Aφιέρωμα στον Βάσο Ανδρονίδη – Το βαρύ εγκεφαλικό ενώ έκανε διακοπές στη Λέρο και η σπουδαία πορεία του
Ο Βάσος Ανδρονίδης υπήρξε μία από τις χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, με μια καριέρα που ξεπέρασε τις τέσσερις δεκαετίες. Ο αγαπημένος ηθοποιός έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2008, σε ηλικία 78 ετών, έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη ενώ παραθέριζε στην αγαπημένη του Λέρο.
Το βαρύ εγκεφαλικό στη Λέρο
Οι τελευταίες ημέρες του Βάσου Ανδρονίδη ξεκίνησαν μακριά από την Αθήνα, στη Λέρο, ένα νησί με το οποίο είχε αποκτήσει ιδιαίτερους δεσμούς. Όπως έκανε επί χρόνια, είχε βρεθεί εκεί για τις καλοκαιρινές του διακοπές, έχοντας κοντά του την οικογένειά του αλλά και φίλους που είχε αποκτήσει στο νησί.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Λέρο, όμως, υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Η κατάσταση της υγείας του ήταν σοβαρή και κρίθηκε απαραίτητη η μεταφορά του στην Αθήνα. Μεταφέρθηκε στο Θριάσιο Νοσοκομείο, όπου οι γιατροί κατέβαλαν προσπάθειες για να τον κρατήσουν στη ζωή, χωρίς δυστυχώς να τα καταφέρουν.
Ο θάνατός του σε ηλικία 78 ετών προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς ο Ανδρονίδης δεν ήταν μόνο ένας ηθοποιός με δεκάδες κινηματογραφικές και θεατρικές εμφανίσεις, αλλά και ένας άνθρωπος που είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη διδασκαλία και στην ίδια την τέχνη του θεάτρου.
Από το Κάιρο στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν
Ο Βασίλης, γνωστότερος ως Βάσος Ανδρονίδης, γεννήθηκε το 1930 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Προερχόταν από την ελληνική κοινότητα της Αιγύπτου και αργότερα ακολούθησε τον δρόμο της υποκριτικής, σπουδάζοντας στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Ήδη από τα πρώτα του βήματα φάνηκε ότι το θέατρο θα αποτελούσε βασικό κομμάτι της ζωής του. Η πρώτη επαγγελματική θεατρική εμφάνισή του έγινε το 1955, στο «Τρελοκόριτσο» του Βέμπερ, με τον θίασο της Βίλμας Κύρου.
Από το 1957 έως το 1960 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, ενώ τα επόμενα χρόνια βρέθηκε δίπλα σε μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της ελληνικής σκηνής. Ανάμεσά τους ήταν ο Δημήτρης Μυράτ, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Γιάννης Φέρτης, η Ξένια Καλογεροπούλου, ο Δημήτρης Χορν και η Τζένη Καρέζη.
Η μεγάλη σχέση του με το Θέατρο Τέχνης
Καθοριστική για την καλλιτεχνική του πορεία υπήρξε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης το 1967, ενώ από το 1977 μέχρι και το 1993 αποτέλεσε σταθερό συνεργάτη του.
Στη σκηνή ανέλαβε απαιτητικούς ρόλους τόσο στο αρχαίο δράμα όσο και στο σύγχρονο ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο. Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, σε παραστάσεις όπως οι «Βάτραχοι», οι «Πέρσες», οι «Βάκχες» και ο «Οιδίπους Τύραννος», αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα σε μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδο του ελληνικού θεάτρου.
Παράλληλα, δεν περιορίστηκε αποκλειστικά στην υποκριτική. Υπήρξε σκηνοθέτης και δάσκαλος, μεταφέροντας την εμπειρία του σε νεότερους ανθρώπους που επέλεγαν να ακολουθήσουν τον δρόμο του θεάτρου. Υπήρξε επίσης ο πρώτος πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών μετά τη δικτατορία.
Δείτε το βίντεο:
Περισσότερες από 50 ταινίες στον ελληνικό κινηματογράφο
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η παρουσία του στη μεγάλη οθόνη. Ο Βάσος Ανδρονίδης εμφανίστηκε σε τουλάχιστον 50 κινηματογραφικές ταινίες, συνεργαζόμενος με σημαντικούς δημιουργούς και ηθοποιούς της εποχής.
Το κοινό τον θυμάται από παραγωγές όπως «Συνοικία το όνειρο», «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», «Πυρετός στην άσφαλτο», «Η λεωφόρος της προδοσίας», «Η κυρία του κυρίου», «Αναζήτηση», «Θανάση πάρε τ’ όπλο σου» και «Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο».
Η χαρακτηριστική φυσιογνωμία και η θεατρική του παιδεία τού επέτρεπαν να υπηρετεί διαφορετικούς ρόλους, με αποτέλεσμα να γίνει μία από εκείνες τις γνώριμες παρουσίες που συνδέθηκαν με πολλές διαφορετικές περιόδους του ελληνικού κινηματογράφου.
Η δραστηριότητά του επεκτάθηκε και στην τηλεόραση, όπου εμφανίστηκε σε σειρές όπως οι «Κεκλεισμένων των θυρών», «Στη λάμψη των άστρων» και «Η κυρία Ντο Ρε Μι», ενώ εργάστηκε επίσης στο ραδιόφωνο.
Δείτε το βίντεο:
Η επιθυμία του για μια λιτή πολιτική κηδεία
Ο Βάσος Ανδρονίδης είχε εκφράσει την επιθυμία η κηδεία του να είναι πολιτική και να πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο. Επιθυμούσε, μάλιστα, η είδηση του θανάτου του να γίνει γνωστή μετά την ταφή του.
Παρά την επιθυμία του για έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, περίπου εκατό φίλοι, συνάδελφοι και μαθητές του συγκεντρώθηκαν στο Νεκροταφείο Ζωγράφου για να σταθούν δίπλα στην οικογένειά του και να του πουν το τελευταίο «αντίο». Την ίδια ώρα, σύμφωνα με το δημοσίευμα της εποχής, στη Λέρο οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα για τον άνθρωπο που είχε αγαπήσει το νησί και είχε δημιουργήσει εκεί ισχυρούς δεσμούς.
Η πολιτική κηδεία του πραγματοποιήθηκε με μουσικές και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, κλείνοντας συμβολικά την αυλαία μιας ζωής που ήταν στενά δεμένη με τον πολιτισμό και το ελληνικό θέατρο.
Ο Βάσος Ανδρονίδης άφησε πίσω του μια μεγάλη καλλιτεχνική διαδρομή, από το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο μέχρι τον ελληνικό κινηματογράφο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Περισσότερα από σαράντα χρόνια παρουσίας στον χώρο και δεκάδες ρόλοι ήταν η παρακαταθήκη ενός ηθοποιού που υπηρέτησε με συνέπεια την τέχνη του μέχρι το τέλος.
