Αν αναρωτιέστε τι ακριβώς γίνεται στο ανθρώπινο αίμα, όταν κάποιον τον δαγκώσει ένα δηλητηριώδες φίδι, δεν έχετε παρά να δείτε το βίντεο που ακολουθεί και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. Τα φίδια, δεν έχουν όλα το ίδιο δηλητήριο. Άλλα έχουν ισχυρότερο, αλλά όχι τόσο. Υπάρχουν όμως μερικά, που εάν μας δαγκώσουν δεν υπάρχει επιστροφή. Και μάλιστα μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Το βίντεο που θα παρακολουθήσετε, ξεκινάει με το πως λαμβάνουν το δηλητήριο από τα φίδια, ειδικά εκπαιδευμένοι άνθρωποι, το οποίο αργότερα θα δώσουν σε φαρμακευτικές εταιρίες, διότι πολλά φάρμακα και αντιβιοτικά έχουν σαν βάση το δηλητήριο του φιδιού.
Προσεκτικά βγάζουν το φίδι από το μέρος που το έχουν, το πιάνουν από το πάνω μέρος του κεφαλιού και πλησιάζουν προς το ειδικό (για δάγκωμα) πλαστικό κουτί, στο οποίο το φίδι και θα στάξει το δηλητήριο του, αλλά και δεν θα τραυματίσει τα δόντια του αφού μετέπειτα θα το ξαναχρησιμοποιήσει, όταν ο οργανισμός του παράξει νέο δηλητήριο.
Αστραπιαία, με μια κίνηση που και η κάμερα δύσκολα συλλαμβάνει, το φίδι δαγκώνει με μανία με τα μπροστινά του δόντια, το ειδικό πανί. Το δηλητήριο αρχίζει να στάζει. Φανταστείτε να ήταν ανθρώπινο δέρμα… Ο ειδικός, με ένα ξύλο πιέζει επιπλέον τα δόντια του για να χυθεί όλο το δηλητήριο.
Στη συνέχεια αρχίζει το πείραμα. Ο δημοσιογράφος, από πριν έχει δώσει λίγο αίμα, και το έχει φυλάξει σε ένα μπουκαλάκι. Με μια σύριγγα τραβάει το δηλητήριο που έχει χύσει με το δάγκωμα του το φίδι, και ρίχνει μια μόνο σταγόνα μέσα στο μπουκαλάκι με το αίμα του. Το τι συμβαίνει δείτε το στο βίντεο και δεν θα το πιστεύετε. Σας λέμε μόνο ότι με τα φίδια δεν παίζουμε, ακόμη και εάν βρισκόμαστε δίπλα σε κάποιο νοσοκομείο με τον αντίδοτο σε ορό, έτοιμο να μας περιμένει… Μην ξεχνάμε ότι πριν λίγες ημέρες ένας συνάνθρωπος μας πέθανε στο Μαντούδι, όταν τον δάγκωσε φίδι.
Στην Ελλάδα μία στις δύο γυναίκες σήμερα γεννά με καισαρική τομή. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του ΚΕ.Σ.Υ (Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας), το ποσοστό των καισαρικών ανέρχεται στο 40% επί του συνόλου των τοκετών στα δημόσια νοσοκομεία και έως και 65% στα ιδιωτικά. Ξέρετε πώς ακριβώς γίνεται η επέμβαση της καισαρικής;
Στο παρακάτω βίντεο θα παρακολουθήσετε (αν αντέχετε) μια επέμβαση καισαρικής λεπτό προς λεπτό, από την στιγμή που το νηστέρι διαπερνά το δέρμα της μέλλουσας μαμάς, μέχρι τη γέννηση του μωρού!
Αν καταφέρετε να παρακολουθήσετε το βίντεο, θα δείτε πώς ο μαιευτήρας εντοπίζει το μωρό και με ποιο τρόπο το φέρνει από την μήτρα, στον κόσμο.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Το βίντεο απευθύνεται σε ανθρώπους με γερό στομάχι.
Ο Χάρι Χάρλοου ήταν ένας από τους πρώτους ψυχολόγους που διερεύνησαν επιστημονικά τη φύση της ανθρώπινης αγάπης και στοργής. Μέσα από μια σειρά αμφιλεγόμενων πειραμάτων τα οποία έγιναν σε μαϊμούδες, ο ίδιος μπόρεσε να δείξει τη σημασία των πρώιμων δεσμών, της αγάπης και των συναισθηματικών σχέσεων στην πορεία μιας υγιούς ανάπτυξης.
Ένα από αυτά τα πειράματα, ίσως το πιο διάσημο αλλά και από τα πιο σκληρά, αποδεικύνει πώς είναι δυνατόν ένα παιδάκι να αγαπάει τόσο τη μητέρα του, ακόμα κι αν αυτή το κακοποιεί, και να θέλει να την αγκαλιάζει; Αντίστοιχα απαντά στο πώς γίνεται το ίδιο παιδί, ως ενήλικας πλέον, να θέλει να είναι κοντά στους γονείς που τον/την κακομεταχειρίστηκαν;
Ο λόγος για το πείραμα που έγινε σε μωρά μαϊμούδων (του είδους μακάκα) κατά το διάστημα μεταξύ 1950 και 1960. Στο πλαίσιο αυτού, ο Χάρλοου απομάκρυνε μωρά μαϊμουδάκια, 6 με 12 ώρες αφού γεννέθηκαν, και τα τοποθέτησε δίπλα σε μια συρμάτινη κατασκευή που θα αποτελούσε το υποκατάστατο της μητέρας τους.
Η «Μητέρα» είχε στο πρόσθιο μέρος του κορμού της ακροφύσια που εκτόξευαν κρύο αέρα. Όταν τα μαϊμουδάκια αγκάλιαζαν την «Μητέρα», δυνατός αέρα εκτοξευόταν από τα ακροφύσια με αποτέλεσμα να τα απωθεί βίαια.
“Ένας συμπεριφορστής θα έλεγε πως το μαϊμουδάκι θα τρεπόταν σε φυγή αφού το ερέθισμα που συνοδευόταν με την αγκαλιά ήταν αποτρεπτικό ή δυσάρεστο άρα δεν θα ξαναπλησίαζε τη «Μητέρα».
Κι όμως, όπως συμβαίνει και με τα κακοποιημένα παιδιά αλλά και τις/τους κακοποιημένους συντρόφους, τα μαϊμουδάκια γραπώθηκαν από τις «Μητέρες» ακόμα δυνατότερα” γράφει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή της πάνω σε αυτό το θέμα η ψυχολόγος Σοφία Μπαλάλη και συνεχίζει:
“Γιατί συχνά προσκολλόμαστε σε μια κατάσταση όταν υπάρχει αρνητική ενίσχυση ή ακόμα και τιμωρία; Γιατί συνεχίζουμε να ψάχνουμε δυσάρεστα ερεθίσματα;
Πέραν της χαμηλής αυτοεκτίμησης και άλλων νευροβιολογικών διεργασιών, οι γνωσιακές παραποιήσεις θα μπορούσαν εν μέρει να εξηγήσουν τον “εθισμό”μας. Οι γνωσιακές παραποιήσεις μας κάνουν να πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ή να βρούμε κάτι καλύτερο, να νομίζουμε πως είναι ευθύνη μας να αλλάξουμε τον άλλο, να ταυτιζόμαστε με τον δυνάστη μας ή να πιστεύουμε πως η κακοποίηση είναι δικαιολογημένη, λογική και μας αξίζει.”
*Με πληροφορίες από το post της ψυχολόγου Sofia Bαlali, από τη mixanitouxronou.gr και το boston.com.
Είμαι βέβαιη, ότι δεν είμαι η μόνη που έχει κραυγαλέα παραδείγματα μέσα στην ίδια της την οικογένεια, αδελφιών να μη μιλούν μεταξύ τους: Η μαμά μου με τον αδερφό της, για παράδειγμα, αν μπορούσαν δεν θα συναντιόντουσαν ποτέ ξανά στη ζωή τους –τόσο κακή σχέση έχουν.
Ο δε μπαμπάς μου, δεν είναι τσακωμένος με την αδερφή του, αλλά είναι ζήτημα τα να μιλούν στο τηλέφωνο μια φορά τον μήνα. Δεν θυμάμαι από πότε έχουν να συναντηθούν από κοντά. Και πρόκειται για μεγάλους ανθρώπους. Συνταξιούχους. Που δεν έχουν πια ούτε τόσο παραφορτωμένο πρόγραμμα, ούτε πάρα πολλές ευθύνες –για να πεις, ότι δεν προλαβαίνουν.
Εγώ είμαι μοναχοπαίδι και δεν έχω «εντρυφήσει» τόσο πολύ στην αδελφική σχέση, αλλά έχοντας αποκτήσει πλέον δύο παιδιά, δυσκολεύομαι να «χωνέψω» πώς γίνεται δύο αδέλφια να μη μιλάνε μεταξύ τους. Πώς παίρνεις την απόφαση να διακόψεις κάθε σχέση με το «αίμα» σου. Έχει να κάνει με «τραύματα» της παιδικής ηλικίας που εξελίχθηκαν σε μνησικακία; Συνειδητοποιείς κάποια στιγμή, ότι τελικά μάλλον δεν συμπαθείς τον αδερφό ή την αδερφή σου, οπότε δεν βρίσκεις τον λόγο να οδηγήσεις μέχρι την άλλη άκρη της πόλης για να τον δεις; Ή είναι η ανάγκη να φροντίσεις τους ηλικιωμένους πλέον γονείς -με την ελπίδα ίσως και να τους κληρονομήσεις- που βάζει τις μεγάλες φωτιές;
Υπάρχουν, βέβαια, και αδέρφια που είναι τρομερά δεμένα μεταξύ τους –το ποσοστό αυτό υπολογίζεται σύμφωνα με στατιστικές του εξωτερικού περί το 25%, ενώ γύρω στο 20% των αδερφιών έχουν τυπικά καλές σχέσεις. Υπάρχει, όμως, και ένα δυναμικό 20% που είτε δεν μιλάει είτε έχει έως και εχθρικές σχέσεις. Μεταξύ μας, υποστηρίζουν οι ειδικοί, το ποσοστό των αδερφιών-εχθρών είναι μεγαλύτερο, απλά λίγοι είναι αυτοί που έχουν το θάρρος να το παραδεχτούν ανοιχτά. Γιατί παρόλο που μέσα τους μπορεί να νιώθουν έως και ανακούφιση, για το γεγονός ότι η σχέση τους διακόπηκε, είναι κάπως ντροπιαστικό να εξηγήσεις σε κάποιον που ρωτά «Γιατί δεν τα πάτε καλά; Τι έχει συμβεί;»
Όταν η αντιζηλία γίνεται πόλεμος
Όλα τα αδέλφια, όταν είναι παιδιά μαλώνουν. Θυμώνουν που ο ένας πήρε το παιχνίδι του άλλου ή πέρασε τη γραμμή που είχαν νοητά ορίσει ανάμεσά τους, στο πίσω κάθισμα. Όπως λέει η ψυχολόγος Laurie Kramer, από το Πανεπιστήμιο του Illinois, «η ικανότητα να τσακώνεσαι με τα αδέλφια σου και να επιλύεις αυτές τις διαφορές, αποτελεί σημαντική αναπτυξιακή επιτυχία.» Τα παιδιά, δηλαδή, που δεν έμαθαν ποτέ να διαχειρίζονται αυτές τις διαμάχες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποξενωθούν μεταξύ τους μεγαλώνοντας. «Δεν έχουν κανένα κίνητρο για να θέλουν να διατηρήσουν επαφές. Θέλουν απλά να μείνουν μακριά ο ένας από τον άλλο», συμπληρώνει η ίδια.
Η ψυχοθεραπεύτρια Jeanne Safer επισημαίνει, ότι υπάρχουν δύο τύποι προσωπικοτήτων που έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποξενωθούν από τα αδέλφια τους: αυτοί που είναι τρομερά εχθρικοί και αυτοί που χαρακτηρίζονται ως «συλλέκτες παραπόνων» -που θα σου πουν, για παράδειγμα, ότι ποτέ δεν τους ευχαρίστησες για εκείνη τη φορά που σου έστειλαν λουλούδια στα γενέθλιά σου. (Είμαστε βέβαιοι, ότι μπορείτε να σκεφτείτε πολλούς από τους δεύτερους…)
Ο ρόλος της μαμάς…
Σε κάποιον βαθμό, φταίει και η εξέλιξη. Τα αδέρφια μοιάζουν «προγραμματισμένα» να αναπτύσσουν μεταξύ τους αντιζηλίες, γιατί έχουν να ανταγωνιστούν μεταξύ τους για έναν από τους σημαντικότερους «πόρους» -τη φροντίδα των γονιών. «Πριν από διακόσια χρόνια, σχεδόν τα μισά από τα παιδιά που γεννιούνταν δεν έφταναν ούτε μέχρι την εφηβεία», λέει ο καθηγητής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Berkeley, Frank Sulloway. «Η ένταση του αδελφικού ανταγωνισμού, βγάζει πολύ περισσότερο νόημα, όταν συνειδητοποιεί κανείς, ότι μικρές διαφορές στις προτιμήσεις των γονιών (στις “αδυναμίες” τους), μπορούν να καθορίσουν, αν ένα παιδί π.χ. θα πάει στον παιδίατρο για κάτι που εμφάνισε ή όχι.»
Επίσημες έρευνες αποκαλύπτουν, ότι δύο στις τρεις μαμάδες έχουν αδυναμία σε κάποιο παιδί. Και όταν αυτή η αδυναμία είναι εμφανής ή μεταφράζεται έτσι, τα αδέρφια έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να αποξενωθούν μεταξύ τους.
Κάποιοι ενήλικες θα παραδεχτούν, ότι ενοχλούνται ακόμα από αυτή τη διαφορά στις προτιμήσεις των γονιών. Άλλοι δεν θα το πουν ποτέ. Το ζήτημα είναι, όπως λένε οι ειδικοί, πώς νιώθουν τα αδέλφια για τη ζωή τους ως ενήλικες. Αυτοί που έχουν επιτύχει επαγγελματικά και ζουν ευτυχισμένα, έχουν λιγότερες πιθανότητες να μείνουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, ενώ μπορεί ακόμα και να γελούν για το γεγονός, ότι ήταν τα «μαύρα πρόβατα» της οικογένειας.
Έχει νόημα να διορθωθεί μια τέτοια σχέση;
Το να βγάλεις εντελώς από τη ζωή σου έναν αδερφό ή μια αδερφή, ανεξάρτητα από του πόσο του/της «αξίζει», μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις, λένε οι ψυχολόγοι. Εξηγούν δε, ότι όσοι το έχουν κάνει, αργότερα το μετανιώνουν βαθιά. Όπως χαρακτηριστικά λέει η Safer «Έχουμε τους γονείς μας για περίπου 30-50 χρόνια, αλλά τα αδέρφια μας μπορεί να τα έχουμε και για 80 χρόνια. Πρόκειται για τους μοναδικούς ανθρώπους που θυμούνται τα παιδικά μας χρόνια –είναι δυνατόν να μην έχουμε να πούμε τίποτα μαζί τους; Είναι τραγικό…»
Πολλοί είναι αυτοί που λένε, ότι θα τα ξαναέβρισκαν με τα αδέρφια τους, αν εκείνα απολογούνταν και έδειχναν πρόθυμα να κάνουν μια νέα αρχή. Δυστυχώς, βέβαια, η ζωή τα φέρνει έτσι, ώστε συνήθως χρειάζεται μια τραγωδία για να συμβεί αυτό, π.χ. να αρρωστήσει σοβαρά ο ένας από τους δύο. Και τότε και οι δύο πλευρές συνειδητοποιούν πόσα χρόνια πήγαν χαμένα…
Αν είσαι από αυτούς που πιστεύουν πως «τα ταξίδια θέλουν λεφτά» πιθανότατα δεν έχεις γνωρίσει κανέναν από εκείνους τους «περίεργους», τους ορκισμένους λάτρεις των ταξιδιών, που γυρίζουν τον κόσμο σχεδόν ασταμάτητα, επιστρέφοντας στο σπίτι τους για κανά μήνα, άντε δύο, τον χρόνο.
Αν γνωρίσεις έστω και έναν απ’ αυτούς, μαθαίνεις κατ’ αρχήν ένα πράγμα: Πως τα ταξίδια δεν θέλουν απαραιτήτως λεφτά. Θέλουν κάτι που μπορεί να είναι και δυσκολότερο: Θέλουν να μη θέλεις τίποτα άλλο.
Τι θα πει «τίποτα άλλο»; Ούτε ωραίο σπίτι σε ωραία γειτονιά, ούτε μηνιαία σύνδεση στο internet, ούτε φαγητό απέξω, ούτε καν φαγητό της προκοπής μέσα, ούτε μπαράκια και ποτάκια με φίλους όσο είσαι εδώ, ούτε καφέ του ενάμιση ευρώ κάθε μέρα στη δουλειά, ούτε εσπρεσομηχανή στο σπίτι, ούτε megabyte στο κινητό, ούτε Netflix, ούτε σκυλιά, ούτε γατιά, εννοείται ούτε παιδιά…
Αυτή είναι η σύντομη απάντηση στο «πώς βρίσκει ο κόσμος λεφτά για ταξίδια»: Θυσιάζει όλα (μα όλα) τα άλλα. Τώρα, αν εσύ δεν είσαι από αυτούς με την «πετριά», και βολεύεσαι με ένα ταξιδάκι τον χρόνο, να μερικά κόλπα που θα σε βοηθήσουν να το κάνεις, χωρίς να τρως κάθε μέρα φακές μένοντας σε σπίτι χωρίς internet.
Κόψε κάτι: Ναι ναι, ξέρουμε, ήδη έχουμε κάνει «παξιμάδια» από απερίγραπτα πράγματα. Αλήθεια, όμως, πάντα υπάρχει κάτι ακόμα: Αν, ας πούμε, κόψεις το κάπνισμα, ή τους καφέδες, ή αντικαταστήσεις μερικά κρεατο-γεύματα την εβδομάδα με όσπρια (που είναι και απείρως πιο υγιεινά) και βάλεις το κέρδος σε έναν κουμπαρά, θα μαζέψεις το budget ενός ταξιδιού μέσα σε δέκα-δώδεκα μήνες.
Διάλεξε προορισμό σοφά: Η Ανατολική Ευρώπη είναι πολύ φθηνότερη από τη Δυτική. Τα χωριά της Ανατολικής Ευρώπης είναι πολύ φθηνότερα από τις πόλεις της. Η εγγύς Ανατολή είναι πολύ φθηνότερη απ’ όλα αυτά μαζί. Ο κόσμος που πρωτο-ανακάλυψε τα νησιά της (πλέον πανάκριβης) Κροατίας πριν από δέκα χρόνια, γελούσε με τους χαζούς που ξοδεύονταν στις Μυκόνους και στις Ίμπιζες. Άσε που πάντα περνάς καλύτερα, και κάνεις παρέα με πολύ πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους, στα μέρη που δεν έχουν άλλους τουρίστες εκτός από σένα.
Πρόσεξε πού τρως: Ναι, δε λέμε, είναι πολύ ωραίο στα ταξιδάκια με το έτερο ήμισυ να τρως μενού τριών πιάτων και δύο μπουκαλιών κρασιού υπό το φως των κεριών στην ακροθαλασσιά. Είναι, όμως, επίσης ωραίο να ψάχνεις και να ξετρυπώνεις τα μαγαζάκια που τρώνε οι ντόπιοι, αυτά τα λίγο άσχημα, που δεν έχουν μενού στα αγγλικά, και μπορεί να χρειαστεί να παραγγείλεις και στην τύχη, αλλά το φαγητό τους είναι εννιά φορές στις δέκα πεντανόστιμο –και πάμφθηνο.
Κάνε Couchsurfing: Εγγράφεσαι (δωρεάν, εννοείται) σε μια παγκόσμια κοινότητα-φαινόμενο, που έχει καταφέρει να ενώσει εκατομμύρια ανθρώπων που μοιράζονται τους καναπέδες τους και τις ιστορίες τους, φιλοξενείς κόσμο στο σπίτι σου όταν δεν ταξιδεύεις, και αντίστοιχα σε φιλοξενούν σε σπίτια στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου όταν ταξιδεύεις. Το Couchsurfing μπορεί να μην είναι πια η χίπικη κοινότητα «για λίγους» που ήταν, και να δέχεται κριτική για την μαζικότητα που απέκτησε, παραμένει όμως ο νούμερο ένα τρόπος να γνωρίσεις την κουλτούρα της εκάστοτε χώρας που επισκέπτεσαι εκ των πολύ έσω (μέσα από τα σπίτια των ανθρώπων της) και να αποκτήσεις φίλους σε όλο τον πλανήτη. Απλώς πλέον θέλει περισσότερο, και προσεκτικότερο, διάβασμα» στο προφίλ του καθενός, γιατί τα τελευταία χρόνια, κυρίως εξαιτίας της υπερδιαφήμισης, απέκτησε και μέλη που το έχουν πιάσει ως την international εκδοχή του Tinder –θα μεγαλώσουν και θα μάθουν.
Γίνε εθελοντής: Το δίκτυο με το σούπερ χαριτωμένο όνομα WWOOF (από τα αρχικά World Wide Opportunities on Organic Farms, ή ευκαιρίες σε βιολογικές φάρμες ανά τον κόσμο) σου εξασφαλίζει στέγη και φαγητό σε οργανικές φάρμες, ως αντάλλαγμα για εθελοντική εργασία. Πέρα από την ευκαιρία να ζήσετε (δωρεάν!) σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον στα δάση της Βοημίας ή στις γαλλικές Άλπεις, σε χωριά μακριά από την τουριστική ανάπτυξη, που δύσκολα θα επισκεπτόσασταν αλλιώς, κερδίζετε και πολύτιμες γνώσεις επί του αντικειμένου –που είναι και πολύ hot τα τελευταία χρόνια– και… μια δεύτερη οικογένεια.
Έρχεται ο νέος χρόνος! Πρέπει όλοι αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι δώρα θα πάρουμε στους κοντινούς ανθρώπους μας, πως θα στολίσουμε το σπίτι μας και το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όποιοι έχουν την χαρά να περνούν αυτήν την γιορτή με μικρά παιδιά είναι πάρα πολύ τυχεροί!
Μαζέψαμε μερικές φωτογραφίες, οι οποίες αποδεικνύουν, πως τα μικρά παιδιά κάνουν οποιαδήποτε γιορτή αλλά και την προετοιμασία για αυτήν αρκετές φορές πιο διασκεδαστική.
Όταν τα αφήνεις να στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, αυτό είναι η πραγματική ευτυχία.
Είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθείς όταν υπάρχουν αυτά τα φανταχτερά στολίδια γύρω σου.
Το δέντρο το στολίσαμε αλλά κανείς δεν έλεγξε εάν είναι ασφαλή.
Μέχρι εκεί που φτάνει αυτή η φαντασία των γονιών.
Όσο πιο ψηλά τόσο το καλύτερο.
Όσο πιο μη προσβάσιμο τόσο το πιο ασφαλές.
Παιχνίδια με τα οποία δεν γίνεται να χτυπήσεις… η ευτυχία της οικογένειας.
Και τα κατοικίδιαθέλουν να χαρούν τις γιορτές, όχι μόνο τα μικρά παιδιά.
Ακόμα και η καλύτερη νοικοκυρά χρειάζεται μια χείρα βοηθείας.
Και όσα περισσότερα τόσο το καλύτερο.
Μετά από μια δύσκολη ημέρα, δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από την χαλάρωση.
Μετά στολιζόμαστε μόνοι μας.
Δεν ξεχνάμε να φτιάξουμε ένα ωραίο χτένισμα για τον μπαμπά.
Τώρα μπορούμε να αφήσουμε όλες τις δουλειές και απλά να περάσουμε καλά.
Ή να φάμε κάτι νόστιμο.
Οι γονείς για χάρη των γιορτών πρέπει να συγχωρούν και τα κατοικίδια.
Ακόμα και αν στόλισαν το σπίτι με αρκετά παράξενο τρόπο.
Πώς διαγνώστηκε στην κ. Μπακογιάννη πολλαπλό μυέλωμα, στο αρχικό στάδιο, κάτι που είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικό για την άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος.
Με μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Ντόρα Μπακογιάννη ανακοίνωσε ότι διαγνώστηκε με πολλαπλό μυέλωμα, έναν αιματολογικό καρκίνο. Η ίδια, ψύχραιμη και δυνατή, έγραψε ότι θα συνεχίσει να δουλεύει κανονικά και να παλεύει, παράλληλα με τη θεραπεία της.
Σε εξετάσεις για την επέμβαση στο γόνατο βρέθηκε ο καρκίνος
Σύμφωνα με πληροφορίες, το πρόβλημα υγείας της κ. Μπακογιάννη εντοπίστηκε σε έναν από τους συχνούς αιματολογικούς ελέγχους που κάνει, στο πλαίσιο παρακολούθησης της μετεγχειρητικής πορείας της, μετά την επέμβαση στο γόνατο στην οποία υποβλήθηκε.
Σε έναν από τους ελέγχους αυτούς, ορισμένες από τις τιμές ήταν εκτός των φυσιολογικών ορίων. Μετά από λεπτομερέστερες εξετάσεις, διαγνώστηκε στην κ. Μπακογιάννη πολλαπλό μυέλωμα, στο αρχικό στάδιο, κάτι που είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικό για την άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος.
Ο πρύτανης Θάνος Δημόπουλος είναι ο γιατρός της
Την κατάσταση της υγείας παρακολουθεί ο καθηγητής αιματολογίας-Ογκολογίας και πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών Θανάσης Δημόπουλος.
Σημειώνεται ότι κ. Δημόπουλος είναι από τους σημαντικότερους γιατρούς-μελετητές που με τις δράσεις του έχει οδηγήσει στην καθιέρωση πολλών φαρμάκων για το πολλαπλό μυέλωμα, πρωτοστατώντας στις κλινικές μελέτες που οδήγησαν σε έγκριση των περισσοτέρων νέων φαρμάκων και συνδυασμών τους για τη θεραπεία του μυελώματος.
Πρόσφατα, τον περασμένο Ιούλιο, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκου (ΕΜΑ) ανακοίνωσε την έγκριση φαρμάκου για το πολλαπλό μυέλωμα στη μελέτη του οποίου ήταν επικεφαλής Έλληνες ερευνητές υπό τον πρύτανη του ΕΚΠΑ Θάνο Δημόπουλο.
Βαθιά συγκίνηση στους πιστούς, που σπεύδουν να προσκυνήσου το ιερό λείψανο του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου στην Εύβοια, προκάλεσε η είδηση ότι βρέθηκε η δεξιά χείρα του, η οποία και θα επανενωθεί με το υπόλοιπο σκήνωμα στις 26 Μαΐου, παραμονή της μνήμης του Αγίου.
Πρόκειται για ένα τμήμα (μέρος της παλάμης και των δακτύλων), όπως αναφέρει ο Ελεύθερος Τύπος, το οποίο μια οικογένεια φύλαγε εδώ και δεκαετίες. Με αφορμή τη φετινή επέτειο από την έλευση του ιερού σκηνώματος στην Εύβοια, η οικογένεια, όπως έγινε γνωστό, αποφάσισε να το παραχωρήσει στο ιερό προσκύνημα.
Δείτε το τμήμα που βρέθηκε:
Άλλο τμήμα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου δωρήθηκε στο Άγιον Όρος
Ένα άλλο τμήμα από το δεξί χέρι του αγίου δωρήθηκε το 1881 στη Μονή Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, για τη συνδρομή της στην κατασκευή του ναού του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου στην Καππαδοκία και βρίσκεται εκεί.
Η έλευση της δεξιάς χείρας του αγίου θα πραγματοποιηθεί ανήμερα της εορτής του, στις 27 του μήνα, σε μια τελετή εντός του ναού και πριν τη λιτάνευση του ιερού σκηνώματος. Στον πανηγυρικό εσπερινό θα χοροστατήσει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
