Η ξανθιά καλλονή του Ελληνικού κινηματογράφου Ελένη Ερήμου παραμένει κούκλα μέχρι και σήμερα, γοητεύοντάς μας πιο πολύ από ποτέ.

Η Ελένη Ερήμου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Έχει ξανθά μαλλιά και γαλαζοπράσινα μάτια και χαρακτηρίζεται από την ευγένεια και την αρχοντιά της. Τον Μάρτιο του 1992 φωτογραφήθηκε για το τολμηρό περιοδικό Playboy.

Από μικρή ήθελε να γίνει ηθοποιός και, παρά τις αντιδράσεις του πατέρα της, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη (1967). Όπως έχει αναφέρει σε συνέντευξή της, εκείνη την εποχή το επάγγελμα της ηθοποιού ήταν παρεξηγημένο γι’ αυτό αποφάσισε, παράλληλα με τις σπουδές της στην υποκριτική, να σπουδάσει νομικά στη Νομική Αθηνών (1978) και οικονομικά στο Πάντειο. Το «ντεμπούτο» της στο σινεμά πραγματοποιήθηκε το 1962 στην ταινία «Δεν Γνώρισα Μητέρα», ενώ πρώτη φορά ανέβηκε στο θεατρικό «σανίδι» το 1968, στην παράσταση του έργου «Πέερ Γκυντ» του Ερρίκου Ίψεν.

Έχει λάβει μέρος σε 17 ταινίες παίζοντας, κυρίως, σε κωμωδίες και αισθηματικά δράματα. «Αγάπησα μια πολυθρόνα (1971)», «Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά (1970)», «Μαντώ Μαυρογένους (1971)», «Με φόβο και Πάθος (1972)», «Η μοίρα μιας γυναίκας», «Η μεγάλη ανάσταση», «Ο αντάρτης του βάλτου».

Δείγμα της δουλειάς της στο θέατρο είναι οι παραστάσεις «Η κυρία δεν με μέλει», «Μια ιστορία απ’ το Ιρκούτσκ», «Ταβάριτς», «Η πρώτη φορά … : κωμωδία σε 2 μέρη και 4 εικόνες», «Βολπόνε», «Το βαλς των δέντρων και του ουρανού» (2018), «Το μανιφέστο του πολέμου» (2014).

Η Ελένη Ερήμου για την οικογένεια που δεν έκανε

Δεν παντρεύτηκε ποτέ ούτε απέκτησε παιδιά. Σε συνέντευξή της είχε αναφέρει:

«Δεν ξέρω, δεν μπορώ να τις μετρήσω. Αυτό που ξέρω είναι ότι σ’ όλη μου τη ζωή πέρασα καλά. Ζούσα αυτό που είχα. Και η αλήθεια είναι ότι έφτασα πολλές φορές στο «τσακ» να παντρευτώ, αλλά δεν έφτασα ποτέ και στα σκαλιά της εκκλησίας. Είναι πολύ περίεργο, αλλά έτσι γινόταν».

Πώς είναι σήμερα η Ελένη Ερήμου

Σήμερα συνεχίζει να εργάζεται στο θέατρο και πραγματοποιεί σπάνια δημόσιες εμφανίσεις.

Αποσπάσματα από την πιο πρόσφατη συνέντευξη της Ελένης Ερήμου

Ο Λάκης Κομνηνός υπήρξε ένας από τους ωραιότερους άντρες του ελληνικού κινηματογράφου και άφησε το δικό του στίγμα τη χρυσή εποχή των ελληνικών ταινιών.

Πού είναι όμως τα τελευταία χρόνια και με τι ασχολείται;

Για όσους δεν γνωρίζουν θα πρέπει να πούμε ότι γεννήθηκε στη Μυτιλίνη και το πραγματικό του όνομα είναι Απόστολος Παστός. Έκανε τεράστιες επιτυχίες και βέβαια κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την ερμηνεία του στο μιούζικαλ Γοργόνες και Μάγκες όπου υποδυόταν τον γοητευτικό πλούσιο του νησιού που ερωτεύεται παράφορα τη Μαίρη Χρονοπούλου και ζουν μαζί έναν μεγάλο έρωτα.

Λίγοι θυμούνται ότι ο Λάκης Κομνηνός υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Ντίνα Τριάντη με την οποία απέκτησαν δύο γιους.

Στα 40 του χρόνια όμως και μετά το διαζύγιό του, ο Λάκης Κομνηνός γνώρισε και ερωτεύτηκε τη δημοσιογράφο Τζώρτζια Κοντράρου με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Δημήτρη ο οποίος είναι η μεγάλη αδυναμία του ηθοποιού.

Ο Δημήτρης Κομνηνός, είναι απόφοιτος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου και σήμερα είναι Αντιδήμαρχος Οικονομικων, Προγραμματισμου και Ευρωπαικων Προγραμματων στον Δήμο Ηλιούπολης. Είναι μόλις 30 ετών και έχει πάντα στο πλευρό του τον πατέρα του ο οποίος τον στηρίζει σε κάθε του βήμα.

Δείτε παρακάτω πρόσφατες φωτογραφίες του με τον γιο του:

Ο Μοχαμαντ – Εντριζ Μια, ήταν στα της τραγωδίας στα Τέμπη. Ο θάνατός του πέρασε σχεδόν απαρατήρητος από το σύμπαν της τηλεόρασης και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Μία εβδομάδα μετά το δυστύχημα η κηδεία του ακόμα δεν έχει γίνει, αφού η οικογένειά του ζει στο μακρινό Μπαγκλαντές. Τα στοιχεία του, δε, τώρα ταυτοποιήθηκαν.

Ο 33χρονος Μοχαμάντ-Εντρίζ Μία επέβαινε στη μοιραία αμαξοστοιχία IC-62 και ταξίδευε από την Αθήνα προς τη Θεσσαλονίκη. Ήταν ένα ταξίδι που έκανε πολλές φορές και προτιμούσε το τρένο επειδή το εισιτήριο ήταν πολύ πιο οικονομικό συγκριτικά με άλλα μέσα μεταφοράς. Ήταν μικροπωλητής και πουλούσε αξεσουάρ σε πανηγύρια. Αυτός ήταν και ο λόγος που ερχόταν αρκετά συχνά στην πρωτεύουσα.

Μοχαμάντ-Εντρίζ Μία: Ήρθε στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον

Έμενε πολύ κοντά στον σταθμό του ΟΣΕ, σε ένα μικρό διαμέρισμα, κοντά στην οδό Μοναστηρίου, όπου συγκατοικούσε με έναν φίλο του προκειμένου να μοιράζονται τα έξοδα. Στην Ελλάδα ζούσε εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια και ανήκε στους χιλιάδες μετανάστες που ήρθαν στη χώρα μας για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή.

Στην Αθήνα ταξίδεψε για επαγγελματικούς λόγους αλλά και για να συναντήσει φίλους και συνεργάτες. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, θα ανανέωνε την άδεια παραμονής του.

Το απόγευμα της 28ης Φεβρουαρίου η επιβατική αμαξοστοιχία αναχώρησε απ’ την Αθήνα με 431 επιβάτες και προορισμό την πόλη της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ αυτών βρισκόταν και ο Μοχαμάντ-Εντρίζ Μία.

Λίγες ώρες πριν απ’ τη σύγκρουση θα έλεγε σε φίλους του ότι θα ταξίδευε στο δεύτερο βαγόνι, στον χώρο όπου ήταν το κυλικείο, αφού δεν είχε καταφέρει να βρει θέση. Το εισιτήριο, όπως τον είχαν ενημερώσει, θα το αγόραζε μέσα στο τρένο, γι’ αυτό έπρεπε να περιμένει σε ένα από τα καθίσματα του κυλικείου.

Μετά τη σύγκρουση θεωρούνταν αγνοούμενος. Οι φίλοι του έσπευσαν να τον αναζητήσουν, ανεβάζοντας τη φωτογραφία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Αγνοείται το φιλαράκι μου από το έγκλημα στα Τέμπη. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαγόνι βρισκόταν ακριβώς», έγραψε ο φίλος του απ’ τη Θεσσαλονίκη, Γιάννης Κομπανίδης.

