Δυστυχώς η ζωή κάνει δικά της σχέδια και ορισμένες φορές είναι αμείλικτη και γράφει δραματικές και απίστευτες ιστορίες. Ακριβώς σαν και την τραγωδία που έλαβε χώρα χθες Σάββατο στο νησί της Κρήτης.
Κρήτη-Ο Γάμος έγινε Τραγωδία
Ένα ζευγάρι ετοιμαζόταν να παντρευτεί και να βαπτίσει και τα δύο τους παιδιά και ο πατέρας του γαμπρού έφυγε από τη ζωή την ημέρα του γάμου και της βάπτισης.
Όπως αναφέρει η σελίδα “Δια-sos-τε τη Μεσαρά” Ο άτυχος άνδρας, που νοσηλευόταν σε Νοσοκομείο του Ηρακλείου με σοβαρά προβλήματα υγείας, είχε δώσει εντολή στο γιό του και όλη την οικογένεια, να μην αναβληθούν σε καμμία περίπτωση ο γάμος και οι βαπτίσεις, ακόμα και αν ο ίδιος θα έφευγε από τη ζωή-όπως και δυστυχώς τελικά έγινε.
Την ημέρα του γάμου και της βάπτισης πέθανε ο πατέρας του γαμπρού
Η τραγική απώλεια του πατέρα συνέβη γύρω στο μεσημέρι του Σαββάτου και το βράδυ της ίδιας μέρας, τελέστηκαν ο γάμος και οι βαπτίσεις -όπου το αγόρι πήρε το όνομα του εκλιπόντα παππού του- και ακολούθησε τραπέζι για τους καλεσμένους σε γνωστό κέντρο της περιοχής, χωρίς μουσική και χορό, όπως επέβαλλαν οι συνθήκες.
Η κηδεία γίνεται σήμερα Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου στις 5μμ στον Κρότο.
Να σημειώσουμε ότι ο εκλιπών είχε δώσει την ευχή του αλλά και την ξεκάθαρη εντολή , το μυστήριο να τελεστεί πάση θυσία…
Τραγικό τέλος είχε το πικνικ ενός αρραβωνιασμένου ζευγαριού στην περιοχή Τσανάκαλε της βορειοδυτικής Τουρκίας.
Το ρομαντικό πικνικ μετατρέπεται σε ματωμένο αρραβώνα
Η 39χρονη Γιεσίμ Ντεμίρ, βρισκόταν διακοπές στο Τσανάκαλε μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Νιζαμεντίν Γκουρσού. Το ζευγάρι ήθελε να πάει ένα ρομαντικό πικνικ για να γιορτάσει τον αρραβώνα του. Το τραγικό περιστατικό συνέβη στις 6 Ιουλίου. Όμως, μέσα σε μια στιγμή, η 39χρονη έπεσε στον γκρεμό βάθους 30 μέτρων και έχασε τη ζωή της.
Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μας πληροφορούν πως το ζευγάρι θέλησε να ανέβει σε μία πλαγιά, προκειμένου να θαυμάσουν το ηλιοβασίλεμα αλλά και να γιορτάσουν τον αρραβώνα τους καθώς πριν από κάποια ώρα ο Νιζαμεντίν Γκουρσού είχε κάνει πρόταση γάμου στην άτυχη 39χρονη την οποία εκείνη με την σειρά της δέχτηκε με ενθουσιασμό.
«Όλα συνέβησαν σε μια στιγμή.»
Σύμφωνα με την μαρτυρία του Γκουρσού όλα συνέβησαν όταν πήγε να πάρει τα απαραίτητα για το πικνικ από το αυτοκίνητό του και ξαφνικά άκουσε μια κραυγή. Αν και έτρεξε γρήγορα πίσω, αυτό που αντίκρυσε ήταν η αρραβωνιαστικιά του να έχει πέσει στο γκρεμό.
Η Γιεσίμ Ντεμίρ ανασύρθηκε ζωντανή αλλά βαρύτατα τραυματισμένη από το γκρεμό μετά την πτώση αλλά κατέληξε, δυστυχώς, λίγη ώρα αργότερα παρά τις προσπάθειες των διασωστών να την επαναφέρουν στη ζωή για τουλάχιστον 45 λεπτά.
«Διαλέξαμε την πλαγιά αυτή για να έχουμε μια ρομαντική ανάμνηση μετά την πρόταση γάμου που έκανα. Ήπιαμε αλκοόλ. Όλα συνέβησαν σε μια στιγμή. Έχασε την ισορροπία της και έπεσε στο κενό» δήλωσε απαρηγόρητος ο Γκουρσού.
Μετά το τραγικό δυστύχημα οι αρχές της Τουρκίας ανακοίνωσαν ότι η πρόσβαση στον συγκεκριμένο χώρο από τον οποίο έπεσε στο κενό η 39χρονη Γιεσίμ θα είναι πλέον δυνατή μέχρι και 20 λεπτά πριν το ηλιοβασίλεμα.
Ολυμπία Οδός: Πώς έγινε το φρικτό τροχαίο με τους δύο νεκρούς – Το λάθος της 70χρονης οδηγού, η αναστροφή και η αντίθετη πορεία
Συγκλονίζει η τραγωδία με τους δύο νεκρούς σε τροχαίο που συνέβη το βράδυ της Πέμπτης (12/9) στην Ολυμπία Οδό, στο ύψος της Παναγοπούλας, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε μία 70χρονη εισήλθε ανάποδα στο ρεύμα προς Πάτρα, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το αυτοκίνητο ενός 54χρονου. Η ηλικιωμένη απανθρακώθηκε, ενώ ο 54χρονος υπέκυψε αργότερα στα τραύματά του.
Οι νεότερες πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αποκαλύπτουν άλλη μία δραματική πτυχή της υπόθεσης, αφού ο 54χρονος, πατέρας δύο παιδιών από τον πρώτο του γάμο, θα πάντρευε σήμερα το παιδί της συντρόφου του, στο Κορωπί. Η σημερινή ημέρα θα ήταν μία ημέρα μόνο χαράς και γλεντιού, καθώς το ζευγάρι θα βάπτιζε και το παιδί του στην ίδια τελετή.
Η δικηγόρος σύντροφος του 54χρονου, σύμφωνα με το tempo24.news, πήρε την δύσκολη απόφαση να πραγματοποιηθεί κανονικά σήμερα το μυστήριο. Για να τιμήσει την μνήμη του 54χρονου, κάλεσε όλους τους καλεσμένους που θα παραστούν στην τελετή να φορούν λευκά ρούχα.
Το φρικτό τροχαίο
Ο 54χρονος, που ήταν ιδιοκτήτης ενός μικρού λατομείου στα Μέγαρα, σκοτώθηκε χθες στην Εθνική Αθηνών Πατρών στο ύψος της Παναγοπούλας, αφού δεν πρόλαβε να αντιδράσει βλέποντας να έρχεται κατά πάνω στο όχημα που οδηγούσε κινούμενος προς Πάτρα, ένα άλλο αυτοκίνητο με οδηγό μία 70χρονη, η οποία δεν είχε αντιληφθεί ότι κινείτο αντίθετα για τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο.
Η 70χρονη εισήλθε με το αυτοκίνητό της στην Ολύμπια Οδό, από τον κόμβο των Σελιανιτίκων με κατεύθυνση την Πάτρα. Όταν έφθασε στις σήραγγες της Παναγοπούλας, αντί να συνεχίσει κανονικά την πορεία της, επέλεξε τη διαδρομή που ακολουθούν τα οχήματα επικίνδυνου φορτίου. Στη συνέχεια φέρεται να αποπροσανατολίστηκε και έκανε αναστροφή οδηγώντας προς το Αίγιο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες, παρά τα σήματα διερχόμενων οδηγών που απέφυγαν την σύγκρουση κάνοντας ελιγμούς, η γυναίκα δεν είχε αντιληφθεί πως εκινείτο ανάποδα.
Τα δύο οχήματα συγκρούστηκαν σφοδρά, με το ΙΧ της 70χρονης από το Αίγιο να τυλίγεται στις φλόγες και την ηλικιωμένη να εγκλωβίζεται και να απανθρακώνεται.
Οδηγός και συνοδηγός του δεύτερου οχήματος, τραυματίστηκαν και απεγκλωβίστηκαν από την Πυροσβεστική. Διακομίστηκαν με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, όπου αργά το βράδυ ο 54χρονος υπέκυψε στα τραύματά του.
Με τον άντρα μου παντρευτήκαμε όταν ήμουν 23 και εκείνος 33. Σύντομα ήρθε το παιδάκι μας στον κόσμο αλλά και τα προβλήματα.
Από πάντα μου φώναζε και με καταπίεζε αλλά το πράγμα παραέγινε όταν η καθημερινότητά μας, δυσκόλεψε με το παιδί και τα ξενύχτια. Τότε σήκωσε για πρώτη φορά χέρι επάνω μου.
Ανεχόμουν το ξύλο επί ενάμιση χρόνο μέχρι που μια μέρα βρήκε γκόμενα και έφυγε μόνος του και με λύτρωσε.
Μου άφησε όμως τόνους χρέη αφού όλοι οι λογαριασμοί ήταν στο όνομά μου.
Πριν παντρευτούμε είχα τελειώσει κομμωτική και είχα ξεκινήσει να δουλεύω σε ένα κομμωτήριο και τα πήγαινα πολύ καλά.
Όταν παντρευτήκαμε σταμάτησα απ’ το κομμωτήριο γιατί έμεινα έγκυος αμέσως και είχα και εκείνον να μου λέει πως δεν χρειαζόταν να εργάζομαι και πως θα ήμουν καλά και μόνο με τον μισθό του. Αλλά μόνο καλά δεν ήμασταν αφού τα έδινε σχεδόν όλα στη μανούλα του και στην αδερφή του και για εμάς δεν έμενε τίποτα παρά μόνο χρέη.
Ένα πρωί λοιπόν βρέθηκα μόνη μου με ένα μωρό και με ένα σκασμό χρέη, χωρίς δουλειά, να πρέπει να βρω τρόπο να ζήσουμε.
Αναγκαστικά έφυγα από το σπίτι που μέναμε και μετακομίσαμε σε ένα υπόγειο μέσα στην υγρασία, με ένα κρεβάτι ένα τραπέζι και δύο καρέκλες.
Αυτά ήταν τα υπάρχοντά μας. Ηλεκτρικές συσκευές δεν είχα. Μαγείρευα στο γκαζάκι και για ψυγείο, χρησιμοποιούσα λίγο από τον χώρο στο ψυγείο της γειτόνισσας που μας εξυπηρετούσε. Τα βράδια επειδή δεν είχαμε τηλεόραση, χαζεύαμε από το παράθυρο, τα πόδια των περαστικών και έφτιαχνα ιστορίες για το πού να πήγαιναν και πώς να ήταν η ζωή τους.
Εκεί σε αυτό το υπογειάκι, μου ήρθε και η αναλαμπή. Ξεκίνησα να κουρεύω και να χτενίζω άτομα στα σπίτια τους.
Πρώτα ξεκίνησα από φίλες, οι φίλες με σύστησαν σε άλλες φίλες τους και σιγά σιγά απέκτησα μια μικρή πελατεία.
Το παιδί το έπαιρνα μαζί μου και ουσιαστικά η μικρή μου, μεγάλωσε στα σπίτια των πελατών που την κερνούσαν γλυκά και φαγητά και την είχαν σαν δικό τους παιδί.
Μέσα σε δύο χρόνια, με πολλή σκληρή δουλειά και στερήσεις, κατάφερα να μετακομίσουμε σε ένα αξιοπρεπές σπίτι, να έχουμε έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές και πριν 6 μήνες άνοιξα το δικό μου κομμωτήριο το οποίο πάει φανταστικά!
Θέλω με την ιστορία μου, να δώσω ελπίδα σε όλους τους μονογονείς εκεί έξω ότι πάντα κάτι καλό μας περιμένει, αρκεί να μην το βάζουμε κάτω, να μην παραδίδουμε τα όπλα και να μην συμβιβαζόμαστε.
Αν δεν είχα κάνει το βήμα τότε, θα ήμασταν ακόμα στο υπόγειο, στον δικό μου πάτο που έπιασα και πήρα φόρα για να ανέβω.
Γιατί όπως λέει και ο Τερζής “Στα υπόγεια ειναι η θέα!”
Μου λεει πρεπει να εχετε ραντεβου. Λεω ωραια μου κλεινετε ενα για τωρα? Μου λεει πρεπει να μπειτε να κλεισετε online. Λεω αφου ειμαι εδω μπροστα σας θα μπορουσα να σας εχω παρει τηλεφωνο. Μου λεει ε τοτε να παρετε τηλεφωνο. Και καθομαι μπροστα στον τυπο παιδια και παιρνω τηλεφωνο και το σηκωνει ενω κοιταζομαστε καταματα…
Σημερα το πρωι μου συνεβη κατι καταπληκτικο. Θα μπορουσε να ειναι σκηνη απο κωμωδία αλλα δεν ήταν.
Ηθελα να παω στο ΚΕΠ για ενα γνησιο υπογραφης και στο ΚΕΠ που ειναι κοντα στη δουλεια, μου εκλεισαν ραντεβου για 10 Μαιου. Περναω λοιπον το πρωι εξω απο το ΚΕΠ Ζωγραφου τυχαια γιατι ειναι κοντα στον φουρνο και το βλεπω αδειο. Τρεις υπαλληλοι μεσα και κανενας πελατακος. Λεω τελεια! Παω μεσα λεω σε εναν κυριο, μπορειτε να με εξυπηρετησετε? ενα γνησιο υπογραφης θελω. Μου λεει εχετε ραντεβου? λεω οχι. Μου λεει πρεπει να εχετε ραντεβου. Λεω ωραια μου κλεινετε ενα για τωρα? Μου λεει πρεπει να μπειτε να κλεισετε online. Λεω αφου ειμαι εδω μπροστα σας θα μπορουσα να σας εχω παρει τηλεφωνο. Μου λεει ε τοτε να παρετε τηλεφωνο.
Και καθομαι μπροστα στον τυπο παιδια και παιρνω τηλεφωνο και το σηκωνει ενω κοιταζομαστε καταματα και λεει ΚΕΠ ΖΩΓΡΑΦΟΥ παρακαλω. Λεω καλημερα ενα ραντεβου θα ήθελα. Και μου λεει μαλιστα. Αυριο στις 10,30. Του λέω μήπως έχει καποιο ραντεβού νωρίτερα? ας πουμε τωρα? μου λεει οχι. Του λεω δηλαδη εξυπηρετείτε κάποιον αλλο αυτη τη στιγμή? Μου λεει υπάρχει ραντεβού και έχει καθυστερήσει. Του λέω άρα το έχασε, μπορείτε να με βάλετε στη θέση του? Μου λέει οχι δεν υπάρχει διαθέσιμο ραντεβού. Όλα αυτα κοιταζοντας ο ενας τον αλλο και μιλώντας απο το τηλεφωνο σε αποσταση 2 μετρων.
Ε και οσο κι αν τωρα που το σκεφτομαι γελαω, εκεινη την ωρα επαθα εναν μινι νευρικο κλονισμο και αρχισα να ουρλιαζω και να του λεω ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ? ΘΕΣ ΝΑ ΜΕ ΤΡΕΛΑΝΕΙΣ? ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΛΕΙΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΩΡΑ.
Αυτος ηρεμος και ανενδοτος. Το ραντεβου σας ειναι αυριο 10,30 κυρια Σφηκα περάστε εξω. Μετα ειπα διαφορα γραφικά τυπου θα σας κανω καταγγελια, βασανιζετε τον κοσμακη γομαρια και εφυγα ταπεινωμένη και εφαγα μια μπουγατσα για να συνελθω ενω κανω δίαιτα. Αν βλεπει ο φιλος να ξερει οτι εφαγε πολλες καταρες.
Τα σχόλια είναι δεκάδες ενώ οι κοινοποιήσεις της ανάρτησης έχουν ξεπεράσει τις 2.000. Η γράφουσα πάντως, σχολιάζοντας κάποια σχόλια που είχαν αρνητική χροιά ξεκαθάρισε: «Επειδή σας βγήκε το καταγγελτικό, να πω ότι εγώ ως αστεία την έγραψα την ιστορία. Και η αλήθεια είναι ότι ειδικά στα κεπ προ καραντίνας ποτέ δεν έχω αντιμετωπίσει πρόβλημα. Τώρα προφανώς επειδή τους έχουν υποχρεώσει να κλείνουν ραντεβού, δεν μπαίνουν στη διαδικασία να μπλέξουν και να βρουν κανά μπελά, αλλά ο τύπος το τερμάτισε».
Νόμιζα ότι η γνωριμία με τους γονείς του αρραβωνιαστικού μου θα ήταν απλώς ένα ακόμη βήμα προς το κοινό μας μέλλον.Όμως, ένα μόνο δείπνο στάθηκε αρκετό για να αποκαλύψει την αλήθεια για τον κόσμο του Αλέξη.
Μέχρι το τέλος εκείνης της νύχτας, ήξερα πως δεν είχα άλλη επιλογή παρά να ακυρώσω τον γάμο.
Ποτέ δεν πίστευα πως θα ήμουν το άτομο που θα ακύρωνε έναν γάμο.
Αλλά, να που η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να σε εκπλήσσει.
Είμαι απ’ αυτούς που παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις αφού συζητήσουν με φίλους και οικογένεια,
όμως εκείνη τη φορά… απλώς ήξερα.
Ήξερα πως έπρεπε να το κάνω.
Γιατί ό,τι συνέβη εκείνο το βράδυ στο εστιατόριο, δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ.
Πώς ξεκίνησαν όλα
Ο Αλέξης ήταν ο αρραβωνιαστικός μου. Τον γνώρισα στη δουλειά, όταν προσλήφθηκε ως βοηθός λογιστή.
Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε σ’ αυτόν — ίσως το χαμόγελό του, η ήρεμη σιγουριά του, ή ο τρόπος που έκανε τους πάντες να γελούν.
Ήταν όμορφος, ψηλός, με περιποιημένα μαλλιά και αψεγάδιαστη συμπεριφορά.
Σε λίγες εβδομάδες είχε γίνει το αγαπημένο πρόσωπο στο γραφείο, και οι συζητήσεις μας στα διαλείμματα έγιναν σύντομα… ραντεβού.
Μετά από περίπου δύο μήνες σχέσης, κατάλαβα πως ήταν ακριβώς ό,τι ζητούσα:
σίγουρος, ευγενικός, υπεύθυνος.
Και κυρίως, με έκανε να νιώθω ασφαλής.
Η σχέση μας προχώρησε γρήγορα. Πολύ γρήγορα.
Έξι μήνες μετά, ο Αλέξης μου έκανε πρόταση γάμου.
Ήμουν τόσο συνεπαρμένη, που είπα “ναι” χωρίς δεύτερη σκέψη.
Όλα έμοιαζαν τέλεια — εκτός από ένα πράγμα:
Δεν είχα γνωρίσει ακόμη τους γονείς του.
Το ραντεβού με τους γονείς
Ζούσαν σε άλλη πόλη, και ο Αλέξης πάντα έβρισκε δικαιολογίες γιατί “δεν βολεύει ακόμα”.
Μέχρι που, μόλις άκουσαν για τον αρραβώνα, επέμειναν να με γνωρίσουν.
«Θα σε λατρέψουν» είπε, κρατώντας το χέρι μου.
«Έκλεισα τραπέζι σ’ εκείνο το καινούριο εστιατόριο στο κέντρο για την Παρασκευή το βράδυ.»
Πέρασα τις επόμενες μέρες σε πανικό.
Τι να φορέσω; Αν δεν τους αρέσω; Αν του πουν να μη με παντρευτεί;
Δοκίμασα πάνω από δέκα ρούχα, μέχρι που κατέληξα σε ένα κλασικό μαύρο φόρεμα.
Απλό, κομψό, ασφαλής επιλογή.
Την Παρασκευή γύρισα νωρίς απ’ τη δουλειά, ετοίμασα τα μαλλιά μου σε φυσικό στυλ, ελαφρύ μακιγιάζ και μαύρα πέδιλα.
Ο Αλέξης με πήρε λίγο μετά.
«Είσαι πανέμορφη, μωρό μου!» είπε, με εκείνο το χαμόγελο που με έκανε πάντα να λιώνω.
«Έτοιμη;»
Έγνεψα, προσπαθώντας να καταπιώ το άγχος μου.
«Ελπίζω μόνο να τους αρέσω.»
«Θα τους αρέσεις» είπε. «Είσαι ακριβώς αυτό που κάθε γονιός θέλει για το παιδί του.»
Δεν είχα ιδέα πόσο λάθος έκανε.
Το δείπνο
Το εστιατόριο ήταν υπέροχο — πολυέλαιοι, πιάνο να παίζει απαλά, τραπέζια στρωμένα στην εντέλεια.
grey painted fancy restaurant with empty dinner table horizontal
Είδαμε τους γονείς του στο βάθος. Η μητέρα του, η Ισαβέλλα, μικροκαμωμένη και με τέλεια χτενισμένα μαλλιά, σηκώθηκε με ενθουσιασμό.
Ο πατέρας του, ο Δανιήλ, έμεινε καθιστός με ύφος αυστηρό.
«Α, Αλέξη μου!» φώναξε η Ισαβέλλα, αγκαλιάζοντάς τον σφιχτά και αγνοώντας με εντελώς.
«Έγινες πετσί και κόκκαλο! Τρως τίποτα;»
Έμεινα όρθια, χαμογελώντας αμήχανα, μέχρι που εκείνος θυμήθηκε να με συστήσει.
«Μαμά, μπαμπά, από εδώ η Κατερίνα, η αρραβωνιαστικιά μου.»
«Α, ναι… γεια σου, κορίτσι μου,» είπε η μητέρα του με ένα χαμόγελο τόσο ψεύτικο όσο και τα μαλλιά της.
Ο πατέρας του απλώς γρύλισε ένα «μμ».
Η απόλυτη αμηχανία
Κάτσαμε. Προσπάθησα να ανοίξω κουβέντα:
«Χάρηκα πολύ που σας γνωρίζω επιτέλους. Ο Αλέξης μου έχει πει τόσα ωραία για εσάς.»
Πριν προλάβουν να απαντήσουν, ήρθε ο σερβιτόρος με τα μενού.
Η Ισαβέλλα έσκυψε αμέσως προς τον Αλέξη.
«Αγόρι μου, θέλεις να παραγγείλει η μαμά για σένα; Ξέρω πως αγχώνεσαι με τόσες επιλογές.»
Την κοίταξα αποσβολωμένη.
Ο άντρας ήταν τριάντα χρονών — και εκείνη μιλούσε λες και ήταν οχτώ.
Κι όμως, εκείνος… έγνεψε καταφατικά.
«Ευχαριστώ, μαμά. Ξέρεις τι μου αρέσει.»
Η Ισαβέλλα χαμογέλασε θριαμβευτικά και παρήγγειλε αστακό, φιλέτο και ένα μπουκάλι κρασί 200 ευρώ.
Εγώ, απλώς ζήτησα μακαρόνια με σάλτσα ντομάτας.
Το αποκορύφωμα
Καθώς τρώγαμε, ο πατέρας του με κοίταξε ξαφνικά.
«Λοιπόν, Κατερίνα,» είπε με βραχνή φωνή, «τι σκοπό έχεις με τον γιο μας;»
«Συγγνώμη;» ψέλλισα.
«Πώς σκοπεύεις να τον φροντίζεις; Ξέρεις, θέλει τα ρούχα του σιδερωμένα με συγκεκριμένο τρόπο, και δεν κοιμάται χωρίς το ειδικό του μαξιλάρι.»
Περίμενα να τον σταματήσει ο Αλέξης, να πει “Μπαμπά, φτάνει!”.
Αλλά… τίποτα.
Μόνο σιωπή.
Η μητέρα του συμπλήρωσε:
«Α, και φαγητό στις 6 ακριβώς, κάθε μέρα. Και μην του σερβίρεις λαχανικά — δεν τα τρώει!»
Σχεδόν μου έφυγε το πιρούνι απ’ το χέρι.
Αυτό δεν ήταν οικογένεια· ήταν παιδικός σταθμός.
Η σταγόνα που ξεχείλισε
Όταν ήρθε ο λογαριασμός, η Ισαβέλλα τον άρπαξε πριν καν τον αγγίξει ο σερβιτόρος.
«Λοιπόν, Κατερίνα μου,» είπε με γλυκύτητα, «να το μοιραστούμε 50-50, σωστά; Είμαστε οικογένεια τώρα!»
Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα.
Είχαν παραγγείλει εκατοντάδες ευρώ φαγητό και κρασί — κι εγώ έπρεπε να πληρώσω τα μισά;
Γύρισα προς τον Αλέξη.
Τίποτα.
Καμία λέξη, καμία ματιά υποστήριξης.
Αυτό ήταν το μέλλον μου αν παντρευόμουν τον Αλέξη.
Ένα σπίτι με τρεις ανθρώπους, όχι δύο.
Το τέλος
«Ξέρετε κάτι;» είπα ήρεμα, βγάζοντας το πορτοφόλι μου.
«Θα πληρώσω το δικό μου.»
Άφησα στο τραπέζι χρήματα για το φαγητό μου και ένα καλό φιλοδώρημα.
Η Ισαβέλλα άνοιξε το στόμα της να μιλήσει, αλλά την πρόλαβα.
«Όχι, δεν είμαστε οικογένεια. Και — δεν πρόκειται να γίνουμε.»
Έβγαλα το δαχτυλίδι απ’ το δάχτυλό μου και το άφησα δίπλα στο ποτήρι του Αλέξη.
«Αλέξη, σε νοιάζομαι. Αλλά εγώ ψάχνω σύντροφο, όχι παιδί να μεγαλώσω. Ο γάμος… ακυρώνεται.»
Κανείς δεν μίλησε.
Ούτε η μητέρα του, ούτε ο πατέρας του.
Ο Αλέξης απλώς με κοιτούσε σαν να μην καταλάβαινε τι συνέβαινε.
Γύρισα, πήρα την τσάντα μου και βγήκα έξω.
Ο νυχτερινός αέρας ήταν ψυχρός, αλλά για πρώτη φορά μετά από καιρό, μπορούσα να αναπνεύσω.
Την επόμενη μέρα, επέστρεψα το νυφικό.
Η υπάλληλος με ρώτησε αν όλα πήγαν καλά.
Χαμογέλασα.
«Θα πάνε» της είπα.
Γιατί μερικές φορές, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις…
είναι να φύγεις από κάτι που δεν είναι φτιαγμένο για σένα.
Έτυχε και σε σένα; Ένας πιστός σύζυγος, που μια μέρα στο ξεκούδουνο αποφάσισε, ότι θέλει διαζύγιο; Ξαφνικά, από τη μία μέρα στην άλλη, μπούχτισε και θέλει να φύγει, για να σωθεί και μετά από πολλά χρόνια ενός καλού γάμου, είσαι εσύ η πηγή όλων των κακών στη ζωή του;
Στην καριέρα μου ως ψυχολόγος, έχω ακούσει άπειρες τέτοιες ιστορίες γυναικών. Όλες είχαν πιαστεί εντελώς στον ύπνο, όταν οι άντρες τους μοιράστηκαν μαζί τους τη δυστυχία και την επιθυμία τους για διαζύγιο. Η ζωή άλλαξε σε μια στιγμή γι’ αυτές τις γυναίκες, που πίστευαν, ότι υπήρχε χαρά και αγάπη στο γάμο τους.
Έχω ακούσει τα πάντα.
«Είπε, ότι δεν με αγάπησε ποτέ».
“Δεν είναι αυτός ο άντρας που παντρεύτηκα».
“Αρνείται να με κοιτάξει στα μάτια και να μου μιλήσει».
“Έλειπε όλη νύχτα χωρίς καμία εξήγηση».
“Μου είπε, ότι είμαι τρελή!».
Άκουσα ιστορίες για άντρες, που δεν έβλεπαν καν τα παιδιά τους. Άντρες, που φλόμωναν τις γυναίκες τους στο ψέμα και θεωρούσαν κι από πάνω αυτές υπαίτιες, για αυτό που είχαν καταντήσει. Εξωφρενικές ιστορίες!
Παραδέχομαι, το σκέφτηκα λίγο παραπάνω. Αυτές οι γυναίκες ήταν γεμάτες από συναισθήματα, που δεν τις άφηναν να δουν τα πράγματα καθαρά. Κανείς δεν θέλει να χωρίσει με αυτόν τρόπο. Κανείς δεν ξυπνάει μια ωραία πρωία και θέλει να κάνει κακό στο γάμο του μετά από τόσα χρόνια αγάπης, ούτε να απομακρύνει έτσι γυναίκα και παιδιά.
Σκεφτόμουν, ότι αυτές οι γυναίκες, απελπισμένες και συναισθηματικά κατεστραμμένες, αντιδρούσαν υπερβολικά, μέχρι που συνέβη το ίδιο σε μένα.
Είμαι χρόνια επαγγελματίας και εργάζομαι στον τομέα της οικογενειακής συμβουλευτικής, αλλά αμφισβητούσα τις ιστορίες άλλων γυναικών έως ότου βρέθηκα στην ίδια θέση. Μπορώ να πω, ότι πλέον δεν αμφιβάλλω για τις ιστορίες που ακούω από τους πελάτες μου!
Ο πρώην μου και εγώ είχαμε πάει διακοπές στο εξωτερικό. Μετά από μια δύσκολη χρονιά, είπαμε να αφιερώσουμε λίγες μέρες στη σχέση και την οικογένειά μας. Περάσαμε πανέμορφα με τα παιδιά μας να παίζουν στην παραλία και να διασκεδάζουν. Τα βράδια μας περνούσαν με ρομαντικά δείπνα και με ίσως το καλύτερο σεks από τότε, που παντρευτήκαμε.
Ένα βράδυ, κάναμε μια μεγάλη συζήτηση για το μέλλον μας, ενώ ήμασταν ξαπλωμένοι. Μιλήσαμε για το πώς θα ήταν τα πράγματα σε 5 ή 10 χρόνια, τα ταξίδια που θα κάναμε, όταν τα παιδιά θα μεγάλωναν και θα έφευγαν και μου είπε, ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εμένα.
Τρεις μέρες μετά την επιστροφή μας από τις διακοπές, πήγα μετά τη δουλειά να πάρω τα παιδιά απ’ το σχολείο. Μπήκα στο σπίτι και είχε φύγει. Αυτός και όλα του πράγματα είχαν φύγει. Η ντουλάπα του ήταν άδεια, το γραφείο του ήταν άδειο, δεν υπήρχε καμία απόδειξη, ότι είχε ζήσει σε αυτό το σπίτι.
Δεν άφησε κανένα σημείωμα φεύγοντας. Με έπιασε πανικός, τα παιδιά έκλαιγαν, ήταν λες και είχε ανοίξει η γη και είχε καταπιεί αυτόν και τα πράγματά του. 3 εβδομάδες μετά, έλαβα ένα e-mail από εκείνον.
Στο μεταξύ, είχε μιλήσει με τη μητέρα μου, την αδελφή μου και τους δασκάλους των παιδιών. Είχε πει σε όλους, ότι ήμουν παράλογη και τρελή, που ήθελε να ελέγχει όλους και όλα. Τους είπε, ότι ήθελε να φύγει για να σωθεί και τα ίδια ακριβώς μου έγραφε και στο mail.
Ο ίδιος άνθρωπος, που με αγάπη με κρατούσε αγκαλιά στις διακοπές και μου έλεγε, ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εμένα, τώρα ήθελε όλοι να πιστεύουν, ότι ήμουν μια τρελή ψυχαναγκαστική, που τον καταπίεζε και δεν τον άφηνε να ηρεμήσει λεπτό.
Για λίγο σκέφτηκα, μήπως είχε δίκιο.
Αυτό κάνουμε εμείς οι γυναίκες, το ψάχνουμε από δω, το ψάχνουμε από κει και αναλαμβάνουμε πρώτες την ευθύνη. Χρειάζεται χρόνος, για να βάλουμε τις σκέψεις μας σε μία σειρά και να πούμε: «Για κάτσε ένα λεπτό. Δεν είμαι εγώ, που σηκώθηκα και έφυγα παρατώντας άντρα και παιδιά χωρίς καμία εξήγηση και κανένα προειδοποιητικό σημάδι. Δεν είμαι εγώ αυτή, που έχει να μιλήσει στα παιδιά της εδώ και βδομάδες. Δεν είμαι εγώ η παράλογη σε όλο αυτό».
Μου πήρε μήνες, για να μπορέσω να του απαντήσω. Του έστειλα μια λίστα, που αποδείκνυε τελικά, ότι δεν ήμουν εγώ η παράλογη της υπόθεσης, αλλά αυτός.
Μόνο ένας αναίσθητος σαν εσένα, θα έφευγε σαν τον κλέφτη, σαν τον κυνηγημένο από το σπίτι του μέρα μεσημέρι και θα άφηνε έτσι γυναίκα και παιδιά. Πάντα προσπαθούσες να αποφεύγεις τις εντάσεις και τους τσακωμούς στο σπίτι, για να δείξεις στους άλλους, ότι είμαι εγώ αυτή, που τους προκαλεί, άρα είμαι εγώ η κακιά της υπόθεσης. Ζήσε τώρα χωρίς εμένα, για να δεις τη γλύκα! Μόνο ένας ηλίθιος σαν εσένα θα ενέπλεκε ξένους από το χώρο του σχολείου των παιδιών του, στα προβλήματα του γάμου του. Είσαι μεγάλος ξεφτίλ@ς, που ταπείνωσες τα παιδιά σου με αυτόν τον τρόπο. Τα χρησιμοποίησες, για να ελαφρύνεις τη θέση σου και να βγεις λάδι χωρίς να σκεφτείς, τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο γι’ αυτά. Μόνο ένας άνανδρος σαν εσένα θα μπορούσε να κάνει αίτηση διαζυγίου, ζητώντας από γυναίκα και παιδιά να απομακρυνθούν από το σπίτι. Και επίσης, ότι δεν σκοπεύεις να δώσεις καμία διατροφή. Κυριολεκτικά, ήθελες να μας πετάξεις στο δρόμο. Αυτό δεν είναι μόνο άνανδρο, είναι και χυδαίο. Μόνο ένας ψυχοπαθής σαν εσένα, θα έκανε αίτηση διαζυγίου τάχα λόγω κακοποίησης και θα έδινε σαν παράδειγμα: «Με είπε βλάκα μια φορά». Είσαι σοβαρός; Τι μπορεί να σκέφτηκε ο δικηγόρος σου, όταν του είπες κάτι τέτοιο; Μάλλον, ότι δεν πας καλά. Και για να ξέρεις, με αυτά που κάνεις, απέδειξες, ότι εσύ είσαι ο τρελός, όχι εγώ. Μόνο ένας γελοίος σαν εσένα, μπορούσε να φτιάξει ένα blog και να το ονομάσει «Τρελές πρώην» και να δημοσιεύει εκεί ψέματα, ότι ΕΓΩ εγκατέλειψα τη συζυγική εστία. Είσαι ένας άνδρας 42 ετών, με λαμπρές σπουδές και μεγάλη καριέρα. Δεν είσαι ένα 15χρονο κορίτσι, που ζητά εκδίκηση. Ή, ίσως η αρρώστια σου, σου έχει προκαλέσει συναισθηματική βλάβη και δεν ξέρεις, τι σου γίνεται. Όπου κι αν οφείλεται πάντως η βλακεία, που σε διακατέχει, να ξέρεις, ότι όλοι έχουν πάρει χαμπάρι, τι είσαι. Μόνο ένας τρελός σαν εσένα, θα έλεγε στα παιδιά, ότι η μάνα τους είναι βρωμιάρα και πόρνη. Είχες να δεις τα παιδιά 3 ολόκληρους μήνες και αντί να τα ρωτήσεις τι κάνουν, πώς περνάνε, πώς πάει το σχολείο, εκμεταλλεύτηκες την ευκαιρία, για να βάλεις σπιουνιές και να δηλητηριάσεις τις ψυχές τους με ψέματα για μένα. Με κατηγορείς στα παιδιά και παντού, γιατί για κάποιο λόγο, που δεν ξέρω, είσαι θυμωμένος με μένα. Τελικά, δεν είσαι απλά τρελός, είσαι θεότρελος. Μόνο ένας τιποτένιος σαν εσένα, θα τηλεφωνούσε 18 μήνες μετά, να με παρακαλέσει να τον δεχτώ πάλι πίσω. Αν επέτρεπα να συμβεί κάτι τέτοιο, θα ήταν η καλύτερη απόδειξη, ότι εγώ ήμουν η τρελή και όχι εσύ. Ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια! Κατάλαβα, τι είσαι και γιατί ποτέ καμία λογική γυναίκα δεν θα μπορέσει να μείνει στο πλευρό σου να την υποτιμάς, να την απορρίπτεις και να τη βρίζεις έτσι.
Από την επαγγελματική μου εμπειρία, έχω μάθει, ότι όταν ένας σύζυγος περνά κρίση μέσης ηλικίας, μπορεί κατά καιρούς να αλλάζει συμπεριφορές και να βλάπτει την οικογένειά του χωρίς να το καταλαβαίνει. Οι περισσότεροι άνδρες, ωστόσο, δεν πήγαν στο άλλο άκρο, όπως έκανες εσύ και όταν το κάνουν, δεν υπάρχει επιστροφή.
Είναι δύσκολο για μια γυναίκα να χωνέψει, ότι αυτός που κάποτε αγάπησε πολύ και έφτιαξε οικογένεια μαζί του, μετατράπηκε σε κάποιον ξένο, σε κάποιον, που δεν μπορούσε να αναγνωρίσει. Γνώμη μου; Άφησε το στην άκρη και δώσε βάση σε σένα και τα παιδιά σου. Δεν αξίζει να του δείξεις ξανά εμπιστοσύνη. Μία φορά τέτοιος, πάντα τέτοιος.
Κάτι ακόμα: Μην του στείλεις μήνυμα, σαν το παραπάνω μέχρι να είσαι 100% σίγουρη, ότι τελείωσες οριστικά μαζί του.
Πήγα να δώσω την κόρη μου για υιοθεσία και τελευταία στιγμή άλλαξα γνώμη.Έμεινα έγκυος στα 15 μου. Ο μπαμπάς της κόρης μου, ο Αναστάσης, ήταν ο καλύτερος φίλος μου. Και οι δύο εκείνη την εποχή, που έμεινα έγκυος, δεν είχαμε καν τα μυαλά στο..
κεφάλι μας. Ήμασταν δυο ανώριμα παιδιά. Όταν ανακάλυψα, ότι ήμουν έγκυος, πανικοβλήθηκα. Ήταν τρομακτικό. Η στιγμή, που το είπα στη μητέρα μου, ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα, που έχω ποτέ κάνει. Η δε στιγμή, που έπρεπε να το ανακοινώσω στους δικούς του γονείς, ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Αλλά έπρεπε να το κάνω.
Αφού μίλησα σε όλους, αποφάσισα, μόλις γεννήσω, να δώσω το παιδί για υιοθεσία. Η μητέρα μου με έκανε στα 14 της και, ενώ μου ξεκαθάρισε, ότι ήμουν ό, τι καλύτερο της έχει συμβεί, η δική μου λογική μου έλεγε, ότι ήμουν πολύ μικρή, για να γίνω μητέρα. Ήθελα η κόρη μου να έχει πράγματα, που εγώ δεν μπορούσα να της δώσω. Τα χρήματα δεν ήταν θέμα – οι γονείς του Αναστάση ήταν πρόθυμοι και ικανοί να μας βοηθήσουν. Ήθελα η κόρη μου να έχει δύο παντρεμένους γονείς, που ήταν συναισθηματικά σταθεροί και σε θέση να της παρέχουν ό, τι χρειάζεται και να είναι δίπλα της πάντα και παντού.
Κάναμε τις απαραίτητες ενέργειες. Ήρθαμε σε επαφή με μια κοινωνική λειτουργό και εκείνη με τη σειρά της μας έφερε σε επαφή με ένα ζευγάρι, που ήθελε να υιοθετήσει. Ο πατέρας ήταν νευροχειρουργός και η μητέρα νοσηλεύτρια. Μου είπε, ότι σχεδίαζε μετά την υιοθεσία να μείνει σπίτι με το μωρό τον πρώτο χρόνο της ζωής του. Επιπλέον, ο πατέρας σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει την 9μηνη άδεια πατρότητας, που παρέχουν στους δημοσίους υπαλλήλους, για να βοηθήσει κι εκείνος στο μεγάλωμα του παιδιού. Ήταν ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι, παντρεμένοι 5 χρόνια. Δυστυχώς, η γυναίκα δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, γι’ αυτό και στράφηκαν στην υιοθεσία. Ήταν ένα πολύ γλυκό και πρόσχαρο ζευγάρι, που σε κέρδιζε από την αρχή με το χαμόγελο και την ευγένειά του. Ήταν ειλικρινά το καλύτερο ζευγάρι, που θα μπορούσαμε να βρούμε.
Συναντηθήκαμε πολλές φορές μαζί τους, πριν πάρουμε τη μεγάλη απόφαση να τους διαλέξουμε. Πήγαμε σπίτι τους, ήρθαν αυτοί στο δικό μας, βγήκαμε έξω για φαγητό και πολλά άλλα ακόμα.
Όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν…μέχρι, που γεννήθηκε η κόρη μου.
Η μικρή Αλίκη ήταν το πιο όμορφο, το πιο γλυκό μωρό, που είχα δει ποτέ στα 15 μου χρόνια. Από τη στιγμή, που την πήρα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, ένιωσα, ότι θα μου ήταν αδύνατο να την αποχωριστώ.
Τη στιγμή, που η νοσοκόμα την έβαλε στα χέρια του Αναστάση, με κοίταξε με μάτια γεμάτα δάκρυα. Δεν χρειαζόταν να μιλήσει. Τα μάτια μας έλεγαν, όσα δεν μπορούσαμε να πούμε οι ίδιοι.
«Πρέπει να την κρατήσουμε», ψιθύρισε ο Αναστάσης.
Αυτές οι 4 λέξεις με έβαλαν σε καινούργιες σκέψεις. Η θέση μου εκείνη τη στιγμή ήταν πραγματικά δύσκολη. Δεν ήξερα, τί να κάνω. Μπορούσα να πω στους ανθρώπους, που είχαν ήδη ετοιμάσει το παιδικό δωμάτιο και είχαν αγοράσει τα πάντα, ότι επρόκειτο να κρατήσω τελικά το παιδί;
Με πόναγε η σκέψη του να πρέπει να πω σε αυτή τη γυναίκα, που ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος, που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, ότι το παιδί θα έμενε μαζί μου και ότι δεν μπορούσε να το πάρει σπίτι της. Δεν μπορούσα να την κοιτάξω στα μάτια. Ντρεπόμουνα. Ήταν καταδικασμένη να μείνει άτεκνη και εγώ, την είχα κάνει να ονειρεύεται να γίνει μάνα, κάτι που υπό άλλες συνθήκες ήταν ακατόρθωτο για εκείνη. Της έδωσα ελπίδες και όνειρα και τώρα της τα έπαιρνα πίσω. Από την άλλη να δώσω το μωρό μου; Η σκέψη με έκανε να γονατίζω, δεν θα το άντεχα.
Όσο δεν το έβλεπα, όσο μεγάλωνε στην κοιλιά μου, δεν με ένοιαζε. Δεν το έβλεπα, δεν το είχα γνωρίσει. Φαινόντουσαν όλα τόσο εύκολα. Αλλά, τώρα. Τώρα αισθανόμουν αδύναμη και γοητευμένη από τα μάτια της. Ήταν δική μου σάρκα και δεν μπορούσα λεπτό μακριά της.
Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους, που θυμώνουν και κατηγορούν τους βιολογικούς γονείς, που αλλάζουν γνώμη για μια υιοθεσία. Είναι επώδυνο για ένα ζευγάρι, που ελπίζει και έχει κάνει τόσα όνειρα, να συνειδητοποιεί ξαφνικά, ότι το όνειρό του έχει καταστραφεί. Μπορώ, όμως, να σας διαβεβαιώσω, ότι ο πόνος είναι εξίσου δυνατός για μια γυναίκα, που κουβαλά 9 μήνες στο σώμα της το μωρό της, να πρέπει να το δώσει αμέσως μετά τον τοκετό σε μία ξένη γυναίκα. Σκέψου και τις δύο πλευρές, πριν κρίνεις. Θα πει κανείς; «Γιατί έκανες όλες αυτές τις ενέργειες από πριν και έβαλες σε τέτοια διαδικασία ένα ζευγάρι, που δεν σου έφταιγε σε τίποτα και είχε κάνει τόσες ετοιμασίες, αν σκόπευες να μετανιώσεις;». Αυτό είναι το θέμα. Δεν είχα σκεφτεί την πιθανότητα να μετανιώσω. Αυτό, που αντίκρυσα στο μαιευτήριο, με έκανε να δω τα πράγματα από μία εντελώς διαφορετική οπτική, που δεν περίμενα ότι υπήρχε μέσα μου. Ο πόνος, που ένιωθα στη σκέψη να το δώσω, ήταν αβάσταχτος. Άλλες γυναίκες αντέχουν και κάνουν τελικά το μεγάλο βήμα. Εγώ δεν μπορούσα.
Το σχέδιο «υιοθεσία» σταμάτησε εκεί. Οι υποψήφιοι γονείς έκοψαν κάθε επαφή μαζί μας, μας μπλόκαραν στο Facebook και έμαθα από ένα φίλο, ότι συκοφαντούσαν δημόσια εμένα και τον Αναστάση, λέγοντας, ότι το καημένο το μωρό, κοίτα με τί γονείς θα μεγαλώσει, με δύο ψυχικά διαταραγμένους εφήβους και άλλα τέτοια. Κρίμα, που ένα ζευγάρι, με το οποίο πιστεύαμε, ότι είχαμε έρθει κοντά, έλεγε τόσο άσχημα πράγματα για μας. Κατανοώ την οργή τους, αλλά δεν περίμενα και τέτοια προσωπική επίθεση.
Ήμασταν αποφασισμένοι να δώσουμε στην Αλίκη την καλύτερη ζωή.
Τώρα, τρία χρόνια αργότερα, πάω Γ΄Λυκείου και τον Ιούνιο τελειώνω το σχολείο. Ευελπιστώ να περάσω στο Πανεπιστήμιο, οι βαθμοί μου εξάλλου είναι πολύ καλοί. Επιπλέον, και οι δύο οικογένειες είναι κοντά και θα μας βοηθάνε με το μωρό.
Παρόλο, που ο Αναστάσης κι εγώ δεν είμαστε πια μαζί, μας δένει κάτι πάρα πολύ δυνατό: το παιδί μας. Είμαστε αγαπημένοι και αγαπάμε πολύ το παιδί μας. Η Αλίκη θα μεγαλώσει με δύο γονείς, που αγαπιούνται, αλλά δεν είναι παντρεμένοι. Θα έχει έναν πατριό και μία μητριά, άρα πολλούς ανθρώπους να την αγαπάνε και να την υποστηρίζουν σε κάθε της βήμα.
Ποτέ, ούτε για μια στιγμή δεν μετάνιωσα, που την κράτησα κοντά μου. Είναι όλος μου ο κόσμος, η σωτηρία μου και ο λόγος μου να ζω και να αναπνέω. Ένας κόσμος χωρίς αυτήν είναι ένας κόσμος χωρίς οξυγόνο.
Με τη γυναίκα μου ήμασταν παντρεμένοι 20 χρόνια και έχουμε δύο παιδιά. Μετά τα 45 δεν ξέρω τί με έπιασε και την απατούσα διαρκώς. Δε ξέρω τί ήθελα να αποδείξω. Ώσπου έκανα το λάθος και για ένα βράδυ πήγα με την κολλητή της και νονά του ενός παιδιού μας. Η κολλητή της, νόμιζε ότι θα συνεχίζαμε και επειδή εγώ δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από ένα βράδυ πήγε και το είπε στη γυναίκα μου. Το διαζύγιο ήταν μονόδρομος.
Θα έκανα τα πάντα να γύριζα τον χρόνο πίσω. Τα έκανα μαντάρα. Η γυναίκα μου ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να έχει ένας άντρας. Στοργική, τρυφερή, νοικοκυρά. Αλλά βαριόμουν μαζί της. Ίσως τη θεωρούσα δεδομένη, δεν ξέρω.
Όλοι μου έλεγαν τί τυχερός που ήμουν αλλά εγώ δεν το έβλεπα. Το διαζύγιο βγήκε γρήγορα και μετακόμισα μόνος μου σε μια γκαρσονιέρα. Δεν υπάρχει τραγούδι ή ταινία που να με κάνει να μην την σκεφτώ. Τα κατέστρεψα όλα.
Επειδή ξέρω ότι είναι μέλος στη σελίδα σας και τη διαβάζει, θέλω να της πω πόσο την αγαπώ και της ζητάω συγγνώμη για όλα.
Η δουλειά μου είναι πολύ απαιτητική και αγχωτική και μου «τραβάει» τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Για να ηρεμήσω λίγο πηγαίνω συχνά μετά το σχόλασμα με άλλους συναδέλφους στο μπαράκι που είναι δίπλα για ένα χαλαρό ποτάκι. Εκεί ένα απόγευμα γνωρίστηκα με ένα τύπο μικρότερό μου, τακτικό θαμώνα (τον έβλεπα σχεδόν κάθε φορά που πηγαίναμε) και ξεκινήσαμε να μιλάμε. Από την αρχή υπήρχε χημεία ανάμεσά μας. Είναι πολύ ωραίος, έχει χιούμορ και ξέρει να σταθεί σε μια σοβαρή συζήτηση.
Ένα βράδυ επέλεξα να μείνω σε ένα ξενοδοχείο κοντά στη δουλειά μου γιατί έπρεπε να σηκωθώ πολύ νωρίς για μία παρουσίαση το επόμενο πρωί και ήθελα να αποφύγω το μποτιλιάρισμα αφού το σπίτι μου είναι πολύ μακριά από τη δουλειά μου.
Το βράδυ εκείνο πήγα στο μπαράκι το γνωστό να πιω ένα ποτηράκι κρασί και να ξεφύγω λίγο από το άγχος της πρωινής παρουσίασης και εκείνος όπως κάθε φορά ήταν εκεί. Φεύγοντας έκανα το λάθος να τον καλέσω στο δωμάτιό μου για ένα ποτήρι κρασί ακόμα. Καταλήξαμε να κάνουμε σεξ και πολύ καλό μάλιστα, αλλά επέλεξα να μην το συνεχίσω γιατί είμαι παντρεμένη. Ξέρω ότι δεν ήταν σωστό αυτό που έκανα, αλλά έτυχε και δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία.
Μετά από εκείνο το βράδυ αποφάσισα να μην ξανασυναντηθώ μαζί του. Το μετάνιωσα, εκείνος όμως με παίρνει τηλέφωνο κάθε μέρα και απαιτεί να ξαναβρεθούμε αλλά εγώ δεν θέλω. Όταν του το ξεκαθάρισα έβαλε τα κλάματα και μου είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου και ότι εγώ φταίω για όλα. Με απειλεί μάλιστα ότι εάν τον αφήσω θα τα πει όλα στον άντρα μου και τους συναδέλφους μου.
Έχω αγχωθεί πολύ και φοβάμαι σε σημείο να μη θέλω να βγω από το σπίτι μου. Τι να κάνω;
Θέλω να του δώσω να καταλάβει ότι αυτό που έγινε ανάμεσά μας ήταν λάθος και ότι πρέπει να μείνει εκεί αλλά δεν ακούει τίποτα. Δεν θέλω να μάθει τίποτα ο άντρας μου. Τον αγαπώ και δεν θέλω να χωρίσουμε για ένα στραβοπάτημα.
