Έφυγε από τη ζωή ο Κωνσταντίνος Κουβαράς, συνιδρυτής της ΑΒΑΞ
Ο ΌμιλοςΑΒΑΞ ανακοινώνει με οδύνη την απώλεια του Κωνσταντίνου Κουβαρά, Αναπληρωτή Προέδρου στο ΔΣ του Ομίλου και εκ των ιδρυτών της εταιρίας ΑΒΑΞ Α.Ε. Η εργατικότητά του, η στρατηγική του σκέψη και η βαθιά του γνώση, τον κατέστησαν προσωπικότητα ευρείας αναγνώρισης στον κατασκευαστικό κλάδο.
Ο Κωνσταντίνος Κουβαράς γεννήθηκε στην Άρτα, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το 1968.
Συνιδρυτής της Τεχνικής Εταιρίας ΑΒΑΞ Α.Ε. το 1986, ο Κωνσταντίνος Κουβαράς υπηρέτησε ανελλιπώς επί 40 χρόνια το Διοικητικό Συμβούλιο του Ομίλου, ενώ από το 2020 ήταν εκτελεστικός Αναπληρωτής Προέδρου του Δ.Σ. του Ομίλου. Υπήρξε ιδρυτικός Πρόεδρος της VOLTERRA AE και Πρόεδρος της IXION Energy. Ήταν μέλος του Δ.Σ. της «Αττικής Οδού» και των «Αττικών Διαδρομών» από την ίδρυσή τους.
Υπηρέτησε την κατασκευή από τα πιο υψηλά σκαλοπάτια της εκπροσώπησης του κλάδου. Διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΣΤΕΑΤ (ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΤΑΞΕΩΝ) από 2010 έως το 2013. Νωρίτερα, επί τρεις συνεχείς θητείες (1997 – 2005) ήταν Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΣΤΕΗΤ (ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ Η’ ΤΑΞΕΩΣ).
Η Διοίκηση και οι εργαζόμενοι του Ομίλου εκφράζουν τα βαθιά και ειλικρινή συλλυπητήριά τους και την αμέριστη συμπαράστασή τους στην οικογένεια του Κωνσταντίνου Κουβαρά, καθώς και στους οικείους του.
Ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, έχασε τη μάχη για τη ζωή σε ηλικία 77 χρόνων, έπειτα από νοσηλεία του στο Ιατρικό Κέντρο από τον περασμένο Φεβρουάριο.
Τα τελευταία χρόνια ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, που είχε επενδύσεις όπως η Χαλυβουργική, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.
Η καταγωγή του ήταν από το Βλαχόρραπτη Αρκαδίας.
Η ιστορία Χαλυβουργικής
Η ιστορία της Χαλυβουργικής αρχίζει το 1925, όταν οι ιδρυτές της Θ. Αγγελόπουλος και τα παιδιά του Δημήτρης, Παναγιώτης και Γιάννης, ξεκίνησαν να ασκούν εμπόριο ειδών σιδήρου. Ο μεγαλύτερος αδελφός τους Άγγελος, ακολούθησε πανεπιστημιακή σταδιοδρομία ως καθηγητής των οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1932 όμως, εγκαθιστούν ένα εργοστάσιο παραγωγής ειδών συρματουργίας, στην οδό Πειραιώς 197, με την επωνυμία Ελληνικά Συρματουργεία Θ.Α. Αγγελόπουλος & Υιοί και περνούν έτσι στον κλάδο της μεταποίησης. Τα παραγόμενα σύρματα αποτελούν και την πρώτη ύλη για να παραχθούν γαλβανισμένα συρματοπλέγματα, καρφιά και πεταλόκαρφα.
Η δραστηριότητα αυτή συνεχίζεται στην ίδια περιοχή μέχρι το 1938. Τότε εγκαθίστανται μικροί ηλεκτρικοί κλίβανοι των 6-8 τόννων οι οποίοι παράγουν χάλυβα, ο οποίος στη συνέχεια διαμορφώνεται στις τότε εγκαταστάσεις ελάστρων σε χάλυβα οπλισμού σκυροδέματος. Η προσπάθεια αυτή σταματά με τον πόλεμο και την κατοχή.
Μετά την απελευθέρωση αρχίζει νέα επιχειρηματική δραστηριοποίηση με την σύσταση Ανωνύμου Εταιρείας, η οποία είναι από τότε γνωστή ως ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ A.E.. Το 1951 οι δραστηριότητες μεταφέρονται στην Ελευσίνα και το 1953 αρχίζει η λειτουργία ηλεκτρικών κλιβάνων των 20 τόνων.
