Διαβάζετε με δική σας ευθύνη τι ακριβώς λέει αυτός ο καθηγητής και τα μαρτυρία που έχει περάσει μέσα στην τάξη
Είναι το δεύτερο μέρος της επιστολής του καθηγητή που παρουσιάσαμε χθες από το site μας. Εδώ μιλάμε πραγματικά για κραυγή αγωνίας από ανθρώπους που έχουνε δουλέψει μέσα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και που πλέον η φωνή τους ακούγεται μετά τον μαρτυρικό θάνατο της καθηγήτριας αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου η οποία πέθανε από εγκεφαλικό μετά από μπούλινγκ που δέχτηκε στο σχολείο της στο τρίτο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης.
Τη 2η φορά που είχα μάθημα στο ΕΠΑΛ, δηλαδή την Τετάρτη 12/10/22, κατάφερα αρχικά να κάνω μάθημα σε δύο τμήματα της Γ΄ τάξης, ίσως επειδή ήταν πρώτες ώρες και νύσταζαν, ίσως και όχι. Στη συνέχεια όμως βρέθηκα πάλι στο ίδιο τμήμα της Α΄ όπου αντιμετώπισα μια παρόμοια κατάσταση με την 1η φορά, μόνο που τώρα υπήρχαν μέσα και μαθητές από άλλα τμήματα –ένας γνωστός ως ο πρόεδρος του Β΄ πληροφορικής– του κατά γενική ομολογία πιο παραβατικού τμήματος του σχολείου.
Ο συγκεκριμένος είχε διήμερη αποβολή και περιφερόταν όπου ήθελε, μου τον παρουσίασαν ως μαθητή της τάξης λέγοντάς μου άλλο επίθετο από κάποιον που πραγματικά έλειπε.
Σε κάποια στιγμή ζήτησα από μια μαθήτρια που βαφόταν να κρύψει το κινητό της και η μαθήτρια μου απάντησε «να τελειώσω το φρύδι μου πρώτα». Της είπα ότι δεν μπορώ να περιμένω και της το πήρα από εκεί που το είχε ακουμπημένο. Τότε σηκώθηκε και με ύφος απειλητικό μου είπε, «φέρε αμέσως πίσω το κινητό μου», της ζήτησα να αλλάξει ύφος και της είπα ότι αν το θέλει θα πρέπει να βγει έξω. Το πήρε και βγήκε έξω. Τα περιστατικά αυτά γίνονταν μέσα σε γενικευμένη βαβούρα. Σε κάποια στιγμή με παρότρυνση του «προέδρου του Β΄ πληροφορικής» άρχισαν να στριγγλίζουν όλοι μαζί και να χτυπάνε τις καρέκλες γελώντας. Τους είπα ότι εφόσον δεν θέλουν να γίνει μάθημα θα βάλω σε όλους απουσία και ζήτησα από την απουσιολόγο να το κάνει. Ξανακαταλήξαμε στον λυκειάρχη. Μάθημα πάλι δεν έγινε.
Η κατάσταση κορυφώθηκε στο διάλειμμα όταν ενώ καθόμουν στο γραφείο των καθηγητών ήρθε απειλητικός εξωσχολικός «νταής» και προσπάθησε να με εκφοβίσει. Φώναζε, «ποιος είναι αυτός ο μάγκας που βγάζει έξω επειδή έχουν κινητά» ή κάτι παρόμοιο. Του είπα, «εγώ είμαι». Μου λέει, «βγες έξω» και βγήκα. Μου λέει, «εσύ έβγαλες έξω την κοπέλα μου;» και ήρθε και κόλλησε στην κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου.
Ενώ πρόσωπο με πρόσωπο κοιτιόμασταν στα μάτια, τα παιδιά είχαν βγάλει τα κινητά έτοιμα να βιντεοσκοπήσουν ή να ορμήσουν αν κάτι συνέβαινε και ενώ περίμενα τα χειρότερα, την κρίσιμη στιγμή παρενέβη γενναία ο λυκειάρχης και τον απομάκρυνε με σπρωξιές. Πληροφορήθηκα τότε ότι ήταν εξωσχολικός ενήλικος (εγώ νόμιζα ήταν μαθητής) και σεσημασμένος, γνωστός στην αστυνομία και πρώην μαθητής του «σχολείου». Ο νταής απομακρύνθηκε βρίζοντας τον λυκειάρχη και το σχολείο αλλά παρέμεινε στον χώρο του σχολείου όπου, να σημειώσω, βρίσκεται καθημερινά.
