Μία χαροκαμένη μητέρα εξομολογείται το αβάσταχτο πόνο της, καθώς έχασε τους δύο γιους της με τροχαίο δυστύχημα με μηχανές, ενώ ο τρίτος έχει μείνει ανάπηρος.

Η Κούλα Ιωάννου εξομολογείται στο ant1.com.cy: «Γεννήθηκα στην Μόρφου και κατάγομαι από φτωχή οικογένεια. Ζούμε στον Στρόβολο τα τελευταία 35 χρόνια.Παντρεύτηκα τον Γιάννη όταν ήμουν 20 ετών και αποκτήσαμε 4 παιδιά, 3 αγόρια και 1 κορίτσι.

Ο άντρας μου δούλευε στα Δημόσια Έργα κι εγώ σε ένα φυτώριο. Όταν γέννησα το τέταρτο παιδί μας, σταμάτησα να εργάζομαι. Τα αγόρια μου από μικρά λάτρευαν τις μηχανές… Έτρεμα κάθε φορά που ανέβαιναν σε μοτοσυκλέτα και τους έλεγα πάντα να προσέχουν. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι η μοίρα θα μας έπαιζε ένα τόσο σκληρό παιχνίδι… Το 1992 ο μεγάλος μου γιος, ο Βασίλης, 16 ετών, έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα. Οδηγούσε μηχανή και κάποιος του έκοψε το δρόμο.

Τίποτα δεν μπορούσε να απαλύνει τον πόνο μου. Σπάραζε η ψυχή μου και ένα γιατί μου έκαιγε τα σωθικά. Πουθενά δεν μπορούσα να βρω παρηγοριά. το 1993 αποφασίσαμε να κάνουμε ακόμα ένα παιδάκι και να του δώσουμε το όνομα του Βασίλη μας. Πιστεύαμε πως έτσι θα άλλαζε η ζωή μας, θα απαλυνόταν κάπως ο πόνος μας. Ο Θεός μας έστειλε ένα κοριτσάκι, τη Βασούλα μας. Ήταν μεγάλη ευλογία, ένα φως που ήρθε για να αλλάξει κάπως τη ζωή μας.

Το 1994… Ο γιός μου Αντρέας, 13 ετών, είχε ένα φοβερό τροχαίο ατύχημα με την μηχανή. Του έκοψαν το δρόμο και κινδύνεψε να χάσει το ένα του πόδι. Η χειρουργική επέμβαση που ακολούθησε ήταν πολύ δύσκολη. Ακόμα και οι γιατροί είχαν τρομάξει. Σήμερα το πόδι του γιου μου είναι πιο κοντό από το άλλο και παραμορφωμένο. Δυσκολεύεται όταν περπατάει.

Το 2000 πέθανε η μητέρα μου και τη θάψαμε στον ίδιο τάφο με τον Βασίλη μας. Το 2001 η μοίρα μας δείχνει το ακόμα πιο σκληρό της πρόσωπο… Ο γιος μου ο Κυριάκος, 27 ετών, έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα. Οδηγούσε μηχανή και κάποιος του έκοψε το δρόμο. Πέθανε πριν προλάβει να πάει στο νοσοκομείο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, νόμιζα ότι έβλεπα εφιάλτη. Έλεγα αποκλείεται, δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν. Μου είναι πραγματικά αδύνατον να περιγράψω τον πόνο μου…

Η χαροκαμένη μητέρα υποφέρει από κατάθλιψη και παρακολουθείται από ψυχολόγο

Το 2011 είχε ένα τροχαίο ατύχημα και ο άντρας μου. Καθώς περπατούσε στο δρόμο, ένα φορτηγό τον πάτησε στο πόδι. Οι γιατροί του έβαλαν πλατίνα στο πόδι, αλλά από τότε έχει πολλούς πόνους και ταλαιπωρείται αφάνταστα. Η ζωή μας σήμερα… Είμαι 69 ετών και ο άντρας μου 86. Υποφέρω από κατάθλιψη και με παρακολουθεί ψυχολόγος. Ο άντρας μου είναι πάντα θλιμμένος, μιλά πολύ λίγο και απαντά μόνο σε ότι τον ρωτάς. Έχει πολλά προβλήματα υγείας και δυσκολεύετε πάρα πολύ. Αυτό που μας προβληματίζει σήμερα…

Ο Γολγοθάς της χαροκαμένης μητέρας δεν τελειώνει εδώ

Ο Κυριάκος μας είναι θαμμένος στον Ψευδά (εκεί ζούσε με τη γυναίκα του). Ο τάφος του Βασίλη μας είναι στο κοιμητήριο Χρυσελεούσης στο Στρόβολο. Τότε, όλα τα έξοδα της κηδείας τα έκανε ο Κυριάκος μας που δούλευε, ήταν σιδεράς σε οικοδομές. Νομίζαμε ότι ήταν πληρωμένος και ο τάφος, αφού όταν θάφτηκε η μητέρα μου δεν μας ανάφεραν κάτι. Ο τάφος είναι οικογενειακός και πρόσφατα μάθαμε ότι δεν είναι πληρωμένος και ότι πρέπει να πληρώσουμε 1710 ευρώ. Εμείς όμως δεν μπορούμε να δώσουμε αυτά τα λεφτά. Είμαστε και οι 2 χαμηλοσυνταξιούχοι. Τα παιδιά μας επίσης δυσκολεύονται, αφού η Βασούλα μας είναι άνεργη και λαμβάνει μηνιαίο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ενώ ο Αντρέας μας παίρνει επίδομα αναπηρίας.

Μας είπαν να τον πληρώσουμε με δόσεις, αλλά και πάλι μας είναι πολύ δύσκολο. Ξέρω πως δεν είμαστε οι μόνοι και πως πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πληρώσουν τα χρέη τους, αλλά στεναχωριέμαι πάρα πολύ. Αναρωτιέμαι, όταν πεθάνω ή εγώ ή ο άντρας μου, δε θα μας θάψουν στον οικογενειακό μας τάφο επειδή δεν πληρώσαμε; Θα μείνουμε άθαφτοι; Η συμβουλή μου προς όλα τα παιδιά που αγαπούν τις μηχανές…

Η μοτοσυκλέτα είναι το πιο ευάλωτο όχημα στο δρόμο. Αυτό σημαίνει ότι σε ενδεχόμενη σύγκρουση με αυτοκίνητο ή άλλο τετράτροχο όχημα, είναι απίθανο να μην υπάρξει έστω και μικροτραυματισμός. Προσέχετε παιδιά μου. Μην ντυθούν άλλες μανάδες στα μαύρα. ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!».

Το πορτοφόλι δεν είναι απλά ένα αξεσουάρ.

Στη φιλοσοφία του Feng Shui είναι το «σπίτι» που φυλάσσονται τα χρήματα και «κατοικεί» ο πλούτος και η αφθονία, ενώ στις δυτικές κοινωνίες είναι μια προέκταση του εαυτού σου, ένας καθρέφτης της προσωπικότητάς σου.

Είτε προτιμάς τα ακριβά και φανταχτερά πορτοφόλια, είτε τα μικρά και οικονομικά και σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν ζεις, το σίγουρο είναι ότι θέλεις το πορτοφόλι σου να ευημερεί και να είναι γεμάτο. Και σίγουρα υπάρχουν τρόποι για να το πετύχεις!

Η Rodika Tchi, συγγραφέας δύο best seller που αφορούν το Feng Shui και την αφθονία πιστεύει ότι εάν φροντίζεις το πορτοφόλι σου όπως το σπίτι σου, έχεις περισσότερες ευκαιρίες να προσεγγίσεις την ρέουσα ενέργεια του πλούτου.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Πολλοί σκεπτικιστές χαμογελούν με τέτοιες συμβουλές, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι που άλλαξαν τις συνήθειές τους, αναφέρουν εκπληκτικές βελτιώσεις στα οικονομικά τους. Είτε πιστεύετε στην ενέργεια είτε απλώς στην ψυχολογική επίδραση της τάξης, το γεγονός είναι, ότι ένα τακτοποιημένο και οργανωμένο πορτοφόλι σημαίνει και πιο μελετημένες οικονομικές αποφάσεις.

Πώς να επιλέξετε το ιδανικό χρώμα

Το κόκκινο είναι ένα πολύ ευοίωνο χρώμα που συγκεντρώνει πλούτο και αφθονία. Τα κόκκινα πορτοφόλια είναι από τις πιο συχνές επιλογές των ανθρώπων που πιστεύουν στην φιλοσοφία του Feng Shui. Ενεργοποιεί το στοιχείο της φωτιάς γι’ αυτό θεωρείται ένα χρώμα που προσελκύει μεν τον πλούτο αλλά και την απληστία και την ασύδοτη σπατάλη του. Οπότε, πριν αποφασίσεις να επιλέξεις ένα κόκκινο πορτοφόλι σκέψου εάν μπορείς να διαχειριστείς την ισορροπία αυτή.

Το μπλε είναι το χρώμα που ενεργοποιεί το στοιχείο του νερού που από τα αρχαία χρόνια είναι το σύμβολο της αφθονίας. Αυτό κάνει το μπλε μια πολύ καλή επιλογή για πορτοφόλι ωστόσο έχει την ιδιότητα να παίρνει από τη δική σου ενέργεια. Γι’ αυτό φρόντισε να είναι συχνά θετική.

Το μαύρο είναι μια εξαιρετική επιλογή για πορτοφόλι γι’ αυτό είναι και από τα πιο δημοφιλή ιδιαίτερα στους άνδρες. Αμέσως μετά είναι το καφέ γιατί συνδυάζει πολλές αποχρώσεις του δέρματος και συμβολίζει τα στοιχεία της φύσης, την σταθερότητα, την αυτοπεποίθηση και την τη συνετή διαχείριση των χρημάτων.

Το πράσινο, είναι το στοιχείο του ξύλου στο feng shui και μια εξαιρετική επιλογή χρώματος για να ξεκινήσεις κάτι νέο στην εργασία, στα οικονομικά ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο. Το πράσινο σε απαγκιστρώνει από το παρελθόν και σε οδηγεί στην ανάπτυξη και την αφθονία.

Φυσικά υπάρχουν δεκάδες άλλες χρωματικές επιλογές ωστόσο όσο πιο βαθύ είναι το χρώμα, τόσο ισχυρότερη είναι η προστατευτική του ενέργεια που σίγουρα θέλεις για το πορτοφόλι σου.

Έτσι, η επιλογή ενός κόκκινου ή βαθύ ροζ πορτοφολιού, είναι πάντα μια καλή επιλογή για τις γυναίκες σε αντίθεση με το λευκό, το μαύρο ή το πορτοκαλί.

Για τους άνδρες οι καλύτερες επιλογές είναι το μαύρο, το καφέ και το σκούρο πράσινο που «υπόσχονται» αυτοσυγκράτηση και οικονομική σύνεση.

«Όχι» στο παλιό ή παραγεμισμένο πορτοφόλι

Επίσης, να θυμάστε ότι το πορτοφόλι σας είναι ένα σύμβολο της σχέσης σας με τα χρήματα. Αν είναι βρώμικο, σκισμένο ή γεμάτο περιττά χαρτιά, στέλνει λάθος μήνυμα στο σύμπαν. Το πορτοφόλι σας πρέπει να είναι τακτοποιημένο, καθαρό και να περιέχει μόνο τα απαραίτητα πράγματα.

Οι ειδικοί συμβουλεύουν να τοποθετήσετε σε αυτό ένα συμβολικό αντικείμενο που προσελκύει τον πλούτο – μπορεί να είναι ένα τυχερό νόμισμα, ένα φυλαχτό, ένα αξεσουάρ με συναισθηματική αξία, είτε ένα χαρτονόμισμα μεγαλύτερης αξίας ή ακόμη και ένα κομμάτι χαρτί με επιβεβαιώσεις για οικονομική αφθονία.

Ποια πράγματα πρέπει να αφαιρέσετε αμέσως

Αν θέλετε να προσελκύσετε χρήματα, σύμφωνα με το Feng Shui, πρέπει να ξεφορτωθείτε τα παρακάτω πράγματα από την τσάντα σας αμέσως:

• Παλιά χαρτονομίσματα – συμβολίζουν τα έξοδα του παρελθόντος και εμποδίζουν την εισροή νέου πλούτου.
• Κατεστραμμένα αντικείμενα – οτιδήποτε είναι σκισμένο ή σπασμένο δημιουργεί αρνητική ενέργεια.
• Πάρα πολλά ψιλά – το χάος στην τσάντα σας σημαίνει χάος στα οικονομικά σας. Βάλτε τα κέρματά σας σε ξεχωριστό πορτοφόλι ή κουμπαρά.
• Άδειες συσκευασίες – τα άδεια και παλιά κουτιά από τσίχλες ή καλλυντικά συμβολίζουν την έλλειψη.

Οι πολύτιμοι λίθοι γοητεύουν τους ανθρώπους εδώ και αιώνες, συνδυάζοντας ομορφιά, παράδοση και μυστήριο.

Κάθε γενέθλιος λίθος συνδέεται με έναν συγκεκριμένο μήνα και θεωρείται πως αποκαλύπτει στοιχεία της προσωπικότητας και του χαρακτήρα κάθε ανθρώπου.

Ιανουάριος – Γρανάτης

Ο γρανάτης συμβολίζει την προστασία και την αγάπη. Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν τον Ιανουάριο θεωρούνται δυναμικοί, πιστοί και αφοσιωμένοι, με έντονη ανάγκη να προστατεύουν όσους αγαπούν.

Φεβρουάριος – Αμέθυστος

Ο αμέθυστος συνδέεται με τη διαύγεια και την ηρεμία. Όσοι γεννήθηκαν αυτόν τον μήνα αγαπούν την ισορροπία, διαθέτουν σοφία και συχνά έχουν έντονη διαίσθηση.

Μάρτιος – Ακουαμαρίνα

Η ακουαμαρίνα συμβολίζει τη γαλήνη και το θάρρος. Οι άνθρωποι του Μαρτίου χαρακτηρίζονται από αισιοδοξία και την ικανότητα να διατηρούν καθαρή σκέψη ακόμη και στις δύσκολες στιγμές.

Απρίλιος – Διαμάντι

Το διαμάντι αντιπροσωπεύει τη δύναμη και την αγνότητα. Οι γεννημένοι τον Απρίλιο είναι αποφασιστικοί, δυνατοί και συχνά αποτελούν πηγή έμπνευσης και στήριξης για τους γύρω τους.

Μάιος – Σμαράγδι

Το σμαράγδι συμβολίζει την ανάπτυξη και την ανανέωση. Οι άνθρωποι του Μαΐου έχουν φιλοδοξίες, πάθος για ζωή και φυσική σοφία.

Ιούνιος – Αλεξανδρίτης / Μαργαριτάρι

Οι πέτρες του Ιουνίου συνδέονται με τη σοφία και την κομψότητα. Όσοι γεννήθηκαν αυτόν τον μήνα θεωρούνται δημιουργικοί, τρυφεροί και γεμάτοι θετική ενέργεια.

Ιούλιος – Ρουμπίνι

Το ρουμπίνι συμβολίζει το πάθος και τη δύναμη. Οι άνθρωποι του Ιουλίου έχουν ισχυρή θέληση, δυναμισμό και ηγετικές ικανότητες.

Αύγουστος – Περίδοτος

Ο περίδοτος εκφράζει τη θετικότητα και την αυτοπεποίθηση. Οι γεννημένοι τον Αύγουστο εκπέμπουν χαρά, αισιοδοξία και θετική ενέργεια.