Το 1958 εγκαθίσταται ένας κλίβανος Siemens Martin των 40 τόννων, ενώ διακόπτεται η λειτουργία των μικρών κλιβάνων της οδού Πειραιώς.
Προς το τέλος όμως της δεκαετίας του 50 οι απαιτήσεις της αγοράς σε χάλυβα αυξάνονται με την εντατική ανοικοδόμηση της χώρας και τότε αρχίζουν να παρουσιάζονται σοβαρά προβλήματα, γιατί δέκα χρόνια μετά τον εμφύλιο, τα παλιοσίδερα (κ. scrap), που αποτελούν την πρώτη ύλη για την παραγωγή του χάλυβα, αρχίζουν να σπανίζουν και δε φτάνουν να ικανοποιήσουν τα χαλυβουργεία μας. Για εισαγωγή παλαιοσιδερικών από το εξωτερικό δε γίνεται λόγος, γιατί το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στην ευρωπαϊκή και τη διεθνή αγορά.
Τότε λαμβάνεται μια μεγάλη και ριψοκίνδυνη απόφαση και μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο καθετοποίησης της παραγωγής. Έτσι, το 1961 θεμελιώνεται η πρώτη υψικάμινος στη χώρα μας. Δύο χρόνια αργότερα αποπερατώνεται η εγκατάσταση της πρώτης και ταυτόχρονα ξεκινάει και η κατασκευή της δεύτερης υψικαμίνου.
Παράλληλα ετοιμάζεται το χαλυβουργείο, όπου ο παραγόμενος στις υψικαμίνους χυτοσίδηρος μετατρέπεται μέσα σε σύγχρονους μεταλλάκτες LD και με την εμφύσηση καθαρού οξυγόνου σε χάλυβα. Η ανάγκη χρήσης καθαρού οξυγόνου οδηγεί και στην εγκατάσταση 3 μονάδων παραγωγής του αερίου αυτού, παραγωγικής ικανότητας 7500 – 8000 κυβικών μέτρων την ώρα.
Στις 27 Ιουνίου του 1963 αρχίζει η παραγωγή χυτοσιδήρου και χάλυβα από σιδηρομετάλλευμα.
Στο διάστημα 1963-75 ακολουθεί και η δεύτερη υψικάμινος, η οποία ανεβάζει τη συνολική δυναμικότητα σε πάνω από 1 εκατομμύριο τόνους χυτοσιδήρου το χρόνο, ενώ ολοκληρώνεται η εγκατάσταση και μπαίνουν σε λειτουργική διαδικασία μία μονάδα παραγωγής κωκ για τις ανάγκες της υψικαμίνου και μία μονάδα ελασματουργείου για την παραγωγή θερμής και ψυχρής έλασης χαλυβδοφύλλων σε ρόλους και φύλλα.
Από το 1977 αρχίζει και η παράλληλη λειτουργία της νέας μονάδας τριών ηλεκτρικών κλιβάνων των 100 τόνων.
Το 1981 – 82 ολοκληρώνεται η εγκατάσταση μιας νέας υπερσύγχρονης μονάδας παραγωγής χαλυβδοφύλλων ψυχρής έλασης σε ρόλους και φύλλα.
Τα προϊόντα της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ εξυπηρετούν τις ανάγκες της Ελληνικής αγοράς χάλυβα, αλλά και αγορών του εξωτερικού, δεδομένου ότι ο εξαγωγικός προσανατολισμός της εταιρείας είναι ήδη σημαντικός. Τα προϊόντα της εταιρείας εξάγονται σε διάφορες χώρες (από τη γειτονική Ιταλία έως τη μακρινή Ιαπωνία) και συνοδεύουν την καλή φήμη που ακολουθεί την εταιρεία και τα προϊόντα της.
Το 1994 η ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ είναι η πρώτη Ελληνική εταιρεία στην οποία απονέμεται ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗΣ από τον ΕΛΟΤ για τους παραγόμενους χάλυβες οπλισμού του σκυροδέματος.
Το 2001 η ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ πιστοποιείται από τον ΕΛΟΤ για το εφαρμοζόμενο ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ κατά ΕΛΟΤ EN ISO 9002. Παράλληλα, λαμβάνεται η απόφαση για ριζικό εκσυγχρονισμό των παραγωγικών μονάδων και εγκατάσταση εξοπλισμού βέλτιστης διαθέσιμης τεχνολογίας.
Το 2003, ολοκληρώνεται η πρώτη φάση της επένδυσης αξίας 150.000.000 € και ξεκινά η λειτουργία των νέων παραγωγικών εγκαταστάσεων πρωτοποριακής τεχνολογίας. Το Σύστημα Διαχείρισης Ποιότητας της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ, πιστοποιείται κατά το πρότυπο ΕΛΟΤ EN ISO 9001:2000.
Το 2006, το Σύστημα Περιβαλλοντικής Διαχείρισης της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ, πιστοποιείται κατά το πρότυπο ΕΛΟΤ EN ISO 14001:2004. Παράλληλα, ολοκληρώνεται η δεύτερη φάση της επένδυσης, ύψους 100.000.000 €, με την λειτουργία του δεύτερου υπερσύγχρονου ελασματουργείου καθώς και δύο νέων μονάδων παραγωγής πλεγμάτων στο εργοστάσιο Ελευσίνας, οι οποίες εξασφαλίζουν στην ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ ετήσια παραγωγική ικανότητα ύψους 1.000.000 τόννων, ενώ επίσης, κατασκευάζονται και νέοι, υπερσύγχρονοι αποθηκευτικοί χώροι.
Το 2007, πραγματοποιείται μια νέα επένδυση σε μια μονάδα παραγωγής “Spooler” η οποία παρέχει τη δυνατότητα παραγωγής προϊόντων χάλυβα οπλισμού σκυροδέματος σε ειδικού τύπου κουλούρες, διεθνώς γνωστές ως “Compact Rebar Coils”. Αποτελεί την πρώτη μονάδα αυτού του τύπου που εγκαθίσταται στην Ελλάδα, γεγονός που καθιστά τη ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ τον πρώτο και μοναδικό παραγωγό τέτοιου τύπου προϊόντων χάλυβα οπλισμού σκυροδέματος στη χώρα μας.
O αμερικανός μουσικός Κρις Κορνέλ, ο οποίος έγινε γνωστός ως τραγουδιστής των συγκροτημάτων Soundgarden και στη συνέχεια Audioslave, πέθανε χθες Τετάρτη στο Ντιτρόιτ σε ηλικία 52 ετών, όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός του.
Η οικογένεια του Κορνέλ θα συνεργαστεί στενά με τον ιατροδικαστή για να διακριβωθούν τα ακριβή αίτια θανάτου του, αναφέρει ο εκπρόσωπος Μπράιαν Μπάμπερι σε ανακοίνωσή του.
“Η σύζυγός του Βίκυ (Καραγιάννη) και η οικογένειά του σοκαρίστηκαν όταν πληροφορήθηκαν τον αιφνίδιο θάνατό του. Θέλουν να ευχαριστήσουν τους θαυμαστές του για τη συνεχή έκφραση της αγάπης τους και την αφοσίωσή τους και να ζητήσουν αυτές τις ώρες τον σεβασμό της ιδιωτικής τους ζωής”, συνεχίζει η ανακοίνωση.
Μαζί με τα παιδιά του και την γυναίκα του Βίκυ Καραγιάννη
Ο Κορνέλ είχε γεννηθεί στο Σιάτλ και ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Soundgarden, ενός από τα σημαντικότερα του μουσικού κινήματος grunge τις δεκαετίες του 80 και του 90.
Τρία χρόνια αργότερα οι Soundgarden κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Superunknown”, το οποίο σημείωσε τεράστια επιτυχία και χάρισε στο συγκρότημα δύο βραβεία Γκράμι.
Το 2001 ο Κορνέλ ένωσε τις δυνάμεις του με τα μέλη του συγκροτήματος Rage Against The Machine και σχημάτισαν τους Audioslave.
Το συγκρότημα έκανε αμέσως επιτυχία με το πρώτο του ομότιτλο άλμπουμ.
Ο Κορνέλ ακολούθησε και σόλο καριέρα ως τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και κιθαρίστας και συνεργάστηκε με διάφορους άλλους μουσικούς στη διάρκεια των τριών δεκαετιών που είχε παρουσία στη διεθνή μουσική σκηνή.
Μαζί με την Άννα Βίσση
Το Ίδρυμα Chris and Vicky Cornell συγκεντρώνει πόρους και συνεργάζεται με οργανισμούς για τη στήριξη άστεγων, φτωχών και κακοποιημένων παιδιών.
Τα παράνομα δηλητηριασμένα δολώματα (φόλες) είναι η κύρια αιτία θανάτου πολλών ειδών πουλιών και ζώων.
Ο σκύλος Κούκι, ο αξιολάτρευτος κι εργατικός ανιχνευτής δηλητηριασμένων δολωμάτων και δηλητηριασμένων ζώων, και μέλος της Ορνιθολογικής Εταιρείας, δεν είναι πια στη ζωή καθώς ”έφυγε” από μία σοβαρή ασθένεια.
Η συμβολή του ήταν καταλυτική στην ανίχνευση δηλητηριασμένων δολωμάτων, σώζοντας εκατοντάδες ζωές ζώων και πουλιών στη χώρα μας.
Σύμφωνα με την Ελληνική Ορνιθολογική η Εταιρεία, ο Κούκι και ο αδελφός του, Κίκο, στη Δαδιά (WWF Ελλάς), ήτανο πρώτος σκύλος που δραστηριοποιήθηκε αποκλειστικά στην Ελλάδα για την ανίχνευση δηλητηριασμένων δολωμάτων, στο πλαίσιο του Προγράμματος LIFE για τη διάσωση του γύπα Ασπροπάρη. Άνοιξε, έτσι, τον δρόμο για τη δημιουργία των υπόλοιπων Ομάδων Ανίχνευσης Δηλητηριασμένων Δολωμάτων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στη χώρα μας.
“Αξίζει να σημειωθεί ότι από το σύνολο των νεκρών δηλητηριασμένων ζώων που εντοπίστηκαν, πάνω από τα μισά (61 στα 118), ήταν ποιμενικοί σκύλοι, καταδεικνύοντας πως η νοσηρή πρακτική της χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων απειλεί εκτός από την άγρια ζωή και την επιβίωση της παραδοσιακής βιώσιμης κτηνοτροφίας,” διαβάζουμε στη σελίδα της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας.
Όπως γράφει η Ορνιθολογική Εταιρεία σε ανάρτησή της στο Facebook:
“Υπήρξε πρωτοπόρος στην Ελλάδα και το παράδειγμά του ακολούθησαν πολλοί, με αποτέλεσμα σήμερα να δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα περισσότερες από 15 Ειδικές Ομάδες Ανίχνευσης Δηλητηριασμένων Δολωμάτων με εκπαιδευμένα σκυλιά.
Υπήρξε μέλος της Ομάδας της Ορνιθολογικής για 9 χρόνια και μέχρι τη “συνταξιοδότησή” του, τον Σεπτέμβριο του 2022, “έτρεξε” χιλιάδες χιλιόμετρα σε 315 περιπολίες, ανιχνεύοντας 60+ περιστατικά δηλητηρίασης και βρίσκοντας 257 δηλητηριασμένα δολώματα & ζώα, γλιτώνοντας πολλά περισσότερα από βέβαιο και μαρτυρικό θάνατο!
Ήταν ο καλύτερος φίλος και προστάτης του Ασπροπάρη, της άγριας ζωής και των κτηνοτρόφων.
Συνέβαλε σε τεράστιο βαθμό στην ευαισθητοποίηση για το κρίσιμο πρόβλημα της χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων.
Ο Κούκι μας, από το περασμένο Σάββατο, δεν είναι πια κοντά μας…
Τα τελευταία 2,5 χρόνια χαιρόταν τη “συνταξιοδότησή” του, πάντα στο πλάι του συνοδοιπόρου και καλύτερού του φίλου Δ. Βαβύλη, αλλά δυστυχώς εξαιτίας μιας σοβαρής ασθένειας μας αποχαιρέτησε νωρίς.
Ο Κούκι αγαπήθηκε από πάρα πολύ κόσμο και θα μας λείψει πολύ, είμαστε βέβαιοι και σε όλους εσάς.
Θέλουμε να τον θυμόμαστε ανάμεσα σε παιδιά, όπως στην τελευταία του περιπολία, αλλά και με τους φίλους του κτηνοτρόφους, στα Μετέωρα.
Με την υγρή του μουσούδα και το πιο τσαχπίνικο βλέμμα, πάντα σε ετοιμότητα.
Κούκι μας, σε ευχαριστούμε πολύ για όλα όσα πρόσφερες στη φύση και τη ζωή της υπαίθρου, σε όλους μας.”
Η τρυφερή ανάρτηση συνοδευόταν από φωτογραφίες από συγκινητικές και χαρούμενες αναμνήσεις με τον Κούκι.
Ο θρύλος της μουσικής, Κουίνσι Τζόουνς, «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών.
Μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, ο Κουίνσι Τζόουνς, του οποίου η κληρονομιά περιλαμβάνει από την παραγωγή του ιστορικού άλμπουμ “Thriller” του Μάικλ Τζάκσον αλλά και συνεργασίες με κορυφαίους καλλιτέχνες όπως ο Φρανκ Σινάτρα και ο ΡέιΤσαρλς, πέθανε σε ηλικία 91 ετών.
Ήταν επίσης ο παραγωγός του κορυφαίου Ελληνικού δίσκου όλων των εποχών, του ”Χαμόγελου της Τζοκόντας”, του ΜάνουΧατζιδάκι.
Ο εκπρόσωπος του Τζόουνς, Άρνολντ Ρόμπινσον, ανακοίνωσε ότι απεβίωσε το βράδυ της Κυριακής στο σπίτι του, στο τμήμα Bel Air του Λος Άντζελες, κοντά στην οικογένειά του.
«Με γεμάτη αλλά ραγισμένη καρδιά, πρέπει να μοιραστούμε τα νέα του θανάτου του πατέρα και αδελφού μας, Κουίνσι Τζόουνς. Παρ’ ότι πρόκειται για μία συνταρακτική απώλεια για την οικογένεια, χαιρόμαστε για τη μεγάλη ζωή που έζησε και γνωρίζουμε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ άλλος σαν αυτόν», ανέφερε η οικογένεια σε δήλωση.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ο Τζόουνς ίδρυσε εταιρεία παραγωγής τηλεοπτικών εκπομπών και τανιών σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία με την σειρά The Fresh Prince of Bel-Air.
Ο Τζόουνς κατείχε την τρίτη θέση στη λίστα με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Grammy, έχοντας 80 με τους πρώτου δύο, την Μπιγιονσέ και τον Τζέι-Ζι, να έχουν 88, έχοντας κερδίσει συνολικά 28 μουσικά βραβεία.
Η καριέρα του Τζόουνς παραλίγο να διακοπεί δύο φορές: γλίτωσε από την αίρεση του Τσαρλς Μάνσον το 1969, αφού είχε προγραμματίσει να πάει στο σπίτι της Σάρον Τέιτ τη νύχτα των δολοφονιών, αλλά ξέχασε το ραντεβού ενώ επέζησε από εγκεφαλικό ανεύρυσμα το 1974, περιπέτεια η οποία τον εμπόδισε να ξαναπαίξει τρομπέτα.
Είχε παντρευτεί τρεις φορές: Πρώτη σύζυγος ήταν η φίλη του από το γυμνάσιο Τζέρι Κάλντγουελ, με την οποία απέκτησε την πρώτη του κόρη, Τζολί. Το 1967 παντρεύτηκε την Ούλα Άντερσον με την οποία απέκτησε έναν γιο και μια κόρη, πριν να χωρίσει το 1974 για να παντρευτεί την ηθοποιό Πέγκι Λίπτον. Στον τρίτο του γάμο απέκτησε δύο κόρες, η μια εκ των οποίων, η Ρασίντα Τζόουνς, έγινε ηθοποιός. Ο Κουίνσι Τζόουνς απέκτησε άλλα δύο παιδιά, την Ρέιτσελ, με τη χορεύτρια Κάρολ Ρέινολντς, και την Κένια, με την ηθοποιό Ναστάσια Κίνσκι.
Πέθανε ο Αργύρης Ζήλος, κορυφαίος μουσικοκριτικός με καθοριστική συμβολή στη σύγχρονη ελληνική μουσική δημοσιογραφία.
Ο Αργύρης Ζήλος, ένας από τους λίγους μουσικοκριτικούς που ταυτίστηκαν σχεδόν απόλυτα με τη δισκοκριτική στην Ελλάδα, πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 2025.
Με τις στήλες του στον «Ήχο» και το «Αθηνόραμα» για 45 χρόνια, ανέδειξε ό,τι νέο εμφανιζόταν στη μουσική και ασκούσε αυστηρή κριτική σε κάθε μορφή εμπορικής προχειρότητας, όσο δημοφιλής κι αν ήταν.
Ο Αργύρης Ζήλος για δεκαετίες υπήρξε μια από τις πιο σταθερές και αναγνωρίσιμες φωνές της μουσικής αρθρογραφίας, αφήνοντας βαθύ αποτύπωμα τόσο στον Τύπο όσο και στο ραδιόφωνο.
Η πορεία του ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν –όπως θυμόταν ο ίδιος– βρήκε την πρώτη του ευκαιρία στο περιοδικό Ήχος, το φθινόπωρο του 1974. Από τότε η παρουσία του εξαπλώθηξε σε ένα εντυπωσιακό εύρος εντύπων: Ήχος & Hi-Fi, Αθηνόραμα, Τέταρτο, Φαντάζιο, Τώρα, Ποπ + Ροκ, Audio, Zoo, Δίφωνο, Sonik, ενώ αρθρογράφησε και στο MiC. Η γραφή του, πάντα πυκνή και καίρια, έφτασε να γίνει σχεδόν θρυλική: οι σύντομες, κοφτές, σχεδόν χαϊκού δισκοκριτικές του στο Αθηνόραμα και τον Ήχο έμειναν χαρακτηριστικές του ύφους του.
Στο ραδιόφωνο πέρασε σχεδόν από παντού: από όλα τα προγράμματα του Κρατικού Ραδιοφώνου –εκτός του Πρώτου– ως την ιδιωτική ραδιοφωνία σε σταθμούς όπως ο Τοπ FM, ο 902 Αριστερά στα FM, ο Rock FM, αλλά και το διαδικτυακό ραδιόφωνο στο πατάρι του ιστορικού Vinyl Microstore, μια εικόνα που αποτύπωνε τη σχέση του με το ανεξάρτητο, το μικρό, το παθιασμένο.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε περιγράψει πώς μπήκε στη ζωή του το ροκ: όχι με κάποιο δραματικό γεγονός, αλλά με μια τυχαία, σχεδόν καθημερινή στιγμή. Ακούγοντας ραδιόφωνο στο σπίτι, ως έφηβος, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τους Beatles, τους Animals, τους Who, τους Rolling Stones. «Και αυτό ήταν, κόλλησα», έλεγε χαρακτηριστικά. Η μουσική έγινε για εκείνον τρόπος να καταλάβει τον κόσμο — και αργότερα, τρόπος να τον ερμηνεύσει για τους άλλους.
Για τη γραφή του θυμόταν ότι η κλίση είχε φανεί από πολύ νωρίς. Στο σχολείο, οι εκθέσεις του διαβαζόντουσαν σε ολόκληρη την τάξη – μια πρώτη επιβεβαίωση ότι «η γραφή μού πάει. Την πάω και με πάει», όπως έλεγε. Έτσι, όταν συναντήθηκε με τη μουσική, η απόσταση μέχρι την επαγγελματική κριτική ήταν μικρή — χρειαζόταν μόνο μια ευκαιρία, και αυτή ήρθε.
Στη διάρκεια της διαδρομής του, απέφυγε τα μεγάλα λόγια αλλά όχι τις μεγάλες κρίσεις. Όταν ρωτήθηκε ποιο τραγούδι επιστρέφει πάντα στη ζωή του, απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: «Strawberry Fields Forever». Το περιέγραφε ως το σημαντικότερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ — ένα κομμάτι όπου «το ένα στοιχείο έρχεται σαν φυσική συνέπεια του προηγούμενου, μια τελειότητα μέσα σε τεσσερισήμισι λεπτά».
Η απώλεια του Αργύρη Ζήλου αφήνει ένα σημαντικό κενό στη μουσική δημοσιογραφία.
Μία ακόμη απώλεια μετρά η ελληνική μουσική, καθώς πέθανε ο Παναγιώτης Πετρονικολός, ένας από τους πιο δραστήριους ηχολήπτες, που είχε βάλει την «υπογραφή» σε δεκάδες δισκογραφικές δουλειές για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
Παράλληλα είχε εργαστεί και στο θέατρο ως μηχανικός ήχου με χαρακτηριστικές παραστάσεις το «Οι στοιχειωμένοι» και το «Στουρνάρα και Πατησίων γωνία».
Παναγιώτης Πετρονικολός: Το «αντίο» από Νταλάρα και Τσανακλίδου
Ο Γιώργος Νταλάρας μέσα από το προφίλ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έκανε γνωστή την είδηση του θανάτου, αποχαιρετώντας τον συνεργάτη του.
«Μετράμε πια τις απώλειες όχι με τις μέρες αλλά με τις ώρες. Έφυγε πριν λίγο ο Παναγιώτης Πετρονικολός. Αυτό το σπάνιο παιδί που πάλεψε γενναία για τη ζωή του για πολύ καιρό. Στενός συνεργάτης, φίλος αγαπημένος, ξενυχτήσαμε μαζί στο studio, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια πολλά. Πάνω από 30… Ήταν από τους πιο ξεχωριστούς συνεργάτες και πρωτοπόρος στη δουλειά του. Στο καλό, Παναγιωτάκη μου! Ήσουν σπουδαίος σε όλα» έγραψε ο κορυφαίος ερμηνευτής.
Από την πλευρά της η Τάνια Τσανακλίδου έγραψε «Ο αγαπημένος μου Παναγιώτης Πετρονικολός, φίλος και συνεργάτης για πάνω από τριάντα χρόνια, σήμερα έχασε την μάχη για την ζωή του και μας άφησε. Βαθιά λύπη»
Πέθανε σήμερα ο ηγέτης των ξενοδοχείων Divani Caravel
Ο Αριστοτέλης Διβάνης, ένας εκ των θεμελιωτών του ελληνικού τουρισμού και ο ηγέτης για πολλά χρόνια της ξενοδοχίας της χώρας, έφυγε από τη ζωή.
Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών την Τετάρτη 4 Ιανουαρίου και ώρα 14:00.
Αριστοτέλης Διβάνης: Ποιος ήταν
Ο Αριστοτέλης Διβάνης έδωσε οντότητα και οδήγησε τον ξενοδοχειακό χώρο και εν γένει τον ελληνικό τουρισμό -μέσα από τη θέση του ηγήτορος του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος τις κρίσιμες δεκαετίες μετά την μεταπολίτευση- στο να διεκδικήσει και να αναδειχθεί σε λοκομοτίβα της ελληνικής οικονομίας.
Το 1958 ανέγειρε στα Τρίκαλα, ξενοδοχείο δυναμικότητας 65 δωματίων με ξεχωριστό λουτρό. Θρυαλλίδα για την ενασχόληση του με τον τουρισμό αποτέλεσε η συμβουλή τού τότε πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Στη συνέχεια, ο Αριστοτέλης Διβάνης αποσύρθηκε από οποιαδήποτε άλλη εμπορική δραστηριότητα και εστίασε αποκλειστικά στον ξενοδοχειακό κλάδο.
Με την πρώτη επιχειρηματική του πρωτοβουλία στον χώρο του Τουρισμού να στέφεται με απόλυτη επιτυχία, ο Αριστοτέλης Διβάνης διαβλέπει την ανερχόμενη εξέλιξη του εμβληματικού προορισμού των Μετεώρων και παίρνει τη μεγάλη απόφαση για την ίδρυση του δεύτερου ξενοδοχείου του Ομίλου στην Καλαμπάκα.
Μετά το τέλος της δικτατορίας, ο Όμιλος είναι πλέον ο μεγαλύτερος στη Θεσσαλία ανοίγοντας την τρίτη του μονάδα, αυτή τη φορά στην πόλη της Λάρισας.
Το επόμενο βήμα του Αριστοτέλη Διβάνη έμοιαζε προδιαγεγραμμένο. Λίγο πριν από τη συμπλήρωση της δεύτερης δεκαετίας στον ξενοδοχειακό κλάδο, ο ιδρυτής του Ομίλου σε συνεργασία με συντοπίτη του εγκαινιάζει το πρώτο του ξενοδοχείο στην Αθήνα στην περιοχή της Ακρόπολης. Η κάθοδος στην Αθήνα ήταν επιτυχημένη και καταλυτική για τη μετέπειτα πορεία και παρακαταθήκη για την εν καιρώ ίδρυση των Divani Collection.
Άξιος συνεχιστής του έργου του ο γιος του Σπύρος Διβάνης που εδώ και πολλά έτη έχει αναλάβει με εξαιρετική επιτυχία τα ηνία του Ομίλου.
Έφυγε από τη ζωή ο διαπρεπής ψυχίατρος Ματθαίος Γιωσαφάτ.
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας. Η είδηση του θανάτου, έγινε μέσω της επίσημης σελίδας του.
Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ, είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO. «Οι παιδικές εμπειρίες είναι αυτές που διαμορφώνουν το σενάριο της ζωής μας. Κυρίως, ο πρώτος χρόνος και έπειτα τα επόμενα τέσσερα ή πέντε έτη. Ο βασικός χαρακτήρας, ο τρόπος που αγαπάμε, οι ανάγκες, οι ερωτικές επιθυμίες, διαμορφώνονται στα πέντε μας χρόνια» έλεγε στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Γιάννη Πανταζόπουλο. «Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία.»
Ποιος ήταν ο Ματθαίος Γιωσαφάτ
Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησε την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967. Μετέβη για περαιτέρω σπουδές στον Λονδίνο, όπου και παρέμεινε για δεκαπέντε χρόνια.
Εκεί έλαβε μετά από εξετάσεις διάφορα διπλώματα στην Ψυχιατρική και Παιδοψυχιατρική ( Δίπλωμα Ψυχολ. Ιατρικής, ανώτατο Δίπλωμα Ψυχιατρικής του Κολλεγίου Ψυχιάτρων κ.λ.π.). Εξελέγη διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής Finchley Λονδίνου). Δίδαξε στο Κέντρο Towistock και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο) ως Επίκουρος Καθηγητής (Senior Lecturer). Έκανε επίσημη πενταετή εκπαίδευση στην Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία και τετραετή στην Ομαδική Ανάλυση και Οικογενειακή Θεραπεία.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Ίδρυσε με άλλους την Ελληνική Εταιρία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία, και την Ελληνική Εταιρία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας, της οποίας ήταν και πρόεδρος και διευθυντής του Εκπαιδευτικού της Ινστιτούτου.
Ήταν τακτικό μέλος πολλών διεθνών επιστημονικών Εταιριών και έχει μετάσχει στην συγγραφή πολλών επιστημονικών βιβλίων και πολυάριθμων άρθρων. Είχε κληθεί να μιλήσει σε πολλά κέντρα του εξωτερικού (Παν/μιο Οξφόρδης, London School of Economics κ.α.) καθώς και σε πολυάριθμα νοσοκομεία, επιστημονικά κέντρα, στη σειρά διαλέξεων του Megaron Plus κ.λ.π. Ήταν και ο ιδρυτής, με άλλους συναδέλφους, της Παιδοψυχιατρικής Εταιρίας Ελλάδος, της οποίας και εξελέγη ο πρώτος Πρόεδρος.
Ο σπουδαίος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, έφυγε από τη ζωή την Κυριακή (8/1) σε ηλικία 73 ετών. Ο κορυφαίος ακαδημαϊκός έπασχε από σοβαρή ασθένεια η οποία τον ταλαιπωρούσε το τελευταίο διάστημα.
Ο Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των Διεθνών Σχέσεων και τα συγγράμματά του, αποτελούν βασικό εγχειρίδιο για όσους ασχολούνται με το αντικείμενο.
Ήταν Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Διευθυντής του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών.
Επίσης, διατελούσε μόνιμος αρθρογράφος στην κυπριακή εφημερίδα «Η Σημερινή», καθώς και στην free press Εφημεριδα «Boulevard».
Γέννηση και σπουδές
Ο Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης γεννήθηκε στη Μόρφου της Κύπρου το 1949. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με μεταπτυχιακές σπουδές στην Κοινωνιολογία, στην Πολιτική Επιστήμη, στις Διεθνείς Σχέσεις και στο Διεθνές Δίκαιο στα Πανεπιστήμια Tubingen, Freiburg και Bochum, Ομοσπονδιακή Γερμανία.
Ανακηρύχθηκε Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Bochum (Magna Cum Laude), διατελώντας υπότροφος του Ιδρύματος Friedrich Naumann και της Γερμανικής Ακαδημίας Υποτροφιών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων και του Κυπριακού Κέντρου Μελετών. Διδάσκει στις Ανώτατες Σχολές όλων των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Διετέλεσε Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών και Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Σειρά άρθρων και μελετών του δημοσιευθήκαν τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, ενώ είναι συγγραφέας βιβλίων και μονογραφιών στην ελληνική, αγγλική, καθώς και γερμανική γλώσσα και επιμελητής συλλογικών έργων. Διδάσκει διεθνή πολιτική, διαχείριση κρίσεων, εξωτερική πολιτική και ΜΜΕ και πολιτιστική διπλωματία.
Συγγραφικό έργο
Ο Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης είναι συγγραφέας μιας πληθώρας βιβλίων, ενώ έχει επιμεληθεί και συμβάλει στη συγγραφή πολλών ακόμα. Ακολουθούν ορισμένοι τίτλοι από το συγγραφικό του έργο:
– Διεθνής πολιτική θεωρία και πράξη: Κύπρος, τη ύστάτη ώρα
– Το Κυπριακό και το Διεθνές Σύστημα, 1945-1974: Αναζητώντας θέση στον κόσμο
– Κοπεγχάγη 2009: Ο μακρύς δρόμος προς την Ευρώπη
– Μετακεμαλισμός
– Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον εικοστό αιώνα: Διεθνές επιστημονικό συνέδριο: Ζάππειο Μέγαρο, 5-9 Ιουνίου 2007
– Κύπρος: Από την αρχαιότητα έως σήμερα
– ΧΙΙΙ Διεθνής συνάντηση αρχαίου δράματος 2007: Η γυναίκα στο αρχαίο δράμα: Πρακτικά συμποσίου
– Η Τουρκία στον 21ο αιώνα: Ο μακρύς δρόμος προς την Ευρώπη