Ο Μοχαμάντ-Εντρίζ Μία γεννήθηκε στο Μπαγκλαντές, χώρα της Νότιας Ασίας που είναι ευρέως γνωστή ως «ραπτομηχανή» της Δύσης. Μεγάλωσε σε μια φτωχική γειτονιά στο Χαθαζάρι της Τσιταγκόνγκ που αποτελεί το κύριο λιμάνι και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μπαγκλαντές.

Πριν από κάποια χρόνια παντρεύτηκε, αλλά στη συνέχεια χώρισε. Η Ελλάδα τού άρεσε πολύ, εδώ είχε κάνει καλούς φίλους και παρόλο που του ζητούσε συνεχώς η οικογένεια του να επιστρέψει, εκείνος προτιμούσε να ζει στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς, ήταν και ο προστάτης της οικογένειάς του, αφού πριν από πέντε χρόνια ο πατέρας του είχε σκοτωθεί σε τροχαίο.

«Η ταυτοποίηση του Εντρίζ ήταν μια πολύ δύσκολη διαδικασία. Κι αυτό μεγεθύνει την οδύνη και τη θλίψη της οικογένειας, αφού δεν θα μπορέσουν να ξαναδούν τον δικό τους άνθρωπο όπως τον θυμούνταν. Επίσης, θέλω να σημειώσω και το εξής, διότι ακούστηκαν διάφορες ανοησίες από πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές για τον Εντρίζ: Ζούσε στην Ελλάδα νομιμότατα. Και ως μικροπωλητής δεν είχε απασχολήσει ποτέ τις Αρχές ή τη Δικαιοσύνη. Όλοι τον συμπαθούσαν και όλοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο για κείνον», αναφέρει ο κ. Χατζάκος.

Στο τρένο υπήρχαν πολλοί μετανάστες που είναι σίγουρο ότι δεν θα βρεθούν ποτέ, αφού δεν θα τους ψάξει κανείς. Ο Γιάννης, φίλος του Εντρίζ από τη Θεσσαλονίκη, προσθέτει: «Εμείς στην αρχή νομίζαμε ότι ήταν στην Ορθοπεδική του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν άλλος νεαρός από τη Σενεγάλη. Είναι βέβαιο ότι επέβαιναν κι άλλοι μετανάστες στα βαγόνια που “εξαερώθηκαν”».

Ο Γιάννης ζει στο Κορδελιό της Θεσσαλονίκης. Τον ρωτώ πώς γνωρίστηκαν με τον Εντρίζ. «Μέσω του συζύγου της αδελφής μου. Ο Εντρίζ, ως μικροπωλητής και πλανόδιος έμπορος, πήγαινε διαρκώς σε εκθέσεις, παζάρια και πανηγύρια. Πριν από επτά χρόνια ακολουθούσα κι εγώ τον γαμπρό μου σε τέτοιες υπαίθριες αγορές προκειμένου να βοηθήσω, αν και σε μικρή ηλικία. Έτσι γνωριστήκαμε.

Είχε έρθει και στον γάμο της αδελφής μου και είχαμε περάσει πολύ όμορφα. Μάλιστα, την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο μου είχε πει ότι ήθελε να βρεθούμε για φαγητό. Ήταν ειλικρινά απ’ τα πολύ καλά παιδιά. Φιλότιμος, αγαθός και άνθρωπος που του άρεσε ολόψυχα να προσφέρει. Πάντοτε τον θυμάμαι χαμογελαστό και καλοσυνάτο.

Θλίβομαι για τον χαμό και για έναν ακόμη λόγο: ήταν το βασικό στήριγμα της οικογένειάς του, αφού δούλευε πολύ για να στέλνει χρήματα στους δικούς του. Ήταν ο μεγάλος αδελφός. Τα λόγια είναι περιττά όταν αναλογίζομαι πως δεν θα τον ξαναδώ.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, όταν ακούμε τη λέξη “μετανάστης”, θεωρούμε ότι είναι κάτι κακό. Τους συμπεριφερόμαστε με ρατσισμό. Όμως ο Εντρίζ ήταν ανοιχτοχέρης και αξιοπρεπής. Και δεν το λέω επειδή ήμασταν φίλοι αλλά είναι κρίμα να τσουβαλιάζουμε ανθρώπους ή, επειδή ήταν μετανάστης, να μη μας ενδιαφέρει η τύχη του.

Για μένα ήταν ένας καλός φίλος και θα μου λείψει πολύ η παρέα του. Οργίζομαι, λοιπόν, όταν σκέφτομαι ότι έχασε τη ζωή του επειδή έτυχε να μπει σε ένα τρένο χωρίς επιστροφή. Σε μια αμαξοστοιχία όπου όλοι θα μπορούσαμε να είχαμε επιβιβαστεί. Πρέπει να τιμωρηθούν όλοι, σε όποια θέση κι αν βρίσκονται. Να δικαστούν όπως ένας απλός πολίτης. Ντρέπεται, πραγματικά, ολόκληρη η κοινωνία για όλους αυτούς και δεν ντρέπονται οι ίδιοι για τους εαυτούς τους», υποστηρίζει με θυμό και οργή ο νεαρός Γιάννης Κομπανίδης.

Σήμερα, σχεδόν δέκα μέρες μετά το θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα, ο Μοχαμάντ-Εντρίζ Μία παραμένει άταφος. Η οικογένειά του θρηνεί και προσεύχεται στον Αλλάχ να τον αναπαύσει. Σε έναν άνθρωπο που ήρθε στην Ελλάδα να βρει μια καλύτερη επαγγελματική τύχη.

Η τελευταία ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένα βίντεο λίγων λεπτών τραβηγμένο από τον Λόφο της Πνύκας να απολαμβάνει τη θέα της Αθήνας, σε ένα από τα ψηλότερα σημεία της. Στα σχόλια φίλοι αλλά και άγνωστοι εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους. Άνθρωποι που μένουν στην Ελλάδα γράφουν: «Λυπάμαι πολύ που ήρθες στη χώρα μου για μια καλύτερη ζωή και αυτή η χώρα σε σκότωσε. Λυπάμαι πολύ. Αναπαύσου εν ειρήνη».

Η Αλεξάνδρα Λαδικού ξεχώρισε για τις ερμηνείες της στα «Κόκκινα Φανάρια» και το «Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη».

Η 86χρονη σήμερα Αλεξάνδρα Λαδικού υπήρξε μία από τις διασημότερες και ωραιότερες γυναίκες του ελληνικού σινεμά, έχοντας μία μεγάλη καριέρα στη μεγάλη οθόνη αλλά και στο θέατρο.

Η γνωστή πρωταγωνίστρια γεννήθηκε στην Καβάλα το 1933 και 20 χρόνια αργότερα κατέκτησε τον τίτλο της Β’Μις Ελλάς στα ελληνικά καλλιστεία. Την ίδια χρονιά στέφθηκε αναπληρωματική Μις Κόσμος στο Λονδίνο.

Η ίδια αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της και να μιλήσει αποκλειστικά στην «Espresso» για τη νέα της ζωή στη βρετανική πρωτεύουσα, εκεί όπου μένει με τον γιο της.

«Βρίσκομαι πλέον σχεδόν μόνιμα στο Λονδίνο, κοντά στον γιο μου. Η Ελλάδα μού αρέσει τα καλοκαίρια, γι’ αυτό και έρχομαι μόνο τότε. Εδώ βλέπω πάρα πολύ θέατρο, κινηματογράφο και, φυσικά, διαβάζω τα τεκταινόμενα για την παγκόσμια κρίση. Θέλω να σας πω ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά παγκοσμίως. Κι αυτό με ανησυχεί! Με ανησυχεί το μέλλον των εγγονιών μου και όλων των Ελληνόπουλων».

