Στην αρχή δεν σε ήθελα. Δεν ήθελα η κόρη μου να αποκτήσει μητριά. Όταν ήμουν παιδί δεν φανταζόμουν μία οικογένεια που θα περιλαμβάνει και σένα.

Δεν ήθελα βοήθεια από μία άλλη γυναίκα για να μεγαλώσω το παιδί μου. Το σχέδιό μου περιελάμβανε εμένα, τον άντρα μου και τα παιδιά μας, όχι εσένα.

Αμφιβάλλω όμως αν ήθελες και εσύ να είσαι μέρος της ζωής μας. Αμφιβάλλω αν ήθελες να γίνεις ποτέ μάνα σε ένα παιδί που δεν γέννησες. Σίγουρα σαν παιδιά είχαμε τα ίδια σχέδια: έναν άντρα και τα παιδιά μας και όχι εγώ να μπλέκομαι στην οικογένειά σου και εσύ στη δική μου. Είμαι σίγουρη ότι όταν ονειρευόσουν να γίνεις μητέρα, φανταζόσουν την πρώτη εκείνη ημέρα στο μαιευτήριο και όχι τη μέρα που θα παντρευόσουν τον πρώην άντρα μου.

Λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός τα βλέπει και γελά. Όταν χώρισα από τον πρώην άντρα μου ήξερα ότι κάποια στιγμή θα εμφανιζόσουν. Στο μυαλό μου σε είχα πλάσει σαν ένα τέρας που θα παραγκώνιζε την κόρη μου. Βαθιά μέσα μου ήλπιζα να είσαι έτσι για να μην σε αγαπήσει κανείς. Σκεφτόμουν έτσι γιατί δεν ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι μία άλλη γυναίκα θα γινόταν γυναίκα του άντρα μου και μάνα του παιδιού μου, απουσία μου.

Kαι τότε ήρθες εσύ. Όταν σε πρωτογνώρισα, παραδέχομαι ότι δεν ήσουν όπως σε είχα φτιάξει στο μυαλό μου και μία μικρή ζήλια την ένιωσα. Έπρεπε να ήσουν τρομακτική απωθητική, αλλά δεν ήσουν. Ήσουν εκπληκτικά όμορφη. Μια όμορφη, ήρεμη, γλυκιά γυναίκα.

Από το βλέμμα σου κατάλαβα ότι η γνωριμία μας ήταν εξίσου δύσκολη και για σένα. Τότε η καρδιά μου αμέσως μαλάκωσε. Το ευγενικό σου χαμόγελο με κάλμαρε, αλλά εξακολουθούσα να σε μισώ. Ποια ήσουν εσύ και με ποιο δικαίωμα κατέστρεφες τα σχέδιά μου;

Ήθελα να σε βλάψω με κάθε τρόπο, αλλά με τον τρόπο σου το έκανες αδύνατο. Δεν μπορούσα να βλάψω ένα τέτοιο πλάσμα. Ήταν τέτοια η καλοσύνη σου και η αγάπη σου προς το παιδί που δεν μου άφηνες περιθώρια. Αποδέχθηκες την κόρη μου από την αρχή και αγάπησες και εκείνη και το μπαμπά της άνευ όρων. Άργησα να το καταλάβω, αλλά αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσες να μας δώσεις. Όλα αυτά τα χρόνια συμπεριέλαβες την κόρη μου σε ό, τι κι αν έκανες και την κάνεις να αισθάνεται αποδοχή και αγάπη. Βάζεις τη σχέση της με τον μπαμπά της πάνω από τη δική σας. Μόνο μία γενναία και θαρραλέα γυναίκα ξέρει πως να το κάνει αυτό.

Ήξερα ότι όταν ο μπαμπάς της και εγώ αποφασίσαμε να χωρίσουμε και να ζήσουμε σε χωριστά σπίτια θα υπήρχαν φορές που θα χρειαζόταν εμένα, τη μητέρα της και δεν θα ήμουν εκεί. Αυτός είναι και ο λόγος που είμαι ευτυχισμένη που εσύ βρίσκεσαι εκεί. Είμαι ευγνώμων που τώρα στην εφηβεία έχει εσένα δίπλα τηςι. Ποτέ δεν την απέρριψες, ποτέ δεν την αγνόησες, ποτέ δεν την έκανες στην άκρη. Έχει μία δεύτερη μαμά που κάνει εκπληκτική δουλειά.

Σεβάστηκες τη θέση μου ως μαμά της από την αρχή. Το εκτιμώ όταν με παίρνεις τηλέφωνο για να με ρωτήσεις αν συμφωνώ με κάποια απόφαση που πήρες και αφορά το παιδί. Ξέρω ότι η σχέση που έχουμε είναι σπάνια. Δεν είναι συνηθισμένο μαμά και μητριά να αγαπιούνται και να αντιμετωπίζουν η μία την άλλη με σεβασμό και εκτίμηση. Είσαι πραγματικά δώρο Θεού για μένα.

Με τον τρόπο που τη μεγαλώνεις, το θάρρος που της δίνεις και την αγάπη που της προσφέρεις, τη βοηθάς να γίνει μία σωστή γυναίκα και μητέρα στο μέλλον γιατί μεγαλώνει με περισσότερη αγάπη απ’ ότι μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Δεν ήταν επιλογή της να έχει διαζευγμένους γονείς και παρόλο που δεν ήθελα ποτέ κάτι τέτοιο για το παιδί μου είμαι ευγνώμων που τώρα έχει τέσσερις γονείς που την αγαπούν και τη σέβονται. Είδες τελικά πόσο εύκολα μπορεί να μετατραπεί μία αποτυχία σε ευλογία όταν υπάρχει σεβασμός, αγάπη και συνεννόηση;

Δεν είμαστε εδώ για να συμπληρώνουμε η μία την άλλη. Είσαι μητέρα της όταν είναι μαζί σου και είμαι μητέρα της όταν την έχω εγώ. Χαίρομαι που σε παίρνει τηλέφωνο για να σου πει τις περιπέτειες της όταν είναι σπίτι μου. Δεν ζηλεύω πια. Είμαι υπερήφανη. Συγκινούμαι όταν τη βλέπω να σε αγκαλιάζει και να σε σφίγγει. Πολλές φορές πρέπει να βάλουμε στην άκρη τον εγωισμό μας και να δούμε τι είναι καλό για τους άλλους και εσύ είσαι ό, τι καλύτερο μπορούσε να τύχει στο παιδί μου. Όταν μία μητέρα δεν αποδέχεται τη μητριά του παιδιού της κάνει τα πράγματα χειρότερα. Το παιδί μεγαλώνει σε ένα ανθυγιεινό περιβάλλον και εξελίσσεται σε έναν ενήλικα ανισόρροπο, προβληματικό και ανίκανο να δημιουργήσει πραγματικές και υγιείς σχέσεις.

Σε ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μας και σου υπόσχομαι να σέβομαι πάντα όποια σου απόφαση και να μη σε μειώσω ποτέ στα μάτια της κόρης μου. Δεν πρόκειται ποτέ να σε κάνω να αισθανθείς σαν να μην είσαι μητέρα της. Θα τη μεγαλώσω μαθαίνοντας της να είναι ευγνώμων και για τις δυο μας. Εύχομαι η σχέση μας να είναι πάντα ειρηνική.

Σε αγαπώ πολύ. Ο Θεός να σε έχει καλά. Να ευτυχήσεις στο γάμο σου και να είσαι πάντα ευλογημένη.

Πηγή: huffpost.com

Έμεινε χήρα μόλις στα 36 της χρόνια με δύο μικρά παιδιά. Ο σύζυγός της έφυγε ξαφνικά από τη ζωή και η ίδια, όπως λέει, έχασε τον κόσμο της.

Ο χρόνος, όμως, είναι ο καλύτερος γιατρός και όπως γράφει στην ιστορία της, 5 χρόνια μετά την τραγική απώλεια του συζύγου της, ετοιμάζεται να φτιάξει και πάλι τη ζωή της, έχοντας τη στήριξη των παιδιών της, όχι όμως και των υπολοίπων.

«Μια στιγμή αρκεί για να αλλάξει όλη σου η ζωή. Να γκρεμιστεί ο κόσμος σου κι εσύ να μοιάζεις χαμένη σε μια απέραντη έρημο που δεν βρίσκεις πουθενά την όαση σου. Απεγνωσμένη… Βλέπεις μόνο σκοτάδι και η άκρη του τούνελ για λίγο φως να μη φαίνεται πουθενά.

Έτσι, ένιωσα κι εγώ 5 χρόνια πριν όταν ο χρόνος σταμάτησε μετά το τηλεφώνημα στο γραφείο μου: ο άνδρας σου είναι στο νοσοκομείο. Έκλεισα το ακουστικό και από τότε όλα πάγωσαν. Ο άνδρας μου πέθανε ξαφνικά από ανεύρυσμα. Ήταν μόλις 37 χρόνων και εγώ 36 με ένα μωρό στην αγκαλιά κι άλλο ένα στην κοιλιά μου.

Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου τις στιγμές εκείνες και πονάω. Πονάει ακόμη η απώλειά του. «Ο χρόνος γιατρεύει, ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», μου έλεγαν. Αλλά ακόμη και τώρα και που ετοιμάζομαι να παντρευτώ ξανά, ο πόνος της απώλειας είναι ο ίδιος.

Πονάω που έχασα τον άνδρα μου. Πονάω που δεν είναι κοντά μας. Πονάω που δεν βλέπει την κόρη μας και τον γιο μας να μεγαλώνουν. Αυτόν τον πόνο, τίποτε δεν τον αλλάζει. Και δεν θα τον αλλάξει, όσα χρόνια και αν περάσουν. Ακόμη και τώρα που ετοιμάζομαι να φτιάξω και πάλι τη ζωή μου.

Δυστυχώς οι γύρω μου, οι δικοί μου άνθρωποι αυτό δεν μπορούν να το δούνε. Δεν το καταλαβαίνουν. Λένε πως τον ξέχασα. Απορούν πότε πρόλαβα να τον ξεχάσω. Τρέμει η οικογένεια του άνδρα μου πως τώρα οριστικά θα χάσουν τα εγγόνια τους. Ανησυχούν πώς θα μεγαλώσουν με έναν ξένο άνδρα. Κλαίνε για τον γιο τους που τον «τρώει» το χώμα και η «άλλη», δηλαδή εγώ κάνει τη ζωή της κανονικά.

Ντρέπεται η δική μου οικογένειά που ξαναπαντρεύομαι τόσο γρήγορα γιατί ο καημός τους είναι τι θα πει ο κόσμος. Αχ, αυτός ο κόσμος. Μάλιστα…. Αυτός ο κόσμος που τον πρώτο καιρό με έβλεπε με λύπηση και ψευτοέκλαιγε για τα ορφανά. Και μετά τίποτα. Ή μάλλον όχι. Μέτραγε τις φορές που πήγαινα επίσκεψη στα πεθερικά. Και άμα λιγόστευαν, επινοούσαν προβλήματα και μου έριχναν το ανάθεμα.

Πού ήταν, όμως, αυτός ο κόσμος όταν γέννησα μόνη μου το παιδί μου; Που έτρεμα σαν το ψάρι μετά τον τοκετό κι έψαχνα απεγνωσμένα το χέρι του άνδρα μου για να το σφίξω και νιώσω ασφάλεια; Που πήρα αγκαλιά το νεογέννητο μωρό μας και δεν τον είχα δίπλα να μοιραστούμε την χαρά;

Πού ήταν αυτός ο κόσμος όταν είχα το ένα παιδί άρρωστο και το άλλο στην αγκαλιά και ήμουνα μόνη; Πού ήταν αυτός ο κόσμος όταν περνούσα επιλόχειο κατάθλιψη; Πού ήταν όταν με έπιανε η απελπισία μου και δεν είχα μια αγκαλιά να χωθώ και να κλάψω; Πού ήταν όταν είχα ανάγκη από ένα τρυφερό χάδι, από ένα φιλί; Πού ήταν όταν έμεινα χωρίς δουλειά; Πουθενά. Κρυμμένοι σε γωνίες ήταν και περίμεναν κάθε μου κίνηση για να σχολιάσουν και να βγάλουν το δηλητήριό τους. Το ίδιο κάνουν και τώρα, αλλά δεν με νοιάζει.

Τον σύζυγό μου τον πένθησα, τον πενθώ και πάντα θα τον πενθώ. Αλλά έχω δύο μικρά παιδιά και τους οφείλω να είμαι ευτυχισμένη. Τους οφείλω να με βλέπουν να χαμογελώ αντί να κλαίω. Τους οφείλω να έχουμε στο σπίτι μας χαρές, γέλια και ασφάλεια και όχι μια μαυρίλα.

Έτσι, τέτοια μαυρίλα υπάρχει και στο σπίτι των πεθερικών μου. Έχασαν τον γιο τους και δεν υπάρχει τραγικότερο χτύπημα για έναν γονιό. Βυθίστηκαν στο πένθος και δεν θέλησαν ποτέ να βγούνε από αυτό. Σα να σφράγισαν το σπίτι για να μη μπει μέσα σε αυτό λίγη χαρά. Όμως, θέλησαν να βυθιστώ κι εγώ με τα παιδιά στο πένθος. Αλλά αυτό δεν γινόταν.

Όταν γνώρισα τον άνδρα που πρόκειται να παντρευτώ, είχαν περάσει τρία χρόνια από την απώλεια. Όλα ήρθαν σιγά-σιγά και αβίαστα. Ποτέ δεν επιδίωξα να βρω άλλον άνδρα ή να ερωτευτώ. Μου φαινόταν ακόμα και αδιανόητο. Έγινε χωρίς να το καταλάβω, από μόνο του, φυσικά.

Αυτός ο άνδρας μού έφερε πίσω το χαμένο χαμόγελο. Μου έδειξε την άκρη του τούνελ και είδα το φως. Δεν είναι η ασφάλεια που με έκανε να πάρω την απόφαση να παντρευτούμε. Πέντε χρόνια πάλευα μόνη μου. Έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου, να νιώθω ασφάλεια με τον εαυτό μου. Να μην έχω ανάγκη κανέναν να μην εξαρτώμαι από κανέναν.

Όμως, δεν έμαθα πώς να χαμογελώ. Πώς να νιώθω ήρεμη. Μου τα έμαθε και πάλι ο άνδρας αυτός. Έφερε γαλήνη στην ψυχή μου. Αλλά το κυριότερο; Η παρουσία του, η καλοσύνη του και η αγάπη στα παιδιά μου, φώτισαν τα προσωπάκια τους. Τον αγαπούν και για εμένα αυτό είναι το παν.

Ετοιμάζομαι, λοιπόν, να παντρευτώ και πάλι. Κόντρα σε όλους, αλλά έχοντας στο πλευρό μου τα δύο μου παιδιά. Και ξέρω ότι από κάπου ψηλά κι εκείνος θα συμφωνεί με την απόφασή μου».