Στη συνέχεια είχα μάθημα για 1η φορά στο Β΄ πληροφορικής, το χειρότερο κατά γενική ομολογία, όπως επεσήμανα προηγουμένως, τμήμα του ΕΠΑΛ. Τα παιδιά αυτά είχαν αφηνιάσει. Θα έλεγα ότι πρόκειται για τον πυρήνα της «παραβατικής κυβέρνησης» που έχουν εγκαταστήσει. Ο τρόπος που έληξε το επεισόδιο με τον εξωσχολικό δεν τους είχε ικανοποιήσει. Με απειλούσαν για το αμάξι μου και μου έλεγαν πως με περιμένει ο εξωσχολικός να με δείρει. Ταυτόχρονα κοπανούσαν θρανία, καρέκλες και κυρίως στρίγγλιζαν όλοι μαζί, πράματα που κάνουν σχεδόν κάθε μέρα. Εφυγα από το τμήμα. Ηταν προφανές ότι ήθελαν να με κάνουν να χάσω την ψυχραιμία μου, να κάνω κάποια λάθος κίνηση για να μου ορμήσουν, να με βιντεοσκοπήσουν και φυσικά βάσει νομοθεσίας θα την πλήρωνα μόνο εγώ.
Οι «μαθητές» των δύο τμημάτων (του Α΄ και Β΄π.) μαζί με τον εξωσχολικό είχαν στηθεί δίπλα στον δρόμο που πήγαινε προς τον χώρο στάθμευσης και την έξοδο και έδειχναν να με περιμένουν. Κάποιοι συνάδελφοι με συμβούλεψαν να καλέσω την αστυνομία για να φύγω.
Αλλοι μου είπαν ότι δεν θα γινόταν κάτι. Ο λυκειάρχης είχε φύγει για κάποια δουλειά, αν και προηγουμένως, χωρίς να το γνωρίζω, είχε φροντίσει να μιλήσει στον εξωσχολικό.
Αφού ηρέμησα αποφάσισα να πάω μόνος να τους μιλήσω. Εκρινα πως αν φώναζα την αστυνομία θα χανόταν κάθε πιθανότητα επαναπροσέγγισης και άρα θα εξαφανιζόταν κάθε πιθανότητα να κάνω τη δουλειά μου ως εκπαιδευτικός. Στάθηκα επίτηδες δίπλα στον εξωσχολικό που έδειχνε να με αγνοεί κοιτώντας το κινητό του, και τους είπα, εν ολίγοις, ότι αν δεν με θέλουν, μου είναι αδύνατο να τους κάνω μάθημα και πως θα παραιτηθώ επί τόπου και θα φύγω από το νησί, κάτι που πραγματικά είχα αποφασίσει και το είχα πει στους συναδέλφους.[…]
Κατόπιν πήγα στη δευτεροβάθμια όπου ανέφερα προφορικά όλα αυτά και άλλα που για λόγους οικονομίας δεν περιγράφω εδώ, στον διευθυντή των «εκπαιδευτικών θεμάτων» ……….. καθώς και την πρόθεσή μου να παραιτηθώ δυστυχώς εξ ολοκλήρου, μια και όπως με ενημέρωσαν δεν γινόταν να παραιτηθώ μόνο από το ΕΠΑΛ και να παραμείνω στα άλλα σχολεία ως «μειωμένου ωραρίου», όπως ζητούσα. Φυσικά ήταν γνώστης της κατάστασης στο ΕΠΑΛ. Συζητήσαμε για τη νομοθεσία που μας «δένει τα χέρια» και με παρότρυνε να μην παραιτηθώ γιατί θα ήταν καταστροφικό για την καριέρα μου. Μου ζήτησε να «προσαρμοστώ κάπως», παρόλο που γνωρίζει πως προσαρμογή στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει να στέκομαι σαν «νεκροζώντανος» στην τάξη να κάνω πως δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν νιώθω, να μην κάνω μάθημα εννοείται, και τελικά να βάλω σε όλους 12 για να μην έχω άλλα… Δεν παραιτήθηκα διότι πίστευα ότι μετά τα γεγονότα που προηγήθηκαν και την αίσια έκβασή τους υπήρχε ελπίδα συνεννόησης.
Τη Δευτέρα 17/10/22 είχα μάθημα ξανά στο ΕΠΑΛ και πήγα με την κρυφή ελπίδα ότι ίσως κάτι να έχει αλλάξει μετά τα επεισόδια της Τετάρτης. Στο μάθημα με το Β΄ πληροφορικής αντιμετώπισα μια χυδαία κατάσταση. Οι «μαθητές» κάναν σόου κοπανώντας θρανία και καρέκλες στους τοίχους, σκούζοντας όλοι μαζί «καλόοοο εεεεε», ή «μμμμμμμμμμμμ» ή βγάζοντας απλά άναρθρες κραυγές δυνατά (όπως μου εξήγησαν «αυτό εκνευρίζει πολύ τους καθηγητές»), κάπνιζαν μέσα στην τάξη και έκαναν διάφορες ανοησίες, π.χ. ένας αρκετά ψηλός και δυνατός μαθητής πήρε στους ώμους του έναν πιο μικρόσωμο που κάπνιζε και έκανε ημικαθίσματα κοιτώντας με. Με περικύκλωναν και με κοιτούσαν κάνοντας διάφορες γκριμάτσες και λέγοντάς μου διάφορες ανοησίες. Αυτά όλα μπορείτε σίγουρα να τα απολαύσετε και στο TikTok, μια και μέσα στη γενικότερη σύγχυση που με δεξιοτεχνία δημιουργούσαν φρόντιζαν κάποιος να βιντεοσκοπεί.
Σε κάποια φάση ήρθαν στο διά ταύτα: «Εδώ μάθημα δεν κάνεις. Δεν κάνει κανείς. Θα μας βάλεις όλους ένα 12 όπως όλοι και άντε…», «όχι 12 ρε 16», «20 να μας βάλει», «λοιπόν όταν είμαστε ήσυχοι θα μας βάζεις 16 και όταν δεν θα είμαστε θα μας βάζεις 12 εντάξει; Εντάξει ρε;».
Σε κάποια φάση που ρώτησα πού βρίσκεται η μοναδική μαθήτρια του τμήματος και γιατί είναι μόνο αγόρια εδώ, μου είπαν «τη βιάσαμε όλοι μαζί στις τουαλέτες και ψόφησε, και εκεί που κάθεσαι στην κατάληψη εμείς γ@@@@ε…, να ‘ξερες πού κάθεσαι…». Στο σημείο αυτό να πω ότι αν και όλα αυτά γίνονταν προφανώς για να μου δείξουν πόσο «τρομεροί» είναι, αυτό δεν σημαίνει ότι αν παρουσιασθεί ευκαιρία δεν είναι πιθανό να δράσουν με τον τρόπο που περιγράφουν. Η σκέψη από την πράξη σε εφήβους χωρίς φρένα δεν απέχει πολύ.
Δείτε το βίντεο:
Υστερα ξανάπιασαν κουβέντα για το αυτοκίνητό μου. Ενας μαθητής αφελώς μου έδειξε την ταυτότητά του για να με πείσει πως μένουμε στο ίδιο χωριό στο οποίο λέει περιπολεί και θα βρει το αυτοκίνητό μου, οπότε «να κανονίσω». Ενας συνάδελφος εκτελών χρέη υποδιευθυντή, που προσπάθησε να βοηθήσει, εκδιώχθηκε. «Τι θέλεις στην τάξη μας, κάνουμε μάθημα, μας ενοχλείς, έξω, έξω ρε». Οποτε πήγαινα να μιλήσω γινόταν γενικευμένη οχλαγωγία.
Σε κάποια στιγμή προς το τέλος θυμήθηκαν τις απουσίες. «Μην κάνεις κάνα αστείο και μας βάλεις απουσία», «αφού δεν κάναμε μάθημα τι θέλετε να σας κάνω;», «εμείς εδώ είμαστε, κάνε μάθημα άντε ντε κάνε μάθημα. Σταματήστε ρε, έ μιλάω σταματήστε ελάτε μέσα τώρα θα μας κάνει μάθημα», «άντε δάσκαλε κάνε μας μάθημα, εδώ είμαστε»… Ο πρόεδρος προσπαθούσε να επιβάλει την «τάξη» για να αναβαθμιστεί ποιοτικά η διασκέδασή του, όμως πλέον μάλλον δεν γινόταν. Αν και προσπάθησα να πω κάποια πράγματα για τον άνθρακα και τις χρήσεις του, ο θόρυβος και ο περίγελος ήταν τέτοιος που σταμάτησα. Η επιστολή έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα καθημερινή της Καθημερινής στην καταπληκτική στυλη του Αντρέα Δρυμιώτη…
