Η Κάθριν Ο’Χάρα, η «μητέρα» του Κέβιν ΜακΚάλιστερ από το «Μόνος στο Σπίτι», έφυγε από τη ζωή στα 71 της χρόνια την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου. Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή από το TMZ, με τα αίτια του θανάτου της να παραμένουν ακόμη άγνωστα.
Η ηθοποιός είχε ενσαρκώσει τη μητέρα του Μακόλεϊ Κάλκιν στις δύο πρώτες ταινίες «Μόνος στο Σπίτι», ενώ είχε εμφανιστεί ως Μόιρα Ρόουζ σε 80 επεισόδια της σειράς «Schitt’s Creek».
Μεταξύ άλλων αξιοσημείωτων κινηματογραφικών συμμετοχών της περιλαμβάνονται τα «Best in Show» (2000) και «A Mighty Wind» (2003), καθώς και το «Beetlejuice Beetlejuice» και το πρωτότυπο «Beetlejuice».
Η Καναδή ηθοποιός, σεναριογράφος και κωμικός έγινε γνωστή ως ένα από τα αρχικά μέλη του καστ της καναδικής τηλεοπτικής κωμικής σειράς Second City TV το 1976. Στη σειρά, υποδύθηκε ηθοποιούς όπως η Λουσίλ Μπολ, η Κάθριν Χέμπορν και η Μπρουκ Σιλντς. Η Ο’ Χάρα παρέμεινε στη σειρά μέχρι και την ολοκλήρωσή της το 1984).
Η πιο πρόσφατη δουλειά της ήταν δίπλα στον Σεθ Ρόγκεν στη σειρά του Apple TV+ «The Studio», για την οποία απέσπασε υποψηφιότητα για βραβείο Emmy.
Το 2020 κέρδισε βραβείο Emmy για την ερμηνεία της στο «Schitt’s Creek», ενώ η πρώτη της βράβευση με Emmy είχε έρθει ήδη από το 1982 για τη συμβολή της ως σεναριογράφος στη σατιρική τηλεοπτική σειρά «SCTV Network 90».
Η Κάθριν Ο’Χάρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Τορόντο ως το έκτο από τα επτά παιδιά της οικογένειάς της. Με τον σύζυγό της , τον σκηνογράφο Μπο Γουέλτς, γνωρίστηκε στα γυρίσματα της ταινίας «Beetlejuice» το 1988, ενώ παντρεύτηκαν το 1992 και απέκτησαν δύο γιους.
Η δραματική ερμηνεία της Ο’Χάρα στη σειρά «The Last of Us» του HBO της χάρισε μια υποψηφιότητα για το βραβείο Emmy, όπως και ο πρόσφατος ρόλος της ως παραγωγός του Χόλιγουντ στη σειρά «The Studio».
Την είδηση του θανάτου της Ελένης Βαρίκα έκανε γνωστή ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος.
Σε ηλικία 76 ετών πέθανε στο Παρίσι η καθηγήτρια πολιτικής θεωρίας, Ελένη Βαρίκα από τις σημαντικότερες θεωρητικούς του φεμινισμού στην Ελλάδα.
Η ανάρτηση του Αντώνη Λιάκου
Την δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή, ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος, ο οποίος έγραψε σε ανάρτησή του: “Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι η Ελένη Βαρίκα πέταξε μακριά μας. Σαν να ακούμε τη φωνή και το γέλιο της, τον εφηβικό τρόπο που μιλούσε για την ιστορία και τον φεμινισμό, την πολιτική θεωρία και τη θέση του παρία, ξαναφέρνοντας όλες εκείνες τις ιδέες και τις αξίες που μεγαλώσαμε στην επικαιρότητα, σε πείσμα των καιρών. Η Ελένη. Πώς είναι δυνατόν;”.
Δείτε την ανάρτηση:
Ποια ήταν η Ελένη Βαρίκα
Η Ελένη Βαρίκα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales και στο Πανεπιστήμιο Paris 7.
Από το 1991 ήταν καθηγήτρια στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Παρίσι VIII, όπου δίδασκε διανοητική και πολιτική ιστορία και Πολιτική Θεωρία και ερευνήτρια στο Centre Nationale de Recherche Scientifique (CNRS).
Δίδαξε επίσης, στην έδρα Suzanne Tessier του Universite Libre των Βρυξελλών και στο Πανεπιστήμιο της Λοζάνης. Υπήρξε επισκέπτρια καθηγήτρια στο European University Institute, στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, καθώς και σε πανεπιστήμια των Η.Π.Α. (Portland State University, Harvard και Columbia) και της Βραζιλίας (Campinas και USP).
Είχε μεταφράσει μεταξύ άλλων, έργα του Μπέκετ και του Ζορζ Μπατάιγ.
Άρθρα και βιβλία της σχετικά με την ιστορία του φεμινισμού, το φύλο στην πολιτική θεωρία, τη γενεαλογία των κοινωνικών ιεραρχιών στις κοινωνικές και επιστημονικές πρακτικές της νεωτερικότητας έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της “Με διαφορετικό πρόσωπο: φύλο, διαφορά και οικουμενικότητα”, εκδ. Κατάρτι, 2000, “Για μια πολιτική γραμματική του φύλου”, εκδ. Πλέθρον, 2009, καθώς και “Η εξέγερση των κυριών. Η γένεση μιας φεμινιστικής συνείδησης στην Ελλάδα, 1833-1907”, εκδ. Κατάρτι, 2007 που ήταν η διδακτορική της διατριβή.
Η Ελένη Βαρίκα ήταν σύζυγος του Γαλλοβραζιλιάνου κοινωνιολόγου και φιλόσοφου Μικαέλ Λεβί.
“Η Ιωάννα Παπαντωνίου αφιέρωσε τη ζωή της στη διάσωση και την ανάδειξη της τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας”, αναφέρει η Λίνα Μενδώνη
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών η Ιωάννα Παπαντωνίου, κορυφαία σκηνογράφος και ενδυματολόγος, ιδρύτρια και πρόεδρος του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος (ΠΛΙ).
Η Ιωάννα Παπαντωνίου “αφιέρωσε τη ζωή της στη διάσωση και την ανάδειξη της τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας”, καθώς “ως μέλος του Λυκείου Ελληνίδων, όργωσε την Ελλάδα, συλλέγοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό, ιδίως παραδοσιακές ενδυμασίες, το οποίο αποτέλεσε και τον πυρήνα της περίφημης συλλογής του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος ‘Βασίλειος Παπαντωνίου’, το οποίο ίδρυσε η ίδια το 1974 στο Ναύπλιο, στη μνήμη του πατέρα της”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο συλλυπητήριο μήνυμά της η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη.
Ποια ήταν η Ιωάννα Παπαντωνίου
Η Ιωάννα Παπαντωνίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπούδασε σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Wimbledon School of Art του Λονδίνου. Συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες και υπήρξε στενή συνεργάτιδα του Μάικλ Έλιοτ στο Royal Exchange Theatre. Ασχολήθηκε κυρίως με την επιτόπια έρευνα για το ελληνικό ένδυμα. Το 1974 ίδρυσε το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα στο Ναύπλιο, που το 1981 τιμήθηκε με το European Museum of the Year main Award (EMYA).
Πληροφορούμενη την απώλεια της Ιωάννας Παπαντωνίου, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:
“Με μεγάλη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια της Ιωάννας Παπαντωνίου, μιας από τις σημαντικότερες θεραπαινίδες του Πολιτισμού μας, σε πλείστες εκφάνσεις του, επί πολλές δεκαετίες. Μετά τις στέρεες σπουδές της στη Βρετανία, η Ιωάννα Παπαντωνίου διέγραψε μια μετεωρική πορεία ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος, συνεργαζόμενη με τους κορυφαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς της εποχής της σε παραστάσεις-σταθμούς για το θέατρό μας, αλλά και, επιλεκτικά, σε ξεχωριστές κινηματογραφικές δημιουργίες. Ωστόσο, η μοναδική της ματιά δεν περιορίστηκε στη σκηνή, αλλά μετουσιώθηκε σε δημιουργική διδασκαλία σε πανεπιστημιακά τμήματα θεατρικών σπουδών, στην Αθήνα, την Πάτρα και το Ναύπλιο.
Παράλληλα, η Ιωάννα Παπαντωνίου αφιέρωσε τη ζωή της στη διάσωση και την ανάδειξη της τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Ως μέλος του Λυκείου Ελληνίδων, όργωσε την Ελλάδα, συλλέγοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό, ιδίως παραδοσιακές ενδυμασίες, το οποίο αποτέλεσε και τον πυρήνα της περίφημης συλλογής του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος “Βασίλειος Παπαντωνίου”, το οποίο ίδρυσε η ίδια το 1974 στο Ναύπλιο, στη μνήμη του πατέρα της. Το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα -το σημερινό Ίδρυμα Βασίλη Παπαντωνίου- υπήρξε το έργο ζωής της Ιωάννας Παπαντωνίου, στο οποίο δώρισε όλες τις συλλογές της και για τις ανάγκες του οποίου διέθεσε σχεδόν το σύνολο της περιουσίας της και υπό τη σοφή και ακάματη καθοδήγησή της, εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς για τον νεοελληνικό πολιτισμό.
Με την Ιωάννα Παπαντωνίου είχα την τιμή και την χαρά να συνεργαζόμαστε από το 1999. Σε όλα τα σπουδαία προγράμματά της είχε τη συμπαράσταση του ΥΠΠΟ γιατί ήταν ο δημιουργικός άνθρωπος που συνδύαζε αρμονικά τη θεωρία με την πράξη και την αθόρυβη δράση. Αποφεύγοντας την ανώφελη δημοσιότητα, αφιέρωσε όλον της τον βίο και τη δραστηριότητά της στην υπηρεσία του Πολιτισμού και της κοινωνίας, καταλείποντάς μας ένα τεράστιο έργο που θα καρποφορεί επί μακρόν. Για την Ιωάννα Παπαντωνίου δεν αποτελεί κοινό τόπο αν πω ότι η αφειδώλευτη προσφορά της υπήρξε ανυπολόγιστη και ότι η ευγνωμοσύνη μας για το έργο της είναι τεράστια. Στην οικογένειά της και τους φίλους της απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια”.
Η σύζυγος του Αντώνη Σαμαρά, Γεωργία Σαμαρά, σχεδόν έξι μήνες μετά την απώλεια της κόρης της, Λένας Σαμαρά έχασε τη θεία της, Ιωάννα Παπαντωνίου.
Ο γιος του πρώην Πρωθυπουργού Κώστας Σαμαράς είχε τεράστια αδυναμία στη θεία του και συγκίνησε με την ανάρτηση που έκανε για εκείνη στα social media για να την αποχαιρετήσει.
«Θεία Νανά μου καλό σου ταξίδι… Σε ευχαριστούμε για όλα. Είσαι και ήσουν έμπνευση και πρότυπο για όλους όσους είχαν την τύχη να σε γνωρίσουν. Γέμιζες πάντα τον χώρο με την αρχοντιά, με το χαμόγελο και με την απέραντη καλοσύνη που κουβαλούσες μέσα στην καρδιά σου. Πέτυχες πολλά στην σπουδαία σταδιοδρομία σου μα εγώ θα σε θυμάμαι πάντα ως την γλυκιά μου θεία που μου έδωσε τόση αγάπη και που αγαπούσα και εγώ τόσο πολύ. Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας. Δεν θα φύγεις ποτέ. Αντίο θεία Νανά» έγραψε ο Κώστας Σαμαράς, ανεβάζοντας στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram μια παλαιότερη φωτογραφία της πολυαγαπημένης του θείας.
H Ιωάννα Παπαντωνίου ήταν από τα πιο αγαπημένα μέλη τόσο για τη Γεωργία όσο και για τον γιο της, Κώστα Σαμάρα, που λάτρευε τη… Νανά τους, όπως την προσφωνούσαν. Η δημιουργός και ψυχή του Ιδρύματος Βασίλη Παπαντωνίου, στο Ναύπλιο, η Ιωάννα Παπαντωνίου, η πρώτη γυναίκα που φιλοτέχνησε σκηνικά για παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών.
Ήταν κορυφαία σκηνογράφος και ενδυματολόγος, ιδρύτρια και πρόεδρος του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, και θεία της Γεωργίας Σαμαρά, που είναι η πρόεδρος του Ιδρύματος Βασίλη Παπαντωνίου.
“Η Ιωάννα Παπαντωνίου αφιέρωσε τη ζωή της στη διάσωση και την ανάδειξη της τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας”, αναφέρει η Λίνα Μενδώνη
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών η Ιωάννα Παπαντωνίου, κορυφαία σκηνογράφος και ενδυματολόγος, ιδρύτρια και πρόεδρος του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος (ΠΛΙ).
Η Ιωάννα Παπαντωνίου “αφιέρωσε τη ζωή της στη διάσωση και την ανάδειξη της τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας”, καθώς “ως μέλος του Λυκείου Ελληνίδων, όργωσε την Ελλάδα, συλλέγοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό, ιδίως παραδοσιακές ενδυμασίες, το οποίο αποτέλεσε και τον πυρήνα της περίφημης συλλογής του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος ‘Βασίλειος Παπαντωνίου’, το οποίο ίδρυσε η ίδια το 1974 στο Ναύπλιο, στη μνήμη του πατέρα της”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο συλλυπητήριο μήνυμά της η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη.
Ποια ήταν η Ιωάννα Παπαντωνίου
Η Ιωάννα Παπαντωνίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπούδασε σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Wimbledon School of Art του Λονδίνου. Συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες και υπήρξε στενή συνεργάτιδα του Μάικλ Έλιοτ στο Royal Exchange Theatre. Ασχολήθηκε κυρίως με την επιτόπια έρευνα για το ελληνικό ένδυμα. Το 1974 ίδρυσε το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα στο Ναύπλιο, που το 1981 τιμήθηκε με το European Museum of the Year main Award (EMYA).
Πληροφορούμενη την απώλεια της Ιωάννας Παπαντωνίου, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:
“Με μεγάλη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια της Ιωάννας Παπαντωνίου, μιας από τις σημαντικότερες θεραπαινίδες του Πολιτισμού μας, σε πλείστες εκφάνσεις του, επί πολλές δεκαετίες. Μετά τις στέρεες σπουδές της στη Βρετανία, η Ιωάννα Παπαντωνίου διέγραψε μια μετεωρική πορεία ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος, συνεργαζόμενη με τους κορυφαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς της εποχής της σε παραστάσεις-σταθμούς για το θέατρό μας, αλλά και, επιλεκτικά, σε ξεχωριστές κινηματογραφικές δημιουργίες. Ωστόσο, η μοναδική της ματιά δεν περιορίστηκε στη σκηνή, αλλά μετουσιώθηκε σε δημιουργική διδασκαλία σε πανεπιστημιακά τμήματα θεατρικών σπουδών, στην Αθήνα, την Πάτρα και το Ναύπλιο.
Παράλληλα, η Ιωάννα Παπαντωνίου αφιέρωσε τη ζωή της στη διάσωση και την ανάδειξη της τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Ως μέλος του Λυκείου Ελληνίδων, όργωσε την Ελλάδα, συλλέγοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό, ιδίως παραδοσιακές ενδυμασίες, το οποίο αποτέλεσε και τον πυρήνα της περίφημης συλλογής του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος “Βασίλειος Παπαντωνίου”, το οποίο ίδρυσε η ίδια το 1974 στο Ναύπλιο, στη μνήμη του πατέρα της. Το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα -το σημερινό Ίδρυμα Βασίλη Παπαντωνίου- υπήρξε το έργο ζωής της Ιωάννας Παπαντωνίου, στο οποίο δώρισε όλες τις συλλογές της και για τις ανάγκες του οποίου διέθεσε σχεδόν το σύνολο της περιουσίας της και υπό τη σοφή και ακάματη καθοδήγησή της, εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς για τον νεοελληνικό πολιτισμό.
Με την Ιωάννα Παπαντωνίου είχα την τιμή και την χαρά να συνεργαζόμαστε από το 1999. Σε όλα τα σπουδαία προγράμματά της είχε τη συμπαράσταση του ΥΠΠΟ γιατί ήταν ο δημιουργικός άνθρωπος που συνδύαζε αρμονικά τη θεωρία με την πράξη και την αθόρυβη δράση. Αποφεύγοντας την ανώφελη δημοσιότητα, αφιέρωσε όλον της τον βίο και τη δραστηριότητά της στην υπηρεσία του Πολιτισμού και της κοινωνίας, καταλείποντάς μας ένα τεράστιο έργο που θα καρποφορεί επί μακρόν. Για την Ιωάννα Παπαντωνίου δεν αποτελεί κοινό τόπο αν πω ότι η αφειδώλευτη προσφορά της υπήρξε ανυπολόγιστη και ότι η ευγνωμοσύνη μας για το έργο της είναι τεράστια. Στην οικογένειά της και τους φίλους της απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια”.
Η Ιωάννα Κανάκη, επί δεκαετίες στους κόλπους της Αριστεράς, έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.
Πένθιμο κλίμα επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την είδηση ότι έφυγε από τη ζωή η κα Ιωάννα Κανάκη, ιστορικό στέλεχος του κόμματος και λογίστρια με χρόνια συνδικαλιστικής δράσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, τιμώντας την κα Κανάκη, εξέδωσε ανακοίνωση αναφέροντας: «Αποχαιρετούμε με οδύνη την Ιωάννα Κανάκη, μια γλυκύτατη, μαχητική αγωνίστρια στους συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες της μεταπολίτευσης.
Η Ιωάννα Σωτήρχου Κανάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλλιθέα και σπούδασε Οικονομικά. Ο εργατικός συνδικαλισμός και η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελούσαν τους χώρους μιας συνεχούς πορείας και αγωνιστικής συμμετοχής μέσα από τις γραμμές των δημοκρατικών, αριστερών παρατάξεων και κινήσεων».
Αποχαιρετούμε με οδύνη την Ιωάννα Κανάκη, μια γλυκύτατη, μαχητική αγωνίστρια στους συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες της μεταπολίτευσης. Συλλυπητήριο μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την απώλεια της Ιωάννας Κανάκη – https://t.co/nNLIA6mrGRpic.twitter.com/fsrwlC2rJ5
Μετά την μεταπολίτευση, η κα Κανάκη ακολούθησε το ρεύμα και τις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς. Εντάχθηκε και δραστηριοποιήθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΑΡ, τον Συνασπισμό, την ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Υπήρξε Υποψήφια βουλεύτρια στο Νομό Φθιώτιδας και στη Β΄ Αθήνας.
Είχε ενεργή παρουσία τόσο στις δημοτικές παρατάξεις του Δήμου Καλλιθέας όσο και στο Νομαρχιακό ψηφοδέλτιο της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Επί σειρά ετών διετέλεσε μέλος του Δ.Σ της Ένωσης Ρουμελιωτών Καλλιθέας, στο Δ.Σ του ΙΚΑ (1991-1995). Υπήρξε Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογιστών, καθώς και της Ένωσης Επαγγελματιών Λογιστών Αθήνας.
Διετέλεσε μέλος της Ελεγκτικής Επιτροπής του Εργατικού Κέντρου Αθηνών. Εκπροσώπησε τη ΓΣΕΕ στο Δ.Σ. του ΙΚΑ(1991-95). Εργάστηκε ως λογίστρια και ως στέλεχος σε μια σειρά επιχειρήσεων.
«Στην οικογένεια και τους οικείους της Ιωάννας εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια», αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Πέθανε την Πέμπτη (11.01.2025), σε ηλικία 84 χρόνων, η ιστορικός Χρύσα Μαλτέζου, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, που είχε διατελέσει διευθύντρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας.
«Η ιστορικός Χρύσα Μαλτέζου άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μελέτη της μεσαιωνικής ιστορίας μας, ενώ με την πολύχρονη ερευνητική της δραστηριότητα συνέβαλε ουσιαστικά στη μελέτη του ενετοκρατούμενου Ελληνισμού», ανέφερε στο συλλυπητήριο μήνυμά της, η Λίνα Μενδώνη.
Η υπουργός Πολιτισμού, πληροφορούμενη την απώλεια της ιστορικού, είπε:
«Με θλίψη και σεβασμό αποχαιρετούμε τη Χρύσα Μαλτέζου, την επιφανή ιστορικό που αφήνει ξεχωριστό αποτύπωμα στη μελέτη της μεσαιωνικής ιστορίας μας. Με την πολύχρονη ερευνητική της δραστηριότητα σε κορυφαία ιδρύματα, αλλά και την επί δεκαετίες διδασκαλία της στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και, κατόπιν, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Χρύσα Μαλτέζου συνέβαλε ουσιαστικά στη μελέτη του ενετοκρατούμενου Ελληνισμού, ενός επιστημονικού αντικειμένου που ουσιαστικά συνδιαμόρφωσε.
Αναμφίβολα, ξεχωριστή στιγμή της πολυσχιδούς σταδιοδρομίας της στάθηκε η πολυετής διεύθυνση του του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας, στο οποίο έδωσε νέα πνοή. Επιστέγασμα και αναγνώριση της προσφοράς της υπήρξε η εκλογή και η γόνιμη θητεία της στην Ακαδημία Αθηνών.
Η Χρύσα Μαλτέζου καταλείπει ένα ογκώδες συγγραφικό έργο, που συγκροτείται από εκατοντάδες συμβολές, το οποίο συνδύασε αρμονικά με την αδιάλειπτη πανεπιστημιακή διδασκαλία. Αφήνει ένα έκτυπο παράδειγμα αφοσιωμένου επιστήμονα, με πολύπλευρη και διαρκή προσφορά. Στους οικείους και τους φίλους της απευθύνω τα ειλικρινή συλλυπητήρια μου».
Ποια είναι η Χρύσα Μαλτέζου
Η Χρύσα Μαλτέζου γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1941, όπου πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές της στο Αβερώφειο Γυμνάσιο. Έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έλαβε υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μεσογειακών Σπουδών του Aix-en-Provence.
Ως υπότροφος της Ακαδημίας Αθηνών μετεκπαιδεύτηκε στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας. Έλαβε δίπλωμα από το Corso di Perfezionamento του Πανεπιστημίου της Πάντοβας και πτυχίο από τη Σχολή Παλαιογραφίας, Αρχειονομίας και Διπλωματικής των Κρατικών Αρχείων της Βενετίας.
Από το 1969 έως το 1979 διετέλεσε ερευνήτρια του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και από το 1980 έως το 1994 διευθύντρια του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Στο χρονικό διάστημα 1977 -1982 εργάστηκε ως ειδική επιστήμων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης με αντικείμενο τη Βυζαντινή Ιστορία και Ιστορία της Λατινοκρατίας στον ελληνικό χώρο.
Από το 1982 έως το 1994 διετέλεσε καθηγήτρια Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Επίσης, διετέλεσε διευθύντρια του Τομέα Αρχαίας και Μεσαιωνικής Ιστορίας, καθώς και πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας, στο ίδιο Πανεπιστήμιο.
Το 1987 υπηρέτησε ως Fellow του Dumbarton Oaks Centre for Byzantine Studies, Washington. Το 1995 διορίστηκε καθηγήτρια Ιστορίας της περιόδου της Βενετοκρατίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1998 εξελέγη από την Ακαδημία Αθηνών διευθύντρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας. Τον Οκτώβριο του 2005, στο πλαίσιο του προγράμματος του Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης, έδωσε διαλέξεις και σεμινάρια σε αμερικανικά Πανεπιστήμια.
Υπήρξε μέλος ελληνικών και ξένων επιστημονικών συλλόγων και εταιρειών, έλαβε μέρος σε πολυάριθμα ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια και διοργάνωσε διεθνείς επιστημονικές συναντήσεις, ημερίδες και συμπόσια. Μετά από σχετικές προσκλήσεις, έδωσε διαλέξεις και σεμιναριακά μαθήματα σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα του εξωτερικού (Collège de France, πανεπιστήμια Σορβόννης, Γενεύης, Association Jean Gabriel Eynard, Μπολόνιας, Βαρκελώνης, Μαδρίτης, Βαρσοβίας, Μόσχας, Perth Αυστραλίας, Ραβέννας, Fondazione Flaminia Ραβέννας, Τορίνου, Bερόνας κ.ά.).
Με την ιδιότητα της ερευνήτριας και της διευθύντριας του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών πραγματοποίησε ερευνητικές αποστολές σε αρχεία της Ιταλίας, στα αρχεία της Μονής Αγίου Ιωάννου Θεολόγου της Πάτμου, της Μονής Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων, στα αρχεία της Κέρκυρας, των Κυθήρων και των πατριαρχείων Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων. Το 1982 τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τη συμβολή της στη διάσωση και επιστημονική εκμετάλλευση του Ιστορικού Αρχείoυ των Κυθήρων, ενώ το 2003 τιμήθηκε για την επιστημονική προσφορά της από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής.
Το 2006, υπό τη διεύθυνσή της, το Eλληνικό Iνστιτούτο Bενετίας τιμήθηκε με το Διεθνές Bραβείο Ωνάση. Το 2007 τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (έδρα Pαβέννας) με το βραβείο Dante Aligheri για την προσφορά της στη συντήρηση και ανάδειξη των πολιτισμικών αγαθών του ελληνισμού στη Bενετία. Το 2012 έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 2013 εκδόθηκε αφιερωματικός τόμος προς τιμή της.
Πέθανε σε ηλικία 57 ετών η ιστορικός και κριτικός χορού Νατάσσα Χασιώτη
Πέθανε σε ηλικία 57 ετών η ιστορικός και κριτικός χορού Νατάσσα Χασιώτη, αφήνοντας πίσω της ένα πολυσχιδές και ανεκτίμητο έργο. Η Νατάσσα Χασιώτη ήταν επίσης συγγραφεας, μεταφράστρια και έχει διδάξει θεωρητικά μαθήματα στην κρατική σχολή χορού.
Η κηδεία της έγινε σήμερα Πέμπτη 8/5 στην γενέτειρα της, την Αταλάντη, στον Ιερό Ναό της Μεταμόρφωσης Σωτήρος.
Η πορεία, το έργο της
Η Νατάσσα Χασιώτη ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στις σπουδές χορού (University of Surrey, Ηνωμένο Βασίλειο). Στη συνέχεια, εργάστηκε σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά (Το Βήμα, Ταχυδρόμος, Athens Νews, Ημερησία, Αυγή, Elle, Votre Beauté, Faqpress, Ballet/Tanz, Dance Theatre Journal, Danza & Danza), καθώς και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση (Seven X, ΝΕΤ, Εν Λευκώ).
Είναι συγγραφέας δύο βιβλίων για τον χορό, μιας συλλογής διηγημάτων και ενός graphic novel. Έχει μεταφράσει 11 βιβλία (μεταξύ των οποίων, τα Ημερολογιακά Τετράδια, του Vaslav Nijinsky). Είναι σεναριογράφος/παρουσιάστρια του ντοκιμαντέρ Ο Σύγχρονος Χορός στην Ελλάδα (ΝΕΤ, 2001), δημιουργός έργων video-dance, όπως και συν-σεναριογράφος/παραγωγός της μεγάλου μήκους ταινίας Tranzit (2023).
Η Νατάσσα Χασιώτη δίδαξε ιστορία χορού στο Επαγγελματικό Τμήμα της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης (2000-2018). Συμμετείχε σε πολλές σημαντικές διεθνείς εκδηλώσεις (Γερμανία, Βέλγιο, Σιγκαπούρη, Καναδάς, Ιρλανδία, Ιαπωνία, Πολωνία).
Έδωσε διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και δίδαξε σε πολλά επιμορφωτικά σεμινάρια, όπως το πρόγραμμα επιμόρφωσης ενηλίκων του Κολλεγίου Αθηνών.
Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Επιχορηγήσεων και Βραβείων Χορού του Υπουργείου Πολιτισμού, αντιπρόεδρος της World Dance Alliance, και Πρόεδρος του Σωματείου Φίλων της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Από το 2012, ήταν μέλος της Επιτροπής για τις Επαγγελματικές Σχολές Χορού του ΥΠΠΟ.
Η πρώτη σύζυγος του Ντόναλντ Τραμπ, Ιβάνα Τραμπ, 73 ετών, πέθανε, όπως δήλωσε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ.
«Με μεγάλη λύπη ενημερώνω όλους εκείνους που την αγάπησαν, εκ των οποίων είναι πολλοί, ότι η Ιβάνα Τραμπ πέθανε στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη», είπε ο Ντόναλντ Τραμπ σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης Truth Social.
«Ήταν μια υπέροχη, όμορφη και καταπληκτική γυναίκα, που έζησε μια υπέροχη και εμπνευσμένη ζωή. Η περηφάνια και η χαρά της ήταν τα τρία της παιδιά, ο Ντόναλντ Τζούνιορ, η Ιβάνκα και ο Έρικ. Ήταν τόσο περήφανη γι’ αυτούς, όπως όλοι ήμασταν τόσο περήφανοι γι’ αυτήν, Αναπαύσου εν ειρήνη, Ιβάνα!», πρόσθεσε.
«Η μητέρα μας ήταν μια απίστευτη γυναίκα – μια δύναμη στις επιχειρήσεις, μια αθλήτρια παγκόσμιας κλάσης, μια λαμπερή ομορφιά, καθώς και μια στοργική μητέρα και φίλη», αναφέρει η ανακοίνωση της οικογένειας Τραμπ.
«Η Ιβάνα Τραμπ ήταν μαχήτρια. Διέφυγε από τον κομμουνισμό και αγκάλιασε αυτήν τη χώρα. Δίδαξε στα παιδιά της να είναι δυνατά και σκληρά, τη συμπόνια και την αποφασιστικότητα», συμπληρώνει η οικογένεια Τραμπ και καταλήγει: «Θα λείψει πολύ στη μητέρα της, στα τρία παιδιά και στα δέκα εγγόνια της». Στην ανακοίνωση δεν διευκρινίζονται τα αίτια του θανάτου.
Η Ιβάνα Τραμπ ήταν η πρώτη σύζυγος του Ντόναλντ Τραμπ, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά: τον Ντόναλντ Τζούνιορ, την Ιβάνκα και τον Έρικ.
εννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1949 στην πρώην Τσεχοσλοβακία. Μετακόμισε στον Καναδά στη δεκαετία του 1970 και ακολούθως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παντρεύτηκε τον Ντόναλντ Τραμπ το 1977.
Η πορεία της από «σύμβολο του σεξ» με την ταινία «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα», του Ροζέ Βαντίμ, μέχρι την εγκατάλειψη της υποκριτικής μόλις στα 39 της χρόνια και τον αγώνα της για τα δικαιώματα των ζώων
Η Μπριζίτ Μπαρντό, η Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια που εξελίχθηκε σε διεθνές σύμβολο του σεξ, πριν γυρίσει την πλάτη στον κινηματογράφο για να αφοσιωθεί στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, πέθανε σε ηλικία 91 ετών.
Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή το ίδρυμα που φέρει τ’ όνομά της.
Δείτε το βίντεο:
⚫ Brigitte Bardot, actrice française légendaire, icône féminine des années 1960 et fervente protectrice des animaux, est décédée à l'âge de 91 ans, a annoncé ce dimanche la Fondation Brigitte Bardot. pic.twitter.com/oVNFF0ICWp
«Το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό ανακοινώνει με απέραντη θλίψη τον θάνατο της ιδρύτριας και προέδρου του, της Μπριζίτ Μπαρντό, μιας διεθνώς αναγνωρισμένης ηθοποιού και τραγουδίστριας, που επέλεξε να εγκαταλείψει μια περίβλεπτη σταδιοδρομία για να αφιερώσει τη ζωή και την ενέργειά της στην υπεράσπιση των ζώων και στο Ίδρυμά της» αναφέρει ανακοίνωση που διαβιβάστηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο, χωρίς να αναφέρει την ημέρα ή τον τόπο θανάτου.
Η Μπαρντό εκτοξεύθηκε στη διεθνή φήμη με την ταινία «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα» το 1956, σε σενάριο και σκηνοθεσία του τότε συζύγου της, Ροζέ Βαντίμ, και για τις επόμενες δύο δεκαετίες ενσάρκωσε την εικόνα της «σέξι γατούλας». Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την υποκριτική και άρχισε να δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο πολιτικά.
Γεννημένη το 1934 στο Παρίσι, η Μπαρντό μεγάλωσε σε μια εύπορη, παραδοσιακή καθολική οικογένεια, αλλά διακρίθηκε τόσο ως χορεύτρια, ώστε να της επιτραπεί να σπουδάσει μπαλέτο, εξασφαλίζοντας θέση στο περίφημο Conservatoire de Paris. Παράλληλα, εργάστηκε ως μοντέλο και εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Elle το 1950, σε ηλικία μόλις 15 ετών.
Η δουλειά της στο μόντελινγκ της άνοιξε τον δρόμο για τον κινηματογράφο. Σε μία από τις οντισιόν γνώρισε τον Βαντίμ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1952, αφού έκλεισε τα 18. Αρχικά έπαιξε μικρούς ρόλους, με σταδιακά αυξανόμενη προβολή. Το 1955 υποδύθηκε την ερωτική σύντροφο του Ντερκ Μπόγκαρτ στην ταινία Doctor at Sea, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία, γράφει ο Guardian.
Ωστόσο, ήταν το «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα», του Βαντίμ, όπου η Μπαρντό υποδύθηκε μια ασυγκράτητη έφηβη στο Σεν Τροπέ, που εδραίωσε την εικόνα της και τη μετέτρεψε σε διεθνές είδωλο. Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία τόσο στη Γαλλία όσο και διεθνώς και την εκτόξευσε στην πρώτη γραμμή των κινηματογραφικών σταρ.
Πέρα από το ευρύ κοινό, η Μπαρντό έγινε γρήγορα πηγή έμπνευσης για διανοούμενους και καλλιτέχνες – ανάμεσά τους και τα μέλη των θρυλικών Beatles, Τζον Λένον και Πολ ΜακΚάρτνεϊ, οι οποίοι ζητούσαν από τις τότε συντρόφους τους να βάψουν τα μαλλιά τους ξανθά, μιμούμενες το στιλ της.
Ο αρθρογράφος Ρεϊμόν Καρτιέ έγραψε εκτενές άρθρο για το «Le cas Bardot» («Η υπόθεση Μπαρντό») στο Paris Match το 1958, ενώ η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσίευσε το 1959 το διάσημο δοκίμιό της «Η Μπριζίτ Μπαρντό και το σύνδρομο της Λολίτας», παρουσιάζοντας την ηθοποιό ως την πιο απελευθερωμένη γυναίκα της Γαλλίας. Το 1969, η Μπαρντό επιλέχθηκε ως το πρώτο πραγματικό μοντέλο για τη Μαριάν, το σύμβολο της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Μπαρντό πρωταγωνίστησε σε σειρά σημαντικών γαλλικών ταινιών, μεταξύ των οποίων το υποψήφιο για Όσκαρ δράμα Η Αλήθεια του Ανρί-Ζορζ Κλουζό, το Very Private Affair του Λουί Μαλ (δίπλα στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) και την Περιφρόνηση του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας, αποδέχθηκε προτάσεις από το Χόλιγουντ, όπως το Viva Maria!, μια κωμωδία εποχής με σκηνικό το Μεξικό και συμπρωταγωνίστρια την Ζαν Μορό, καθώς και το γουέστερν Shalako με τον Σον Κόνερι.
Παράλληλα, ακολούθησε και μουσική καριέρα, η οποία περιλάμβανε την ηχογράφηση της αρχικής εκδοχής του τραγουδιού Je T’Aime… Moi Non Plus του Σερζ Γκενσμπούρ, το οποίο είχε γράψει για εκείνη την περίοδο που διατηρούσαν εξωσυζυγική σχέση. Φοβούμενη σκάνδαλο, όταν το έμαθε ο τότε σύζυγός της Γκίντερ Ζαξ, η Μπαρντό ζήτησε από τον Γκενσμπούρ να μην το κυκλοφορήσει. Εκείνος το επανηχογράφησε αργότερα με την Τζέιν Μπίρκιν, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία.
Η ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας
Ωστόσο, η Μπαρντό βρήκε όλο και πιο ασφυκτική την πίεση της διασημότητας. Όπως είχε δηλώσει στον Guardian το 1996, «η τρέλα που με περιέβαλε έμοιαζε πάντα εξωπραγματική. Δεν ήμουν ποτέ πραγματικά προετοιμασμένη για τη ζωή ενός σταρ».
Αποσύρθηκε από την υποκριτική το 1973, σε ηλικία 39 ετών, μετά την ταινία Η διδακτική και εύθυμη ιστορία του Κολινό. Έκτοτε, αφοσιώθηκε στην προστασία των ζώων, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις κατά του κυνηγιού φώκιας το 1977 και ιδρύοντας το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό το 1986.
Στη συνέχεια, έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας σε παγκόσμιους ηγέτες για ζητήματα όπως η εξόντωση σκύλων στη Ρουμανία, η θανάτωση δελφινιών στα Νησιά Φερόε και η σφαγή γατών στην Αυστραλία.
Παράλληλα, εξέφραζε συχνά ακραίες απόψεις για τη θρησκευτική σφαγή ζώων. Το 2003, στο βιβλίο της A Cry in the Silence, υιοθέτησε δεξιές πολιτικές θέσεις, επιτέθηκε σε ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες, εκπαιδευτικούς και στη λεγόμενη «ισλαμοποίηση της γαλλικής κοινωνίας», γεγονός που οδήγησε σε καταδίκη της για υποκίνηση φυλετικού μίσους.
Η Μπαρντό είχε μακρά ιστορία στήριξης του Front National (το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε National Rally), δηλώνοντας στον Guardian: «Όσον αφορά τη φοβερή άνοδο της μετανάστευσης, συμμερίζομαι πλήρως τις απόψεις του Ζαν-Μαρί Λεπέν». Το 2006, σε επιστολή της προς τον τότε υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, ανέφερε ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Γαλλίας «καταστρέφει τη χώρα μας επιβάλλοντας τις πρακτικές του».
Η Μπαρντό παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με τον Βαντίμ (1952-1957), τον Ζακ Σαριέ (1959-1962), με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Νικολά, το 1960, με τον Ζαξ (1966-1969) και με τον πρώην σύμβουλο του Λεπέν, Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1992.
Παράλληλα, είχε σειρά σχέσεων με επωνύμους, μεταξύ άλλων με τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και τον Σερζ Γκενσμπούρ.
Η Μπαρντό σε σκηνή της ταινίας Μια Πολύ Ιδιωτική Υπόθεση, του Ζαν Λουί Μαλ, το 1962
Σε σκηνή από την ταινία Αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα, του 1973
Σε σκηνή από τα γυρίσματα της ταινίας Η Περιφρόνηση, του Γκοντάρ, το 1963
Σε ηλικία 76 ετών πέθανε η θρυλική Ματούλα του Κολωνακίου. Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή μέσω των social media ενώ οι πρώτες πληροφορίες που διαρρέονται, αναφέρουν πως η Ματούλα έχει φύγει από τη ζωή εδώ και επτά μέρες και σήμερα βρέθηκε η σορός της στο σπίτι της.
Η δυσάρεστη είδηση του θανάτου της έγινε αρχικά γνωστή μέσα από το προφίλ στο facebook του δημοσιογράφου Ανδρέα Κουβελογιάννη ο οποίος έγραψε χαρακτηριστικά: «ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ….
Π Ε ΘΑ Ν Ε ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η Μ Α Τ Ο Υ Λ Α …. ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ήρθαν και την πήρανε… ΗΤΑΝ επτά μέρες νεκρή – μόνη – της στο σπίτι της… Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΤΟ … ΕΜΑΘΕ ; ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ η Ματούλα -για όσους δεν τη γνωρίζουν- άλλη στιγμή θα γράψω… ΤΩΡΑ θα κάνουν πάρτι ο ΤΟΛΗΣ, η ΖΩΙΤΣΑ, ο ΖΑΜΠΈΤΑΣ και τόσοι άλλοι που θα είναι πάλι μαζί…».
Στην συνέχεια, την είδηση επιβεβαίωσε ο καλός της φίλος και δημοσιογράφος Νίκος Νικόλιζας ο οποίος έκανε λόγο για ένα κεφάλαιο που κλείνει.
«Εγώ έτσι θα σε θυμάμαι πάντα. Χαμογελαστή Ματούλα μου. Έφυγες πικραμένη αλλά και γεμάτη. Δεν μπόρεσα τελευταία φορά να σε βοηθήσω για το σπίτι που έψαχνες. Θα μείνεις πάντα το φιλαράκι μου. Καλή αντάμωση. Ένα ακόμα κεφάλαιο κλείνει για μένα!».
«Δεν έχω δει ποτέ τα εγγόνια μου, έχω να δω τον γιο μου 15 χρόνια»
Είμαι 74, τώρα έγινα τον Αύγουστο! – είπε η Ματούλα – η γυναίκα που κάποτε το όνομά της ήταν συνώνυμο με την κοσμική ζωή της Αθήνας – στην κάμερα της εκπομπής του Open «Ποιος είναι πρωινιάτικα» το 2021. Τότε η θρυλική Ματούλα του Κολωνακίου είχε παραχωρήσει μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην εκπομπή της Μπέττυς Μαγγίρα, όπου είχε αναφερθεί στα λάθη που έχει κάνει στο παρελθόν. Παράλληλα είχε μιλήσει για τα εγγόνια της, αλλά και το γιο της Λορέτζο Καριερέ τον οποίο είχε να δει πολλά χρόνια.
«Εγώ δεν έχω ταυτότητα επαγγέλματος. Απλώς επειδή από εκείνα τα χρόνια, μικρή, είχα πολλές σχέσεις με τραγουδιστές, με μαγαζιά, με τραγουδίστριες, με έβαλε ο Ζαμπέτας να τραγουδήσω. Δεν ήμουν και η Κάλλας, ούτε η Βίκυ Μοσχολιού. […]
Ο Ανδρέας Μπάρκουλης ερχόταν να με πάρει από το 6ο Γυμνάσιο θηλέων, όπου με διώξανε μετά.
Και φωνάζανε “κορίτσια ο Μπάρκουλης”. Και μία μέρα ήρθε και ο Κακαβάς. Τον ερωτεύτηκα τον Μπάρκουλη, ήταν καταπληκτικό παιδί. Έμενε χωρίς λεφτά γιατί τα έδινε στους συνανθρώπους του. Έτσι ήμουν και εγώ. […] Δυσκολεύτηκα στη φυλακή αλλά την έκανα λαχείο στον Κορυδαλλό. Εκεί σταμάτησα τα ναρκωτικά» είχε πει η Ματούλα.
Θυμήθηκε μάλιστα την εποχή που έκανε βόλτα με άλογο στην Πλατεία Κολωνακίου για την πλάκα της το ’70, ενώ παραδέχθηκε ότι «έπαθε την πλάκα της» με την είδηση του θανάτου του Τόλη Βοσκόπουλου. «Κάθε βράδυ, μα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, βάζω το τραγούδι του “Σε τι κόσμο βρέθηκα”».
Η Ματούλα είχε αναφερθεί και στις σχέσεις που διατηρούσε τότε με τον γιο της γιο της, τον Λορέντζο Καριέρε, που συστήθηκε στο ευρύ κοινό μέσα από τη συμμετοχή του στο ριάλιτι του Mega, Bar. Αναφορικά με το μοναδικό παράπονο που έχει είπε: «Δεν έχω δει τα εγγόνια μου ποτέ και δεν ξέρω καν τα ονόματά τους. Αφού ο γιος μου εκεί θέλει να είναι – αρκεί να είναι καλά αυτός και τα παιδιά του. Έχω να τον δω 15 χρόνια, έκλαψα στην αρχή. […] Εχω κάνει πάρα πολλά λάθη με το παιδί μου. Καταρχήν έπεσα στα ναρκωτικά με το που τον γέννησα».
