Ο γνωστός τραγουδιστής Χρήστος Αντωνιάδης αποκάλυψε ότι η σύζυγός του μετακόμισε μαζί με τα παιδιά τους στο χωριό ώστε να λάβει βοήθεια από τη μητέρα της και αναφέρθηκε στις μοναχικές φετινές γιορτές.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά «Τις γιορτές ήμουν μόνος μου. Η γυναίκα μου μετακόμισε με τα παιδιά εκτός Αθηνών. Ούτε για τις γιορτές, αλλά ούτε και μόνιμα. Πήγε στο χωριό, με την πεθερά μου, για να έχει βοήθεια με τα παιδιά. Όταν έχεις δίδυμα, χρειάζονται πολλά χέρια. Κι εγώ πηγαινοέρχομαι συνέχεια. Μου λείπουν πολύ τα παιδιά μου, πηγαίνω και τα βλέπω κάθε εβδομάδα, ανάλογα με τις δουλειές»
Ενώ στη συνέχεια πρόσθεσε: «Η γυναίκα μου τραβάει το μεγαλύτερο λούκι με τα παιδιά. Έχει χάσει τον ύπνο της εδώ και 15 μήνες. Είχαμε και θέματα όσο ήταν έγκυος. Υπάρχουν άλλες προτεραιότητες πια μεταξύ μας, επηρεάζονται και τα νεύρα μου γιατί μου λείπει!».
Χρ. Αντωνιάδης: «Μου λείπουν τα παιδιά μου – Η γυναίκα μου μετακόμισε μαζί τους εκτός Αθηνών»
Τα γενέθλιά του έχει σήμερα 10/1 ο Αποστόλης Τότσικας.
Ο γνωστός ηθοποιός έγινε 41 ετών και γιόρτασε τη μέρα αυτή μαζί με τη σύζυγό του, Ρούλα Ρέβη και τα δυο τους παιδιά, Μιχαήλ-Άγγελο και Ειρήνη-Χρυσή.
Μάλιστα, η Ρούλα Ρέβη που λατρεύει να φωτογραφίζει τον σύζυγό της, δημοσίευσε στον λογαριασμό της στο Instagram μια σειρά φωτογραφιών του ίδιου με τα παιδιά τους αλλά και τη γενέθλια τούρτα του, και έγραψε «Χρόνια πολλά είδωλο».
Να θυμίσουμε πως η Ρούλα Ρέβη και ο Αποστόλης Τότσικας είναι παντρεμένοι από το 2014. Μάλιστα, ο γάμος του ζευγαριού πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες, μακριά από κάμερες και δημοσιογράφους, αλλά και όλους τους φίλους και συγγενείς τους,
«Δεν ήταν προγραμματισμένο, πήγαμε στο Λος Άντζελες, κάτσαμε εκεί στον Δημήτρη Γιαννέτο και λέω: δεν μας παντρεύεις; Ήταν και δεν ήταν τυχαίος. Πήρα τη μάνα μου και της λέω: παντρεύτηκα!», έχει δηλώσει για τον γάμο τους ο Αποστόλης Τότσικας.
Η Αντιγόνη Κουλουκάκου παραχώρησε συνέντευξη στην Realnews και στη δημοσιογράφο Νίκη Κώτσου, όπου μίλησε για τον σύντροφό της και τα παιδιά που έχει αποκτήσει από τον προηγούμενο γάμο της.
Η ηθοποιός αναφέρθηκε στο γεγονός ότι πριν μείνει έγκυος, είχε αναρωτηθεί για τη θέση που πρέπει να έχει απέναντι στα παιδιά του συντρόφου της, ενώ τόνισε ότι διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με την πρώην σύζυγό του.
Αντιγόνη Κουλουκάκου: Οι σχέσεις με τα παιδιά και την πρώην σύζυγο του συντρόφου της
«Πριν από το ευχάριστο γεγονός της εγκυμοσύνης μου, είχε προηγηθεί ένα μεγάλο roller coaster συναισθημάτων. Έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα για τη θέση μου και για το ποια πρέπει να είμαι απέναντι στα δύο παιδιά του συντρόφου μου, που τα αισθάνομαι πολύ παιδιά μου… Με όλο τον σεβασμό απέναντι στη βιολογική τους μητέρα με την οποία έχουμε άριστες σχέσεις, αισθάνομαι και μαμά τους. Νιώθω τέτοια αγάπη προς αυτά τα παιδιά και τέτοιο δέσιμο μαζί τους, που ο ερχομός του τρίτου παιδιού μας μάς συνδέει περισσότερο, είναι το αδελφάκι τους. Είμαι, λοιπόν, μία μαμά τριών παιδιών, που τα λατρεύω»
Στο νομοσχέδιο για το ομόφυλα ζευγάρια αναφέρθηκε πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ.
Ο πρωθυπουργός περιέγραψε το νομοσχέδιο, το οποίο προτίθεται να φέρει προς ψήφιση τονίζοντας ότι δεν είναι κάτι επαναστατικά διαφορετικό από αυτό το οποίο ήδη ισχύει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, πως έχει νομοθετηθεί σε 20 χώρες στην Ευρώπη εκ των οποίων οι 15 είναι στην Ε.Ε.
Μάλιστα, έφερε ως παράδειγμα την ιστορία δύο γυναικών, , η μια εκ των οποίων διαγνώστηκε με καρκίνο και αγωνιούσαν για την τύχη του παιδιού τους.
Στη συνέντευξη η Κατερίνα και η Νικολέτα είχαν περιγράψει ότι αισθάνονται ανυπεράσπιστες σαν ομόφυλη οικογένεια, καθώς η κόρη τους έχει νομικά μόνο έναν γονιό.
«Έχω διαγνωστεί με επιθετικό καρκίνο, σε περίπτωση που δεν πάει καλά, το παιδί, που είναι μόνο στο δικό μου όνομα, δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Νιώθω ότι δεν μπορώ να πεθάνω. Με το που πεθάνω η Ιόλη εκτός από μένα χάνει και την Νικολέτα», είπε η Κατερίνα.
«Δεν γίνεται να εύχεσαι, αν είναι να πεθάνει ένας γονιός να είναι αυτός που δεν έχει τη νομική υπόσταση επάνω στο παιδί», πρόσθεσε η Νικολέτα.
Τότε, η Κατερίνα είχε εκφράσει την ελπίδα «να φτιάξουν νομικά τα πράγματα. Να μπορώ να πεθάνω με την ησυχία μου».
Ο πρωθυπουργός, στη συνέντευξη στην ΕΡΤ, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Παιδιά υπάρχουν σήμερα. Και δεν νομίζω ότι κανείς αμφισβητεί μια πραγματικότητα: ότι τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν παιδιά και δεν θα σταματήσουν αυτά τα παιδιά να υπάρχουν, δεν θα εξαφανιστούν. Πλην όμως, τα παιδιά αυτά, ξέρετε, δεν έχουν ίσα δικαιώματα. Και γιατί δεν έχουν ίσα δικαιώματα; Να πάρω μια ιστορία από αυτές που ακούστηκαν και στη δική σας εκπομπή. Μία μητέρα η οποία συζεί με τη σύντροφό της, έχει καρκίνο και μπορεί να πεθάνει».
«Εάν συμβεί αυτό, η σύντροφός της δεν έχει κανένα δικαίωμα στο παιδί. Κανένα δικαίωμα. Το παιδί αυτό θα πάει σε ίδρυμα. Και ρωτώ ειλικρινά και κοιτάω στα μάτια όλους αυτούς οι οποίοι μπορεί να έχουν κάποια επιφύλαξη για το θέμα αυτό: εξυπηρετούμε τα δικαιώματα των παιδιών τα οποία ήδη υπάρχουν με το να μην ρυθμίσουμε τα λίγα παιδιά, τα λίγα ζευγάρια που τελικά τους αφορά το ζήτημα; Και τους αφορά πολύ, ξέρετε. Ένα παιδί γεννημένο στο εξωτερικό δεν μπορεί να γίνει Έλληνας πολίτης γιατί πολύ απλά δεν αναγνωρίζουμε εμείς στην Ελλάδα τον γάμο. Και αναρωτιέμαι, επειδή ακούω πολύ και το θέμα του bullying και με προβληματίζει και εμένα: πότε υπάρχει περισσότερο ή λιγότερο bullying; Όταν αυτά γίνονται στα κρυφά ή όταν συζητάμε ανοιχτά για τα ζητήματα αυτά; Νομίζω ότι μάλλον είναι πιο πιθανόν να γίνει στην πρώτη κατηγορία γιατί τα παιδιά αυτά υπάρχουν», πρόσθεσε ο πρωθυπουργός.
Σε κώμα ο 4χρονος στο νοσοκομείο Παίδων – Ο δράστης είχε χτυπήσει και τα άλλα 3 παιδιά της συντρόφου του
Διασωληνωμένος και σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται ο 4χρονος από τα Μέγαρα στο νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» που ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από τον 23χρονο σύντροφο της μητέρας.
Το 4χρονο αγοράκι από τα Μέγαρα μεταφέρθηκε γύρω στις 17.30 το απόγευμα της Τετάρτης (10/01/2024) με ασθενοφόρο του Δήμου Μεγαρέων στο Κέντρο Υγείας Μεγάρων, συνοδεία ομάδας ΔΙΑΣ και από εκεί στο Θριάσιο Νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί διαπίστωσαν πως ήταν σε κωματώδη κατάσταση, διασωληνώθηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού».
Την ίδια στιγμή ανθρωποκυνηγητό έχει εξαπολύσει η Αστυνομία, με τη συνδρομή ανδρών της ΟΠΚΕ, για να εντοπίσει τον 23χρονο δράστη και σύντροφο της 29χρονης μητέρας του παιδιού.
Σύμφωνα με τα όσα είπε στους αστυνομικούς η μητέρα του 4χρονου, ζούσε στη Λαμία, όπου είναι η καταγωγή της, μαζί με τέσσερα ανήλικα παιδιά της και όταν γνώρισε τον 23χρονο «κλεφτήκανε» και ζουν στον καταυλισμό του Βλυχού στα Μέγαρα, στο σπίτι του δράστης.
Όπως ανέφερε η γυναίκα τον τελευταίο μήνα ο 23χρονος ήταν πολύ βαίος απέναντι στα παιδιά και ειδικά στον 4χρονο και μάλιστα είχε νοσηλευτεί και πάλι σε νοσοκομείο μετά από ξυλοδαρμό.
Για την υπόθεση είχε ενημερωθεί η Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων και μάλιστα εκκρεμούσε αίτημα προς την Εισαγγελία Ανηλίκων για την προστατευτική απομάκρυνση των παιδιών της οικογένειας, κάτι που δεν πρόλαβε να γίνει.
Τα υπόλοιπα αδερφάκια του 4χρονου, έχουν μεταφερθεί στο ίδιο νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή, για την προστατευτική τους φύλαξη, όσο διαρκούν οι έρευνες για τον εντοπισμό του δράστη.
Μάχη για την ζωή του δίνει ένα αγοράκι μόλις τεσσάρων ετών, που φέρεται να έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από τον σύντροφο της μητέρας του, το απόγευμα της Τετάρτης (10/1) στα Μέγαρα.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες του enikos.gr, όλα ξεκίνησαν όταν ένα ζευγάρι Ρομά άρχισε να διαπληκτίζεται για άγνωστο λόγο. Κατά τη διάρκεια του καβγά, ο σύντροφος της μητέρας του 4χρονου φέρεται να επιτέθηκε στο παιδί και να το ξυλοκόπησε άγρια.
Το αγοράκι μεταφέρθηκε αρχικά με ασθενοφόρο στο Κέντρο Υγείας Μεγάρων, συνοδεία ομάδας ΔΙΑΣ, και στη συνέχεια στο Θριάσιο Νοσοκομείο, όπου διασωληνώθηκε. Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του, όμως, στη συνέχεια κρίθηκε σκόπιμο να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», όπου και νοσηλεύεται.
Οι αστυνομικές αρχές έχουν εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για να εντοπίσουν και να συλλάβουν τον σύντροφο της μητέρας του παιδιού.
Τι αποκαλύπτουν οι νεότερες εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου & Προλήψεως Ασθενειών (ECDC).
Χιλιάδες Ευρωπαίοι – μεταξύ των οποίων αρκετά άτομα στη χώρα μας – εκδηλώνουν κάθε χρόνο λαμβλίαση, μία παρασιτική λοίμωξη που μπορεί να προκαλέσει έντονα γαστρεντερικά προβλήματα.
Μέσα σε δύο χρονιές (το 2018 και το 2019) καταγράφηκαν συνολικά περισσότερα από 39.000 περιστατικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Τα περισσότερα παρατηρήθηκαν σε μικρά παιδιά (ηλικίες έως 4 ετών), κυρίως δε στα αγόρια.
Βέλγιο και Βουλγαρία ήταν οι χώρες όπου αναφέρθηκαν τα περισσότερα κρούσματα, αναλογικά με τον πληθυσμό τους. Σε απόλυτους αριθμούς όμως Βρετανία και Γερμανία είχαν τα περισσότερα (ανήλθαν σε 10.615 και 6.691 αντιστοίχως τις δύο χρονιές). Στην Ελλάδα καταγράφηκαν συνολικώς 112.
Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τις νεότερες εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου & Προλήψεως Ασθενειών (ECDC). Η πιο πρόσφατη αφορά τα δεδομένα του 2018 και δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Σύμφωνα με αυτήν, το 2018 λαμβλίαση ανιχνεύθηκε σε 21.049 άτομα (αναλογία 5,6 κρούσματα ανά 100.000 πληθυσμού).
Τα περισσότερα, αναλογικά με τον πληθυσμό τους, είχαν Βέλγιο και Βουλγαρία. Έφτασαν στα 20,8 ανά 100.000 πληθυσμού και 15 ανά 100.000, αντίστοιχα. Στην Ελλάδα είχαν 61 κρούσματα (ή 0,6 ανά 100.000 πληθυσμού).
Αντίστοιχα το 2019 υπήρξαν 18.004 κρούσματα (ή 5,2 ανά 100.000 πληθυσμού). Και πάλι τα περισσότερα είχαν Βέλγιο και Βουλγαρία, ενώ η Ελλάδα είχε 51.
Και τις δύο χρονιές τα μικρά παιδιά, ιδίως τα αγόρια, είχαν τις περισσότερες πιθανότητες να νοσήσουν.
Τι είναι η λαμβλίαση
Η λαμβλίαση (στα λατινικά λέγεται giardiasis – γιαρδίαση) είναι μία συχνή παρασιτική λοίμωξη. Προκαλείται από ένα πρωτόζωο που λέγεται giardia lamblia (εξ ου και η διπλή ονομασία). Το παράσιτο αυτό συνήθως μολύνει ένα άτομο όταν καταναλώσει νερό ή τροφή μολυσμένα με τις κύστεις του. Ωστόσο μπορεί να μεταδοθεί και με την άμεση επαφή με έναν πάσχοντα (π.χ. μέσω σεξουαλικής επαφής), σύμφωνα με το ECDC.
Το νερό που μπορεί να γίνει πηγή μετάδοσης μπορεί να είναι πόσιμο ή νερό σε πισίνες ή σε υδάτινα πάρκα.
Η λαμβλίαση μπορεί να είναι ασυμπτωματική και να υποχωρήσει μόνη της. Μπορεί όμως να προκαλέσει και συμπτώματα, όπως:
Κόπωση
Τυμπανισμό
Οξεία διάρροια
Κράμπες στο στομάχι
Άλλα χρόνια γαστρεντερικά συμπτώματα
Σύμφωνα με τον Εθνικό Οργανισμό Δημοσίας Υγείας (ΕΟΔΥ), η λαμβλίαση είναι κατά βάση τροφιμογενές νόσημα. Τα συμπτώματά της μπορεί να εκδηλωθούν 1-2 εβδομάδες μετά την έκθεση στις κύστεις του πρωτόζωου. Η λοίμωξη μπορεί να διαρκέσει επί ημέρες έως εβδομάδες.
Το 1972 είναι η χρονιά που κάνει την εμφάνισή του στους δρόμους ένα ελληνικό «τετραγωνισμένο» αυτοκίνητο, το Pony, του οποίου τα μηχανικά μέρη ήταν δανεικά από το Citroen 2CV
Το «αυτοκίνητο για όλες τις χρήσεις» ήταν μια ιδέα των αδελφών Κοντογούρη, που δραστηριοποιούνταν στον χώρο από το 1950 στη Γερμανία, όταν και ξεκίνησαν να παράγουν το φορτηγό «Hellas». Δέκα χρόνια μετά και συγκεκριμένα το 1961 αποφάσισαν να ιδρύσουν στην Θεσσαλονίκη την εταιρία «FARCO» για την παραγωγή του Farmobil που συνδύαζε την γερμανική με την ελβετική τεχνογνωσία, χωρίς, ωστόσο, μεγάλη επιτυχία.
Στις αρχές τις δεκαετίας του ΄70, η δραστήρια οικογένεια, που προσπαθούσε όλα αυτά τα χρόνια να εδραιωθεί στον κλάδο του αυτοκινήτου και έχοντας αποκτήσει την απαραίτητη εμπειρία, ιδρύει τη NAMCO-National Motor Company of Greece- με στόχο τη δημιουργία ενός μοντέλου που θα έχει παγκόσμια απήχηση και θα είναι οικονομικά προσιτό. Και εγένετο το λατρεμένο Pony…
Το αυτοκίνητο που όλοι έχουμε δει στα παιδικά μας χρόνια να κυκλοφορεί στην ελληνική επικράτεια και που θέλαμε να μπούμε στη θέση του οδηγού. Το θρυλικό αυτοκίνητο, που χαρακτηριζόταν από την κλασική όψη και τις ευθείες γραμμές, ήταν εύκολο στην οδήγηση και είχε μεγάλες αντοχές, έκανε θραύση. Οι πωλήσεις του εκτοξεύτηκαν -για τα δεδομένα της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας-ξεπερνώντας τα 18.000 κομμάτια σε 14 χώρες.
Η ανταγωνιστικότητά του οφειλόταν, κυρίως, στο χαμηλό κόστος λειτουργίας και συντήρησης αλλά και στην τιμή πώλησης, ενώ για τον λόγο αυτό και ο Ελληνικός Στρατός, η Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό έδειχναν την προτίμησή τους στα Pony.
Εκείνη την εποχή το εργοστάσιο κατασκεύαζε 8-10 αυτοκίνητα ημερησίως, γεγονός πρωτόγνωρο για τη Ελλάδα, με το 67% των εξαρτημάτων να είναι εγχώριας προέλευσης. Η επιτυχία του Pony σε πλατφόρμα του 2CV κατέστησε αναγκαία την επέκταση της παραγωγής με τα αδέρφια Κοντογούρη να αποφασίζουν να κάνουν μια νέα επένδυση στο Κιλκίς.
Το Σεπτέμβριο του 1981, η Namco, που έχει έρθει σε συμφωνία για συνεργασία με τις εταιρίες Volkswagen, Citroen, Ford και Deutz και, αφού έχει εξασφαλίσει οικονομικό κεφάλαιο από ξένες τράπεζες, δημιουργεί στο Λιμνότοπο Κιλκίς μια νέα αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα, όπου επενδύει σχεδόν 2,7 δις δρχ. ανοίγοντας το δρόμο για την ανάπτυξη εθνικής εξαγωγικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Μια ανάπτυξη που, όμως, δεν ήρθε ποτέ.
Ο Ανδρέας Μικρούτσικος δεν εμφανίστηκε στην εκπομπή “Super Κατερίνα”, σήμερα, Τετάρτη, με την Κατερίνα Καινούργιου να αναφέρεται στην απουσία του.
Ειδικότερα, η παρουσιάστρια ξεκίνησε το πρωινό της Τετάρτης, αλλά η θέση του παρουσιαστή στο πάνελ ήταν άδεια και όπως υπογράμμισε «να πούμε ότι λείπει ο Ανδρέας μας, είναι καλά».
Ο Ανδρέας Μικρούτσικος έκανε το εμβόλιο για τον κορονοϊό
Από την πλευρά του, ο Γρηγόρης Γκουντάρας διευκρίνισε τους λόγους της απουσίας του, επισημαίνοντας «έκανε το εμβόλιο για τον Covid, έχει λίγο πυρετούλη. Αύριο θα είναι εδώ».