Σεπτέμβριος – Ζαφείρι

Το ζαφείρι συμβολίζει την πίστη και τη σοφία. Οι άνθρωποι αυτού του μήνα θεωρούνται αξιόπιστοι, ειλικρινείς και πνευματικά δυνατοί.

Οκτώβριος – Τουρμαλίνη

Η τουρμαλίνη συνδέεται με την ισορροπία και τη δημιουργικότητα. Οι γεννημένοι τον Οκτώβριο διαθέτουν αισιοδοξία, φαντασία και συμπονετική φύση.

Νοέμβριος – Τοπάζι / Κιτρίνης

Οι πέτρες του Νοεμβρίου συμβολίζουν την επιτυχία και την ειλικρίνεια. Οι άνθρωποι αυτού του μήνα έχουν ζεστή καρδιά και έντονη αυτοπεποίθηση.

Δεκέμβριος – Τανζανίτης

Ο τανζανίτης αντιπροσωπεύει την αγάπη και την τύχη. Όσοι γεννήθηκαν τον Δεκέμβριο αναζητούν την αλήθεια των συναισθημάτων τους και εκτιμούν την εσωτερική ισορροπία.

Στον κόσμο της κηπουρικής, τα ζιζάνια είναι ο επίμονος εχθρός που αντιμετωπίζει κάθε κηπουρός.

Αν και  τα εμπορικά ζιζανιοκτόνα είναι άμεσα διαθέσιμα, πολλά περιέχουν σκληρές χημικές ουσίες που μπορεί να είναι επιβλαβείς για το περιβάλλον και για τα φυτά που θέλετε να διατηρήσετε.

Αυτό έχει οδηγήσει πολλούς να αναζητήσουν φυσικές εναλλακτικές λύσεις και μια τέτοια λύση προέρχεται από τη σοφία των ηλικιωμένων  μας. Η γιαγιά μου, μια έμπειρη κηπουρός με δεκαετίες εμπειρίας, ορκίζεται στη σπιτική συνταγή της για ζιζανιοκτόνα, η οποία είναι αποτελεσματική και φιλική προς το περιβάλλον.

Η συνταγή της είναι απλή, χρησιμοποιώντας κοινά οικιακά συστατικά που είναι ασφαλή και εύκολα στη χρήση. Αυτό το  ζιζανιοκτόνο που θα φτιάχνετε μόνοι σας, όχι μόνο εξοικονομεί χρήματα, αλλά και θα  σας προσφέρει ηρεμία γνωρίζοντας ακριβώς τι εφαρμόζεται στον κήπο. Διαβάστε που βρήκε την συνταγή η γιαγιά,, την επιστήμη πίσω από τα συστατικά της και πώς μπορείτε να την φτιάξετε και να τη χρησιμοποιήσετε αποτελεσματικά στον δικό σας κήπο.

1. Η προέλευση της συνταγής του  ζιζανιοκτόνου της γιαγιάς

Η συνταγή  ζιζανιοκτόνου της γιαγιάς μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, γεγονός που αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα και την απλότητά της. Προέρχεται από μια εποχή που τα εμπορικά ζιζανιοκτόνα δεν ήταν διαθέσιμα ή ήταν πολύ ακριβά για το μέσο νοικοκυριό. Αντ’ αυτού, οι άνθρωποι βασίζονταν σε ό,τι είχαν στο σπίτι, γεγονός που οδήγησε στην ανακάλυψη φυσικών λύσεων.

Η συνταγή αποτελείται από τρία κύρια συστατικά: ξύδι, αλάτι και απορρυπαντικό  πιάτων. Κάθε συστατικό παίζει κρίσιμο ρόλο στην αποτελεσματικότητα του μείγματος. Οι αναλογίες που χρησιμοποιεί η γιαγιά είναι 4 λίτρα  λευκού ξυδιού, 1 φλιτζάνι αλάτι και 1 κουταλιά της σούπας υγρό σαπούνι πιάτων. Αυτός ο συνδυασμός έχει δοκιμαστεί στον κήπο της, αποδεικνύοντας ότι είναι μια αξιόπιστη μέθοδος για την καταπολέμηση των ζιζανίων.

2. Τι κάνουν αυτά τα συστατικά: ξύδι, αλάτι και υγρό πιάτων

Η αποτελεσματικότητα του ζιζανιοκτόνου της γιαγιάς έγκειται στη συνέργεια των τριών συστατικών του. Το ξύδι, συγκεκριμένα το λευκό ξύδι με 5% οξικό οξύ, δρα σαν τον κύριο παράγοντα καταπολέμησης ζιζανίων. Η οξύτητά του είναι αρκετά ισχυρή ώστε να βλάψει και να σκοτώσει τα φύλλα των ζιζανίων κατά την επαφή.

Προστίθεται αλάτι, ή χλωριούχο νάτριο, για να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα του μείγματος. Αφυδατώνει το φυτό, εμποδίζοντάς το να απορροφήσει νερό και θρεπτικά συστατικά. Αυτό το καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε επίμονα ζιζάνια που είναι ανθεκτικά μόνο στο ξύδι.

Το σαπούνι πιάτων χρησιμεύει ως επιφανειοδραστικό, βοηθώντας το διάλυμα να προσκολληθεί στα φύλλα των ζιζανίων. Αυτό διασφαλίζει ότι το ξύδι και το αλάτι μπορούν να διεισδύσουν στην επιφάνεια του φυτού πιο αποτελεσματικά, αυξάνοντας τη συνολική ισχύ του μείγματος.

3. Η επιστήμη πίσω από το ξύδι ως ζιζανιοκτόνο

Οι ιδιότητες ζιζανιοκτονίας του ξυδιού οφείλονται στην περιεκτικότητά του σε οξικό οξύ. Όταν εφαρμόζεται στα φύλλα ενός φυτού, το οξύ διασπά τις κυτταρικές μεμβράνες, προκαλώντας το στέγνωμα και τον θάνατο του φυτού. Αυτή η διαδικασία είναι πιο αποτελεσματική σε νεαρά, τρυφερά ζιζάνια, καθώς τα ώριμα φυτά μπορεί να έχουν πιο ισχυρές άμυνες.

Έρευνες έχουν δείξει ότι το ξύδι με υψηλότερες συγκεντρώσεις οξικού οξέος μπορεί να είναι ακόμη πιο αποτελεσματικό, αλλά για οικιακή χρήση, το τυπικό 5% που βρίσκεται στο οικιακό ξύδι είναι αρκετό. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το ξύδι δεν είναι επιλεκτικό, που σημαίνει ότι μπορεί να βλάψει οποιοδήποτε φυτό έρθει σε επαφή, επομένως απαιτείται προσεκτική εφαρμογή.

4. Πώς το αλάτι ενισχύει την αποτελεσματικότητα του ζιζανιοκτόνου

Το αλάτι δρα απορροφώντας την υγρασία από τα κύτταρα του φυτού, οδηγώντας σε αφυδάτωση και τελικά θάνατο. Όταν συνδυάζεται με ξύδι, το αλάτι βοηθά να διασφαλιστεί ότι το φυτό δεν μπορεί να ανακάμψει από την αρχική όξινη βλάβη.

Ωστόσο, συνιστάται προσοχή κατά τη χρήση αλατιού στον κήπο. Το υπερβολικό αλάτι μπορεί να οδηγήσει σε υποβάθμιση του εδάφους, επηρεάζοντας την ανάπτυξη μελλοντικών φυτών. Επομένως, είναι καλύτερο να χρησιμοποιείται σε περιοχές όπου δεν σκοπεύετε να φυτέψετε τίποτα άλλο, όπως δρόμους ή πεζοδρόμια.

5. Ο ρόλος του υγρού πιάτων στο μείγμα

Το σαπούνι πιάτων λειτουργεί ως επιφανειοδραστικό στη συνταγή ζιζανιοκτόνου της γιαγιάς. Ο κύριος ρόλος του είναι να μειώσει την επιφανειακή τάση του διαλύματος ξυδιού και αλατιού, επιτρέποντάς του να απλωθεί πιο ομοιόμορφα στα φύλλα των ζιζανίων.

Αυτή η αυξημένη κάλυψη διασφαλίζει ότι τα ενεργά συστατικά μπορούν να διεισδύσουν στην άμυνα του φυτού πιο αποτελεσματικά. Το σαπούνι βοηθά επίσης το διάλυμα να κολλήσει στα φύλλα, εμποδίζοντάς το να ξεπλυθεί από τη βροχή ή την άρδευση.

6. Οδηγός βήμα προς βήμα για την παρασκευή του ζιζανιοκτόνου

Για να φτιάξετε μόνοι σας το  ζιζανιοκτόνο της γιαγιάς ξεκινήστε συγκεντρώνοντας τα απαραίτητα συστατικά: 4 λίτρα λευκό ξύδι, 1 φλιτζάνι αλάτι και 1 κουταλιά της σούπας υγρό σαπούνι πιάτων. Ξεκινήστε ρίχνοντας το ξύδι σε ένα μεγάλο δοχείο ή μπουκάλι ψεκασμού.

Στη συνέχεια, προσθέστε το αλάτι στο ξύδι και ανακατέψτε μέχρι να διαλυθεί πλήρως. Αυτό μπορεί να διαρκέσει μερικά λεπτά, καθώς το αλάτι μπορεί να διαλύεται αργά στο ξύδι. Μόλις διαλυθεί το αλάτι, προσθέστε το σαπούνι πιάτων και ανακατέψτε απαλά για να ενωθούν τα υλικά.

Μόλις αναμειχθεί, το διάλυμα είναι έτοιμο για χρήση. Για καλύτερα αποτελέσματα, εφαρμόστε το μια ηλιόλουστη μέρα όταν τα ζιζάνια είναι στεγνά, καθώς αυτό θα ενισχύσει την αποτελεσματικότητα του διαλύματος.

7. Πώς να εφαρμόσετε αποτελεσματικά το  δικό σας  ζιζανιοκτόνο

Για να εφαρμόσετε το ζιζανιοκτόνο, χρησιμοποιήστε ένα μπουκάλι ψεκασμού ή έναν ψεκαστήρα κήπου για ομοιόμορφη κατανομή. Στοχεύστε στα φύλλα των ζιζανίων, διασφαλίζοντας ότι είναι καλά καλυμμένα με το διάλυμα. Προσέξτε να αποφύγετε τυχόν φυτά που θέλετε να κρατήσετε, καθώς το διάλυμα δεν είναι επιλεκτικό και μπορεί να τα βλάψει επίσης.

Για καλύτερα αποτελέσματα, εφαρμόστε το διάλυμα μια ηλιόλουστη μέρα με θερμοκρασία πάνω από 21°C. Η θερμότητα θα βοηθήσει στην ενεργοποίηση του ξυδιού και του αλατιού, επιταχύνοντας τη διαδικασία εξόντωσης των ζιζανίων. Επαναλάβετε την εφαρμογή όποτε χρειάζεται, ειδικά μετά από βροχή, για να διασφαλίσετε ότι τα επίμονα ζιζάνια θα εξαλειφθούν πλήρως.

8. Προφυλάξεις ασφαλείας και περιβαλλοντικές παράμετροι

Αν και  το ζιζανιοκτόνο της γιαγιάς είναι φτιαγμένο από φυσικά συστατικά, είναι σημαντικό να το χειρίζεστε με προσοχή. Να φοράτε γάντια και προστατευτικά γυαλιά κατά την ανάμειξη και την εφαρμογή του διαλύματος για να αποφύγετε τον ερεθισμό του δέρματος και των ματιών.

Λάβετε υπόψη τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της χρήσης αλατιού στον κήπο σας. Αν και είναι αποτελεσματικό, το αλάτι μπορεί να συσσωρευτεί στο έδαφος και να επηρεάσει τη γονιμότητά του. Χρησιμοποιήστε το διάλυμα με φειδώ και μόνο σε περιοχές όπου δεν σκοπεύετε να καλλιεργήσετε άλλα φυτά. Επιπλέον, αποφύγετε την εφαρμογή του διαλύματος κοντά σε πηγές νερού για να αποτρέψετε τη μόλυνση.

9. Σύγκριση του ζιζανιοκτόνου που φτιάχνετε μόνοι σας με εμπορικές εναλλακτικές λύσεις

Τα εμπορικά ζιζανιοκτόνα συχνά περιέχουν συνθετικές χημικές ουσίες που μπορεί να είναι επιβλαβείς για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Μπορεί να προσφέρουν γρήγορα αποτελέσματα,αλλά  οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τους στην υγεία του εδάφους και των φυτών μπορεί να είναι επιζήμιες.

Το  σπιτικό ζιζανιοκτόνο της γιαγιάς  προσφέρει μια φυσική εναλλακτική λύση που είναι αποτελεσματική και φιλική προς το περιβάλλον. Μπορεί να απαιτεί πιο συχνές εφαρμογές και προσεκτικό χειρισμό, αλλά παρέχει ηρεμία γνωρίζοντας ότι δεν μπαίνουν  επιβλαβείς χημικές ουσίες στον κήπο.

10. Ιστορίες επιτυχίας και μαρτυρίες

Πολλοί κηπουροί έχουν βρει αποτελεσματικό το σπιτικό ζιζανιοκτόνο της γιαγιάς, επαινώντας την αποτελεσματικότητα αλλά και την απλότητά του. Μια κηπουρός ανέφερε ότι μετά από μόλις δύο εφαρμογές, ο κήπος της ήταν απαλλαγμένος από ζιζάνια, επιτρέποντας στα λουλούδια και τα λαχανικά της να ευδοκιμήσουν.

Ένας άλλος χρήστης σημείωσε ότι το διάλυμα έκανε θαύματα στις ρωγμές στην είσοδο του σπιτιού της, όπου τα ζιζάνια ήταν ένα επίμονο πρόβλημα. Αυτές οι μαρτυρίες υπογραμμίζουν την ευκολία  και την αξιοπιστία αυτής της σπιτικής λύσης.

11. Συμβουλές για μεγιστοποίηση  των αποτελεσμάτων με τη συνταγή της γιαγιάς

Για να μεγιστοποιήσετε την αποτελεσματικότητα του ζιζανιοκτόνου, εφαρμόστε το κατά τη διάρκεια της πιο ζεστής ώρας της ημέρας, όταν ο ήλιος είναι στο αποκορύφωμά του. Αυτό θα ενισχύσει την αποξηραντική  δράση του ξυδιού και του αλατιού, οδηγώντας σε ταχύτερα αποτελέσματα.

Για τα επίμονα ζιζάνια, σκεφτείτε να αυξήσετε τη συγκέντρωση του ξυδιού ή να προσθέσετε περισσότερο αλάτι στο μείγμα. Ωστόσο, λάβετε υπόψη τις πιθανές επιπτώσεις στο έδαφος. Η τακτική παρακολούθηση και η επανεφαρμογή μπορεί να είναι απαραίτητες για να κρατήσετε τα ζιζάνια μακριά καθ’ όλη τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου.

Σπάνια συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη.

Όταν ένας άντρας αποφασίζει να αφήσει τον γάμο του και να πέσει στην αγκαλιά μιας άλλης γυναίκας, τα σημάδια εμφανίζονται πολύ πριν ετοιμάσει τις βαλίτσες του.

Η αλήθεια κρύβεται όχι μόνο στις πράξεις του αλλά και στα λόγια του – σε μικρές φράσεις, ειπωμένες τυχαία, που σιγά σιγά ξαναγράφουν την ιστορία της αγάπης και της αφοσίωσης.

Δείτε παρακάτω πέντε φράσεις που συχνά αποκαλύπτουν ότι η καρδιά ενός άντρα αρχίζει ήδη να απομακρύνεται.

1. «Απλώς χρειάζομαι λίγο χώρο»

Ακούγεται αθώο, ίσως και λογικό. Όλοι χρειάζονται χώρο πού και πού. Όμως όταν αρχίζει να το λέει συχνά, συνήθως σημαίνει κάτι περισσότερο από την ανάγκη να μείνει μόνος. Δημιουργεί συναισθηματική απόσταση, δοκιμάζει πώς είναι η ζωή χωρίς εσένα. Κι αυτός ο “χώρος” σύντομα γίνεται χώρος για να μπει κάποια άλλη – κάποια που τον κάνει να νιώθει καινούργιος ξανά.

2. «Πάντα παραπονιέσαι για όλα»

Ξαφνικά, πράγματα που ποτέ δεν τον ενοχλούσαν, τώρα τον εκνευρίζουν. Ο τόνος σου, οι συνήθειές σου, οι ερωτήσεις σου – όλα γίνονται αφορμή για να απομακρυνθεί. Στην πραγματικότητα, αυτή η φράση είναι μηχανισμός άμυνας.

Του επιτρέπει να δικαιολογήσει τα συναισθήματά του για μια άλλη γυναίκα, παρουσιάζοντάς σε ως το πρόβλημα. Είναι πιο εύκολο να απομακρυνθεί όταν πείθει τον εαυτό του ότι εσύ έχεις “αλλάξει”.

3. «Δεν νιώθω ο εαυτός μου όταν είμαι μαζί σου»

Αυτή η φράση πονάει. Όταν ένας άντρας τη λέει, δεν παλεύει πια για τη σύνδεση — κυνηγά την ελευθερία. Σημαίνει πως έχει αρχίσει να συγκρίνει το πώς νιώθει μαζί σου με το πώς νιώθει με κάποια άλλη.

Εκείνη ίσως του δίνει ενθουσιασμό, θαυμασμό ή επιβεβαίωση — αυτά που κάποτε έβρισκε σε σένα. Αυτή η φράση σηματοδοτεί τη στιγμή που η αφοσίωση αρχίζει να σβήνει.

4. «Είναι απλώς μια φίλη, γιατί είσαι τόσο καχύποπτη»

Κάθε προδομένη γυναίκα γνωρίζει αυτή τη γραμμή. Είναι το κλασικό πέπλο – ένας τρόπος να σε κάνει να σωπάσεις και να προστατεύσει το μυστικό. Όταν ένας άντρας γίνεται αμυντικός για μια “φιλία”, όταν κρύβει μηνύματα ή ξαφνικά φυλάει το κινητό του σαν θησαυρό, η εμπιστοσύνη έχει ήδη σπάσει. Το «είναι απλώς φίλη» σπάνια είναι αλήθεια – ειδικά όταν το λέει ξανά και ξανά.

5. «Δεν ξέρω αν σ’ αγαπώ πια με τον ίδιο τρόπο»

Αυτή είναι η φράση που συνήθως έρχεται τελευταία – όταν το συναισθηματικό “δέσιμο” έχει ήδη γίνει πραγματικότητα. Μέχρι να την ξεστομίσει, η καρδιά του έχει ήδη διαλέξει πλευρά.
Δοκιμάζει τα όριά του, σε προετοιμάζει για μια απόφαση που έχει ήδη πάρει. Είναι ταυτόχρονα εξομολόγηση και αποχαιρετισμός.

Τελική σκέψη

Τα λόγια αποκαλύπτουν περισσότερα απ’ ό,τι νομίζουμε. Μερικές φορές δεν είναι απλώς ήχοι – είναι χάρτες, που δείχνουν προς τα πού κατευθύνεται η καρδιά κάποιου. Άκου προσεκτικά, όχι με φόβο αλλά με επίγνωση.

Γιατί όταν αυτές οι φράσεις αρχίζουν να εμφανίζονται, η σιωπή γίνεται επικίνδυνη. Και όσο νωρίτερα μάθεις την αλήθεια, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσεις να προστατέψεις την καρδιά σου, πριν να είναι αργά.

Η συγκλονιστική ζωή και η σπουδαία πορεία της Έλενας Κυρανά της φωνής του νέου κύματος

Η είδηση του θανάτου της Έλενα Κυρανά βύθισε στη θλίψη όσους τη γνώρισαν μέσα από το τραγούδι, τον κινηματογράφο και το θέατρο. Η σπουδαία ερμηνεύτρια άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από πολυετή προβλήματα υγείας και νοσηλεία στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», κλείνοντας έτσι ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής καλλιτεχνικής ιστορίας. 

Η Έλενα Κυρανά υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες παρουσίες του ελληνικού Νέου Κύματος, μιας εποχής που σημάδεψε βαθιά το ελληνικό τραγούδι τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Με ευγενική παρουσία, χαρακτηριστική φωνή και καλλιτεχνική ευαισθησία, κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια περίοδο όπου η μουσική, οι μπουάτ και οι ποιητικές μελοποιήσεις γνώριζαν τεράστια άνθηση.

Γεννημένη το 1943, έκανε τα πρώτα της βήματα πολύ νωρίς στον χώρο της τέχνης. Σε ηλικία μόλις 18 ετών εμφανίστηκε στο θεατρικό σανίδι, χρησιμοποιώντας τότε το όνομα Ελένη Κυρανά. Η πρώτη μεγάλη της συμμετοχή ήταν στην παράσταση «Γέρμα» του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλέξης Σολομός, γεγονός που φανέρωνε ήδη από τότε το υποκριτικό της ταλέντο και τη δυναμική της παρουσία. 

Δείτε το βίντεο:

Στη συνέχεια στράφηκε στον κινηματογράφο, όπου άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό. Το ντεμπούτο της πραγματοποιήθηκε το 1966 στην ταινία «Ένοχοι» του Κώστας Ασημακόπουλος, ενώ ακολούθησαν συμμετοχές σε κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεοπτικές σειρές της εποχής. Ανάμεσα στις πιο γνωστές εμφανίσεις της συγκαταλέγεται η σειρά «Φάρος» του Γιώργος Σκαλενάκης, στην οποία υποδύθηκε τη Νταίζη. Το συγκεκριμένο σίριαλ, παρότι είχε αγαπηθεί από το κοινό, δεν προβλήθηκε ποτέ ξανά σε επανάληψη και θεωρείται σήμερα σχεδόν χαμένο τηλεοπτικό υλικό. 

Ωστόσο, η μεγάλη της αγάπη ήταν πάντα το τραγούδι. Η Έλενα Κυρανά συνδέθηκε άρρηκτα με το Νέο Κύμα και τις μπουάτ της Πλάκας, συνεργαζόμενη με σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές της εποχής. Η δισκογραφική της παρουσία μπορεί να μην υπήρξε τεράστια σε όγκο, όμως άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα χάρη στην ποιότητα και τη μοναδικότητα των τραγουδιών της.

Δείτε το βίντεο:

Το 1969 συμμετείχε στον ιστορικό δίσκο «12 Τραγούδια Του F.G. Lorca», έργο του Γιάννης Γλέζος πάνω σε ποιήματα του Federico García Lorca, μεταφρασμένα από τον Λευτέρης Παπαδόπουλος. Εκεί ερμήνευσε τα τραγούδια «Πρώτο Φιλί» και «Κεφαλοδέσι», δίπλα στον σπουδαίο Γιάννης Πουλόπουλος. Τα τραγούδια αυτά θεωρούνται μέχρι σήμερα διαχρονικά διαμάντια της ελληνικής δισκογραφίας και πολλοί λάτρεις του Νέου Κύματος συνεχίζουν να τα αναζητούν και να τα ακούν με συγκίνηση. 

Δύο χρόνια αργότερα, το 1971, συμμετείχε και στον δίσκο «Ο Κήπος» των Λίνος Κόκοτος και Άκος Δασκαλόπουλος, έναν ακόμα σημαντικό σταθμό του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού. Παράλληλα, κυκλοφόρησε και αρκετά τραγούδια σε δισκάκια 45 στροφών την περίοδο 1967-1976, ενώ είχε τραγουδήσει και σε έξι ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες. 

Παρά το ταλέντο και την αναγνωρισιμότητά της, η Έλενα Κυρανά απομακρύνθηκε σχετικά νωρίς από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν επιδίωξε ποτέ τον έντονο προβολέα ούτε τις κοσμικές εμφανίσεις, επιλέγοντας μια πιο ήρεμη και διακριτική ζωή. Όσοι τη γνώρισαν μιλούσαν πάντα για έναν χαμηλών τόνων άνθρωπο, με ποιότητα, ευγένεια και βαθιά αγάπη για την τέχνη.

Παρότι είχε χαθεί από τη δισκογραφία μετά τις αρχές της δεκαετίας του ’70, οι άνθρωποι της μουσικής δεν την ξέχασαν ποτέ. Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές των τελευταίων χρόνων της ζωής της ήταν η εμφάνισή της δίπλα στον Ορφέας Περίδης στον «Σταυρό του Νότου», όταν ανέβηκε ξανά στη σκηνή και τραγούδησε το «Κεφαλοδέσι», συγκινώντας το κοινό και συστήνοντας ξανά τη φωνή της στη νεότερη γενιά. 

Δείτε το βίντεο:

Η προσωπική της ζωή παρέμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν απέκτησε δική της οικογένεια, όμως είχε τεράστια αδυναμία στη βαφτιστήρα της, κόρη της αδελφής της, την οποία θεωρούσε σαν παιδί της. Οι δικοί της άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό της μέχρι το τέλος, κατά τη δύσκολη μάχη που έδωσε με τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούσαν τα τελευταία χρόνια. 

Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στο νεκροταφείο Περιστερίου, μέσα σε κλίμα συγκίνησης. Καλλιτέχνες, φίλοι και άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί της αποχαιρέτησαν μία γυναίκα που μπορεί να μην είχε τη δημοσιότητα άλλων μεγάλων ονομάτων της εποχής, όμως άφησε πίσω της ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό αποτύπωμα. 

Δείτε το βίντεο:

Η Έλενα Κυρανά ανήκε σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που υπηρέτησαν την τέχνη με σεμνότητα και ποιότητα. Η φωνή της, τα τραγούδια της και η παρουσία της στις μπουάτ και στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο εξακολουθούν να προκαλούν νοσταλγία και συγκίνηση σε όσους αγαπούν το αυθεντικό ελληνικό τραγούδι. Μπορεί να έφυγε μακριά από τα φώτα, όμως το «Κεφαλοδέσι» και οι υπόλοιπες ερμηνείες της θα θυμίζουν πάντα μια εποχή ρομαντική, γεμάτη ποίηση, μουσική και αληθινό συναίσθημα.

Βασίλης Λογοθετίδης: Ο αναμφίβολα μέγιστος των Ελλήνων κωμικών – Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 1960, σε ηλικία 62 ετών

Εκείνες οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που καταπλημμύρισαν τα πεζοδρόμια και στάθηκαν ορθοί, δυο ώρες ολόκληρες, για να χειροκροτήσουν τον νεκρό Λογοθετίδη, ποιον είχαν έρθει να τιμήσουν;

Τον ηθοποιό ή τον κωμικό; Τον καλλιτέχνη της σκηνής ή τον βιρτουόζο του παλκοσένικου που τους έκανε σαράντα χρόνια να γελούνε; Με ένα λόγο: τι εκπροσωπούσε ο Βασίλης Λογοθετίδης γι’ αυτές τις έξη μυριάδες θεατές που παρακολούθησαν δακρυσμένοι τη θανή του, και πέρα απ’ αυτούς, για ολόκληρο τον ελληνικό λαό που συγκλονίσθηκε απ’ το χαμό του;

Αυτά τα ερωτήματα εδόνησαν προχθές τον κόσμο του θεάτρου, μόλις αντίκρυσε εκείνη τη λαοθάλασσα που είχε απλωθή σε όλη την πλατεία του μητροπολιτικού ναού, και στας οδούς Μητροπόλεως, Όθωνος, Αμαλίας, Αναπαύσεως, και πάνω στα μπαλκόνια, και ψηλά στις ταράτσες, και στα μεγάλα προαύλια του Νεκροταφείου, και στους στενούς δρομίσκους που ωδηγούσαν στο νεοσκαμμένο τάφο — παντού, ολούθε, ένας κόσμος αμέτρητος, βουβός και πονεμένος, που έβλεπες καθαρά ότι δεν είχε τρέξει να χαζέψη μια πένθιμη παράτα, παρά είχε προσέλθει με ειλικρινή οδύνη για να κατευοδώση έναν πολυαγαπημένο του, και μαζί έναν επιφανή άνδρα της γενιάς μας.

Ελέχθησαν πολλά για τον Λογοθετίδη. Και μπροστά στον νεκρό του κι’ απ’ τις στήλες των εφημερίδων. Αλλά κανένας απ’ τους λόγους που εξεφωνήθησαν, και κανένα από τα άρθρα που εγράφησαν για να μοιρολογήσουν την απώλειά του, δεν περιείχε την απάντηση που ζητάνε τώρα τα ερωτήματα αυτά. Και τούτο επειδή και οι λόγοι οι επικήδειοι και τα άρθρα τα μνημονευτικά εγράφησαν πριν από την παλλαϊκή εκδήλωση του πένθους που είδαμε το απόγευμα της Δευτέρας.

 Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.

Ας μας επιτραπή να δοκιμάσουμε, με τις μικρές δυνάμεις μας, να δώσουμε μια πρώτη απάντηση σ’ αυτό το μέγιστο ερώτημα, με την ελπίδα ότι οι λίγες σκέψεις μας μπορεί ν’ αποτελέσουν απαρχή για μια ευρύτερη έρευνα του καταπληκτικού φαινομένου που απεκαλύφθη σ’ όλους μας το αξιομνημόνευτο δειλινό της Δευτέρας. Και λέμε «απεκαλύφθη», επειδή —λόγια καθαρά!— κανείς, κανένας απολύτως, δεν προέβλεπε ότι ο θάνατος του Λογοθετίδη θα είχε τόσο τεραστία απήχηση στη λαϊκή ψυχή. Περιμέναμε όλοι μια ευρεία λαϊκή συμμετοχή σ’ αυτό το βαρύ πένθος του ελληνικού θεάτρου, αλλ’ ούτε ένας δεν μπορούσε να προΐδη εκείνη την απίστευτη προσέλευση των εξήντα χιλιάδων δακρυσμένων ανθρώπων κάθε τάξεως και ηλικίας, που έσφιγγαν τα χείλη τους για να πνίξουν μια κραυγή οδύνης και χτυπούσαν εκείνα τα συγκλονιστικά παλαμάκια, που έμοιαζαν με ένα ύστατο χειροκρότημα, αλλά στο βάθος δεν ήταν παρά ένα ξέσπασμα πόνου: το ένα χέρι χτύπαε το άλλο, από την απελπισιά!

Αυτός ο βαθύς, ο πανελλήνιος πόνος ήταν άραγε μόνο για τον τρανό καλλιτέχνη; Δεν το πιστεύουμε. Δεν είναι πολλά χρόνια που η Αθήνα εκήδευσε και δυο άλλους, εξ ίσου μεγάλους πρωταγωνιστές της Σκηνής. Την Κοτοπούλη, τον Βεάκη. Τους θρήνησε κι’ εκείνους, αλλά όχι με τούτη την παλλαϊκή συμμετοχή που είδαμε προχθές.

Ήταν για τον κοσμαγάπητο ηθοποιό; Μα κι’ ο Γιώργος Παππάς ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους του αθηναϊκού κοινού. Και εν τούτοις, στην κηδεία του, η προσέλευση του πλήθους, του ανώνυμου αλλά μεγαλοδύναμου πλήθους, δεν συγκρινόταν με τον προχθεσινό συναγερμό.

Ήταν μήπως για τον μεγάλο κωμικό; Μια ύστατη, δηλαδή, ανταπόδοση στον άνθρωπο που σκόρπιζε το γέλιο επί σαράντα χρόνια σε δυο αλλεπάλληλες γενεές Ελλήνων; Μα κι’ ο Αργυρόπουλος ήταν εξ ίσου μεγάλος κωμικός, και είχε ευφράνει με την απαράμιλλη γελαστική τέχνη του τους δύσθυμους Ρωμηούς επί τριάντα πέντε, επίσης, χρόνια. Και όμως στην κηδεία του δεν είχαν προσέλθει τόσες χιλιάδες ευγνωμονούντων θεατών. Πολύς λαός και τότε, μα όχι η προχθεσινή κοσμοπλημμύρα.

Ώστε αλλού πρέπει να βρίσκεται η εξήγηση. Κι’ αυτό το «αλλού» —νομίζουμε— δεν είναι παρά η φανατική αφοσίωση του Βασίλη Λογοθετίδη στο ελληνικό θεατρικό έργο. Μια προσήλωση που άγγιζε τα όρια της πίστεως, της θρησκείας. Και στην πρώτη περίοδο της σταδιοδρομίας, αλλά προπαντός κατά τη δεύτερη περίοδο, αυτήν που άρχισε το 1947, όταν ίδρυσε δικό του θίασο, έδειξε για το ελληνικό έργο μια ουσιαστική κι’ όχι πλατωνική στοργή, μια υποστήριξη, μια αγάπη, που έμοιαζε με λατρεία αδελφού, πατέρα. Μα ναι, γιατί να τσιγκουνευόμαστε τα λόγια;

Πατέρας των Ελλήνων συγγραφέων στάθηκε ο Λογοθετίδης σ’ όλη τη διάρκεια της θιασαρχικής ζωής του. Βοηθούσε, αυτούς τους γυιους του, και τους πρεσβύτερους και τους νεώτερους, και τους ικανούς και τους πρωτόβγαλτους, με μια απλοχεριά που θύμιζε τον στοργικό γονιό που μοιράζει τα πλούτη του στα παιδιά του, όταν εκείνα προσπαθούνε να σταδιοδρομήσουν. Τα πλούτη αυτά ήταν η ανεξάντλητη υποκριτική του τέχνη. Και την ξόδεψε χωρίς φειδώ για να υπάρξη, για να επιζήση η ελληνική κωμωδία — και κάτι περισσότερο: για να επιβληθή η εγχώρια θεατρική παραγωγή στον δυσκολότατο αγώνα της με τα σπουδαία και διαλεγμένα έργα του ξένου δραματολογίου.

Όταν ανέλαβε ο Λογοθετίδης τη σκληρή τούτη προσπάθεια —που την είχε αρχίσει παράλληλα ο Αργυρόπουλος μερικά χρόνια πρωτύτερα— το ελληνικό έργο ήταν περίπου ο αποδιοπομπαίος τράγος των υπολοίπων θιάσων. Σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή προτιμήσεως. Τούτη η αποφασιστική μεταβολή, που θα δώση, ελπίζουμε, πολλούς καρπούς στο μέλλον, που δίνει ήδη μια γενναία στροφή στο νεοελληνικό θέατρο, είναι έργο του Λογοθετίδη, το μεγάλο του έργο, που θα του προσυπογράψη η ιστορία του τόπου. Γιατί, όπως το έχουμε τονίσει επανειλημμένως, νεοελληνικό θέατρο σημαίνει κατά πρώτον λόγον ελληνικό θεατρικό έργο. Και όποιος το υπηρετεί, όποιος το βοηθά να ζη και ν’ αναπτύσσεται, να προκόβη και να μεγαλώνη, αυτός είναι που δικαιούται να περηφανεύεται ότι βοηθά ουσιαστικά το θέατρο της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή ο Λογοθετίδης το βοήθησε όσο κανένας άλλος, απείρως περισσότερο από κάθε άλλον. Θα του το επαινέση με χρυσά λόγια ο τίμιος ιστορικός, όπως προχθές του το ανεγνώρισε ο λαός μας. Γιατί —κι’ εδώ θέλουμε να καταλήξουμε— οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που προσέτρεξαν να κηδεύσουν τον μεγάλο μας νεκρό, πέρα από τον καλλιτέχνη, πέρα από τον κωμικό, πέρα από τον άνθρωπο, τιμούσαν τον ηθοποιό που ανάλωσε την τέχνη του και τη ζωή του στην εξυπηρέτηση της θεατρικής παραγωγής του τόπου. Το λαϊκό ένστικτο έχει το δικό του αλάθευτο αισθητήριο. Διαισθάνεται αυτά που οι λεγόμενοι κριτικοί της τέχνης, μέσα στη μονομερή σοφία τους, δεν καταφέρνουν πια να νοιώσουν.

Ένοιωσε ο λαός μας τη μεγάλη προσφορά του Λογοθετίδη στη θεατρική τέχνη του έθνους. Τη διαισθάνθηκε όταν παρακολουθούσε τον εθνικό μας καλλιτέχνη, επί χρόνια ολόκληρα, να παίζη αυτά τα 110 ελληνικά έργα που αναφέρει η σταδιοδρομία του. Εκατόν δέκα Ρωμηούς τον είδε να ζωντανεύη επί σκηνής. Να ζωντανεύη τα παθήματα και τα πάθη τους τα κωμικά, κάτω από τα οποία ωστόσο ενυπήρχε, σχεδόν πάντοτε, το δραματικό στοιχείο. Οι καημοί του κοσμάκη, τα βάσανα του Νεοέλληνα, τα μεράκια του, οι πίκρες του, όλα αυτά που αποτελούνε τον ψυχικό βίο του Ρωμηού, τα ενεφάνιζε ο Λογοθετίδης στη σκηνή του, κάτω από το χαρούμενο προσωπείο του γέλιου. Μας έκανε να γελούμε, για να μην κλάψουμε, να γελούμε με τις τόσες κακομοιριές μας, με τα εθνικά μας ελαττώματα, με τις κακοριζικές και τις τζαναμπετιές μας. Μέσα από το γέλιο, όπου μας παρέσυρε, λυτρωνόμαστε. Και συγχρόνως φρονηματιζόμαστε. Βλέπαμε τα κουσούρια μας, ανάγλυφα, έντονα, στις διαστάσεις της καρικατούρας, και ντρεπόμαστε για λογαριασμό μας. Και βγαίναμε από το θέατρο με την απροσδιόριστη απόφαση να διορθωθούμε — σαν Ρωμηοί και σαν άνθρωποι.

Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο Λογοθετίδης ήταν ένας δάσκαλος της ελληνικής κοινωνίας. Με βιβλίο του το ελληνικό έργο και με εκπαιδευτική του μέθοδο το γέλιο, εμάθαινε στις χιλιάδες των θεατών του τα ελαττώματά τους, τα εθνικά και τα ανθρώπινα, και τους καλούσε έμμεσα να τα κόψουν, να τα θεραπεύσουν. Και οι διδασκόμενοι έφευγαν με το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για τον καλοκάγαθο δάσκαλο, μιας ευγνωμοσύνης που γινόταν σιγά-σιγά λατρεία. Αυτή η λατρεία ήταν που ξέσπασε σε δάκρυα το μαύρο δειλινό της περασμένης Δευτέρας. Ο λαός, που του χρωστούσε μαζί με την ευφροσύνη του γέλιου και την ωφέλιμη διδαχή, εθρήνησε, έτσι πάνδημα, και έτσι εγκάρδια, όχι πια τον κωμικό, αλλά προπαντός τον μεγάλο ερμηνευτή των ελληνικών θεατρικών έργων, της ελληνικής ζωής, της ζωής της δικής του.

*Κείμενο του διαπρεπούς δημοσιογράφου, ιστορικού ερευνητή και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Ρούσσου (1910-1984) για τον Βασίλη Λογοθετίδη. Έφερε τον τίτλο «Ο μεγάλος κωμικός που πέθανε» και είχε δημοσιευτεί στον «Ταχυδρόμο» το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 1960, μία εβδομάδα μετά το θάνατο και πέντε ημέρες μετά την κηδεία του Λογοθετίδη.

Ο Γεώργιος Ρούσσος

Ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης απεβίωσε το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960, στις 5:40 μ.μ., συνεπεία καρδιακής συγκοπής. Ο δημοφιλής κωμικός ετοιμαζόταν να μεταβεί στο θέατρο.

Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη κατόπιν εντολής τού τότε πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Η γυναίκα του Βασίλη Λογοθετίδη είχε σκοτωθεί μαζί με τον εραστή της

Ο τότε διάδοχος του Θρόνου Κωνσταντίνος και ο φίλος του Μιχάλης Αρναούτης παρακολούθησαν κρυφά την κηδεία του κορυφαίου Έλληνα κωμικού.

Τέτοιες ημέρες πριν από 66 χρόνια (20-2-1960), έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο μεγαλύτερος Έλληνας κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης.

Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1900, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και στα 20 του χρόνια ήρθε στην Αθήνα και άρχισε την επαγγελματική του καριέρα δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη.

Όμως, έτυχε να ζήσει προδομένος από ένα δραματικό γεγονός, άγνωστο στο ευρύ κοινό, στο οποίο θα αναφερθούμε…

Στο απόγειο της δόξας του βρήκε το μεγάλο έρωτα που τον πλήγωσε και τον καταρράκωσε…

Παντρεύτηκε στην Αθήνα τη γυναίκα που γνώρισε και αγάπησε νέος στην Πόλη, αλλά η ευτυχία και η δόξα τον φθόνησαν όταν έφτασε η είδηση στα γραφεία των εφημερίδων.

«Σκοτώθηκε η γυναίκα του με τον εραστή της!». Ο σκοτωμένος ήταν ένας νεαρός δάσκαλος Σχολής Οδηγών, στον οποίο ο Βασίλης είχε εμπιστευθεί την εκμάθηση του βολάν στην αγαπημένη του…

Κι εκείνη τον ερωτεύθηκε! Πάνω σ’ έναν «ερωτικό ή και αισθησιακό σπασμό» –όπως διέγνωσαν τότε οι ιατροδικαστές– δάσκαλος και μαθητευόμενη αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν…

Πήγαν οι δημοσιογράφοι στο θέατρο «Κεντρικόν», στην πλατεία Κολοκοτρώνη, όπου έπαιζε ο Λογοθετίδης και του το είπαν… Τους κοίταξε στα μάτια, κι εκείνοι κατάλαβαν τι τους ζητούσε…!

Την επομένη οι δημοσιογράφοι σε συνεννόηση μεταξύ τους, έγραψαν το πατρικό της επίθετο, Τζεδάκη, παραποιημένο στα ψιλά… Ο Τύπος τον σεβάστηκε.

Για τις μεγάλες του υπηρεσίες στο Θέατρο, ο βασιλιάς Παύλος είχε απονείμει στον Λογοθετίδη τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Πετούσε απ’ τη χαρά του, και σε κάποια στιγμή αστειευόμενος, λέει του βασιλιά: «Το παράσημο μεγαλειότατε, θα παίξει ρόλο στη σύνταξή μου; Θα τη μεγαλώσει;».

Και σε μία θριαμβευτική περιοδεία του στις ΗΠΑ, ο δήμαρχος του Πίτσμπουργκ τού παρέδωσε το «χρυσό κλειδί» της πόλης και ένα μετάλλιο. Και ο Βασίλης, με το χιούμορ που τον διέκρινε, τα δάγκωσε λέγοντας αστειευόμενος: «Άσε να δω αν είναι από χρυσό, γιατί οι σύμμαχοι πολλές φορές κάνουν και λάθη…».

Κάποτε στο θέατρο, μόλις έβγαινε στη σκηνή ο Λογοθετίδης, ένας θαυμαστής του καθισμένος στην πρώτη σειρά, παρακολουθούσε κάθε του κίνηση λέγοντας «μπράβο Βασιλάκη!».

Παράλληλα, φρόντιζε να τον προφυλάσσει από κακοτοπιές, που ο συγγραφέας είχε βάλει να παθαίνει επί της σκηνής. Έτσι, όταν ο Λογοθετίδης ήταν έτοιμος να πέσει θύμα, ο θαυμαστής του τον ειδοποιούσε με νοήματα αγωνιωδώς: «Πρόσεχε Βασιλάκη!» Αλλά επειδή ο Βασιλάκης δεν έπαιρνε χαμπάρι, του φώναζε πιο έντονα. Και όταν ο «κακός» τού έμπηξε το μαχαίρι στην καρδιά, ο θαυμαστής σηκώθηκε αγανακτισμένος: «Στο είπα βρε Βασιλάκη, πρόσεχε, κάτι σου σκαρώνουν!…».

Ένα βράδυ, σε αθηναϊκή ταβέρνα, βρέθηκαν από σύμπτωση και συνέτρωγαν ο Βασίλης Λογοθετίδης, ο Βασίλης Αργυρόπουλος, ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο θεατρικός επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλης. Καρέ των Βασίληδων! Μπαίνει κάποια στιγμή με την παρέα του ο Αιμίλιος Βεάκης, γνωστός για τα αριστερά του φρονήματα. Τους βλέπει και λέει στους δικούς του, δυνατά και πειραχτικά, για να ακουστεί: «Παιδιά, πάμε να φύγουμε. Εδώ απόψε έχουν συνάθροιση οι βασιλόφρονες!». Και το γέλιο πήγε σύννεφο…

Ο Λογοθετίδης έσβησε ξαφνικά το πρωινό της 20ής Φεβρουαρίου 1960 στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο. Την επομένη, πάνδημη έγινε η κηδεία του από το Α’ Νεκροταφείο.

Η αείμνηστη, η γλυκιά φίλη Ίλια Λιβυκού (έφυγε από τη ζωή το 2002), που στάθηκε δίπλα του συμπρωταγωνίστρια σε πολλές ταινίες, σε μία παλιά συνάντησή μας, στο σπίτι του ζωγράφου Μπότη Θαλασσινού στην Πατησίων, μου είχε αποκαλύψει:

«Επειδή το πρωτόκολλο δεν επέτρεπε σε μέλη της βασιλικής οικογένειας να παραστούν σε κηδείες, ο νεαρός διάδοχος Κωνσταντίνος συγκινημένος από το χαμό του, μαζί με τον φίλο του Μιχάλη Αρναούτη, πήγε χωρίς να γίνει αντιληπτός. Παρακολούθησε την τελετή της ταφής από το μικρό λοφίσκο, και όταν ο κόσμος έφυγε, κατέβηκε στον τάφο και άναψε ένα κεράκι. Τον εθαύμαζε, τον εκτιμούσε, θα έλεγα τον ελάτρευε τον Λογοθετίδη, όπως φυσικά κι εκείνος».

«Η Τέχνη δεν φθείρεται, ούτε οξειδώνεται» έλεγε ο Βασίλης Λογοθετίδης. Και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι παλιές ποιοτικές ταινίες του είναι Τέχνη και γι’ αυτό δεν φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου. Ψυχαγωγούν, διασκεδάζουν, συγκινούν: «Ένας ήρως με παντούφλες», «Δεσποινίς ετών 39», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Ο ζηλιαρόγατος», «Κάλπικη λίρα», «Oύτε γάτα ούτε ζημιά» κ.ά.

Δείτε το βίντεο: