σχολείου, υιοθετείται στην αρχή της χρονιάς από ένα εκτάκι. Το εκτάκι αναλαμβάνει να το προστατεύει, να το καθοδηγεί και να το βοηθάει καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί και κάπου αλλού εκτός από τους δασκάλους του για οτιδήποτε το απασχολεί. Και τα εκτάκια κρατούν συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν τα πρωτάκια τους. Δεν γνωρίζω πριν από πόσα χρόνια μπήκε σε εφαρμογή αυτός ο θεσμός στο σχολείο, ούτε ποιος τον σκέφτηκε, εκείνο όμως που βλέπω είναι ότι χρόνο με τον χρόνο αναβαθμίζεται και λειτουργούν όλα με αριστουργηματικό τρόπο.

Περισσότερες λεπτομέρειες

Λίγες περισσότερες λεπτομέρειες, για το πώς λειτουργεί: Κατ’ αρχήν τα παιδιά της Έκτης γνωρίζουν ήδη την αξία του θεσμού, μια και τον έχουν ζήσει ως πρωτάκια αλλά η δασκάλα τους τους μιλάει περισσότερο για αυτόν και τους εξηγεί τις λεπτομέρειες της διαδικασίας. Αντίστοιχα οι δασκάλες της πρώτης μιλάνε στα πρωτάκια τους για το τι θα συμβεί.

Ο τρόπος που γίνεται η σύνδεση μεταξύ παιδιών: Το Στ1 υιοθετεί παιδιά από το Α1, το Στ2 από από το Α2 κλπ κλπ. Δηλαδή τα τμήματα γίνονται ζευγαράκια.

Η πρώτη επαφή των παιδιών της έκτης με τα παιδιά της πρώτης γίνεται στο προαύλιο, με την επίβλεψη των εκπαιδευτικών της Φυσικής Αγωγής. Πιο συγκεκριμένα να τι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα όπως μου τα διηγήθηκε η Εβελίνα: Τα δυο τμήματα κανόνισαν να κάνουν μια μέρα κοινή ώρα γυμναστική. Οι δυο γυμνάστριες των τμημάτων συνεργάστηκαν ώστε τα παιδιά να παίξουν παιχνίδια γνωριμίας. Εκτάκια και πρωτάκια έπαιζαν μαζί σε ζευγαράκια. Π.χ. έτρεχαν χέρι-χέρι, τα πρωτάκια πέρναγαν κάτω από τα πόδια των παιδιών της Έκτης, κλπ κλπ. Μετά από τα παιχνίδια, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν και να γνωριστούν. Ο στόχος της πρώτης συνάντησης ήταν να σπάσει ο πάγος, να γίνει μια πρώτη γνωριμία και τα παιδιά να δουν ότι μπορούν να συνεργαστούν και να διασκεδάσουν μαζί, ανεξάρτητα από ηλικία.

Η πρώτη επαφή των παιδιών της έκτης με τα παιδιά της πρώτης γίνεται στο προαύλιο, με την επίβλεψη των εκπαιδευτικών της Φυσικής Αγωγής.

Παρ’ όλο που σε αυτή την πρώτη συνάντηση δεν καθορίστηκαν τα τελικά ζευγαράκια, η Εβελίνα ήρθε πολύ κοντά με ένα κορίτσι, το οποίο ήλπιζε να υιοθετήσει. Αυτό ήταν μεγάλη νίκη καθώς από την αρχή της σχολικής χρονιάς μου έλεγε: «Ελπίζω να μου τύχει αγόρι. Ελπίζω να μου τύχει αγόρι». Φοβόταν μην της τύχει κάποιο κορίτσι που να του αρέσουν οι πριγκίπισσες και τα κοριτσίστικα, γιατί σε αυτή την περίπτωση δε θα είχαν κοινά. Το κορίτσι όμως αυτό είχε έναν μεγάλο αδελφό και αγαπούσε επίσης τα αγαπημένα της ίδιας Χελωνονιντζάκια. Ενθουσιάστηκε τόσο με το κορίτσι που μου είπε: «Ήταν εγώ σε πρωτάκι!» Και πρόσθεσε «Μιλούσε ακατάπαυστα!»

Η δεύτερη επαφή, ήταν η πιο επίσημη και έγινε υπό την επίβλεψη των δασκάλων. Τα εκτάκια πήγαν «επίσημη επίσκεψη» στην Πρώτη, με σκοπό να ολοκληρωθεί η διαδικασία της υιοθεσίας, που γίνεται με κλήρωση. Τα παιδιά της Έκτης πήγαν με γεμάτα χέρια. Είχαν φτιάξει χάρτινα καραβάκια που είχαν γεμίσει με λιχουδιές, και τα πρόσφεραν στα παιδιά της Πρώτης. Στη συνέχεια έγινε η κλήρωση. Το κάθε πρωτάκι με τη σειρά, τραβούσε ένα χαρτάκι με το όνομα ενός παιδιού της Έκτης. Ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών γίνονται και οι απαραίτητες προσαρμογές. Π.χ. μπορεί ένα πρωτάκι να υιοθετηθεί από δύο εκτάκια (σε περίπτωση που τα εκτάκια είναι περισσότερα στον αριθμό). Στην Εβελίνα έτυχε τελικά στην κλήρωση αγόρι!

Μετά την κλήρωση, τα Εκτάκια παρουσίασαν στα Πρωτάκια ένα απλό χορευτικό που είχαν ετοιμάσει και στη συνέχεια όλοι μαζί βγήκαν στο προαύλιο για περισσότερο παιχνίδι και γνωριμία.

Και όπως στην αρχή της χρονιάς τα εκτάκια υποδέχτηκαν τα πρωτάκια στο σχολείο τους, έρχεται η στιγμή που οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τα πρωτάκια αποχαιρετούν τα εκτάκια, καθώς αυτά ετοιμάζονται να πετάξουν προς το σχολείο των μεγάλων, το γυμνάσιο.

Κάποιες επιπλέον σκέψεις

Είμαστε ακόμα στην αρχή της σχολικής χρονιάς και καθώς θα ζω από κοντά τη διαδικασία της υιοθεσίας θα γράφω περισσότερες σκέψεις, αλλά κάτι που ήδη βλέπω και μου αρέσει πολύ είναι τη δυναμική που αναπτύσσεται όχι μόνο μεταξύ του παιδιού της Έκτης και του παιδιού της Πρώτης, αλλά και της παρέας του παιδιού της Έκτης με τα υιοθετημένα πρωτάκια. Για παράδειγμα: Η Εβελίνα κάνει στενή παρέα με 4-5 παιδιά από την τάξη της. Ε λοιπόν, έχει γνωρίσει τα πρωτάκια τους και τα θεωρεί και «δικά της παιδιά». Δηλαδή αν ποτέ δει κάποιο πρωτάκι από αυτά να χρειάζεται κάτι, θα το θεωρήσει υποχρέωσή της να βοηθήσει!

Επιπλέον συμφώνησε με το συμμαθητή της που υιοθέτησε εκείνο το κορίτσι που είχε αρχικά συμπαθήσει να τον βοηθάει στην υιοθεσία. Να φροντίζουν δηλαδή και οι δύο μαζί το κορίτσι αλλά και εκείνος να τη βοηθάει στην υιοθεσία του δικού της αγοριού. Έχουν δηλαδή αρχίσει ήδη να δημιουργούνται δεσμοί και πλέγματα αλληλοβοήθειας.

Τους φαντάζομαι να περπατούν πλάι-πλάι. Στα μάτια του η Εβελίνα θα μοιάζει γίγαντας. Στα μάτια της θα μοιάζει «μικροσκοπικός». Μικροσκοπικός μικρός μαθητής, αλλά όχι απροστάτευτος. Έχει πλέον στη διάθεσή του μία γιγάντια αγκαλιά που τον έχει υιοθετήσει.

Αποχαιρετισμός

Αν και δεν ξέρω ακόμα τι ακριβώς θα συμβεί φέτος στον αποχαιρετισμό, έχω βρεθεί σε γιορτές λήξης από άλλες χρονιές και πάντα μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές είναι όταν έρχεται η στιγμή για την κοινή εμφάνιση της Πρώτης και της Έκτης. Τα ζευγαράκια μπαίνουν χέρι χέρι και παρουσιάζουν πάντα κάτι μαζί. Μπορεί να τραγουδήσουν, μπορεί να χορέψουν, μπορεί να παίξουν κάποιο παιχνίδι. Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι αλλάζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα – πολλές φορές και από τους γονείς.

Και όπως στην αρχή της χρονιάς τα εκτάκια υποδέχτηκαν τα πρωτάκια στο σχολείο τους, έρχεται η στιγμή που οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τα πρωτάκια αποχαιρετούν τα εκτάκια, καθώς αυτά ετοιμάζονται να πετάξουν προς το σχολείο των μεγάλων, το γυμνάσιο.

Την επόμενη μέρα της υιοθεσίας η Εβελίνα πήρε από το σπίτι ένα περιοδικό που είχε διπλό και το χάρισε στο πρωτάκι της. Εκείνο δεν ξέρει ακόμα να διαβάζει, αλλά καθόταν λέει στο διάλειμμα και το ξεφύλλιζε και προσπαθούσε να συλλαβίσει. Και αλίμονο αν κάποιος κατά τη διάρκεια της χρονιάς τολμήσει και το ενοχλήσει. Θα έχει να κάνει μαζί της!

Τους φαντάζομαι να περπατούν πλάι-πλάι. Στα μάτια του η Εβελίνα θα μοιάζει γίγαντας. Στα μάτια της θα μοιάζει «μικροσκοπικός». Μικροσκοπικός μικρός μαθητής, αλλά όχι απροστάτευτος. Έχει πλέον στη διάθεσή του μία γιγάντια αγκαλιά που τον έχει υιοθετήσει.

Και όλα αυτά από μια απλή ιδέα. Οι απλές ιδέες όμως, κάνουν τη ζωή ομορφότερη.

Ο Γιώργος Λιάγκας προχώρησε σε μία προσωπική εξομολόγηση για μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της τηλεοπτικής του καριέρας, όταν χρειάστηκε να πάει στο πλατό έχοντας περιτονίτιδα.

Ο Γιώργος Λιάγκας, με αφορμή τη συγκίνηση της Δέσποινας Βανδή στο χθεσινό live για τη «Νύχτα με… ρυθμό», είπε χαρακτηριστικά:

«Είναι πιο δύσκολη η δουλειά που κάνει η Βανδή και η κάθε Βανδή που ένα τραγούδι μπορεί να της έχει πει κάτι, ή αυτή που κάνουμε εμείς που επί 30 χρόνια καθόμαστε εδώ και κάνουμε τους χαριτωμένους ενώ μπορεί να έχουμε χίλια προβλήματα; Για όλους όσοι κάνουμε αυτή τη δουλειά για 30 χρόνια επί 3 ώρες τη μέρα. Γιατί να στενοχωρηθώ για τη Βανδή και όχι για τον εαυτό μου; Είναι υποχρέωσή μου να το κάνω».

Στη συνέχεια, ο Γιώργος Λιάγκας πρόσθεσε: «Κάνω αυτή τη δουλειά 27 χρόνια και τα περισσότερα χρόνια, κάνω καθημερινές εκπομπές στην τηλεόραση. Είμαι από τους μακροβιότερους. Έχω λείψει ελάχιστα. Έχω έρθει με πυρετούς, με αρρώστιες… Έλειψα όταν με πήγαν με περιτονίτιδα στο νοσοκομείο και είχα 30% πιθανότητες να ζήσω και 70% να πεθάνω. Τότε η Φαίη Σκορδά ήταν λεχώνα, ήταν το πρώτο μας παιδί 10 ημερών. Δεν μπορούσε να έρθει στη δουλειά. Ήμουν στο mega και επειδή έπρεπε να κάτσω 20 ημέρες στο νοσοκομείο. Έχω μία τομή 50 εκατοστά.

Θεώρησα ότι δεν πρέπει να εγκαταλείψω την εκπομπή, βγήκα σε 10 ημέρες από το νοσοκομείο και ήρθα στην εκπομπή. Και μία ημέρα, αισθάνομαι ότι γίνομαι μούσκεμα κι έχουν ανοίξει τα ράμματα. Φεύγω 11.30, με ράβουν ξανά με τοπική αναισθησία και γυρίζω και κάνω κλείσιμο εκπομπής. Μην μου λέτε να λυπηθώ για τη Βανδή, για τον εαυτό μου θα λυπηθώ».

Δείτε το απόσπασμα παρακάτω: