Η Ντέινα Μάγερ δεν φοβάται να παραδεχτεί ότι το να είσαι μαμά είναι πολύ κουραστικό. Ταυτόχρονα όμως δεν σταματά να λέει ότι η κόρη της, η Λουέλα, είναι ότι πιο όμορφο και πιο σημαντικό έχει κάνει στη ζωή της.

Η Ντέινα θυμάται τη στιγμή που υποσχέθηκε στη Λουέλα ότι “όποτε με χρειαστείς, θα είμαι πάντα εκεί για σένα”.“Αυτό έγινε πριν από αρκετές εβδομάδες. Πήγα στη κούνια με την ελπίδα να απαλύνω το κλάμα και τις κραυγές της λόγω της οδοντοφυΐας.

Ήμουν εκεί στη μέση μιας ζεστής, κουραστικής μέρας και θυμήθηκα την υπόσχεση που της είχα δώσει. Μία από τις πρώτες φορές που ο σύζυγος μου Ματ και εγώ αφήσαμε τη Λουέλα, ήταν για να πάμε σε μια θρησκευτική συναυλία.

Εκείνο το βράδυ ένας ιεραπόστολος μοιράστηκε την ιστορία του. Ήταν μια ιστορία που φώλιασε στη καρδιά μου και θα με στοιχειώνει για πάντα.

Μια στιγμή που με έκανε 100 φορές πιο εύθραυστη από όσο ήμουν ήδη. Αυτός ο ιεραπόστολος πήγε σε ένα ορφανοτροφείο στην Ουγκάντα. Είχε πάει σε πολλά περισσότερα κατά το παρελθόν αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Μόλις πέρασε τη πόρτα βρέθηκε μπροστά σε πάνω από 100 μικρές κούνιες γεμάτες με μωρά.

Πρόσεξε με έκπληξη και απορία πως ο μόνος ήχος που μπορούσε να ακούσει ήταν η σιωπή. Μια σιωπή που καθόλου δεν δικαιολογούσε η ύπαρξη τόσων μωρών στο χώρο. Γύρισε προς την οικοδέσποινα του και τη ρώτησε γιατί το ορφανοτροφείο ήταν τόσο σιωπηλό. Η απάντησή της είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.

ΠΟΤΕ. Εκείνη τον κοίταξε και του είπε: «Μετά από περίπου μια εβδομάδα που τα μωρά είναι εδώ και φωνάζουν και κλαίνε για αμέτρητες ώρες, τελικά σταματούν όταν συνειδητοποιούν ότι κανείς δεν πρόκειται να πάει κοντά τους…” Σταματάνε να κλαίνε όταν συνειδητοποιούν ότι κανείς δεν πρόκειται να πάει κοντά τους. Όχι σε 10 λεπτά, όχι σε 4 ώρες, ίσως όχι ποτέ …

Τρομακτικό. Η καρδιά μου ράγισε. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μέσα μου μια λαχτάρα, μια πείνα .. έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Όταν ήρθαμε στο σπίτι εκείνο το βράδυ η Λουέλα κοιμόνταν στο κρεβατάκι της. Την κοίταξα και της υποσχέθηκα. Ότι και να γίνει, όποτε με χρειαστεί και με φωνάξει θα βρίσκομαι πάντα δίπλα της.

Πάντοτε. Στις δυο το πρωί όταν απελπισμένα κλαίει θα τρέχω δίπλα της. Όταν πληγωθεί, όταν η καρδιά της ραγίσει, θα είμαι εκεί. Θα είμαι πάντα εκεί για να την κρατήσω, και να της δείξω ότι δεν είναι μόνη. Θα της δείξω ότι μέσα από τα δάκρυα και τις απογοητεύσεις μας κατά καιρούς, είναι εντάξει να κλαίει και είναι εντάξει να αισθάνεται. Ότι θα είμαστε πάντα και εγώ και ο σύζυγος μου δίπλα της, όποτε μας έχει ανάγκη”.

Αφιέρωμα στην υπέροχη ηθοποιό Τούλα Δημητρίου

Η Τούλα Δημητρίου ήταν μια καλλιτέχνιδα που άφησε το δικό της διακριτό, αλλά βαθιά ουσιαστικό αποτύπωμα στη σκηνή. Με το ταλέντο, τη χάρη και την αέρινη παρουσία της, κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του κοινού και τον σεβασμό των συναδέλφων της, αποτελώντας για χρόνια μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του είδους.

Γεννημένη στην Πάτρα το 1928, η Τούλα Δημητρίου δεν ξεκίνησε την πορεία της στο θέατρο με έναν αυστηρά προσχεδιασμένο τρόπο. Αντίθετα, η ενασχόλησή της με το θεατρικό τραγούδι προέκυψε σχεδόν τυχαία, γεγονός που αποδεικνύει πως το ταλέντο της δεν μπορούσε παρά να βρει τον δρόμο του προς τη σκηνή. Με δάσκαλο τον Ι. Μεταξά, καλλιέργησε τη φωνή και την εκφραστικότητά της, ενώ σύντομα άρχισε να συμμετέχει σε περιοδείες με μικρούς θιάσους, παρουσιάζοντας οπερέτες και μουσικές κωμωδίες σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Η επαγγελματική της καταξίωση ήρθε νωρίς. Το 1951 εντάχθηκε στον θίασο του Παρασκευά Οικονόμου, ενώ την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε και στον θίασο του Μίμη Κοκκίνη, αποδεικνύοντας ότι διέθετε όλα τα στοιχεία μιας ολοκληρωμένης θεατρίνας. Η αναγνώριση του ταλέντου της επισφραγίστηκε με την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος από την Επιτροπή «Εξαιρετικών Ταλέντων», κάτι που εκείνη την εποχή αποτελούσε σημαντική διάκριση.

Καθοριστική στιγμή στην καριέρα της υπήρξε η συνεργασία της με τον ηθοποιό και χορογράφο Απόλλωνα Γαβριηλίδη. Στον θίασο των αδελφών Καλουτά, οι δυο τους δημιούργησαν ένα από τα πιο αγαπημένα και επιτυχημένα καλλιτεχνικά ντουέτα της εποχής. Η χημεία τους πάνω στη σκηνή, η ζωντάνια, το μπρίο και η αμεσότητα στην επικοινωνία με το κοινό τους έκαναν αχώριστους καλλιτεχνικά και ιδιαίτερα δημοφιλείς. Μαζί συνέχισαν τη συνεργασία τους σε πολλούς θιάσους, όπως της Κούλας Νικολαΐδου και του Κώστα Χατζηχρήστου, αλλά και σε κοσμικά κέντρα στην Αθήνα και την επαρχία.

Στη φωτογραφία, Μανώλης Δεστούνης, ο μαέστρος Βαγγέλης Λυκιαρδόπουλος και η Τούλα Δημητρίου

Η Τούλα Δημητρίου ξεχώριζε για την ιδιαίτερη σκηνική της παρουσία. Είχε μια σπιρτόζικη ματιά, φυσική κίνηση και έναν λόγο γεμάτο ελαφράδα και ρυθμό. Ήταν από εκείνες τις ηθοποιούς που μπορούσαν να γεμίσουν τη σκηνή χωρίς υπερβολές — με απλότητα, χάρη και σιγουριά. Το περπάτημά της ήταν χαρακτηριστικά «αέρινο», ενώ η ενέργειά της μεταδιδόταν αβίαστα στο κοινό.

Μετά τον θάνατο του Απόλλωνα Γαβριηλίδη το 1966, συνέχισε μόνη της την καλλιτεχνική της πορεία, διατηρώντας τη ζωντάνια και την αγάπη της για το θέατρο. Παρέμεινε ενεργή για χρόνια, ενώ αργότερα έκανε και τηλεοπτικές εμφανίσεις, μεταξύ των οποίων και συμμετοχή στη δημοφιλή σειρά «Το Ρετιρέ» του Γιάννη Δαλιανίδη, δίπλα στην Κατερίνα Γιουλάκη.

Δείτε το βίντεο:

Η ζωή της κύλησε μακριά από τα φώτα της υπερβολικής δημοσιότητας, αλλά πάντα κοντά στην ουσία της τέχνης. Υπήρξε μητέρα μιας κόρης και μέχρι τα τελευταία της χρόνια διατηρούσε τη μνήμη μιας εποχής όπου το θέατρο είχε άλλη αθωότητα και μαγεία.

Η Τούλα Δημητρίου έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιουλίου 2016, σε ηλικία 88 ετών, μετά από μάχη με τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Κηδεύτηκε στον Χολαργό, αφήνοντας πίσω της αναμνήσεις, εικόνες και στιγμές που σημάδεψαν το ελληνικό μουσικό θέατρο.

Σήμερα, τη θυμόμαστε με αγάπη και συγκίνηση. Για το μπρίο της, την κομψότητά της, την αλήθεια της πάνω στη σκηνή. Για εκείνο το ξεχωριστό «κάτι» που δεν διδάσκεται — μόνο χαρίζεται.

Να είναι στο φως και στην ηρεμία.

Σύμφωνα με νέα έρευνα, υπάρχουν δύο ώρες μέσα στη μέρα που ένα γλυκό μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες αυξήσεις στα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα

Η υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο μεταβολικών προβλημάτων, αύξηση βάρους και τερηδόνα.

Ωστόσο, πέρα από την ποσότητα, φαίνεται ότι και η χρονική στιγμή κατανάλωσης μπορεί να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά ο οργανισμός. Σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα, υπάρχουν δύο χρονικές περίοδοι της ημέρας κατά τις οποίες ένα γλυκό μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες αυξήσεις στα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα:

1. Το πρωί με άδειο στομάχι

Το πρωί, μετά από αρκετές ώρες ύπνου χωρίς πρόσληψη τροφής ή υγρών, ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση σχετικής αφυδάτωσης και νηστείας. Σε αυτή τη φάση, η κατανάλωση τροφών πλούσιων σε ζάχαρη – όπως γλυκά σνακ, μπισκότα ή ζαχαρούχα ροφήματα – μπορεί να προκαλέσει ταχύτερη απορρόφηση της γλυκόζης στην κυκλοφορία του αίματος.

Όταν η ζάχαρη καταναλώνεται μόνη της, χωρίς άλλα θρεπτικά συστατικά όπως πρωτεΐνη, φυτικές ίνες ή λιπαρά, η απορρόφησή της γίνεται ακόμη πιο γρήγορα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απότομη αύξηση του σακχάρου στο αίμα, η οποία συχνά ακολουθείται από εξίσου απότομη πτώση.

Η μεταβολική αυτή διακύμανση μπορεί να προκαλέσει:

• κόπωση

• μειωμένη συγκέντρωση

• αίσθημα πείνας λίγο μετά το γεύμα.

Παράλληλα, πολλοί άνθρωποι εμφανίζουν το λεγόμενο φαινόμενο της αυγής (dawn phenomenon), μια φυσιολογική πρωινή αύξηση ορμονών που αυξάνουν το σάκχαρο στο αίμα.

Για τον λόγο αυτό, οι ειδικοί προτείνουν το πρωινό να περιλαμβάνει συνδυασμό υδατανθράκων, πρωτεΐνης και φυτικών ινών, ώστε η απελευθέρωση της γλυκόζης να γίνεται πιο σταδιακά.

2. Αργά το βράδυ

Η κατανάλωση ζάχαρης αργά το βράδυ μπορεί επίσης να επηρεάσει τη λειτουργία του οργανισμού. Ένας βασικός λόγος είναι ότι η ζάχαρη μπορεί να προκαλέσει προσωρινή ενεργειακή διέγερση, η οποία διαταράσσει τον φυσικό κύκλο ύπνου–αφύπνισης.

Επιπλέον, η κατανάλωση τροφής κοντά στην ώρα του ύπνου σημαίνει ότι το σώμα παραμένει σε διαδικασία πέψης κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μελέτες έχουν δείξει ότι η κατανάλωση φαγητού μέσα στις δύο έως τρεις ώρες πριν τον ύπνο συνδέεται με μεγαλύτερη πιθανότητα διακοπών του ύπνου και νυχτερινών αφυπνίσεων.

Η ζάχαρη μπορεί επίσης να επηρεάσει τον μεταβολισμό της γλυκόζης το βράδυ.

Η καλύτερη ώρα για να φάμε το γλυκό

Τρώγοντας επιδόρπιο μετά από ένα ισορροπημένο γεύμα επιτρέπεται στα θρεπτικά συστατικά του γεύματος να σταθεροποιήσουν τα επίπεδα σακχάρου από τα γλυκά.

Από ψυχολογική άποψη, επίσης είναι καλύτερα να φάτε το γλυκό σας μετά το γεύμα σας. Όταν τρώτε γλυκό μετά το μεσημεριανό σας, αισθάνεστε ότι είχατε ένα ολοκληρωμένο γεύμα και έτσι είναι λιγότερο πιθανό να θελήσετε παχυντικά σνακ στη συνέχεια.

Άλλοι τρόποι να απολαύσετε το γλυκό σας, χωρίς να δείτε το νούμερο στη ζυγαριά σας να ανεβαίνει:

• Κινηθείτε μετά την κατανάλωσή του, ακόμη κι αν περπατήσετε για δέκα λεπτά
• Πιείτε νερό πριν την κατανάλωσή του, έτσι ώστε να μην το παρακάνετε
• Περιοριστείτε σε μία μερίδα

Η ισορροπημένη διατροφή, η μέτρια κατανάλωση γλυκών και η σωστή χρονική κατανομή των γευμάτων αποτελούν βασικά στοιχεία για τη διατήρηση ενός σταθερού μεταβολισμού και μιας καλύτερης συνολικής υγείας.

Η Μαργαρίτα ήταν 76 όταν τα παιδιά της αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε πια να ζει μόνη. Της είπαν πως το έκαναν για τη δική της ασφάλεια.

Ότι χρειαζόταν επίβλεψη. Ότι το να μείνει στο σπίτι της ήταν πολύ ριψοκίνδυνο. Εκείνη συμφώνησε — όχι επειδή ήθελε να φύγει, αλλά επειδή ένιωθε πως γινόταν βάρος.

Τρεις μήνες αργότερα, δεν ήταν πια η ίδια γυναίκα. Τα μάτια της είχαν χάσει τη λάμψη τους. Η φωνή της ακουγόταν πιο αδύναμη, σχεδόν απολογητική. Σε μια επίσκεψη, σήκωσε το βλέμμα και είπε κάτι που η κόρη της δεν θα ξεχνούσε ποτέ.

«Δεν χρειαζόμουν να με προσέχουν. Χρειαζόμουν να με αφήσουν ήσυχη να ζήσω.»

Αυτή η φράση αποκαλύπτει ένα από τα πιο οδυνηρά λάθη που κάνουν οι οικογένειες. Μπερδεύουν τη φροντίδα με τον έλεγχο. Μπερδεύουν την ασφάλεια με την αφαίρεση της ελευθερίας. Και χωρίς να το θέλουν, παίρνουν από έναν ηλικιωμένο αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία. Την αξιοπρέπειά του. Την ταυτότητά του. Τον λόγο να συνεχίσει.

Το να χρειάζεσαι βοήθεια δεν σημαίνει αυτόματα ότι πρέπει να απομακρυνθείς από τη ζωή σου. Κι όμως, η σύγχρονη κοινωνία συχνά παρουσιάζει μόνο δύο επιλογές: απόλυτη ανεξαρτησία ή ιδρυματική φροντίδα. Αυτή η ψεύτικη επιλογή έχει προκαλέσει σιωπηλή δυστυχία σε αμέτρητους ηλικιωμένους.

Γιατί η ιδρυματική φροντίδα μπορεί να επιταχύνει την παρακμή

Τα περισσότερα γηροκομεία δεν είναι σκληροί χώροι. Είναι αποδοτικοί χώροι. Όλα λειτουργούν με πρόγραμμα: ώρα αφύπνισης, ώρα φαγητού, ώρα ντους, ώρα ύπνου. Αυτή η δομή διευκολύνει τη διαχείριση, αλλά έχει ανθρώπινο κόστος.

Όταν κάποιος δεν επιλέγει πια πότε θα ξυπνήσει, τι θα φάει ή τι θα φορέσει, κάτι μέσα του αρχίζει να σβήνει. Μπορεί να φαίνονται μικρές αποφάσεις, όμως είναι το θεμέλιο του να νιώθεις ζωντανός και ότι έχεις τον έλεγχο.

Όταν η αυτονομία εξαφανίζεται, η παρακμή συχνά επιταχύνεται. Όχι επειδή το προσωπικό είναι αγενές, αλλά επειδή οι άνθρωποι χρειάζονται αυτενέργεια για να παραμένουν νοητικά και συναισθηματικά ενεργοί. Χωρίς αυτήν, το σώμα ακολουθεί το μυαλό.

Εξίσου επιβλαβής είναι η απώλεια ταυτότητας. Μέσα σε ένα ίδρυμα, ένας άνθρωπος παύει να είναι γνωστός για το ποιος υπήρξε. Γίνεται ένας αριθμός δωματίου. Μια διάγνωση. Μια ρουτίνα. Τα βιβλία, τα έπιπλα, οι φωτογραφίες και οι αναμνήσεις του μένουν πίσω. Και όταν οι άνθρωποι αποκόπτονται από το περιβάλλον τους, αποκόπτονται και από τον εαυτό τους.

Γι’ αυτό η κατάθλιψη, η σύγχυση και η γνωστική έκπτωση συχνά εμφανίζονται λίγο μετά τη μετακόμιση. Δεν είναι σύμπτωση. Είναι πένθος χωρίς λέξεις.

Τι πραγματικά χρειάζονται οι ηλικιωμένοι

Πέρα από τη σωματική βοήθεια, οι ηλικιωμένοι χρειάζονται τα ίδια πράγματα που πάντα χρειάζονταν.

• Χρειάζονται αυτονομία, έστω και περιορισμένη.

• Χρειάζονται σκοπό, να νιώθουν ότι ακόμα έχουν αξία.

• Χρειάζονται ουσιαστική σύνδεση, όχι απλώς παρέα.

• Χρειάζονται οικείους χώρους και ρουτίνες.

• Χρειάζονται αξιοπρέπεια, να τους αντιμετωπίζουν ως ικανούς ενήλικες.

Ένα ίδρυμα μπορεί να φροντίσει το σώμα, αλλά πολύ συχνά η ψυχή μένει παραμελημένη.

Επιλογές που οι οικογένειες σπάνια εξετάζουν

Πριν πάρουν μια μόνιμη απόφαση, πολλές οικογένειες δεν συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν εναλλακτικές.

Η υποστήριξη στο σπίτι μπορεί να προσφέρει βοήθεια για λίγες ώρες την ημέρα χωρίς να ξεριζώσει τη ζωή κάποιου.

Η συμβίωση με την οικογένεια μπορεί να δώσει εγγύτητα, διατηρώντας όμως την ιδιωτικότητα.

Η συγκατοίκηση με άλλους ηλικιωμένους μπορεί να προσφέρει συντροφικότητα χωρίς ιδρυματικούς κανόνες.

Τα κέντρα ημερήσιας φροντίδας προσφέρουν βοήθεια και δραστηριότητες μέσα στη μέρα, ενώ το βράδυ επιστρέφει στο σπίτι ο ηλικιωμένος.

Σε πολλές περιπτώσεις, αυτές οι επιλογές δεν κοστίζουν περισσότερο από ένα γηροκομείο — και η ποιότητα ζωής είναι δραματικά καλύτερη.

Μια απόφαση με δικαιοσύνη και σεβασμό

Πριν αποφασίσεις για κάποιον, σταμάτησε και κάνε ουσιαστικές ερωτήσεις.

• Τι μπορεί ακόμα να κάνει μόνος/η του/της;

• Με τι δυσκολεύεται πραγματικά;

• Τι θέλει ο/η ίδιος/α;

• Τι υποστήριξη υπάρχει τοπικά;

• Τι αλλαγές θα έκαναν το σπίτι πιο ασφαλές;

Το πιο σημαντικό: Ένας ηλικιωμένος δεν είναι αντικείμενο για μεταφορά. Είναι άνθρωπος με ιστορία, απόψεις και συναισθήματα που αξίζουν σεβασμό.

Μην αποφασίζεις μόνο από φόβο ή εξάντληση. Μίλα ανοιχτά. Ζήτα βοήθεια. Έρευνα σε βάθος. Και πάντα να βάζεις την αξιοπρέπεια πρώτη πάνω από την ευκολία.

Ξέρατε ότι τα τελευταία 25 χρόνια, οι Ιαπωνέζες κατέχουν το παγκόσμιο ρεκόρ των μεγαλύτερων γυναικών που ζουν στη γη;

Ζουν κατά μέσο όρο 84 χρόνια και δεν παίρνουν σχεδόν καθόλου βάρος όσο μεγαλώνουν.

Ποιο είναι, όμως, το μυστικό τους; Ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω άρθρο για να μάθετε περισσότερα για αυτό!

Η διάσημη Ιαπωνέζα αρθρογράφος και συγγραφέας, Naomi Moriyama, στο τελευταίο βιβλίο της με τίτλο “Οι Γιαπωνέζες δεν γερνάνε ούτε παχαίνουν” οδηγεί τους αναγνώστες της στον κόσμο της κουζίνας της μητέρας της, στην Ιαπωνία, και αποκαλύπτει τις απαντήσεις για μακρά και υγιή ζωή. Η διάσημη συγγραφέας αναφέρει, επίσης, ότι οι πιο σημαντικές τροφές που βοηθούν στην απώλεια βάρους είναι μέρος της Ιαπωνικής κουζίνας.

Ισχυρίζεται ότι οι κορυφαίες τροφές για υγιή και μακρά διάρκεια ζωής, και φυσικά, για να χάσουμε βάρος είναι: τα ψάρια, τα φύκια, τα φρούτα, η σόγια, το ρύζι, τα λαχανικά και το πράσινο τσάι. Όλα αυτά τα συστατικά έχουν αντιγηραντικές ιδιότητες και συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην απώλεια βάρους με υγιή τρόπο. Οι Γιαπωνέζες, επίσης, απολαμβάνουν μαγειρεμένα γεύματα κάθε μέρα! Σχεδόν όλα τα παραδοσιακά γεύματα αποτελούνται από ψητά ψάρια, μπολ με ρύζι, μαγειρεμένα λαχανικά, σούπες, πράσινο τσάι και φρούτα. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι Ιάπωνες καταναλώνουν περίπου το 10 τοις εκατό όλων των ψαριών στον κόσμο, παρόλο που αποτελούν το 2 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού.

Ακόμη και σε νεαρή ηλικία, όλοι οι γονείς στην Ιαπωνία θα μάθουν στα παιδιά τους να τρώνε αργά και να εκτιμούν την κάθε μπουκιά. Οι κανόνες που πρέπει να τηρούνται είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να γεμίζουμε εντελώς το μπολ ή να βάζουμε τεράστιες μερίδες, και ότι κάθε φαγητό πρέπει να σερβίρεται χωριστά.

Λέει, επίσης, ότι η Ιαπωνική κουζίνα είναι αρκετά εύκολη, το φαγητό ετοιμάζεται σιγά-σιγά και είναι συνήθως μαγειρευτό, ψητό, ή στον ατμό. Αντί για ψωμί, οι Ιάπωνες τρώνε ρύζι με κάθε γεύμα και είναι στην πραγματικότητα μια από τις κύριες διαφορές των διατροφικών συνηθειών μεταξύ των ανθρώπων στην Ανατολή και τη Δύση.

Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι το Ιαπωνικό πρωινό θεωρείται ότι είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεύματα και μπορεί να αποτελείται από μια σειρά τροφίμων και ποτών, αλλά κυρίως περιλαμβάνει το πράσινο τσάι, ρύζι στον ατμό, σούπα, τόφου, φύκια, ομελέτα ή ένα κομμάτι ψάρι. Οι Γιαπωνέζες αποφεύγουν συνήθως τα γλυκά και τα ζαχαρούχα, αλλά όταν είναι στο μενού, σερβίρονται κυρίως σε μικρές μερίδες.

Δεν είναι ότι στις Γιαπωνέζες δεν αρέσει η σοκολάτα, τα μπισκότα, τα παγωτά και τα γλυκά, απλά έχουν συνειδητοποιήσει τις αρνητικές επιπτώσεις που έχουν αυτά τα τρόφιμα στο σώμα και ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες παρενέργειες τους. Η Naomi Moriyama λέει, επίσης, ότι η άσκηση είναι μέρος της καθημερινής τους ρουτίνας και προκειμένου να διατηρήσουν έναν υγιή τρόπο ζωής, έχουν υιοθετήσει δραστηριότητες όπως η ποδηλασία και η ορειβασία.

Φαντάσου το εξής: μπορείς να διαλέξεις μόνο ένα υπνοδωμάτιο για να κοιμάσαι σε αυτό για το υπόλοιπο της ζωής σου. Καμία αλλαγή. Καμία αναβάθμιση. Μόνο ένας χώρος, για πάντα.

Θα διάλεγες τη ζεστή θαλπωρή ενός εξοχικού; Τη μεγαλοπρέπεια ενός κάστρου; Την κομψότητα μιας έπαυλης; Τη δροσερή ηρεμία ενός παραθαλάσσιου σπιτιού; Το μοντέρνο ύψος ενός ρετιρέ; Ή τη ρουστίκ άνεση μιας ξύλινης καλύβας;

Η επιλογή σου ίσως λέει περισσότερα για την προσωπικότητά σου απ’ όσο νομίζεις. Ας δούμε τι μπορεί να αποκαλύπτει καθεμία.

1. Εξοχικό – Η ρομαντική ψυχή

Αν σε ελκύει το εξοχικό, πιθανότατα αναζητάς άνεση, ζεστασιά και συναισθηματική ασφάλεια. Εκτιμάς τις απλές χαρές: μαλακές κουβέρτες, φυσικό φως, φρέσκα λουλούδια πάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι.

Πιθανόν να είσαι στοργικός και συναισθηματικός άνθρωπος. Πιστεύεις ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στην πολυτέλεια, αλλά στη σύνδεση. Η οικογένεια, οι στενές φιλίες και οι ουσιαστικές συζητήσεις έχουν μεγαλύτερη αξία για σένα από το κύρος ή τη χλιδή.

Μπορεί επίσης να έχεις δημιουργική πλευρά—να σου αρέσει να διαβάζεις δίπλα στο παράθυρο, να γράφεις ημερολόγιο, να ψήνεις γλυκά ή να φροντίζεις έναν μικρό κήπο. Εκτιμάς έναν πιο αργό ρυθμό ζωής και αναζητάς την ηρεμία αντί για το χάος.

2. Κάστρο – Ο οραματιστής ονειροπόλος

Η επιλογή του κάστρου δείχνει ότι σκέφτεσαι μεγαλόπνοα. Έχεις φαντασία, φιλοδοξία και ίσως αγάπη για την ιστορία ή τη φαντασία. Δεν θέλεις απλώς άνεση—θέλεις μεγαλοπρέπεια.

Μπορεί να βλέπεις τον εαυτό σου ως ηγέτη ή προστάτη. Εκτιμάς την κληρονομιά, την παράδοση και τη μακροπρόθεσμη επιρροή. Υπάρχει κάτι το βασιλικό στα πρότυπά σου—περιμένεις το καλύτερο από τον εαυτό σου και από τους άλλους.

Στον πυρήνα σου, πιθανότατα είσαι ονειροπόλος που πιστεύει ότι η ζωή πρέπει να είναι επική, όχι συνηθισμένη.

3. Έπαυλη – Ο εκλεπτυσμένος επιτυχημένος

Αν διαλέξεις την έπαυλη, μάλλον εκτιμάς την επιτυχία, τη δομή και την κομψότητα. Σου αρέσει η ομορφιά—αλλά με έναν καλοδουλεμένο, εκλεπτυσμένο τρόπο.

Ίσως είσαι πολύ προσανατολισμένος στους στόχους. Δουλεύεις σκληρά και περιμένεις το περιβάλλον σου να αντικατοπτρίζει τις προσπάθειές σου. Εκτιμάς την οργάνωση, τη σταθερότητα και την αίσθηση επιτεύγματος.

Δεν είσαι απαραίτητα επιδεικτικός, αλλά σου αρέσει η ποιότητα. Βλέπεις το περιβάλλον σου ως αντανάκλαση της πειθαρχίας και της φιλοδοξίας σου.

4. Παραθαλάσσιο σπίτι – Το ελεύθερο πνεύμα

Η επιλογή του παραθαλάσσιου σπιτιού αποκαλύπτει αγάπη για την ελευθερία και να εκφράζει ανοιχτά τα συναισθήματα σου. Πιθανότατα είσαι χαλαρός, προσαρμοστικός και βαθιά συνδεδεμένος με τη φύση.

Αναζητάς το φως του ήλιου, τον καθαρό αέρα και τον ήχο των κυμάτων. Ίσως προτιμάς την ευελιξία από τη ρουτίνα και τις εμπειρίες από τα υλικά αγαθά.

Μάλλον είσαι αισιόδοξος και εύκολος χαρακτήρας—κάποιος που εκτιμά την ισορροπία, την εσωτερική γαλήνη και τις ουσιαστικές στιγμές περισσότερο από την υλική επιτυχία.

5. Ρετιρέ – Ο μοντέρνος μινιμαλιστής

Αν διαλέξεις το ρετιρέ, πιθανότατα απολαμβάνεις την ανεξαρτησία και τη διαύγεια. Σε ελκύουν ο λιτός σχεδιασμός, η ανοιχτή θέα και η μοντέρνα αισθητική.

Μπορεί να είσαι φιλόδοξος, στρατηγικός και προσανατολισμένος στο μέλλον. Εκτιμάς την αποτελεσματικότητα και δεν σου αρέσει η ακαταστασία—ούτε στον χώρο ούτε στα συναισθήματα.

Πιθανότατα σου αρέσει να βρίσκεσαι στο κέντρο των ευκαιριών. Τα φώτα της πόλης από κάτω συμβολίζουν φιλοδοξία και δυνατότητες.

6. Σπίτι στο βουνό – Ο γειωμένος παραδοσιακός

Αν η καλύβα σου φαίνεται σαν σπίτι, εκτιμάς την αυθεντικότητα. Είσαι πρακτικός, πιστός και βαθιά ριζωμένος στις αξίες σου.

Πιθανότατα βρίσκεις άνεση στις ρουτίνες, στις ζεστές φωτιές και στα ήσυχα βράδια. Εκτιμάς τη χειροτεχνία και τις πρακτικές δεξιότητες.

Υπάρχει δύναμη στην απλότητά σου. Δεν χρειάζεσαι τη λάμψη—χρειάζεσαι νόημα. Εκτιμάς την αντοχή, την ειλικρίνεια και τους βαθιούς προσωπικούς δεσμούς.

Λοιπόν… ποιο κρεβάτι διάλεξες;

Δεν υπάρχει «σωστή» απάντηση—μόνο ενδείξεις. Τα περιβάλλοντα που επιλέγουμε αντικατοπτρίζουν τις συναισθηματικές μας ανάγκες, τις φιλοδοξίες και τις αξίες μας.

Μερικές φορές, το μέρος που φανταζόμαστε ότι θα κοιμόμαστε για πάντα αποκαλύπτει τι πραγματικά αναζητούμε: άνεση, δύναμη, επιτυχία, ελευθερία, ανεξαρτησία ή αίσθηση του ανήκειν.

Τώρα είναι η σειρά σου—γράψε την επιλογή σου στα σχόλια και δες ποιοι μοιράζονται τον ίδιο τύπο προσωπικότητας με εσένα!

Μαρία Λάφη: Πώς είναι σήμερα το «κοριτσάκι» της Τζένης Καρέζη στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο»

Λίγοι γνωρίζουν πως το μικρό κοριτσάκι στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» που υποδύθηκε το παιδάκι της Τζένης Καρέζη ήταν στην πραγματικότητα συγγενής της αείμνηστης ηθοποιού.

Συγκεκριμένα, η Μαρία Λάφη όπως είναι το όνομά της, ήταν η μικρή ξαδέλφη της Τζένης Καρέζη, όπως έκανε γνωστό ο πρόεδρος του ΣΕΗ.

Ο Σπύρος Μπιμπίλας, δημοσίευσε μία σειρά από φωτογραφίες μεταξύ των οποίων στη μία ποζάρει με την Μαρία Λάφη.

Ο ίδιος, σε ανάρτηση που έκανε έγραψε χαρακτηριστικά:

«Σήμερα με μεγάλη χαρά συναντηθήκαμε την πρώτη εξαδέλφη της αξέχαστης σπουδαίας Τζένης Καρέζη, την αξιαγάπητη Μαρία Λάφη η οποία ήταν το μικρό κοριτσάκι που έπαιξε στην υπέροχη ταινία “λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο” κάνοντας το παιδάκι της Τζένης Καρέζη.

Σήμερα μας χάρισε κοστούμια από τους ρόλους της Τζένης που θα τα διαφυλάξουμε μαζί με όλα τα άλλα πολύτιμα ενθυμήματα που κρατάμε, για να στολίσουν κάποτε το μουσείο κινηματογράφου και το θεατρικό μουσείο όταν θα είναι έτοιμα να τα παραλάβουν».

Δείτε το βίντεο αφιέρωμα: