Μια μέρα μετά το επεισοδιακό και γεμάτο εντάσεις συμβούλιο της Τρίτης 5/6, η Κατερίνα Δαλάκα θέλησε να εκφράσει την σκέψη της για τον λόγο που δεν την ψήφισαν τελικά οι συμπαίκτες της ξεκαθαρίζοντας ότι δε θέλει να τη λυπούνται λόγω του τραυματισμού της.
«Το χθεσινό ήταν ένα ιδιαίτερο συμβούλιο στο οποίο τελικά ψηφίστηκε ο Γιώργος Γκιουλέκας. Ο Χριστόφορος κινήθηκε προς τον Γκιουλέκα αλλά θεωρώ ότι κινήθηκε προς τον Γκιουλέκα λόγω του τραυματισμού μου, γιατί δεν γίνεται να άλλαξε κάτι σε μια εβδομάδα αγωνιστικά. Αυτή την εβδομάδα, που πέρασε, δεν ήμουν καθόλου καλή αγωνιστικά οπότε… δεν γίνεται να ανέβηκα αγωνιστικά» είπε αρχικά η Κατερίνα Δαλάκα και πρόσθεσε,
«Δεν μου αρέσει ούτε να με λυπούνται ούτε να σκέφτονται τον τραυματισμό μου. Οπότε περίμενα να ψηφιστώ σε αυτό το συμβούλιο από την ομάδα μου».
«Δεν έγινε όμως αυτό. Η Δώρα εξέφρασε την σκέψη της ότι ο Γκιουλέκας φοβάται να μπει σε μια μονομαχία αποχώρησης και ότι ίσως και για αυτόν τον λόγο να ψηφίστηκα εγώ από όλα τα αγόρια την προηγούμενη εβδομάδα» πρόσθεσε εν συνεχεία, μιλώντας πάντα στην κάμερα του Survivor, η Κατερίνα Δαλάκα στο νέο επεισόδιο για το ριάλιτι επιβίωσης που είδαμε το βράδυ της Τετάρτης στο πρόγραμμα του ΣΚΑΪ
Και φέτος όπως κάθε χρόνο, η Τζένη Μπαλατσινού είχε ενεργό ρόλο στο fashion event Hautes Grecians, στο οποίο συμμετείχαν καταξιωμένοι σχεδιαστές και πρωτοπόροι της ελληνικής μόδας, όπως ο Άγγελος Μπράτης, ο Γιάννης Λάσκος και η Δήμητρα Αντωνέα.
Το απόγευμα της Τετάρτης 5 Ιουνίου διοργανώθηκε το Hautes Grecians, το οποίο έλαβε χώρα στις Ιστορικές Εγκαταστάσεις Ατμοηλεκτρικού Σταθμού Νέου Φαλήρου ΔΕΗ. Στο φετινό catwalk συμμετείχαν καταξιωμένοι Έλληνες και διεθνείς σχεδιαστές, πρωτοπόροι στον τομέα της μόδας και παθιασμένοι με την υψηλή ραπτική.
Φυσικά από το πλευρό της Τζένης Μπαλατσινού δεν έλειπε και φέτος ο σύζυγός της, Βασίλης Κικίλιας. Ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας έδωσε το παρών στο Hautes Grecians, στηρίζοντας έτσι την Τζένη Μπαλατσινού.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Οι δυο τους παρακολούθησαν το φαντασμαγορικό fashion event από τις πρώτες σειρές.
Δείτε το βίντεο:
Δείτε κι άλλες φωτογραφίες από το Hautes Grecians 2024:
Όλα τα έσοδα από τα εισιτήρια, διατέθηκαν για τους σκοπούς του ΕΛΙΖΑ (Εταιρεία κατά της κακοποίησης του παιδιού).
Ανείπωτος είναι ο θρήνος και ο σπαραγμός στον Μακρύ Γιαλό για τον 34χρονο Σοφοκλή Τζωρτζάκη, τον αδικοχαμένο μοτοσικλετιστή, θύμα τροχαίου δυστυχήματος, στην Νίκαια.
Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο αγαπητός Σοφοκλής, πατέρας ενός μικρού παιδιού, χάθηκε τόσο άδικα από την μια στιγμή στην άλλη. Το κλίμα στο Μακρύ Γιαλό είναι βαρύ και όλοι είναι συντετριμμένοι για την απώλεια του. Οικογένεια, συγγενείς, φίλοι και γνωστοί “πάγωσαν” στο άκουσμα της τραγικής είδησης.
Να σημειωθεί ότι ο αδικοχαμένος πατέρας, λίγες μέρες πριν είχε τα γενέθλια του… Υπενθυμίζεται ότι το δυστύχημα έγινε το απόγευμα της Δευτέρας στην περιοχή της Νίκαιας.
Την Πέμπτη το τελευταίο αντίο
Μέσα σε κλίμα βαθιάς οδύνης, αναμένεται να αποχαιρετήσουν την Πέμπτη τον 34χρονο. Η κηδεία του στο Μακρύ Γιαλό Ιεράπετρας, από τον Ιερό Ναό Παναγίας, όπου στις 12.00 θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία.
Ραγίζουν καρδιές τα μηνύματα της αγαπημένης του
Σπαρακτικά είναι την ίδια ώρα τα λόγια της γυναίκας της ζωής του στα κοινωνικά δίκτυα. Σε ανάρτηση της στο Facebook, η αγαπημένη του ραγίζει καρδιές αναφέροντας:
“Γιατί άγγελε μου; Γιατί ζωή μου ; Γιατί ; Γιατί με άφησες μόνη μου; Πάντα αγκαλιά σου με είχες πάντα χέρι-χέρι πορευόμασταν σε όλα καρδιά μου χαμόγελο μου ζωή μου γύρνα μωρό μου γύρνα και να φύγω εγώ μωρό μου !! Θα προσέχω τον άγγελο μας όπως έκανα από την αρχή ζωή μου στο ορκίζομαι.
Σε αγαπώ αιώνια και για πάντα” γράφει στην ανάρτηση της η αρραβωνιαστικιά του, την οποία συνοδεύει με μια φωτογραφία, ενώ εις ένδειξη πένθους, στην φωτογραφία προφίλ της πρόσθεσε μια μαύρη κορδέλα.
Κάθε πρωί ξυπνούσε την Ντ. πηδώντας με φόρα στο κρεβάτι και γλείφοντας το πρόσωπό της. Μόλις εκείνη άνοιγε τα μάτια έβλεπε πως κουνούσε την ουρά του και μπορούσε να διαβάσει το βλέμμα του. «Βόλτα».
Δεν την πείραζε που έπρεπε να βγει μέσα στη βροχή, δεν την πείραζε το κρύο αρκεί να ήταν χαρούμενος ο σκύλος της. Τον έβγαζε βόλτα με τις πιτζάμες και έτρεχε μαζί του περήφανη χωρίς να τη νοιάζει ο υπόλοιπος κόσμος. Ό,τι χρειαζόταν το είχε στα χέρια της, ένα λουρί και πολλές σακούλες.
Τις ώρες που έλειπε από το σπίτι πάντα τον σκεφτόταν. Στο λεωφορείο έβλεπε αστεία βιντεάκια που τον είχε τραβήξει και γελούσε μόνη της. Περίμενε πώς και πώς να γυρίσει, να χτυπήσει το κουδούνι και να τον ακούσει να γαβγίζει πίσω από την πόρτα. Σε κανέναν δε χαριζόταν.
Γάβγιζε σε όλους και δεν άφηνε να τον χαϊδεύει κανείς εκτός από την οικογένειά του. Και κάθε φορά που της έλεγαν πως το σκυλί της είναι νευρικό αυτή απαντούσε πως απλά έχει προσωπικότητα.
Πόσο της άρεσε να κάθεται μαζί του στον καναπέ και να βλέπουν μαζί τηλεόραση. Του ζουλούσε τη μουσούδα κι αυτός παρίστανε τον θυμωμένο για λίγο. Μετά από λίγο το ξεχνούσε όμως και έτρεχε πάλι να τριφτεί στα πόδια της.
Πόσο χαδιάρης ήταν! Εκείνη λάτρευε να ακούει τα πατουσάκια του να χτυπάνε στο πάτωμα. Αγαπούσε τον τρόπο που ξεφυσούσε όταν προσπαθούσε να βολευτεί λίγο πριν να κοιμηθεί. Τρελαινόταν όταν τον έβλεπε να κοιμάται ανάσκελα και τον έβγαζε συνέχεια φωτογραφίες.
Και τι αστείος που ήταν κάθε φορά που γυρνούσε από το γιατρό κουρεμένος. Νόμιζες πως ήταν άλλο σκυλί και όχι το δικό της μικρό αρκουδάκι. Έτρεχε πάντα να κρυφτεί κάτω από την πολυθρόνα κι εκείνη απαγόρευε σε όλους να γελάνε μπροστά του για να μην πληγωθεί.
Γρήγορα όμως συνήθιζε στο νέο του λουκ και άρχιζε να κουνάει πάλι την ουρά του και να ζητιανεύει για λίγο φαγητό ενώ είχε ήδη φάει και μάλιστα περισσότερο απ’ ότι έπρεπε. Πόσο γελούσε όταν κουτουλούσε πάνω στα έπιπλα, όταν της έφερνε τα παιχνίδια του για να παίξουν ή όταν γρατζουνούσε τις πόρτες για να του ανοίξουν να μπει.
Όποτε έβρισκε ευκαιρία άρχιζε να μιλάει για τον σκύλο της και να εξιστορεί όλα όσα έχει κάνει. Έλεγε πόσο του αρέσει να κοιμάται σε όλα τα κρεβάτια εκτός από το δικό του και πως όταν αισθανόταν την ανάγκη να βγει έξω της έφερνε το λουρί του.
Το ίδιο έκανε και με το μπολ του νερού. Δεν του άρεσε καθόλου να τον βρέχεις και είχε μια περίεργη φοβία με τη σφουγγαρίστρα. Εκείνη ήταν η μαμά του κι αυτός ήταν το μωράκι της. Αρρώσταιναν μαζί, γκρίνιαζαν μαζί, αγαπούσαν μαζί.
Μαζί του μεγάλωσε κι εκείνη. Την παρηγορούσε όταν έκλαιγε, την άκουγε όταν ήθελε να μιλήσει, την ένιωθε όταν το είχε ανάγκη και ήταν πάντα εκεί για να καλύπτει τις στιγμές που αισθανόταν μόνη.
Έζησε δέκα χρόνια μαζί του. «Δέκα χρόνια γεμάτα ζωή». Δέκα χρόνια που πέταξαν όταν πέταξε στον παράδεισο κι ο μικρός της φίλος. Κι έμεινε η γωνίτσα του άδεια κι εκείνη ένιωσε σαν να σπάει η καρδιά της σε χίλια κομμάτια.
Δεν ήθελε πια να χτυπάει το κουδούνι χωρίς να είναι εκεί αυτός για να διώξει τον άγνωστο που τους χαλούσε την ησυχία. Δεν μπορούσε να τρώει χωρίς να τον έχει δίπλα της να χοροπηδάει για λίγο παραπάνω φαγητό.
Δεν άντεχε να ξυπνάει χωρίς να βλέπει το μουτράκι του μόλις ανοίγει τα μάτια. Η ησυχία στο σπίτι δεν υποφερόταν πια κι ο κόσμος της φαινόταν υπερβολικά μεγάλος χωρίς τον καλύτερό της φίλο.
Τον αγαπούσε υπερβολικά. Κι όλοι της έλεγαν πως δεν ήταν σωστό ούτε για ‘κείνη ούτε για τον σκυλάκο της. «Σκυλί είναι μωρέ». Μα πώς μπορούσαν να το λένε αυτό; Κατάλαβε το λόγο όταν ήταν πια πολύ αργά. «Ανακοπή» της είπαν. Κι έτσι ξαφνικά, μέσα σε μια στιγμή ο κόσμος της άδειασε. Τον περίμενε να γυρίσει αλλά μάταια.
Περίμενε εκείνο το φιλί που του έδωσε να μην είναι το τελευταίο. Περίμενε να τον ξαναδεί να κουνάει την ουρά του και να της πει για άλλη μια φορά με τον τρόπο του «Σ’ αγαπώ». Κι αν η δική της αγάπη ήταν αρκετή για να τον γιατρέψει, θα ζούσε για πάντα.
Του υποσχέθηκε όμως πως θα ξανασυναντηθούν. Κι εκείνη κρατάει τις υποσχέσεις της. Δε θα τον ξεχάσει ποτέ. Θα μιλήσει γι’ αυτόν στα παιδιά της και θα τους δείχνει τις φωτογραφίες του και θα φροντίσει να μάθουν όλοι πως ήταν ο καλύτερός της φίλος.
Γιατί της άλλαξε τη ζωή, της έμαθε να αγαπάει δυνατά και να μην ντρέπεται να το λέει. Χάνοντάς τον λοιπόν μπορεί να έχασε ένα κομμάτι του εαυτού της αλλά βρήκε ένα άλλο, πιο δυνατό, αυτό που της χάρισε ο φίλος της στο τελευταίο τους φιλί.
“Το σίδερο στο κεφάλι θα το πάρω μαζί μου – Είναι το καλύτερο παράσημο”. Εφυγε πλήρης ημερών η Κατίνα Μανιτάρα αγωνίστρια του ΕΑΜ.
“Το ΚΚΕ, με μεγάλη λύπη, αποχαιρετά την αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης και μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας Κατίνα Μανιτάρα, που “έφυγε” την Τρίτη, πλήρης ημερών, από τη ζωή”, αναφέρεται σε ανακοίνωση του κόμματος.
Στην προμετωπίδα της ανακοίνωσης του ΚΚΕ υπάρχουν τα εξής λόγια της Κ. Μανιτάρα: “Το σίδερο στο κεφάλι θα το πάρω μαζί μου στον τάφο. Είναι το καλύτερο παράσημο από την αγωνιστική μου ζωή και είναι μεγάλη τιμή για εμένα, Κατίνα“.
Στην ανακοίνωση σημειώνεται:
“Η Κατίνα Μανιτάρα γεννήθηκε στις 14 Μάρτη του 1932 στο χωριό Μαλανδρίνο Φωκίδας, πρώτο από τα τέσσερα παιδιά μίας φτωχής εργατοαγροτικής οικογένειας, που “βγήκε ολόκληρη στο βουνό”. Η τριπλή φασιστική – ναζιστική κατοχή την βρήκε μαθήτρια του δημοτικού. Μικρό παιδί, στα 14 της χρόνια, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του βασανισμού του πατέρα της από παρακρατικούς και τον επόμενο χρόνο ξυλοκοπήθηκε και η ίδια άγρια για να μαρτυρήσει την τοποθεσία του πατέρα της.
Η Κατίνα Μανιτάρα οργανώθηκε στα Αετόπουλα το 1942 και έδρασε στις περιοχές της Φωκίδας. Το 1947 πέρασε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, στα ρουμελιώτικα τμήματα, τα οποία αποτελούνταν κατά περίπου 40% από γυναίκες μαχήτριες και στη συνέχεια υπάχθηκε στη 2η Μεραρχία του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ). Αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών του ΚΓΑΝΕ και αναδείχθηκε σε ανθυπολοχαγό του ΔΣΕ.
Συμμετείχε σε πλήθος μαχών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στη μάχη της Άμφισσας, το 1947, με τον θρυλικό καπετάν Διαμαντή, στη Ναυπακτία, όπου τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσμα σφαίρας, το οποίο “κουβάλησε σε όλη της ζωή”, αλλά και στη μάχη της Καρδίτσας, το 1948, όπου τραυματίστηκε για δεύτερη φορά από θραύσμα όλμου στο πόδι. Πήρε μέρος στην κατάληψη του Καρπενησίου, την ανατίναξη της γέφυρας Κοράκου στον Αχελώο, καθώς και στην κατάληψη του Λιδωρικίου. Συμμετείχε σε όλες τις μάχες του αγώνα του ΔΣΕ έως το 1949, όταν με τις όσες δυνάμεις είχαν απομείνει στη 2η Μεραρχία συγκρούστηκαν με ασύγκριτα υπέρτερες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού στη Φθιώτιδα, όπου σκοτώθηκε ο καπετάν Διαμαντής.
Το 1949 πιάστηκε, μεταφέρθηκε στη Λαμία όπου βασανίστηκε για να “υπογράψει δήλωση” χωρίς να λυγίσει. Καταδικάστηκε ως ανήλικη σε 3,5 χρόνια φυλακή και κρατήθηκε στις φυλακές Λαμίας, στο Μεταγωγών Αθήνας, στις Φυλακές Αβέρωφ και τέλος στις Φυλακές Ανηλίκων Καλλιθέας, έως την αποφυλάκισή της το 1953. Ακολούθησαν όλες οι βιοποριστικές ταλαιπωρίες της φτώχειας και της αναδουλειάς με τα οποία αντιμετώπισε το αστικό κράτος τους αγωνιστές της Αντίστασης και του ΔΣΕ, βγαίνοντας και πάλι αλύγιστη.
Η Κατίνα Μανιτάρα έζησε μια ζωή δοσμένη στους αγώνες για τα ιδανικά του ΚΚΕ, δίνοντας το “παρών”, με υπερηφάνεια αλλά και με σεμνότητα, στις κινητοποιήσεις και τις εκδηλώσεις του εργατικού κινήματος, του κινήματος των συνταξιούχων και ιδιαιτέρως στις προσπάθειες για την ανάδειξη της ιστορίας των μεγάλων λαϊκών αγώνων.
Υπήρξε δραστήριο μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και ΔΣΕ, στο παράρτημα του Βύρωνα και της Ένωσης Φίλων Μνήμης Καπετάν Διαμαντή. Το τελευταίο διάστημα φιλοξενήθηκε στο “Σπίτι του Αγωνιστή””.
Η κηδεία της Κατίνας Μανιτάρα θα γίνει αλυριο, Πέμπτη 6 Ιουνίου, στις 10:30, στον Βύρωνα και θα είναι πολιτική και την Παρασκευή θα πραγματοποιηθεί στη Ριτσώνα η τελετή καύσης, σύμφωνα με την επιθυμία της.
Όταν την ψέκασαν τα ΜΑΤ
Το 2016 σε ηλικία 85 ετών η Κατίνα Μανιτάρα, παρά την ηλικία της, ήταν για άλλη μια φορά μπροστά στους αγώνες. Ήταν η γυναίκα της οποίας η φωτογραφία έκανε τον γύρω των ΜΜΕ και του διαδικτύου, καθώς κάλυπτε το πρόσωπο της στον ψεκασμό των συνταξιούχων με χημικά από τα ΜΑΤ, έξω από το Μέγαρο Μαξίμου.
Ενας 27χρονος Ισραηλινός με την παρέα του ξεκίνησαν για την Ευρυτανία όπου είχαν προγραμματίσει ολιγοήμερες εναλλακτικές διακοπές.
Όμως, με το που έφτασαν, ενεπλάκησαν σε τροχαίο και οι διακοπές έγιναν εφιάλτης.
Ο 27χρονος σύμφωνα με το ρεπορτάζ του lamianow.gr τραυματίστηκε σοβαρά, μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λαμίας, όπου εισήχθη στη ΜΕΘ φέροντας μεταξύ άλλων και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό να δίνουν μάχη για την ζωή του.
Η νοσηλεία του 27χρονου τραυματία όμως θα συνεχιστεί στο Ισραήλ, αφού ο πατέρας του – από τους πολύ γνωστούς γιατρούς στην χώρα του με την ειδικότητα του νευροχειρουργού – αποφάσισε να μεταφέρει τον γιο του, στην πατρίδα του, ώστε να τον αναλάβει προσωπικά.
Ο Ισραηλινός γιατρός, πατέρας του 27χρονου έφτασε στο Νοσοκομείο Λαμίας συνοδευόμενος από την ομάδα του -νοσηλευτές και τραυματιοφορείς- και παρέλαβαν τον τραυματισμένο νεαρό με ασθενοφόρο, με προορισμό το αεροδρόμιο, όπου θα συνεχίζονταν με αεροδιακομιδή η μεταφορά του στο Ισραήλ.
Να σημειωθεί ότι ο νεαρός ήταν διασωληνωμένος κρίθηκε ωστόσο και από το ιατρικό team του πατέρα του, ότι δύναται να μετακινηθεί.
Τα γενέθλιά του έχει σήμερα Τετάρτη 5 Ιουνίου ο Ορφέας Αυγουστίδης και η περήφανη μαμά του θέλησε να του ευχηθεί και δημόσια
Τα γενέθλιά του έχει σήμερα Τετάρτη 5/6 ο Ορφέας Αυγουστίδης και η περήφανη μαμά του, Μαρία Τζομπανάκη θέλησε να του ευχηθεί και δημόσια.
Πιο συγκεκριμένα, η Μαρία Τζομπανάκη δεν έχει κρύψει ποτέ την αδυναμία που έχει στον ηθοποιό γιο της, που την έχει κάνει και γιαγιά, και για άλλη μια φορά θέλησε να εκφράσει την αγάπη και τον θαυμασμό της προς το πρόσωπό του, με ανάρτησή της στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.
Η τρυφερή ανάρτηση
Η Μαρία Τζομπανάκη, πόσταρε μια φωτογραφία του Ορφέα, από την παιδική του ηλικία και έγραψε μερικά όμορφια λόγια στη λεζάντα της.
«Χρόνια πολλά βλαστέ μου… Ανατολή και Δύση της ζωής μου, ήλιε και φεγγάρι μου, χαρά μου ανυπέρβλητη, πύργε της ευτυχίας μου… Να σε φυλλάσει παντοτινά η ευχή μου!…», έγραψε η ηθοποιός και όπως ήταν φυσικό τα σχόλια από τους διαδικτυακούς της φίλους δεν άργησαν να έρθουν.
Τις υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούν στη χώρα μας από τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου σχολίασε με ανάρτησή του στα social media ο μετεωρολόγος του OPEN Κλέαρχος Μαρουσάκης.
Ο μετεωρολόγος συνοδεύει την ανάρτησή του με έναν χάρτη αναφέροντας πως το φετινό καλοκαίρι θα φέρει θερμοκρασίες που θα αγγίξουν τους 50 βαθμούς Κελσίου, ωστόσο αναφέρει ότι αυτό θα σημειωθεί σε μεμονωμένες περιοχές.
Η ανάρτηση του Κλέαρχου Μαρουσάκη
«Να μην σε νοιάζει η ποσότητα αλλά η ποιότητα. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας εύστοχος τίτλος σχετικά με το δίκτυο των μετεωρολογικών σταθμών που λειτουργεί σήμερα στη χώρα μας. Ψάχνοντας λοιπόν σήμερα κι εγώ για ρεκόρ, έπεσα πάνω σε αυτόν τον χάρτη όπου για ποια 40αρια και 42αρια μιλάμε? Δεν προσέξατε καλά μάλλον, γιατί υπάρχει και το 43.2°! Το καλοκαίρι μόλις ξεκίνησε και είμαι βέβαιος ότι τους 50 βαθμούς που δεν πιάσαμε πέρυσι (στον αέρα κι όχι στα τσιμέντα και τις λαμαρίνες), σίγουρα φέτος θα τους πιάσουμε. Καλό απόγευμα σε όλες και όλους!»
Στη μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία του Ολυμπιακού, της κατάκτησης του Europa Conference League, αναφέρεται ο Τάκης Λεμονής.
Οπρώην προπονητής των ερυθρόλευκων, με γράμμα του στην «Απογευματινή», στέκεται στην τεράστια σημασία της επιτυχίας της ομάδας του Μεντιλίμπαρ, υπογραμμίζοντας ότι πριν από αυτή οι οπαδοί του Ολυμπιακού δεν είχαν ένα σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή πορεία του, παρά μόνο σημεία με αρνητικές μνήμες
Τώρα πια, όπως επισημαίνει, υπάρχει ένα τέτοιο σημείο για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, υπογραμμίζοντας: «Το Γουέμπλεϊ τελείωσε, πλέον υπάρχει η Φιλαδέλφεια».
Αναλυτικά όσα γράφει ο Τάκης Λεμονής:
«Η καρδιά μου πάει να σπάσει! Μετράει, μετράει, δεν μπορεί να είναι οφσάιντ”, λέω στον Θανάση που κάθεται δίπλα μου. Θυμάμαι τα δύο γκολ του Ελ Κααμπί με την Άστον Βίλα που μέτρησαν επίσης με εξέταση VAR και σκέφτομαι μέσα μου ‘Θεέ μου, μη ζήσουμε ότι οι Άγγλοι’. Για τέσσερα λεπτά θαρρείς και πάγωσε ο κόσμος. Και μετά… η λύτρωση! Το όνειρο! Η στιγμή που περιμέναμε να ζήσουμε εδώ και 50 χρόνια από την πρώτη μέρα που με πήραν από το χέρι ο πατέρας μου και οι θείοι μου και με πήγαν να δω παιχνίδι του Ολυμπιακού στο παλιό Καραϊσκάκη. Για μας οι Κυριακές ήταν οικογενειακή υπόθεση. Η τύχη με ευλόγησε να ζήσω τα πάντα με την ερυθρόλευκη φανέλα. Με βοήθησε να ζήσω τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της καριέρας μου, φορώντας τη ριγωτή με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο.
Η Ευρώπη, όμως, πάντα ήταν ένα απωθημένο. Ένα άπιαστο όνειρο! Οι Παναθηναϊκοί είχαν πάντα το Γουέμπλεϊ ως σημείο αναφοράς. Οι φίλοι της ΑΕΚ το δικό τους 1977. Εμείς; Θαρρείς και κάποιος μας είχε καταραστεί να μην ξεπερνάμε ποτέ το εμπόδιο του δεύτερου γύρου. Ακόμη και σε χρονιές που ζήσαμε ανεπανάληπτους θριάμβους. Όπως τότε με τον Άγιαξ. Εκείνο το βράδυ αισθανόμασταν ότι μπορούσαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Όπως το νιώθαμε και απέναντι στη Λεβερκούζεν, απέναντι στη Βέρντερ, στην Ρεάλ, τη Λάτσιο. Η παρουσία σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης, όμως, αρνούνταν πεισματικά να έρθει. Το συζητάγαμε πολύ μεταξύ μας για χρόνια στα αποδυτήρια. Μας πονούσε πολύ η Ευρώπη τη δεκαετία του ‘80. Βλέπαμε τον Παναθηναϊκό να φτάνει ξανά σε ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και μας… έτρωγε το σαράκι: Γιατί μόνοι εκείνοι και όχι και εμείς. Τη μια φορά ήταν η ατυχία, την άλλη τα δικά μας λάθη, την επόμενη η ανωτερότητα των αντιπάλων μας. Τα αίτια ήταν ποικίλα και διαφορετικά, η απογοήτευση στο τέλος της διαδρομής πάντα η ίδια. Θυμάμαι την πρώτη μου ομιλία στα παιδιά όταν βρέθηκα στον πάγκο του Ολυμπιακού για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό παιχνίδι στο Λίβερπουλ. Προσπαθούσα να τους κάνω να αισθανθούν ότι μπορούσαμε να κερδίσουμε τους πάντες, αρκεί να αποκτούσαμε τη δική μας ταυτότητα. Να πιστεύαμε στον εαυτό μας.
Καθόμουν στις εξέδρες της Νέας Φιλαδέλφειας το βράδυ της Τετάρτης και προσπαθούσα να σκεφτώ τι περνούσε από το μυαλό παιδιών που γνώρισα πιτσιρίκια στου Ρέντη. Θυμάμαι τα πρώτα βήματα του Παναγιώτη. Θυμάμαι την καθιέρωση του Κώστα στο κορυφαίο επίπεδο. Ο Ρέτσος, ο Φορτούνης, δεκάδες αναμνήσεις, δεκάδες στιγμές περνούσαν από τα μάτια μου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο Κριστιάν, ο Ντάρκο, ο Αγριογιάννης, ο Μουρίκης, τα μέλη του ιατρικού τιμ. Προσπαθώ να ταξινομήσω τις σκέψεις που είχα στο μυαλό μου. Μοιραζόμουν τη χαρά τους. Ξέρω πόσο πολύ έχουν προσπαθήσει για να χαρίσουν αυτές τις στιγμές στον κόσμο του Ολυμπιακού. Καταλαβαίνω ότι ένας φίλαθλος από την κερκίδα παρασύρεται από τα συναισθήματα που γεννά ένα αποτέλεσμα. Ξεχνά το βάρος που κουβαλούν αυτοί οι άνθρωποι στο χορτάρι.
Πλέον με τα social media η κριτική που ασκείται στους ποδοσφαιριστές και τους προπονητές είναι απάνθρωπη. Παλιότερα εμείς είχαμε να αγωνιούμε για τις εφημερίδες που κυκλοφορούσαν το επόμενο πρωινό. Τώρα; Σε “πυροβολούν” 24 ώρες το 24ωρο. Πρέπει να αντέξεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου. Τι άκουγαν αυτά τα παιδιά στις αρχές του Γενάρη όταν η ομάδα βρισκόταν απέναντι σε ένα τσουνάμι απαξίωσης; Έμειναν όρθια, άντεξαν και μας χάρισαν αυτές τις ανεπανάληπτες στιγμές. Κοίταζα παντού γύρω μου δακρυσμένα πρόσωπα και σκεφτόμουν την ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίζονταν ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Κριστιάν Καρεμπέ κάθε φορά που μοιράζονταν δημόσια τα όνειρά τους για παρουσία του Ολυμπιακού σε έναν ευρωπαϊκό τελικό.
Φεύγοντας από το γήπεδο προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Και στο μυαλό μου είχα τον πατέρα μου και το θείο μου. Τους δύο ανθρώπους που με μύησαν στη μοναδικότητα αυτού του τεράστιου συλλόγου. Θα ήθελα να έχουμε ζήσει μαζί κι αυτή τη στιγμή. Ο Θεός με ευλόγησε να τη ζήσω με τα παιδιά μου και τον εγγονό μου. Πλέον το όνειρο που κουβαλούσα από μικρό παιδί είχε γίνει πραγματικότητα! Και θα μπορώ πλέον να λέω στον Μπίλι και τον “Σκου” ότι το Γουέμπλεϊ τελείωσε. Από τα χρόνια που παίζαμε μαζί στον Αττικό – όταν το γνήσιο, αυθεντικό και αγνό ποδοσφαιρικό καλαμπούρι ήραν κομμάτι της ζωής μας – ήτανε μόνιμα στα χείλη τους! Πλέον θα υπάρχει μόνο η Νέα Φιλαδέλφεια!».
Έξω από την ιστορική οικία Αλεπουδέλλη, στην οποία διέμεναν σημαντικοί Έλληνες ποιητές και πολιτικοί, μεταξύ των οποίων ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, έλαβε χώρα η δεύτερη φάση του Ημιτελικού του MasterChef.
Με βάση τα πιάτα που δοκίμασαν, οι κριτές αποφάσισαν πως την είσοδό τους στην κορυφαία τριάδα του φετινού διαγωνισμού μαγειρικής, κερδίζουν τα μέλη της γκρι μπριγάδας, Χριστίνα Χριστοφή και Ηλίας Παναγιώτου.
«Η καλύτερη προσπάθεια στο στάδιο καλωσορίσματος που ήταν αυτό που έκρινε και το τελικό αποτέλεσμα και η μπριγάδα με την οποία θα ταξιδέψουν παρέα στην επιστροφή είναι οι γκρι», ανακοίνωσε ο Λεωνίδας Κουτσόπουλος.
«Η ανθοδέσμη κατάφερε και μας πήγε στους τρεις. Νιώθω πάρα πολύ χαρά», δήλωσε η Χριστίνα που με το πιάτο της, χάρισε τη νίκη στην ομάδα της.
Οι δύο τους θα «διασταυρώσουν» τα ξίφη τους στην τρίτη και τελευταία φάση του Ημιτελικού, από την οποία θα προκύψει ο δεύτερος φιναλίστ, που στον μεγάλο τελικό θα αντιμετωπίσει τον Λευτέρη Ζαφειρόπουλο, διεκδικώντας τον τίτλο και το χρηματικό έπαθλο των 100.000 ευρώ.
Για τους ηττημένους της γκρι μπριγάδας, Νίκο Κυψίδη και Σοφοκλή Πούλη, το ταξίδι τους στον διαγωνισμό μαγειρικής, το οποίο ήταν γεμάτο με νέες γνωριμίες και πολλές γαστρονομικές εμπειρίες, ολοκληρώνεται κάπου εδώ.
«Φεύγω γεμάτος γνώσεις και αναμνήσεις. Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους. Θα μείνει χαραγμένο στην καρδιά μου όλο το ταξίδι», είπε ο Σοφοκλής, ο οποίος κατέκτησε την 5η θέση.
«Χαίρομαι που ξαναμπήκα και το έζησα μέχρι τέλους. Σκέφτομαι την οικογένειά μου θέλω να πάω και να τους συναντήσω. Μου άρεσαν αυτά που μαγειρέψαμε με τον Σοφοκλή, αλλά δυστυχώς το μυαλό μου ήταν στα παιδιά μου και πιστεύω ότι το MasterChef κερδίζει όποιος έχει το πιο καθαρό μυαλό», εξομολογήθηκε ο Νίκος, που κατάφερε να τερματίσει 4ος στον μαγειρικό διαγωνισμό.