«Είναι καλά, για να μην ανησυχείτε», κατέληξε η οικοδέσποινα της εκπομπής και προχώρησε στη θεματολογία.
Η απουσία του Ανδρέα Μικρούτσικου από την “Super Κατερίνα”
Μεταφερόμαστε πίσω στον χρόνο. 64 χρόνια πριν η Ελλάδα μάζευε τα κομμάτια της μετά τον εμφύλιο και την κατοχή. Η φτώχεια και η ανεργία οδήγησε χιλιάδες Έλληνες να πιουν το πικρό ποτήρι της ξενιτιάς. Οι χώρες στις οποίες μετανάστευσε κυρίως ο ελληνικός πληθυσμός ήταν η Αυστραλία και η Αμερική. Πίσω στην Ελλάδα η κατάσταση παρέμενε πολύ δύσκολη. Χωριά και πόλεις άδειασαν ολόκληρες μετά το κύμα της μετανάστευσης.
Η δεκαετία του 1950, ήταν η πιο δύσκολη στη νεότερη ιστορία της χώρας. Η Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της, κουβαλώντας πληγές από την Κατοχή, και τον Εμφύλιο. Η επαρχία μαστιζόταν από την ανεργία και τη φτώχεια.
Το δρόμο, για τη ξενιτιά πήρε πρώτος, ο αντρικός πληθυσμός. Χωριά ολόκληρα αδειάσανε για την Αυστραλία, την Αμερική, τα ορυχεία του Βελγίου, ακόμα και για τη Μέση Ανατολή.
Πίσω έμειναν μόνο οι ηλικιωμένοι, και τα κopίτσια που δεν ήταν παντρεμένα.
Τα χρόνια περνούσαν, και τα άλλοτε κεφαλοχώρια, έμοιαζαν με ερειπωμένες πόλεις, μετά από φυσική καταστροφή.
Οι Έλληνες μετανάστες δούλεψαν σκληρά, έκαναν περιουσίες, αλλά οι ντόπιοι δεν τους αποδέχτηκαν εύκολα. Οι κοπέλες από την Αυστραλία, απέφευγαν τους Έλληνες, τους θεωρούσαν επικίνδυνους και υπανάπτυκτους.
Και κάπου εκεί το ελληνικό δαιμόνιο ανέλαβε δράση. Σύγχρονες προξενήτρες ανέλαβαν να παντρέψουν τους μετανάστες με φτωχά κopίτσια από την επαρχία.
Με μια φωτογραφία από την υποψήφια νύφη, η προξενήτρα δεχόταν προσφορές από τους υποψήφιους γαμπρούς. Έτσι ξεκίνησε το μεγαλύτερο προξενιό της ιστορίας.
Καράβια γεμάτα, με νέα κopίτσια ξεκινούσαν για την Αυστραλία. Το πολυήμερο ταξίδι, ήταν το διαβατήριό τους, για μια καλύτερη ζωή.
Μια βαλίτσα ρούχα και μια φωτογραφία του γαμπρού με τη καλύτερη προσφορά, αποβιβάζονταν στο λιμάνι. Εκεί τους περίμεναν, χιλιάδες καλοντυμένοι ξεριζωμένοι Έλληνες, που τις παραλάμβαναν και με ένα πρόχειρο χαρτί που υπόγραφαν, εξασφαλίζανε, την παραμονή τους, μέχρι την ημέρα του γάμου.
Μετά τα πρώτα καράβια, και τα γράμματα, που έφταναν πίσω στη πατρίδα, το φαινόμενο, πήρε μαζικές διαστάσεις. Εφημερίδες, έβαζαν τεράστιες αγγελίες, και έταζαν ονειρικούς γάμους στις νέες κοπέλες και τις οικογένειες τους.
Το 1957, στο Port Philip Bay της Μελβούρνης, έφτανε το γερασμένο ισπανικό πλοίο «Μπεγκόνια» που φιλοξενούσε στο κατάστρωμά του τις ελπίδες και τα όνειρα 900 Ελληνίδων νεαρών γυναικών, οι οποίες έφταναν στην Αυστραλία με μια βαλίτσα όνειρα, για ένα καλύτερο αύριο και την ελπίδα να συναντήσουν στην ξενιτιά τους μελλοντικούς συζύγους τους και να δημιουργήσουν μαζί τους τις δικές τους ελληνικές οικογένειες.
Μέσα στο πλοίο, στην τρυφερή ηλικία των οκτώ ετών, ήταν και ο γνωστός Ροδίτης εκπαιδευτικός Παναγιώτης Φωτάκης.
Μάλιστα, ο εκπαιδευτικός, εμπνευσμένος από την προσωπική του εμπειρία και κάνοντας τον προσωπικό του απολογισμό, αποφάσισε, μετά από 42 χρόνια, να προχωρήσει σε λεπτομερή έρευνα με σκοπό να βρει και να ενώσει όσες περισσότερες νύφες ή, μάλλον, νεραΐδες -όπως τις αποκαλεί ο ίδιος-, εκείνου του ταξιδιού, οι οποίες αποτέλεσαν για τον ίδιο μέρος των βιωμάτων και αναμνήσεών του.
Ο εκπαιδευτικός ξεκίνησε να συγκεντρώνει στοιχεία για να βρει τις 900 νύφες με τις οποίες έφτασε στην Αυστραλία, να δει τι απέγιναν και να καταγράψει την ιστορία τους, πιστεύοντας ότι «πρόκειται για μια συγκλονιστική ιστορία που δεν έχει ειπωθεί σε όλη της την έκταση».
Μεγάλο μέρος αυτών των γυναικών αποτελούσαν οι «αρραβωνιασμένες με φωτογραφία», κάποιες άλλες γνώριζαν ήδη τον γαμπρό, ενώ υπήρχαν και οι «ελεύθερες», τις οποίες αποκαλούσαν έτσι γιατί είχαν την ελευθερία να επιλέξουν μόνες τον σύντροφό τους, ενώ οι αρραβωνιασμένες ζούσαν με την αγωνία, αν ο άνθρωπος που άλλοι επέλεξαν γι’ αυτές θα ήταν καλός, νεαρός, δυνατός και όπως τον έδειχνε η φωτογραφία, που έκρυβαν σαν φυλαχτό στο στέρνο τους οι νεαρές ξενιτεμένες.
Για τις ελεύθερες γίνονταν ολόκληρες τελετουργίες και νυφοπάζαρα, μέσα από οικογενειακές συναντήσεις, γλέντια, κοινωνικές συνάξεις και εκκλησιασμούς, όπου παρατηρούνταν συνωστισμός και… παρέλαση υποψήφιων γαμπρών.
Για τις αρραβωνιασμένες υπήρχε μέριμνα αφού οι ίδιες είχαν τη δυνατότητα μέσα σε ένα μήνα να επιστρέψουν με το ίδιο εισιτήριο στην πατρίδα, εφόσον κάτι πήγαινε στραβά με το γάμο ή μετάνιωναν οι ίδιες. Σύμφωνα με μαρτυρίες, πολλά προξενιά της εποχής πέτυχαν, ενώ άλλα προξενιά δεν «ανέβηκαν» ποτέ τα σκαλιά της εκκλησίας. Πολλές νύφες κατέληξαν μόνες και απογοητευμένες, άλλες συντετριμμένες έβαζαν τα κλάματα και άλλες επαναστατούσαν ενάντια στα «πρέπει» της εποχής.
Πολλές όμως -αν όχι οι περισσότερες- έσκυψαν σιωπηλά το κεφάλι και υπέμειναν τη μοίρα που άλλοι καθόρισαν για εκείνες.
«Δύσκολα τα πρώτα χρόνια. Ξένες σε ξένο τόπο, χωρίς γλώσσα, σε σκοτεινά μελαγχολικά σπίτια και όλα ανάποδα. Ιούνιος μήνας να βρέχει και να κάνει κρύο – πού ξανακούστηκε; Τα πρώτα είκοσι χρόνια είναι δύσκολα μας έλεγαν. Μετά συνηθίζεις. Τα είκοσι χρόνια έγιναν σαράντα και η μητριά Αυστραλία έγινε μάνα μας. Δόξα τω θεώ» είχε πει κάποτε μια από τις νύφες της εποχής, η κ. Χαρίκλεια.