«Οχι, δεν ασχολείται κανείς, μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά η Ελλάδα, που τόσο λατρεύω, στο εξωτερικό φαίνεται σαν ένα κράτος υπό διάλυση. Ενώ έχει τόσο σοβαρά προβλήματα να επιλύσει, ασχολείται με πράγματα δευτερεύοντα, με σκοπό τον αποπροσανατολισμό του κόσμου. Είναι δυνατόν να ασχολείστε με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και όχι με την ακρίβεια που μαστίζει τη χώρα μας; Είναι δυνατόν να ασχολείστε νύχτα μέρα με τον κ. Κασσελάκη και όχι με τη μάστιγα των εγκλημάτων;» αναρωτιέται.

«Δεν έβλεπα ποτέ τις ταινίες μου και στενοχωριέμαι που στο διαδίκτυο κάνουν μόνο αναφορά σε αυτές και όχι στις θεατρικές δουλειές όπου έχω παίξει πρωταγωνιστικούς ρόλους! Ρόλους σε τόσο σημαντικά έργα».

«Δεν μου λείπει το θέατρο»

Πράγματι, στις ελάχιστες συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει σε όλη την καριέρα της η ίδια μιλάει περισσότερο για το θέατρο, στο οποίο, όπως λέει και σ’ εμάς, ήταν δοσμένη «με όλη την ψυχή μου», ενώ στην ερώτησή μας αν της λείπει το θέατρο γελάει. «Καθόλου! Δεν μου λείπει το θέατρο… ούτε το χειροκρότημα. Νιώθω πολύ γεμάτη από όλα. Το 2016 τα άφησα όλα οριστικά πίσω και είπα “αλλαγή σελίδας στη ζωή μου”. Δεν αναπολώ το παρελθόν, γιατί οι αναμνήσεις σε φέρνουν πίσω και σε κάνουν να μελαγχολείς πρόσωπα ή καταστάσεις περασμένων χρόνων. Εγώ κοιτάω πώς θα ζήσω καλύτερα το τώρα». Αφήνοντας πίσω το παρελθόν, η σπουδαία ηθοποιός έκλεισε οριστικά και τον κύκλο της υποκριτικής τέχνης.

«Δεν μου κάνουν πλέον προτάσεις, γιατί γνωρίζουν καλά ότι το δικό μου “όχι” είναι οριστικό “όχι”. Δεν σκοπεύω να επιστρέψω σε καμία περίπτωση, γιατί δεν με γοητεύει πλέον να παίζω εγώ , αλλά με γοητεύει να βλέπω τους άλλους να παίζουν κι εγώ να απολαμβάνω και να χειροκροτώ».

Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, σπουδαίοι ηθοποιοί της δικής της γενιάς έχουν φύγει από τη ζωή.

«Ο κύκλος ο δικός μας έχει όντως στενέψει πολύ, γιατί είναι φυσική απόρροια των πραγμάτων. Ωστόσο θέλω να σας πω μια αλήθεια: Την εποχή που δουλεύαμε σε κάποια ταινία ή σε κάποια θεατρική παράσταση, αυτό συνέβαινε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Τόσο διαρκούσε και η στενή μας σχέση με τους συναδέλφους, γιατί μετά αλλάζαμε θεατρική στέγη ή συμπρωταγωνιστές στις ταινίες. Εγώ δεν έκανα παρέα με τους συμπρωταγωνιστές μου. Ημουν περισσότερο της οικογένειας και των παιδιών μου. Ημουν ταγμένη σε αυτό. Ετσι, σήμερα όλες αυτές τις απώλειες τις βλέπω λίγο απομακρυσμένα, ωστόσο με λυπούν γιατί με κάποιους είχαμε δεθεί περισσότερο».

Σήμερα, στα 90 χρόνια της, η Αλεξάνδρα Λαδικού παραμένει ακόμη κοκέτα. «Οι ρυτίδες μου είναι τα χρόνια μου, είναι οι εμπειρίες της ζωής μου, είναι τα βιώματά μου. Αν και πιστεύω πως δεν έχω πολλές και ο Θεός, η φύση, με ευλόγησε σε αυτόν τον τομέα» λέει χαμογελώντας όταν τη ρωτάμε πώς αισθάνεται μπροστά στον καθρέφτη. Λίγο πριν την αποχαιρετήσουμε τη ρωτάμε ποια είναι η μεγαλύτερη έγνοια της, μια και βρίσκεται μακριά από την πατρίδα. «Θέλω η χώρα μου να είναι καλά και οι Ελληνες να ζουν με αξιοπρέπεια. Φοβάμαι για έναν επικείμενο παγκόσμιο πόλεμο, και αυτό με τρομάζει περισσότερο απ’ όλα».

Η τεχνολογία ονομάζεται “διασύνδεση εγκεφάλου-σπονδυλικής στήλης” (brain-spine interface, BSI).

Ο 40χρονος Gert-Jan Oskam, που έμεινε παράλυτος από την μέση και κάτω το 2011 μετά από ατύχημα με μοτοσικλέτα, μπορεί να περπατήσει ξανά.

Σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature περιγράφει λεπτομερώς ένα ιατρικό “θαύμα” που χρησιμοποιεί μια ψηφιακή γέφυρα μεταξύ του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού που ονομάζεται “διασύνδεση εγκεφάλου-σπονδυλικής στήλης” (brain-spine interface, BSI).

Το BSI συνδέει τα σήματα του εγκεφάλου με τις περιοχές της σπονδυλικής στήλης που χρησιμοποιούνται για το περπάτημα, επιτρέποντας την καταγραφή της νευρολογικής δραστηριότητας και τη διέγερση του νωτιαίου μυελού.
Μέσω εμφυτευμάτων στην σπονδυλική στήλη και στον εγκέφαλο, το BSI επέτρεψε στον Oskam να ελέγχει φυσικά τις κινήσεις των ποδιών για την ορθοστασία, το περπάτημα, την αναρρίχηση σκαλοπατιών και ακόμη και τη διέλευση “σύνθετων εδαφών”. Όταν το BSI, το οποίο εντόπισε σήματα των κινητικών προθέσεων του Oskam για να τον βοηθήσει να περπατήσει, απενεργοποιήθηκε, ο 40χρονος ήταν ακόμα σε θέση να περπατήσει με πατερίτσες, καθώς η συσκευή υποστήριζε τη νευρολογική ανάκαμψη με την πάροδο του χρόνου.

Το σύστημα επέτρεψε στον Oskam να περπατήσει φυσικά. Είχε προηγουμένως μπορέσει να κάνει βήματα χρησιμοποιώντας έναν περιπατητή, αλλά η μέθοδος του απαιτούσε να κάνει αφύσικες κινήσεις στη φτέρνα ώστε οι αισθητήρες κίνησης να ανιχνεύουν και να ενεργοποιούν προ-προγραμματισμένες νευρικές διεγέρσεις. Μπορούσε να διασχίσει μόνο επίπεδες επιφάνειες και είχε πρόβλημα να ξεκινήσει και να σταματήσει.

Σε μια συνέντευξη στις 23 Μαΐου, ο Oskam εξήγησε ότι “πριν, η διέγερση με έλεγχε, τώρα την ελέγχω εγώ”.

Τραυματισμοί της σπονδυλικής στήλης, όπως αυτός, διαταράσσουν την επικοινωνία μεταξύ του εγκεφάλου και των περιοχών της σπονδυλικής στήλης. Τα εμφυτεύματα του Oskam επανασύνδεσαν τα δύο παρακάμπτοντας τα αποσυνδεδεμένα σημεία στην σπονδυλική στήλη. Τα εμφυτεύματα “συνέλαβαν τις σκέψεις του Gert-Jan και… μετέφρασαν αυτές τις σκέψεις σε διέγερση του νωτιαίου μυελού για να αποκατασταθεί η εθελοντική κίνηση”, δήλωσε ο Ελβετός ερευνητής Grégoire Courtine, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας.

Ο 40χρονος περιέγραψε το πώς αυτή η ανακάλυψη άλλαξε τη ζωή του: “Πριν από λίγους μήνες, μπόρεσα, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, να σηκωθώ και να πιω μια μπύρα με τους φίλους μου”.