Ένα σχόλιο για το περιεχόμενο των τηλεοπτικών εκπομπών έκανε η Ναταλία Γερμανού στο “Καλύτερα δε Γίνεται” της Κυριακής. Αυτό με αφορμή τη σχετική δήλωση του Γιώργου Τσαλίκη στο “Στούντιο 4”.
“Η τηλεόραση σχολιάζει την τηλεόραση και βρίζει την τηλεόραση και αποθεώνει την τηλεόραση, η ίδια η τηλεόραση!” είπε ο τραγουδιστής.
Δείτε το βίντεο:
Μετά την αναπαραγωγή της τοποθέτησης, η Ναταλία Γερμανού σχολίασε: “Το πόσο συμφωνώ με τον Γιώργο Τσαλίκη. Όταν συζητάω με κόσμο που συναντάω στο super market, σε κομμωτήρια, σε γυμναστήρια μου λένε “Σας έχει βαρεθεί το κάθε μας κύτταρο διότι δεν είναι τηλεόραση αυτό που κάνετε. Κάθεστε και σχολιάζετε τι έκανε η άλλη εκπομπή, ο ένας απαντάει στον άλλον. Δηλαδή εμάς τους τηλεθεατές ποιος θα μας ψυχαγωγήσει με κανονικά θέματα”. Το βίντεο του Παναγιώτη Ραφαηλίδη είναι η εξαίρεση, είναι ένα δικό μας, πρωτογενές πράγμα που σχολιάζουμε χιουμοριστικά τι έγινε. Αλλά όχι να κάτσεις και να κάνεις ολόκληρα θέματα, να τα στήνεις με σοβαρότητα και με αναλύσεις”.
“Μήπως τελικά ενδιαφέρει τον κόσμο; Γιατί το επιλέγουν οι εκπομπές;” αναρωτήθηκε ο Παναγιώτης Ραφαηλίδης.
“Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει τον κόσμο. Βαριούνται λιγάκι οι άνθρωποι” απάντησε η Ναταλία Γερμανού.
Όπως είχε πει ο περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαρδαλιάς, προαναγγέλωντας την αποψινή ενέργεια «με έναν εντυπωσιακό τρόπο, αναδεικνύουμε και τιμούμε τους Έλληνες που αγωνίστηκαν με θάρρος και αυταπάρνηση, γράφοντας ιστορίες ηρωισμού και αυτοθυσίας.
Τίποτα δεν μας χαρίστηκε!
Η Ελλάδα έγινε ένα Ελεύθερο Κράτος, διατρανώνοντας το μήνυμα του Αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία σε όλη την Οικουμένη με το συγκινητικό σύνθημα “Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος”».
Το βράδυ της Κυριακής, λίγα λεπτά μετά τις 21:00, όσοι βρεθείτε στο κέντρο της Αθήνας, κοιτάξτε ψηλά! Φωτίζουμε τον Αθηναϊκό ουρανό!
Με έναν εντυπωσιακό τρόπο, αναδεικνύουμε και τιμούμε τους Έλληνες που αγωνίστηκαν με θάρρος και αυταπάρνηση, γράφοντας ιστορίες ηρωισμού και… pic.twitter.com/gPR7vYaL3A
Μία αναπάντεχη έκπληξη δέχτηκε από του συνεργάτες της και την κόρη της, Μαρία Βοσκοπούλου η Άντζελα Γκερέκου για τα γενέθλιά της τα οποία είναι σε δύο ημέρες.
Συγκεκριμένα, ο Στέφανος Κυριακίδης, ο Δημήτρης Λιακόπουλος, ο Τάσος Καράμπελα και η Μαρία Βοσκοπούλου της έφεραν στο καμαρίνι της μία λαχταριστή, σοκολατένια τούρτα έκπληξη!
Μάλιστα, η Άντζελα Γκερέκου δημοσίευσε δύο φωτογραφίες στον προσωπικό λογαριασμό της στο Instagram και έδειξε στους followers της στιγμιότυπα από την όμορφη έκπληξη!
Δεν έκρυψε την δυσαρέσκειά της, η Ασημίνα Χατζηανδρέου για την βοήθεια που έδωσε ο Τζέιμς στον Ρικουνάκη στο προηγούμενο επεισόδιο του Survivor.
Σε δηλώσεις που προβλήθηκαν στο επεισόδιο της Κυριακής (24/3), η παίκτρια του ριάλιτι επιβίωσης δεν παρέλειψε να αναφερθεί στη χθεσινή μονομαχία και να εκφράσει την εκτίμησή της ότι ο Τζέιμς ούτε τηλέφωνο δεν θα πάρει τον Ρικουνάκη, όταν βγουν από το παιχνίδι επιβίωσης.
«Είχε πολλές αναταραχές η χθεσινή μονομαχία και συγκεκριμένα ο Τζέιμς να προπονεί τον Ρικουνάκη για να κερδίσει τον Χριστόφορο γιατί είδαμε ξεκάθαρα ότι δεν θέλουν να παραμείνει ο Χριστόφορος στο παιχνίδι. Και έκαναν τα αδύνατα δυνατά να παραμείνει ο Ρικουνάκης να τον έχει σε μελλοντική μονομαχία η Τζέιμς και στα ματσαρίσματά του. Δεν είναι φίλοι ο Ρικουνάκης με τον Τζέιμς. Πότε πρόλαβαν να γίνουν φίλοι;», είπε αρχικά η Ασημίνα.
«Και αν κρίνω από τις φιλίες που είχε ο Τζέιμς σε προηγούμενα παιχνίδια, ούτε ένα τηλέφωνο δεν θα τον πάρει ούτε καφέ θα πιούν» πρόσθεσε η ίδια.
«Την πρώτη φορά που με αναγνώρισαν ήμουν στα διόδια, χτενισμένη και φτιαγμένη όπως η γυναίκα με τα μαύρα. Η συνεργασία μας με την Μαρία Μπεκατώρου είναι μαγική, ξεκουραστική και ασφαλής».
H Μαρία Μάρκου, που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό ως «η γυναίκα με τα μαύρα» από το τηλεπαιχνίδι «The Chase», μίλησε στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «I Love ΣουΚου» και τον δημοσιογράφο Αλέξανδρο Ρούτα για τη συμμετοχή της στο τηλεπαιχνίδι του MEGA, την απώλεια του πατέρα της, αλλά και τον ρόλο που παίζει το μαύρο χρώμα στη ζωή και στην γκαρνταρόμπα της.
Δείτε το βίντεο:
«Το Chase μπήκε στη ζωή μου κάποια στιγμή τον Οκτώβριο του 2021, όταν έκανα αίτηση να συμμετάσχω ως παίκτρια. Τα πράγματα, όμως, πήραν μία άλλη τροπή, η παραγωγή μου ζήτησε να δει το βιογραφικό μου πιο εκτενώς και ξεκινήσαμε τη διαδικασία για να δοκιμαστώ ως chaser», είπε αρχικά η Μαρία Μάρκου,
Για να συμπληρώσει σε ό,τι αφορά την αναγνωρισιμότητα και τη συνεργασία με την παρουσιάστρια Μαρία Μπεκατώρου: «Την πρώτη φορά που με αναγνώρισαν ήμουν στα διόδια, χτενισμένη και φτιαγμένη όπως η γυναίκα με τα μαύρα. Η συνεργασία μας με την Μαρία Μπεκατώρου είναι μαγική, ξεκουραστική και ασφαλής».
Η πραγματική δουλειά της Μαρίας Μάρκου είναι στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, διευθύντρια Αγροτικής Πολιτικής, Τεκμηρίωσης και Διεθνών Σχέσεων, ενώ χαρακτήρισε το Chase ως το… χόμπι της, για το οποίο πάντα βρίσκει χρόνο.
Όσον αφορά το περιβόητο ψευδώνυμο «Η μυστηριώδης γυναίκα με τα μαύρα», αποκάλυψε: «Το ψευδώνυμο το επέλεξε η παραγωγή, και “τσίνισα» λίγο στην αρχή. Αλλά επειδή το μαύρο είναι ένα χρώμα που έχω φορέσει και εξακολουθώ να φοράω, το υποστηρίζω και τις πρωινές ώρες πλέον. Το μαύρο το φόρεσα και ως πενθούσα 5 χρόνια στη ζωή μου, ήταν λίγο βαριά στην αρχή».
Η Μαρία Μάρκου για την απώλεια του πατέρα της
«Έχασα τον πατέρα μου σε σχετικά μικρή ηλικία γύρω στα 25. Το περίμενα και δεν το περίμενα, γιατί η ελπίδα είναι κακό πράγμα, σου δίνει προσδοκίες που ενδεχομένως δεν θα έπρεπε να έχεις. Έκλαψα πολύ αλλά σε μεταγενέστερο χρόνο. Τον “έχασα” από καρκίνο, δεν έπεσα ψυχολογικά τότε αλλά μετά. Διάβασα και τα 7 βιβλία του Χάρι Πότερ μετά, ήταν ένα φανταστικό καταφύγιο», δήλωσε αμέσως μετά η Μαρία Μάρκου για την απώλεια του πατέρα της.
Κλείνοντας, αναφέρθηκε στους γάμους της και στην προσωπική της ζωή, όπου… δεν φαίνεται να φοράει μαύρα: «Έχω κάνει δύο γάμους, τον πρώτο στα 22 και ήταν από έρωτα, βαθιά εκτίμηση και αγάπη. Έκανα και έναν δεύτερο, δεν το μετάνιωσα. Εννοείται και θα κάνω τρίτο, μου δίνει το δικαίωμα η εκκλησία, και δεν έχω κάνει κανέναν θρησκευτικό! Καλά να ‘μαστε να παντρευόμαστε αυτούς που αγαπάμε. Είμαι πάρα πολύ καλά»
Η φωτό με το καλάμι και… «η αέναη προσπάθεια να μην το… καβαλήσεις»
Στην Τήνο περνάει το τριήμερο της 25ης Μαρτίου ο Γιώργος Λιάγκας, και με αφορμή τον καλό καιρό των προηγούμενων ημερών, αποφάσισε να βάλει το μαγιό του και να κάνει ορισμένες εξορμήσεις στην παραλία.
Πρόκειται για το αγαπημένο νησί του παρουσιαστή της εκπομπής «Το Πρωινό», και δεν είναι τυχαίο ότι διατηρεί εξοχική κατοικία εκεί, την οποία και επισκέπτεται όποτε του το επιτρέπουν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις.
Αυτές δεν είναι οι πρώτες βουτιές της χρονιάς για τον Γιώργο Λιάγκα, καθώς δεν σταματά ούτε τον χειμώνα τις επισκέψεις στη θάλασσα. Έχει δηλώσει εδώ και χρόνια πόσο λατρεύει την χειμερινή κολύμβηση και τα θαλάσσια σπορ, έχοντας συχνά για παρέα τους γιους του, Γιάννη και Δημήτρη, που κληρονόμησαν την αγάπη του για το υγρό στοιχείο.
Η ανάρτηση του Γιώργου Λιάγκα από την Τήνο
Ο παρουσιαστής του ΑΝΤ1 δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram μία φωτογραφία του με μαγιό από την παραλία «Κολυμπήθρα». Σε αυτή κρατούσε ένα πανύψηλο καλάμι και αναρωτιόταν πόσο δύσκολο είναι να μην το «καβαλήσει» κάνεις…
«”Ο ναυαγός ή Η αέναη προσπάθεια να μην το… καβαλήσεις”, και είναι και μεγάλο. Τήνος νησάρα, ειδικά τώρα… ΥΓ: κάντε μια υπέρβαση και μην αρχίσετε τις εξυπνάδες», έγραψε στην ανάρτησή του ο Γιώργος Λιάγκας. Από τα πρώτα λεπτά τα likes έγιναν χιλιάδες ενώ ακολούθησαν και πολλά χιουμοριστικά σχόλια για τον παρουσιαστή.
Δείτε την φωτογραφία του Γιώργου Λιάγκα από την παραλία της Τήνου:
Μία συγκινητική ανάρτηση έκανε στο Instagram η Εριέττα Κούρκουλου, αποκαλύπτοντας στους ακολούθους της πως τον Ιανουάριο έμεινε έγκυος για δεύτερη φορά, αλλά, δυστυχώς, απέβαλε στον τρίτο μήνα της κύησης.
«Η καρδιά του μωρού μας είχε σταματήσει και όπως μας σόκαρε με την είσοδό του στην ζωή μας, έτσι μας σόκαρε και με την έξοδο», σημειώνει η Εριέττα Κούρκουλου, στέλνοντας μήνυμα σε όποια γυναίκα βιώνει παρόμοια κατάσταση ότι «θα χαμογελάσει και πάλι». «Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη», γράφει, μεταξύ άλλων.
Η ανάρτηση της Εριέττας Κούρκουλου
Αναλυτικά, στην ανάρτησή της γράφει τα εξής:
«Δεν είναι ανακοίνωση εγκυμοσύνης*
Τον Ιανουάριο μάθαμε ότι είμαι έγκυος με το δεύτερο μωράκι μας το οποίο ήρθε στον πρώτο φυσικό κύκλο που κατάφερε να κάνει το σώμα μου μετά από 4 χρόνια. Η σύλληψη έγινε στις Χριστουγεννιάτικες ΔΙΑΚΟΠΕΣ μας.
Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι καταφέραμε μετά τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε για να αποκτήσουμε τον Νίκο, να γίνουμε ένα από αυτά τα ζευγάρια που πάντα ζήλευα – εκείνα που πιάνουν παιδιά στον αέρα κάνοντας υπέροχο σεξ.
Σε κάθε αιματολογική εξέταση, κάθε υπέρηχο, περίμενα πότε θα γίνει η βλακεία (γιατί σιγά μην είμαστε εμείς αυτό το ζευγάρι), αλλά να που η χορειακή ανέβαινε στα ουράνια και η καρδούλα του μωρού χτυπούσε στον πιο όμορφο ρυθμό…
Όλα πήγαιναν τέλεια. Ούτε ναυτία είχα, ούτε τα νεύρα που μου προκαλούσαν το πρώτο τρίμηνο οι χιλιάδες ορμόνες που έπαιρνα στην πρώτη μου εγκυμοσύνη.
Όλα ήταν ιδανικά μέχρι την Δευτέρα 4 Μαρτίου που πήγαμε στην κλινική για έναν υπέρηχο στην 10η εβδομάδα. Σαν να είχα ένα προαίσθημα εκείνο το πρωί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά γιατί πριν την επίσκεψη αισθανόμουν ένα έντονο άγχος.
Μόλις άναψε η οθόνη το είδαμε το μωρό μας – είχε πλέον κεφαλάκι χεράκια και ποδαράκια. Όμως ο γιατρός μας κοίταξε την μαία και της είπε «Βλέπεις αυτό που βλέπω;» «Ναι…» απάντησε εκείνη. Η καρδιά του μωρού μας είχε σταματήσει και όπως μας σόκαρε με την είσοδό του στην ζωή μας, έτσι μας σόκαρε και με την έξοδο.
Το ζήσαμε και αυτό – αποβολή στον τρίτο μήνα.
Τα συναισθήματα πολλά, η σκέψη όμως μια: η επόμενη ημέρα που συνήθως είναι λίγο πιο εύκολη από την προηγούμενη. Όπως λέει και ο Νίκος, «το μπεμπέ είναι στον ουρανό τώρα».
Εάν έχω ένα μήνυμα να δώσω σε όποια γυναίκα βιώνει το ίδιο, είναι ότι θα χαμογελάσει και πάλι. Για εμένα συνέβει πολύ πιο γρήγορα από τι περίμενα – κατάφερα να νιώσω πραγματικά ευτυχισμένη μόλις μια εβδομάδα μετά.
Όμως ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και το να θρηνήσει κανείς αυτή την απώλεια ζωής απαραίτητο!
Μια αγκαλιά σε όλες όσες το έχουν περάσει και μια παράκληση – Μην αφήσετε τον φόβο να σας στερήσει την χαρά και τον εορτασμό της επόμενης εγκυμοσύνης! Είναι μια μαγική περίοδος που μας αξίζει να ευχαριστιόμαστε στο έπακρο. Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη».
Η Καθηγήτρια Ιστορίας κα. Μαρία Ευθυμίου αναλύει μερικές από τις ιστορικές αλήθειες της Επανάστασης που εδώ και χρόνια διδάσκει τους φοιτητές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Τι έγινε στις 25 Μαρτίου του 1821;
“Εκείνη την ημέρα δεν έγινε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός. Δηλαδή ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν σήκωσε κάποιο λάβαρο με το οποίο και να ξεκίνησε η Επανάσταση. Άλλωστε κάτι τέτοιο δε το αναφέρει ούτε ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του. Η Επανάσταση είχε ξεκινήσει ήδη από τις 14 Μαρτίου στα Καλάβρυτα (με τη δολοφονία Οθωμανών φοροεισπρακτόρων) και, λίγο αργότερα, στην Πάτρα και την Καλαμάτα. Μέχρι τις 30 Μαρτίου είχε ξεσπάσει στα περισσότερα σημεία.
Η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα το 1838 ώστε να συμπίπτει με το θρησκευτικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
Πρέπει να πούμε, βέβαια, ότι το Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας όπως και όλη η περιοχή των Καλαβρύτων απετέλεσε, εκείνη την περίοδο, σημείο συναντήσεων, συζητήσεων και ζυμώσεων μεταξύ των οπλαρχηγών και των προυχόντων και παρουσίαζε, ούτως ή άλλως, μεγάλη κινητικότητα. Η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα το 1838 ώστε να συμπίπτει με το θρησκευτικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τα περισσότερα από τα παραπάνω είναι ήδη πλέον γνωστά” μας απαντά η κα.Ευθυμίου θέτοντας τη βάση της συζήτησης.
Ποιός ήταν ο ρόλος της επίσημης Εκκλησίας (όχι της θρησκείας) και γιατί για πολλούς είναι αμφιλεγόμενος;
“Είναι αλήθεια ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ο Ε’, με κείμενό του, αφόρισε την Επανάσταση. Είναι γραπτό κείμενο και δεν αμφισβητείται. Ωστόσο, ο λόγος που το έκανε δεν είναι ξεκάθαρος. Άλλοι θεωρούν ότι το έπραξε επειδή ο ίδιος πάντα έτσι δρούσε, άλλοι υποστηρίζουν ότι το έκανε από σωφροσύνη για να προστατεύσει τους Έλληνες από τις μαζικές σφαγές στις οποίες προέβη ο σουλτάνος στην Κωνσταντινούπολη και αλλού, λόγω της έναρξης της Επανάστασης.
Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ο Ε’, με κείμενό του, αφόρισε την Επανάσταση
Όποιος και να είναι ο λόγος, δεν θα τον μάθουμε ποτέ. Βέβαια, πέρα από τον αφορισμό του Πατριάρχη, δεκάδες ιερείς και Επίσκοποι ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρείας , και όταν η Επανάσταση περιορίστηκε στην Πελοπόννησο στην Στερεά Ελλάδα και στα νησιά, οι ιερωμένοι είχαν σημαντικό ρόλο”.
Ένας ακόμη μεγάλος μύθος που συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να αναπαράγεται είναι η ύπαρξη κρυφών σχολείων, όπου εκεί τα παιδιά υποτίθεται ότι μάθαιναν ανάγνωση και γραφή της ελληνικής γλώσσας. Υπήρξαν άραγε;
“Δεν υπήρξε κρυφό σχολειό μέχρι και την δεκαετία του 1820. Το θέμα αυτό επιστημονικά έχει λήξει, καθώς δεν έχουν βρεθεί τεκμήρια που να οδηγούν σε τέτοιο συμπέρασμα. Μάλιστα, τα τελευταία 40 χρόνια δεν αναφέρεται στα σχολικά βιβλία, στα οποία μάλιστα κατονομάζονται τα πολλά -και, σε κάποιες περιπτώσεις, υψηλού επιπέδου- ελληνικά σχολεία που λειτουργούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 17ο, 18ο, 19ον αιώνα.
Δεν υπήρξε κρυφό σχολειό μέχρι και την δεκαετία του 1820
Τα σχολεία δεν ήταν κρυφά, ούτε παράνομα και αυτό γιατί η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ασχολήθηκε με τα θέματα της γλώσσας παρά μόνο με τα της θρησκείας, αφού είχε μια θεοκρατική διοίκηση και διοικούσε με βάση το Ισλάμ. Ούτε ενίσχυε, ούτε έκλεινε σχολεία των « απίστων». Θεωρούσε ότι δεν αφορούσαν την διοίκηση και δεν ασχολούνταν καθόλου με αυτά. Έτσι λοιπόν σχολεία λειτουργούσαν κανονικά. Σε κάποιες περιπτώσεις ήταν, μάλιστα, καλά εξοπλισμένα, με αίθουσες φυσικής, χημείας και βιβλιοθήκες, σε περιοχές της σημερινής ελληνικής επικράτειας, της Μ. Ασίας, της Κωνσταντινούπολης, της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Αυτό το σκηνικό βέβαια ισχύει μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα καθώς, μετά, τα πράγματα αλλάζουν εξαιτίας των εθνικών συγκρούσεων στην Βαλκανική”.
Από τα λεγόμενά σας καταλαβαίνει κανείς πως, παρά τον Οθωμανικό ζυγό, οι Έλληνες απολάμβαναν και ορισμένες ελευθερίες
“Υπήρχαν πράγματι δυνατότητες ελευθερίας σε τοπικό επίπεδο. Υπήρχε τοπική αυτοδιοίκηση. Στα ψηλά βουνά μουσουλμάνοι κάτοικοι δεν υπήρχαν και, έτσι, οι Χριστιανοί ήταν ημι-ανεξάρτητοι. Δηλαδή πλήρωναν ένα φόρο μια φορά το χρόνο και τίποτε άλλο. Το ίδιο συνέβαινε και στα μικρά νησιά, με τη διαφορά ότι οι νησιώτες έπρεπε να στέλνουν και ναύτες για κάποιους μήνες κάθε χρόνο στον Οθωμανικό στόλο, ως ένα είδος φόρου σε εργασία.
Στα ημιορεινά, στις πεδινές περιοχές και στις πόλεις τα πράγματα, όμως, ήταν διαφορετικά. Εκεί, οι “άπιστοι” κατοικούσαν δίπλα σε μουσουλμάνους και έπρεπε να προσέχουν την συμπεριφορά τους καθώς οι μη μουσουλμάνοι ήταν υπήκοοι δεύτερης κατηγορίας . Ωστόσο και εκεί η Οθωμανική διοίκηση, μη γνωρίζοντας τους εσωτερικούς θρησκευτικούς κώδικες του καθενός (Εβραίων, Ορθοδόξων, Αρμενίων), άφηνε ένα επίπεδο ελευθερίας ιδίως στην επίλυση των τοπικών διαφορών και δεν ήθελε να αναμιγνύεται σε όλες τις υποθέσεις.”
Πάντως, η Οθωμανική Αυτοκρατορία λειτούργησε όπως, γενικά, λειτούργησαν οι Αυτοκρατορίες. Αν δεν την ενοχλούσες, σε άφηνε ήσυχο. Αν, όμως, υποψιαζόταν ότι την αμφισβητούσες, ήταν αμείλικτη.
Οι επαναστατημένοι Έλληνες διέπραξαν βιαιοπραγίες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης;
“Έγιναν μεγάλης κλίμακας βιαιοπραγίες και από τις δύο πλευρές. Σε κάποιες περιπτώσεις – με βαρύτερη την Τριπολιτσά – οι Έλληνες διέπραξαν μαζικές σφαγές και εξανδραποδισμούς.
Σε κάποιες περιπτώσεις – με βαρύτερη την Τριπολιτσά – οι Έλληνες διέπραξαν μαζικές σφαγές και εξανδραποδισμούς
Επίσης, συχνά, αθετούσαν τις συμφωνίες παράδοσης και έσφαζαν και σκύλευαν τους παραδοθέντες Τούρκους τους οποίους, προ ολίγου, είχαν διαβεβαιώσει και υποσχεθεί ότι θα σεβαστούν. Από την πλευρά τους, οι Οθωμανοί διέπραξαν εκτεταμένες σφαγές και εξανδραποδισμούς στην Χίο, στα Ψαρά και στην Κάσο”.
Το πιο βαρύ σημείο της Επανάστασης
Κλείνοντας τη συζήτηση ζητήσαμε από την κα. Ευθυμίου να μας πει ποιο θεωρεί το πιο καθοριστικό αλλά και λιγότερο ίσως γνωστό σημείο της Ελληνικής Επανάστασης. Χωρίς δεύτερη σκέψη μας απάντησε τους δύο γύρους του εμφυλίου πολέμου το 1824 και 1825, στους οποίους συμμετείχαν οι μεγάλες προσωπικότητες της Επανάστασης χωρισμένες σε ομάδες διεκδίκησης της εξουσίας. Κεντρικό πρόσωπο στα τεκταινόμενα υπήρξε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος και, εξ αυτού, φυλακίστηκε στην Ύδρα.
Τον Οκτώβριο του 1827 οι στόλοι της Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας παρενέβησαν με την Ναυμαχία του Ναυαρίνου, διαφορετικά η Επανάσταση κινδύνευε σοβαρά καθώς, λόγω του Εμφυλίου πολέμου, είχε ηττηθεί σε όλα τα μέτωπα από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά που κατέφθασε από την Αίγυπτο στις αρχές του 1825.
“Βαρύ σημείο της Ιστορίας του ’21 είναι ότι δεν κατάφεραν οι Έλληνες να δημιουργήσουν έναν τακτικό εθνικό στρατό που θα λειτουργούσε υπό μια διοίκηση και μια κυβέρνηση. Παρά τα αποτελέσματα των Εθνοσυνελεύσεων και τις κυβερνήσεις που εκλέγονταν σε αυτές, υπήρχαν πολλές εστίες παράλληλης εξουσίας καθώς συνέχιζαν να δρουν πολυάριθμες ένοπλες ομάδες που δημιουργούσαν πεδίο έντασης και διάλυσης.
Όλοι οι ιθύνοντες του τόπου «απέθεσαν εγγράφως το μέλλον της Ελλάδος, στα χέρια της Αγγλίας»
Το αποτέλεσμα αυτών των συγκρούσεων ήταν η εγκατάλειψη του αγώνα της απελευθέρωσης, η κατασπατάληση σημαντικών πόρων και κυρίως η νικηφόρα προέλαση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, στο Μεσολόγγι, στην Αθήνα. Μέσα στο κλίμα της προέλασης του Ιμπραήμ, το 1825 σχεδόν όλοι οι ιθύνοντες του τόπου «απέθεσαν εγγράφως το μέλλον της Ελλάδος, στα χέρια της Αγγλίας». Αυτή είναι η λεγόμενη «Αίτηση Προστασίας»”.
Η περίοδος της εθνικής εξέγερσης προσφέρει ακόμη και σήμερα πολύτιμα μαθήματα για τους Έλληνες, που παραμένουν επίκαιρα όσο ποτέ.
*Η Μαρία Ευθυμίου είναι καθηγήτρια, μέλος του ΔΕΠ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο οποίο διδάσκει Ελληνική Ιστορία της περιόδου της Τουρκοκρατίας, καθώς και Παγκόσμια Ιστορία
Στα γαλανόλευκα χρώματα φωταγωγήθηκε ο Πύργος του Πειραιά για την 202η επέτειο της κήρυξης της επανάστασης της 25ης Μαρτίου 1821. Δείτε φωτογραφίες και βίντεο.
Γαλανός και άσπρος όπως είναι τα χρώματα της ελληνικής σημαίας «βάφτηκε» ο Πύργος του Πειραιά, προς τιμήν της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου.
Το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει φορέσει τα γιορτινά του, συμμετέχοντας με αυτό τον τρόπο στις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 202 χρόνων της εθνικής παλιγγενεσίας.
Λόγια του σπουδαίου Ήρωα της Επανάστασης του 1821 Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ,που συγκινούν τις καρδιές των απανταχού Ελλήνων.
Απόσπασμα από την ταινία: ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (1971)
Δείτε το βίντεο:
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Ραμοβούνι, Μεσσηνία, 3 Απριλίου 1770 – Αθήνα, 4 Φεβρουαρίου 1843) ήταν Έλληνας αρχιστράτηγος και ηγετική μορφή της Επανάστασης του 1821, οπλαρχηγός, πληρεξούσιος, Σύμβουλος της Επικρατείας. Απέκτησε το προσωνύμιο Γέρος του Μοριά. Μετά θάνατον τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον βαθμό του Στρατάρχη.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταγόταν από φημισμένη οικογένεια που προερχόταν από το χωριό Ρουπάκι (μέχρι το 1670 είχε την ονομασία Κότσικας· δεν υφίσταται ως οικισμός από το 1780) στα σύνορα Μεσσηνίας-Αρκαδίας. Στην απογραφή του 1461-63 που πραγματοποιήθηκε απο τους Οθωμανούς, το Ρουπάκι αναφέρεται ότι είχε αμιγή Ρωμαϊκό (Ελληνικό) πληθυσμό και αριθμούσε 21 σπίτια. Το επώνυμο της οικογένειας αρχικά ήταν Τζεργίνης, και στη Μεσσηνία ευρίσκοντο 60 οικογένειες με το ίδιο επώνυμο, όπως αναφέρει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του. Ο Δήμος Τζεργίνης που ήταν προ-προπάππους του Θεόδωρου και έζησε την εποχή της Βενετοκρατίας στη Πελοπόννησο (1685-1715), είχε έναν υιό που ονομάστηκε Μπότσικας (επίθετο για μικρόσωμο και μαυριδερό). Ο υιός του Μπότσικα ονόματι Γιάννης, ήταν ο πρώτος της γενιάς του που υιοθέτησε το όνομα Κολοκοτρώνης. Κατά την οικογενειακή παράδοση κάποιος Αρβανίτης χαρακτήρισε το Γιάννη με το προσωνύμιο «Μπιθεκούρας» (στα αρβανίτικα σημαίνει αυτός που έχει δυνατά οπίσθια) και έμεινε στον ίδιο το όνομα «Κολοκοτρώνης», που είναι η ακριβής μετάφαση του αρχικού στη μητρική του γλώσσα. Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμοβούνι της Μεσσηνίας, αν και η οικογένειά του ζούσε στο Λιμποβίσι Αρκαδίας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον πύργο της Καστάνιτσας στη Μάνη. Τον πατέρα του τον έβλεπε πολύ σπάνια. Το όνομα Θεόδωρος ήταν καινούργιο στη γενιά του. Του το έδωσαν προς τιμήν του Ρώσου αξιωματικού Θεόδωρου Ορλώφ (Фёдор Григорьевич Орлов) ο οποίος κατά τη διάρκεια του της Ορλωφικής επανάστασης είχε γίνει πολύ αγαπητός, εξιστορώντας συνεχώς στους πληθυσμούς την αρχαία ελληνική δόξα. Τον βάφτισε ο Ιωάννης Παλαμήδης από τη Στεμνίτσα, πατέρας του Ρήγα Παλαμήδη. Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση των Ορλοφικών η οποία υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας το 1770 και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους.
Από μικρός, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ακολούθησε τον πατέρα του στις διάφορες περιπέτειές του. Σε ηλικία 15 ετών, το 1785, μετακόμισε με τη μητέρα και τα αδέρφια του στο χωριό Άκοβος όπου ζούσε ο θείος του Αναγνώστης. Διορίστηκε αρματωλός εναντίον των κλεφτών που λυμαίνονταν την περιφέρεια του Λεονταρίου. Πέντε χρόνια αργότερα το 1790 παντρεύεται στον Άκοβο την κόρη προεστού του Ακόβου, Αικατερίνη Καρούτσου. Στον Άκοβο έζησε τα επόμενα 7 μέχρι το 1797 χρόνια σαν οικογενειάρχης και νοικοκύρης, απέκτησε κτήματα, σπίτι και περιουσία. Επίσης εκεί γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά του. Η δράση του Κολοκοτρώνη σιγά-σιγά απλώθηκε, μαζί με τη φήμη του, σ’ όλη την Πελοπόννησο. Το 1802 είχε γίνει τόσο επικίνδυνος στους κατακτητές, ώστε ο βοεβόδας της Πάτρας πέτυχε να εκδοθεί σουλτανικό φιρμάνι που τον καταδίκαζε σε θάνατο και ανάθετε την εκτέλεση στους προεστούς, οι οποίοι αν δεν κατόρθωναν να τον σκοτώσουν θα εκτελούνταν οι ίδιοι.
Έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως κουρσάρος, το 1805 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Τον Ιανουάριο του 1806 και ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο βγήκε διάταγμα δίωξής του. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ακολουθήσει πολύμηνη περιπετειώδης και δραματική καταδίωξή του από τους Τούρκους σε πολλά χωριά και πόλεις της Πελοποννήσου.Όταν οι κάτοικοι των Βερβένων αρνήθηκαν να συνδράμουν τους καταδιωκόμενους κλέφτες, αυτοί κατέστρεψαν το χωριό. Ο Κολοκοτρώνης αναφέρει το γεγονός στη Διήγησή του: «ἐστείλαμεν εἰς τὰ Βέρβενα νὰ μᾶς στείλῃ ψωμὶ καὶ ζωοτροφίας, καὶ αὐτοὶ μᾶς ἀποκρίθησαν: ἔχομε βόλια καὶ μπαροῦτι, καὶ ἐπήγαμε καὶ τοὺς ‘χαλάσαμε.».Κατάφερε τελικά, μαχόμενος, να διαφύγει με πλοιάριο, φεύγοντας από περιοχή στα δυτικά του Λακωνικού κόλπου και περνώντας στα ρωσοκρατούμενα Κύθηρα με ενδιάμεση στάση στην Ελαφόνησο λόγω κακοκαιρίας. Από το 1810 υπηρέτησε στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη Ζάκυνθο, όπου γρήγορα διακρίθηκε για τη δράση του εναντίον των Γάλλων και έφτασε στο βαθμό του ταγματάρχη.
Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και τον Ιανουάριο του 1821 ξαναγύρισε στη Μάνη όπου άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο γνωρίζοντας ότι η ημέρα έναρξης ήταν η 25 Μαρτίου. Βρέθηκε στην Καλαμάτα κατά την αναίμακτη κατάληψη της πόλης στις 23 Μαρτίου 1821 υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την πομπώδη δοξολογία. Την επομένη κινήθηκε προς την Μεγαλόπολη με τον Νικηταρά και την 25η Μαρτίου το πρωί βρίσκονταν στον Κάμπο της Καρύταινας ή της Μεγαλόπολης. Ο Κολοκοτρώνης έμεινε στο χωριό Τετέμπεη ενώ ο Νικηταράς στα «πίσω χωριά» ή Σιαμπάζικα. Είχε οριστεί στις 25 Μαρτίου να βρίσκονται όλοι οι οπλαρχηγοί στις επαρχίες τους ώστε να κηρυχθεί η Επανάσταση, όπως και έγινε.
Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του Αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο, αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, πολλές φορές[εκκρεμεί παραπομπή] προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο.
Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του σχετικά με την κατάληψη της Τριπολιτσάς:
Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: «Άιντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», διέταξα και το έκοψαν.
Ο Σουλτάνος ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου για να καταστείλει την Επανάσταση, οπότε ο γιος του Μεχμέτ Αλή και διάδοχος του αιγυπτιακού θρόνου Ιμπραήμ αποβιβάστηκε το 1825 στην Πελοπόννησο. Η Σφακτηρία και το Ναβαρίνο έπεσαν στα χέρια των Αιγυπτίων και τότε ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Χωρίς πολυάριθμο στρατό ξεκίνησε και πάλι τον κλεφτοπόλεμο, που διήρκεσε ως το 1828, όταν στην Ελλάδα έφτασε το στράτευμα του στρατηγού Μεζόν με εντολή του Καρόλου Ι´ της Γαλλίας για να διασώσει την Ελλάδα από τα αιγυπτιακά στρατεύματα (η Γαλλική Εκστρατεία του Μωριά).
Η Γ’ Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης ονομάζεται Εθνοσυνέλευση με μέρος από τους πληρεξούσιους της Ελλάδας, η οποία έγινε από τις 18 Ιανουαρίου 1827 μέχρι τις 17 Μαρτίου 1827 στην Ερμιόνη Αργολίδας [1] [2]. Ο Κολοκοτρώνης συμμετείχε ως πληρεξούσιος στην τελευταία, τη ΙΖ’ Συνεδρίαση της 17 Μαρτίου 1827.
Αξίζει να τονιστεί η στρατηγική φυσιογνωμία του Κολοκοτρώνη, καθώς διοικούσε τα στρατεύματα με ιδιοφυή τρόπο, χρησιμοποιώντας τις τακτικές του κλεφτοπολέμου, ώστε να μπορεί να αντεπεξέρχεται το στράτευμα στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου. Ενδεικτικό της δυσκολίας του αγώνα του 1821 είναι το παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του:
O Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα, ας πάρη πεντακόσιους, χίλιους, και παίρνω και εγώ άλλους τόσους, και τότε πολεμούμε, ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο. Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα. Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν, διότι έλεγα αν χανόμουν, ας πήγαινα, αν τον χαλούσα, εγλύτωνα το έθνος μου.
Επίσης μεγάλη σημασία έδινε στην καταστροφή των πόρων (τροφές/ζωοτροφές) του αντιπάλου, καθώς και στην εξασφάλιση τροφής για το στράτευμα του. Αναγνώρισε πολλές φορές το έργο και τη σημασία των Ελλήνων κτηνοτρόφων, οι οποίοι εξασφάλιζαν με τα χιλιάδες ζώα τους τροφή για την υποστήριξη των μαχητών και γενικά της Επανάστασης.
Ως το τέλος της Επανάστασης, ο Κολοκοτρώνης συνέχισε να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα της εποχής.
Υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του Όθωνα.
Το 1832, μην αναγνωρίζοντας τη διοικητική επιτροπή[ασαφές], είχε προχωρήσει σε δημοπρασία την παραγωγή από τις εθνικές γαίες καθώς και ζήτησε την κατακράτηση της δεκάτης, ενώ είχε την εξουσία στην ύπαιθρο.
Το 1833, όμως, οι διαφωνίες[ασαφές] του με την Αντιβασιλεία τον οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές της Ακροναυπλίας στο Ναύπλιο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Έτσι, στις 25 Μαΐου 1834, μαζί με τον Πλαπούτα, καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835, οπότε και ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του «Συμβούλου της Επικρατείας». Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα «Απομνημονεύματά» του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1843 το πρωί, από εγκεφαλικό επεισόδιο, έχοντας επιστρέψει από γλέντι στα βασιλικά ανάκτορα, όπου τα τελευταία χρόνια ήταν υπασπιστής του Όθωνα.
Ο Κολοκοτρώνης κηδεύτηκε με κάθε επισημότητα στην Αθήνα. Το φέρετρο με το νεκρό του ακολούθησε πομπή χιλιάδων λαού σε μια κατανυκτική διαδρομή που διήλθε από τις οδούς Ερμού και Αιόλου για να καταλήξει στον –τότε- Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης, όπου και τελέσθηκε η νεκρώσιμη ακολουθία. Γύρω του βρίσκονταν όλοι οι εναπομείναντες εν ζωή συμπολεμιστές του, όπως οι Γεώργιος Κουντουριώτης, Τζαβέλας, Δημήτρης Πλαπούτας, Ρήγας Παλαμήδης, Μακρυγιάννης, Γιατράκος, Δεληγιάννης κ.α. Στα πόδια του είχε εναποτεθεί μια τουρκική σημαία για να συμβολίζει τις μεγάλες του νίκες επί των Οθωμανών καθόλη τη διάρκεια της επανάστασης. Συντετριμμένοι παρακολούθησαν την τελετή οι δυο γιοι του «Γέρου του Μωριά», ο Γενναίος και ο Κολίνος που αναλύθηκαν σε λυγμούς τη στιγμή που εκφωνούνταν οι επικήδειοι λόγοι, ενώ ο δεύτερος έχασε και τις αισθήσεις του
Σημείο αναφοράς της ομιλίας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στη Πνύκα (1838) αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα:
Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «Που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.
Πριν την άφιξη του Όθωνα στην Ελλάδα οι Μαυροκορδάτος και Κωλέττης θεωρώντας τον Κολοκοτρώνη ως εμπόδιο στα σχέδια τους για την κάλυψη των θέσεων εξουσίας τον συκοφαντούσαν και έστειλαν επιστολή στο Μόναχο ότι ετοιμάζει στράτευμα προκειμένου να μην επιτρέψει στον Όθωνα να πατήσει στην Ελλάδα. Όταν το αντιλήφθηκε αυτό ο Κολοκοτρώνης έβαλε την στολή και την περικεφαλαία του και πήγε στο Ναύπλιο να υποδεχτεί τον Όθωνα και να υποβάλλει τα σέβη του. Ύστερα έφυγε σε ένα αγρόκτημα που είχε έξω από την πόλη όπως ο ίδιος γράφει:
Όσον ηµπόρεσα έκαµα το χρέος µου. Είδα την πατρίδα µου ελεύθερη, είδα εκείνο όπου ποθούσα και εγώ και ο πατέρας µου και ο πάππος µου και όλη η γενιά µου καθώς και όλοι οι Έλληνες. Και έτσι απεφάσισα να πάω εις ένα περιβόλι, όπου είχα έξω από τ’ Ανάπλι. Επήγα, εκάθησα και απερνούσα τον καιρό µου καλλιεργώντας. Και ευχαριστούµην να βλέπω να προοδεύουν τα µικρά δένδρα που εφύτευα.
Κατά την απολογία του όταν ερωτάται τι επάγγελμα κάνει αυτός απαντά:
Στρατιωτικός. Κρατάω 49 χρόνους στο χέρι το σουλντάδο (σ.σ.: ντουφέκι) και πολεµώ για την πατρίδα.Πολεµούσα νύχτα-µέρα για την πατρίδα. Πείνασα, δίψασα, δεν κοιµήθηκα µια ζωή. Είδα τους συγγενείς µου να πεθαίνουν, τ’ αδέρφια µου να τυραννιούνται και τα παιδιά µου να ξεψυχάνε µπροστά µου. Μα δεν δείλιασα. Πίστευα πως ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά µας και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω.
Ενώ σχετικά με τις κατηγορίες τις αρνείται όλες και λέει χαρακτηριστικά:
Ύστερα από τον φόνο του κυβερνήτη η πατρίδα ήτανε χωρισµένη στα δύο. Εγώ έκαµα ό,τι µπορούσα για να σταµατήσει ο εµφύλιος σπαραγµός. Όταν έµαθα την εκλογή του βασιλιά, του έστειλα, µαζί µε τους φίλους µου, µια αναφορά φανερώνοντας την αφοσίωσή µας. Όταν ήρθε στ’ Ανάπλι, σκόρπισα τους ανθρώπους µου και εγώ τράβηξα στο περιβόλι µου να ησυχάσω.
Εισαγγελέας της έδρας ήταν ο Σκωτσέζος φιλέλληνας Εδουάρδο Μέϊσον ο οποίος όπως αναφέρει ο Γερµανός ιστορικός Καρλ Μέντελσον-Μπαρτόλντι, ήταν «εµπαθής πολέµιος της ρωσικής µερίδος» και «είχε υπερασπιστεί µε πάθος τον φονιά του Καποδίστρια, Γεώργιο Μαυροµιχάλη». Από τα πέντε μέλη της έδρας οι ∆ηµήτριος Σούτσος , ∆ηµήτρης Βούλγαρης και Φωκάς Φραγκούλης είχαν πεισθεί για την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα ενώ οι Αθανάσιος-Αναστάσιος Πολυζωίδης ο οποίος ήταν και πρόεδρος της δίκης και Γεώργιος Τερτσέτης τον θεωρούσαν αθώο. Ο Πολυζωίδης κατά την σύσκεψη των δικαστών λέει στους άλλους τρεις «Θεωρώ την απόφασή σας εντελώς άδικη. ∆εν στηρίζεται σε αποδείξεις, αλλά σε ψευδέστατη βάση και αποτελεί προσβολή και αυτού του ιερού ονόµατος της αλήθειας» .Οι τρεις δικαστές δεν άλλαξαν γνώμη και τον κάλεσαν να υπογράψει την καταδίκη. Αφού αυτός αρνήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης που ήταν παρών διέταξε τους χωροφύλακες να τον αρπάξουν και να τον ανεβάσουν στην έδρα. Ακόμα και εκεί αρνείται να αναγνώσει την καταδίκη και τότε ο υπουργός την δίνει να την διαβάσει ο γραμματέας. Η καταδίκη είχε υπερψηφιστεί με 3 ψήφους υπέρ και 2 κατά. Στο άκουσμα της καταδίκης σε θάνατο τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και του Πλαπούτα ο Κολοκοτρώνης θα συνεχίσει να παίζει με το κομπολόι του και κάνει τον σταυρό του και λέει «Κύριε ελέησον. Μνήσθητί µου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» .Ύστερα έβγαλε καπνό από την ταμπακιέρα του και κάπνισε. Ωστόσο λόγω της αναταραχής που προκλήθηκε λόγω της απόφασης σε όλο το Ναύπλιο η ποινή τρεις μέρες μετά την δίκη άλλαξε σε 20 χρόνια φυλάκισης. Με την ενηλικίωση του Όθωνα όμως το 1835 ο βασιλιάς υπογράφει την αποφυλάκιση τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και των άλλων αγωνιστών.
Οι Τούρκοι κυνήγησαν την οικογένειά του, η οποία αναγκάστηκε να φύγει από τον πύργο -Ο Θεόδωρος ήταν τότε δέκα χρόνων-και να βρει καταφύγιο στη Μηλέα της Μεσσηνιακής Μάνης.Ο Κολοκοτρώνης ήταν παντρεμένος από το 1790 με την Αικατερίνη Καρούτσου, κόρη του προεστού και Μορόγιαννη του Άκοβου, Δημητρίου Καρούτσου. Παιδιά του με την Αικατερίνη ήταν ο Γενναίος (Ιωάννης), που έγινε στρατιωτικός και μετέπειτα πρωθυπουργός, ο Κωνσταντίνος, ο Πάνος, που δολοφονήθηκε το 1824, και η Ελένη, σύζυγος του Νικήτα Δικαίου. Ο Κολοκοτρώνης είχε έναν ακόμη γιο τον επίσης Πάνο Κολοκοτρώνη που τον απέκτησε εκτός γάμου με τη Μαργαρίτα Βελισσάρη, κόρη του Αγγελή Βελισσάρη. Έγινε αξιωματικός και διοικητής της σχολής Ευελπίδων.
Η κοινή αποδοχή που είχε αποκτήσει ο Κολοκοτρώνης χάρη στις στρατηγικές του ικανότητες κατά τα πρώτα έτη της Επανάστασης και κυρίως με τη νίκη του επί του Δράμαλη το 1822 εφθάρη τα επόμενα χρόνια με την εμπλοκή του στις εμφύλιες συγκρούσεις και την ανάδειξή του στα κατοπινά χρόνια ως ηγετικής μορφής μίας από τις αντιπαρατιθέμενες μερίδες στην Ελλάδα, έως ότου η αμνήστευσή του από τον Όθωνα και η ένταξή του στο βασιλικό περιβάλλον σήμαναν την καταπράυνση των χρόνιων αυτών αντιπαλοτήτων.Στον κύκλο του Κολοκοτρώνη βρίσκονταν αρκετοί συγγραφείς, όπως ο Αμβρόσιος Φραντζής, ο Φωτάκος κ.ά, αποκαλούμενοι υποτιμητικά «Κολοκοτρωνιστές» από τους επικριτές του, που συνέγραψαν την ιστορία της επανάστασης αποδίδοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στον Κολοκοτρώνη, ο οποίος, ωστόσο, βρέθηκε στο στόχαστρο των επικρίσεων των προκρίτων που ασχολήθηκαν με την καταγραφή των επαναστατικών γεγονότων.[20] Ήδη στα μέσα του 19ου με τη συμβολή κυρίως του Τερτσέτη και άλλων, που διέσωσαν ανέκδοτα περιστατικά του βίου του, είχε αρχίσει να σχηματίζεται μια εικόνα για τον Κολοκοτρώνη με βασικά χαρακτηριστικά τη λαϊκή σοφία και πονηριά, που εμπεδώθηκε το υπόλοιπο του αιώνα σε πλήθος εκθειαστικών βιογραφιών και άλλων αφηγήσεων για την Επανάσταση. Παράλληλα, η μορφή του Κολοκοτρώνη ξεκίνησε να θεωρείται προσωποποίηση του ελληνικού έθνους, με βάση τη μυθική εικόνα που ο ίδιος είχε παρουσιάσει στη Διήγησή του ως ακατάπαυστα αντιστεκόμενου στην οθωμανική εξουσία, που υιοθετούσε μια ηρωική αντίληψη της κλέφτικης δράσης και των κινήτρων του, εξέλιξη που αντικατοπτρίστηκε στον εξωραϊσμό των διαδεδομένων απεικονίσεών του.
Η κοινή αυτή αποδοχή του Κολοκοτρώνη διαταράχθηκε το Μεσοπόλεμο, όταν ο Γιάννης Βλαχογιάννης επαναδιατύπωσε τις κατηγορίες των Ρουμελιωτών κατά των Μοραϊτών κλεφτών, αλλά μόνο πρόσκαιρα, χάρη στην αφηρωιστική απολογητική υπέρ του Κολοκοτρώνη από Πελοποννήσιους λογίους και στην ευρεία διάδοση της μυθιστορηματικής βιογραφίας του Σπύρου Μελά, Ο Γέρος του Μωριά, του 1931. Η υιοθέτηση διαφορετικών στάσεων από τον Κολοκοτρώνη σε διάφορες στιγμές της ζωής του απέναντι στη βασιλεία, τους ξένους και τους κοτζαμπάσηδες επέτρεψε την κατά περίπτωση ιδεολογική επίκλησή του. Η στρατευμένη, μη ακαδημαϊκή αριστερή ιστοριογραφία υιοθέτησε το πορτραίτο του Κολοκοτρώνη που είχε φιλοτεχνηθεί από την παραδοσιακή ιστοριογραφία τροποποιώντας το σε εκείνο του ανυπότακτου λαϊκού αγωνιστή, ιδίως τα χρόνια της αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου, και κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο της δίωξης των κομμουνιστών του διωκόμενου για τις σχέσεις με τη Ρωσία.
Η μορφή του Κολοκοτρώνη έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στην Ελλάδα σε νομίσματα, στην εκπαίδευση και στο χώρο της τέχνης, αλλά και για την ονοματοδοσία διαφόρων τοποσήμων και έχει αποτυπωθεί σε πολλές ελληνικές πόλεις σε προτομές και ανδριάντες, οι πιο γνωστοί από τους οποίους είναι οι ορειχάλκινοι έφιπποι ανδριάντες του, που φιλοτεχνήθηκαν από το Λάζαρο Σώχο και ανεγέρθηκαν στην Αθήνα και στο Ναύπλιο το 1901 και το 1904 αντίστοιχα. Σε ψηφοφορία που οργάνωσε ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ για την ανάδειξη του «μεγαλύτερου Έλληνα» το 2008, ο Κολοκοτρώνης ήρθε τρίτος σε ψήφους, επιβεβαιώνοντας την εθνική απήχηση της προσωπικότητάς του.
