Η στιγμή που ο Ρίτσαρντ Γκιρ φέρεται στην σύζυγό του σαν πραγματικός τζέντλεμαν, αποθεώνοντάς την στο κόκκινο χαλί.
Ο 75χρονος Ρίτσαρντ Γκιρ ήταν τιμώμενο πρόσωπο στα amfAR Awards στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου του απονεμήθηκε το Award of Inspiration (Βραβείο Έμπνευσης) για το σύνολο του έργου του. Όπως είπε ο CEO της amfAR, Kevin Robert Frost: “Λίγοι στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας έχουν κάνει τόσα όσα ο Richard Gere στον αγώνα κατά του AIDS. Τα ανθρωπιστικά ένστικτά του και η βαθιά επιθυμία του να βοηθήσει εκείνους που βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας τον αναδεικνύουν σε έμπνευση για όλους εμάς εδώ”.
Για την περίσταση ο 75χρονος αιώνιος γόης του σινεμά και ακτιβιστής εμφανίστηκε κομψός όπως πάντα, με μαύρο κλασικό tuxedo. Στο πλευρό του είχε τη σύντροφό του, Αλεχάντρα Σίλβα, 41 ετών, η οποία ήταν πολύ κομψή με λευκό slip dress με sexy cut-out στη φούστα και ψηλοτάκουνα μεταλλιζέ πέδιλα.
Δείτε τις φωτογραφίες:
Οι Gere και Silva γνωρίζονταν ήδη για πάνω από δέκα χρόνια όταν, το 2014, επανασυνδέθηκαν. Σύμφωνα με μια συνέντευξη που έδωσε η Silva, υπήρξε αμέσως χημεία. “Δεν αγνοώ τη διαφορά ηλικία μας και το τι σημαίνει να είσαι με έναν χολιγουντιανό σταρ, αλλά υπήρχε τόσο έντονη καρμική ενέργεια, που τα προβλήματα εξαφανίστηκαν”. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 2018 και έχουν αποκτήσει μαζί δύο γιους, 5 και 4 ετών.
Είναι απόγευμα και η έκφραση «κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα» αδυνατεί να περιγράψει επαρκώς την κατάστασή μου. Κοιτάζω συνεχώς το ρολόι μου, έχω ταχυπαλμία, το στομάχι μου πονάει, ο λαιμός μου έχει στεγνώσει.
*Συνέντευξη του Ρίτσαρντ Γκιρ στην Τασούλα Επτακοίλη της εφημερίδας Καθημερινή
Ο ήχος του κινητού μου που χτυπά με κάνει να πεταχτώ και σχεδόν να πέσω από την καρέκλα μου. «Καλησπέρα, Τασούλα. Είμαι η Μάριελ. Περίμενε μισό λεπτό, σε παρακαλώ, να σε συνδέσω με τον Ρίτσαρντ». Και κάπως έτσι, σε μια τηλεφωνική κλήση μέσω Λονδίνου (για να μην μπορούν να εντοπιστούν τα… ίχνη του), μιλώ με τον Ρίτσαρντ Γκιρ.
«Πώς είστε;» τον ρωτώ, για να ξεκινήσουμε από τα βασικά. «Πολύ καλά. Από το παράθυρό μου αυτή τη στιγμή αγναντεύω το δάσος. Αισθάνομαι εξαιρετικά. Η θέα της φύσης με γεμίζει γαλήνη».
Η συγκεκριμένη λέξη έχει κομβικό ρόλο στην κοσμοθεωρία του: γαλήνη. Ο Γκιρ μεγάλωσε σε μια οικογένεια Μεθοδιστών στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, αλλά πριν κλείσει τα 30 είχε ήδη ασπαστεί τον βουδισμό. Επισκέπτεται την Ινδία κάθε χρόνο για να συναντήσει τον Δαλάι Λάμα και άλλους δασκάλους του σε διάφορες κοινότητες του Θιβέτ. Το «ζεν» είναι για εκείνον τρόπος ζωής.
Δεν περίμενα να δεχτεί να δώσει συνέντευξη σε μια ελληνική εφημερίδα. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Του το λέω. «Ας κάνουμε, λοιπόν, την κουβέντα μας να αξίζει τον κόπο και για τους δύο. Όμως, μια και το αναφέρατε, γιατί εκπλαγήκατε;» απορεί. «Γιατί η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα και ενδεχομένως το επίσης μικρό κοινό της να μην ενδιαφέρει και πολύ τα αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο. Αλλά φαίνεται ότι εσείς μας αγαπάτε λίγο…» απαντώ.
«Μα ποιος μπορεί να μην αγαπά την Ελλάδα;» με ξαφνιάζει ο συνομιλητής μου. «Χάρη στις σπουδές μου στη Φιλοσοφία, πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι το δυτικό πνεύμα είναι δημιούργημα της αρχαίας Ελλάδας, σφυρηλατήθηκε από τους μεγάλους Έλληνες σοφούς. Η σκέψη τους και οι διδαχές τους έχουν επηρεάσει όλο τον κόσμο. Δεν θα είναι υπερβολή, λοιπόν, αν σας πω ότι όλοι έχουμε ένα κομμάτι Ελλάδας μέσα μας!»
Ο Ρίτσαρντ και ο Σταν
Ο άνδρας που το 1980 έγινε διάσημος με το «American gigolo» και μία δεκαετία μετά, το 1990, χάρη στην αισθηματική κομεντί «Pretty woman» έγινε αντικείμενο του πόθου για εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο υποδυόμενος τον ζάπλουτο και γοητευτικό Έντουαρντ, ο οποίος ερωτεύεται –και τελικά παντρεύεται– μια πόρνη πολυτελείας στο Λος Άντζελες, είναι πια 67 ετών. Παραμένει γοητευτικός και ένα από τα πιο «δυνατά χαρτιά» της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Και ας μην έχει κερδίσει ούτε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ. Και ας μη φέρνουν οι ταινίες του αστρονομικά ποσά στο box office.
Αυτή την άνοιξη επιστρέφει στις αίθουσες με το «Δείπνο» του Όρεν Μόβερμαν –αφορμή της κουβέντας μας–που αυτή την εβδομάδα βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες από την Tanweer. Πρόκειται για κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ολλανδού Χέρμαν Κοχ, που έχει μεταφραστεί σε 37 γλώσσες, έχει κυκλοφορήσει σε 53 χώρες και καταγράφει την αθέατη πλευρά δύο σύγχρονων αστικών οικογενειών.
Πού εστιάζει; Στη βία που κρύβεται μέσα μας και ανά πάσα στιγμή μπορεί να… εκραγεί και σε όσα είμαστε (ή δεν είμαστε) διατεθειμένοι να κάνουμε προκειμένου να περιφρουρήσουμε την ευτυχία μας. Στο μεγαλύτερο μέρος της η δράση εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός δείπνου σε ένα πανάκριβο εστιατόριο.
Όμως, το τελευταίο πράγμα που απασχολεί τους συνδαιτυμόνες –δύο αδελφούς, τον Σταν και τον Πολ, και τις συζύγους τους– είναι το φαγητό. O Γκιρ υποδύεται τον Σταν: γερουσιαστή, δημοφιλή, πλούσιο, που έχει πετύχει τα πάντα στη ζωή του. Ή, τουλάχιστον, αυτό δείχνει.
«Ο Όρεν Μόβερμαν είναι φίλος μου. Συνεργαστήκαμε περίφημα και στο “Time out of mind”. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, όταν διάβασα για πρώτη φορά το σενάριο του “Δείπνου”, δεν ήμουν σίγουρος ότι με ενδιέφερε ο χαρακτήρας του Σταν. Μου φαινόταν ένας απολύτως ρηχός τύπος, σαν καρικατούρα, καθόλου συναρπαστικός. Κουβεντιάσαμε πολύ με τον Όρεν, κάναμε αρκετές διαφοροποιήσεις στο κείμενο και η αρχική εντύπωσή μου άλλαξε. Θεώρησε ότι κάτι μπορούσα να “προσφέρω” στον ρόλο. Έτσι, δέχτηκα», μου εξηγεί ο Ρίτσαρντ Γκιρ. Τι άλλο βρήκε ενδιαφέρον στην ταινία;
«Το ότι μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια για το σήμερα· οι δύο οικογένειες αποτελούν μικρογραφία της κοινωνίας, ενώ η άστεγη της ιστορίας θα μπορούσε να είναι μετανάστρια ή πρόσφυγας – νομίζω ότι οι περισσότεροι θεατές στην Ευρώπη έτσι θα τη δουν. Το “Δείπνο” θέτει ζητήματα βαθιά επίκαιρα. Ποια είναι η ευθύνη μας, όχι μόνο απέναντι στον εαυτό μας και στην οικογένειά μας, αλλά και απέναντι στην κοινωνία και στον κόσμο; Ποιες λύσεις πρέπει να προκρίνουμε; Να είναι βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες; Ποια πρέπει να είναι η σχέση μας με τα παιδιά μας;»
Στο «Δείπνο» υποδύεται τον Σταν, έναν γερουσιαστή. Τον ρόλο της συζύγου του έχει η Ρεμπέκα Χολ.
Πολιτική ίσον συμβιβασμοί
Ο Σταν είναι γερουσιαστής. Η φιλοδοξία του και το πολιτικό του μέλλον αποτελούν γνώμονα σχεδόν για κάθε απόφασή του. Κόντρα ρόλος για τον Ρίτσαρντ Γκιρ, που δεν φοβάται το κόστος τού να μην είναι αρεστός και πολλές φορές έχει προκαλέσει σάλο με δηλώσεις του. Όπως στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, όταν ξεσπάθωσε εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ: «Το πιο φριχτό πράγμα που έκανε είναι ότι εξίσωσε δύο λέξεις – πρόσφυγας και τρομοκράτης. Αυτό έκανε!».
«Ναι, είμαστε διαφορετικοί, αλλά ο ρόλος βασίστηκε κατά πολύ στη δική μου γνώση και εμπειρία από τον κόσμο των πολιτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη. Βλέπετε, έχω συναναστραφεί πολλούς πολιτικούς και διπλωμάτες. Ξέρω πώς ζουν, πώς αντιμετωπίζουν τον κόσμο, τους συμβιβασμούς που δέχονται να κάνουν, ότι καθετί στην πορεία ανέλιξής τους είναι ένα quid pro quo – θα σου δώσω αυτό αν κι εσύ μου δώσεις εκείνο…»
Κάποια στιγμή, προς το τέλος της ταινίας, ο Σταν διατυπώνει την άποψη ότι «όλα είναι πολιτική». Συμφωνεί ο Γκιρ με τον ήρωα που υποδύεται; «Αυτό πράγματι συμβαίνει. Δυστυχώς, ερχόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με το ερώτημα “ποιος είναι ισχυρός;”, “ποιος θα κυριαρχήσει” σε κάθε κατάσταση. Η ανταγωνιστική φύση μας ξεπροβάλλει σε ό,τι κάνουμε». Αυτό σημαίνει ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η πολιτική; «Προτιμώ να είμαι δεσμευμένος απέναντι στους ανθρώπους, όχι στην πολιτική – αυτή δεν με ενδιαφέρει», ξεκαθαρίζει.
Στο «Δείπνο» τα δύο ζευγάρια θα προσπαθήσουν να κρύψουν ένα μεγάλο μυστικό για να προστατεύσουν τους έφηβους γιους τους. Μπορεί η αγάπη να δικαιολογήσει τα πάντα; Θα έκανε και ο Γκιρ το ίδιο για τον 17χρονο γιο του (από τον γάμο του με την ηθοποιό Κάρεϊ Λόουελ); «Θα έκανα τα πάντα για να τον προστατεύσω από κάποιον κίνδυνο. Αυτό που συμβαίνει στην ταινία, όμως, είναι εντελώς διαφορετικό. Πρόκειται για έγκλημα. Κι εγώ πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικό να ξέρουν τα παιδιά ότι πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Δίνοντάς τους αυτό το πολύτιμο μάθημα, τα προστατεύεις πιο ουσιαστικά».
H δράση του φιλμ ακολουθεί τη δομή ενός δείπνου: απεριτίφ, πρώτο πιάτο, κυρίως πιάτο, επιδόρπιο, ντιζεστίφ. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, και για το φαγητό. Ποιες είναι οι γευστικές μνήμες του από τα παιδικά του χρόνια; Ήταν καλή μαγείρισσα η μητέρα του; «Η μητέρα μου, Ντόρις Αν, πέθανε πέρυσι, στα 91 της χρόνια. Δεν ήταν καλή μαγείρισσα, αλλά ήταν αναμενόμενο: είχε πέντε παιδιά και έπρεπε να μαγειρεύει για έναν μικρό στρατό. Το φαγητό της ήταν αξιοπρεπές, λοιπόν, αλλά σίγουρα όχι αξιομνημόνευτο!» Και η κουβέντα τελειώνει με γέλια.
Μια συγκινητική ανάρτηση έκανε, το απόγευμα της Μ. Παρασκευής (3/5) η Ρίτσα Μπιζόγλη για τον πετέρα της, τον οποίο έχασε την Μ. Τρίτη (30/4).
H δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του ΑΝΤ1 έχασε τον πατέρα της την περασμένη Τρίτη, έπειτα από διάφορα προβλήματα που εκείνος αντιμετώπιζε με την υγεία του. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο λόγος που τις προηγούμενες ημέρες απείχε από τα δημοσιογραφικά της καθήκοντα.
Θέλοντας λοιπόν να αποχαιρετήσει τον πατέρα της, με τον οποίο ήταν ιδιαίτερα δεμένη, η Ρίτσα Μπιζόγλη δημοσίευσε μια φωτογραφία τους από το μακρινό παρελθόν, και έγραψε «Καλό ταξίδι μπαμπά».
Απέραντη θλίψη έχει προκαλέσει ο θάνατος του Γιώργου Καραϊβάζ, ο οποίος δολοφονήθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 9/4 έξω από το σπίτι του στον Άλιμο. Ο άτυχος δημοσιογράφος δέχτηκε δέκα σφαίρες από δύο άντρες που επέβαιναν σε μηχανή, οκτώ εκ των οποίων ήταν στο σώμα και δύο στο κεφάλι.
Κατά τη διάρκεια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ANT1 με τη Ρίτσα Μπιζόγλη, ο Γιώργος Παπαδάκης έκανε μια αναφορά στον θάνατο του Γιώργου Καραϊβάζ, λέγοντας ότι τα λόγια του γιου του στην κηδεία τον συγκλόνισαν.
“Δεν μπορώ να μην το πω… Έχω την εντύπωση ότι από εκεί ψηλά που βρίσκεται ο Γιώργος Καραϊβάζ πρέπει να είναι πολύ περήφανος για το καμάρι του. Τα λόγια του γιου του με συγκλόνισαν”, ανέφερε ο Γιώργος Παπαδάκης.
Τότε, η Ρίτσα Μπιζόγλη δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της και “λύγισε” στον αέρα.
Διαβάστε και ακούστε την καταπληκτική ομιλία της εκπαιδευτικού Rita Pierson στο TED TalksEDUCATION. Εξαιρετική ομιλία που αγγίζει τις καρδιές όλων μας.
Έχω περάσει όλη τη ζωή μου είτε στο σχολείο, στο δρόμο για το σχολείο, είτε συζητώντας για όσα συμβαίνουν στο σχολείο. Και οι δύο γονείς μου ήταν εκπαιδευτικοί, το ίδιο και ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας μου, και τα προηγούμενα σαράντα χρόνια έκανα κι εγώ το ίδιο.
Έτσι, περιττό ν’ αναφέρω πως όλα αυτά τα χρόνια είχα την ευκαιρία να δω την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση από πολλές πλευρές. Ορισμένες απ’ αυτές τις μεταρρυθμίσεις ήταν καλές. Άλλες, δεν ήταν εξίσου καλές. Τώρα ξέρουμε γιατί τα παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο. Ξέρουμε γιατί δεν μαθαίνουν.
Είναι είτε η φτώχεια, η περιορισμένη συμμετοχή, η αρνητική επιρροή των συμμαθητών. Ξέρουμε το γιατί. Ένα πράγμα όμως για το οποίο ποτέ δεν συζητάμε ή συζητάμε σπάνια είναι η αξία και η σημασία της ανθρώπινης επαφής, οι σχέσεις.
Ο Τζέιμς Κόμερ λέει πως καμία σημαντική γνώση δεν αποκτιέται χωρίς μια σημαντική σχέση. ΟΤζώρτζ Γουόσινγκτον Κάρβερ λέει πως η μάθηση είναι η κατανόηση των σχέσεων. Καθένας σ’ αυτή την αίθουσα έχει επηρεαστεί από κάποιο δάσκαλο ή κάποιον ενήλικα. Επί χρόνια, παρακολουθώ ανθρώπους να διδάσκουν. Έχω δει τους καλύτερους και μερικούς από τους χειρότερους.
Μια συνάδελφος μου είπε κάποτε: «Δεν με πληρώνουν για να συμπαθώ τα παιδιά. Με πληρώνουν για να τα διδάσκω. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν. Εγώ πρέπει να το διδάξω. Εκείνα πρέπει να το μάθουν. Τέλος».
Ε, λοιπόν της είπα: «Ξέρεις, τα παιδιά δεν μαθαίνουν από ανθρώπους που δε συμπαθούν».
Μου είπε πως «Αυτά είναι ένα μάτσο ανοησίες».
Της απάντησα: «Αγαπητή μου, η σχολική χρονιά θα είναι μακρά… …κι επίπονη».
Δεν χρειάζεται ν’ αναφέρω πως πράγματι ήταν. Κάποιοι πιστεύουν πως ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις με τις σχέσεις. Πιστεύω πως ο Στέφεν Κόβεϊ είχε τη σωστή ιδέα. Είπε πως πρέπει να κάνεις μερικά απλά πράγματα όπως το να κατανοήσεις πρώτος αντί να ζητάς να σε κατανοήσουν, απλά πράγματα όπως η συγγνώμη. Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Ζητείστε από ένα παιδί συγγνώμη και θα σοκαριστεί.
Παρέδωσα ένα μάθημα κάποτε για τους συντελεστές. Δεν είμαι καλή στα μαθηματικά, αλλά το πάλεψα. Γύρισα και κοίταξα το βιβλίο του δασκάλου. Είχα διδάξει όλο το μάθημα λανθασμένα.
Επέστρεψα λοιπόν στην τάξη την άλλη μέρα και είπα: «Κοιτάξτε παιδιά, πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Σας δίδαξα όλο το μάθημα λανθασμένα. Λυπάμαι».
Απάντησαν: «Δεν πειράζει κυρία Πίρσον. Ήσασταν τόσο ενθουσιασμένη που σας αφήσαμε να συνεχίσετε».
Είχα τάξεις που ήταν τόσο χαμηλά, τόσο ακαδημαϊκά ανεπαρκείς, που έκλαψα. Αναρωτιόμουν, πώς θα πάω αυτήν την ομάδα μέσα σε εννέα μήνες από εκεί που είναι, εκεί που έπρεπε να είναι; Ήταν δύσκολο. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Πώς μπορώ ν’ αυξήσω την αυτοεκτίμηση ενός παιδιού και τις ακαδημαϊκές επιδόσεις του, την ίδια στιγμή;
Μια χρονιά, είχα μια φαεινή ιδέα. Είπα σε όλους τους μαθητές μου: «Έχετε επιλεγεί να είστε στην τάξη μου επειδή είμαι η καλύτερη δασκάλα κι εσείς οι καλύτεροι μαθητές, μας έβαλαν όλους μαζί ώστε να δείξουμε σε όλους τους άλλους πώς γίνεται».
Ένα απ’ τα παιδιά είπε «Αλήθεια;»
Απάντησα: «Αλήθεια. Πρέπει να δείξουμε στις άλλες τάξεις πώς γίνεται, γι’ αυτό όταν περνάμε στο διάδρομο, οι άνθρωποι θα μας προσέχουν και δεν μπορείτε να κάνετε φασαρία. Θα πρέπει να περπατάτε κορδωμένοι».
Τους έδωσα κι ένα ρητό να λένε: «Είμαι κάποιος». «Ήμουν κάποιος όταν ήρθα». «Θα είμαι κάποιος καλύτερος όταν θα φύγω». «Είμαι δυνατός και ισχυρός». «Αξίζω την εκπαίδευση που παίρνω εδώ». «Έχω πράγματα να κάνω, ανθρώπους να εντυπωσιάσω, και μέρη να επισκεφτώ».
Κι αυτά είπαν, «Ναι!»
Άμα το επαναλαμβάνεις επί μακρόν, γίνεται μέρος του εαυτού σου.
Έτσι… Τους έδωσα ένα τεστ 20 ερωτήσεων. Ένας μαθητής έχασε τις 18. Του έβαλα «+2» στο γραπτό του κι ένα γελαστό προσωπάκι.
Μου είπε: «Κυρία Πίρσον, αυτό είναι Δ’;»
Απάντησα «Ναι.»
Και είπε: «Τότε γιατί μου βάλατε γελαστό προσωπάκι;»
Απάντησα: «Επειδή είσαι σε καλό δρόμο. Βρήκες τις δύο. Δεν τις έχασες όλες». Ρώτησα: «Όταν θα το επαναλάβουμε, δεν θα τα πας καλύτερα;»
Κι εκείνος είπε: «Ναι, κυρία, μπορώ και καλύτερα».
Βλέπετε το «-18» σου ρουφάει όλη την ενέργεια. Το «+2» του είπε πως δεν είναι τελείως σκράπας.
Επί χρόνια παρακολουθούσα τη μητέρα μου να χρησιμοποιεί τα διαλείμματα για επαναλήψεις, να κάνει ιδιαίτερα στα σπίτια τα’ απογεύματα, ν’ αγοράζει βούρτσες, χτένες, φυστικοβούτυρο και κράκερς να τα έχει στο συρτάρι της για τα παιδιά που έπρεπε να φάνε, είχε σφουγγάρι και σαπούνι για εκείνα που δεν μύριζαν πολύ όμορφα. Βλέπετε είναι δύσκολο να διδάσκεις παιδιά που βρωμάνε. Και τα παιδιά μπορούν να είναι σκληρά.
Είχε λοιπόν αυτά τα πράγματα στο συρτάρι της έδρας, και χρόνια αργότερα, όταν συνταξιοδοτήθηκε, έβλεπα μερικά από εκείνα τα παιδιά να έρχονται και να της λένε: «Ξέρετε κυρία Γουόκερ, μου αλλάξατε τη ζωή. Την κάνατε να λειτουργήσει για μένα. Με κάνατε να νιώσω σημαντικός, ακόμη κι όταν μέσα μου ήξερα ότι δεν ήμουν. Θέλω να δείτε ποιος έχω γίνει σήμερα».
Όταν η μητέρα μου πέθανε δυο χρόνια πριν, στα 92, ήρθαν τόσοι πολλοί παλαιοί μαθητές της στην κηδεία της, που δάκρυσα, όχι επειδή είχε φύγει, αλλά επειδή άφησε πίσω της ένα κληροδότημα σχέσεων που δεν μπορεί ποτέ να χαθεί.
Αντέχουμε να έχουμε περισσότερη επαφή; Σίγουρα. Θα συμπαθείτε όλα σας τα παιδιά; Όχι βέβαια. Και ξέρετε πως τα δυσκολότερα παιδιά ποτέ δεν λείπουν. Ποτέ. Δεν θα τα συμπαθείτε όλα, και τα πιο δύσκολα εμφανίζονται για κάποιο λόγο. Είναι η σύνδεση. Είναι η σχέση. Και παρόλο που δεν θα τα συμπαθήσετε όλα, το σημαντικό είναι να μην το μάθουν ποτέ. Οι δάσκαλοι γινόμαστε σπουδαίοι ηθοποιοί, κι ερχόμαστε στη δουλειά ακόμη κι όταν δεν αισθανόμαστε καλά, κι ακούμε για μεθοδεύσεις που δεν έχουν και πολύ νόημα, αλλά διδάσκουμε έτσι κι αλλιώς. Διδάσκουμε επειδή αυτό είναι που κάνουμε.
Η διδασκαλία και η μάθηση θα έπρεπε να δημιουργούν χαρά.Πόσο ισχυρός θα ήταν ο κόσμος μας αν είχαμε παιδιά που δεν φοβούνται να πάρουν ρίσκα, που δεν φοβούνται να σκεφτούν, και που έχουν έναν υπερασπιστή; Κάθε παιδί αξίζει έναν υπερασπιστή, έναν ενήλικα που δεν θα τα παρατήσει ποτέ, που καταλαβαίνει τη δύναμη της επαφής, κι επιμένει να γίνουν το καλύτερο που μπορούν.
Είναι σκληρή αυτή η δουλειά; Ιδέα δεν έχετε, πόσο σκληρή είναι. Αλλά δεν είναι ακατόρθωτη. Μπορούμε να το κάνουμε. Είμαστε εκπαιδευτικοί. Είμαστε γεννημένοι να κάνουμε τη διαφορά.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Δείτε το σχετικό βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους (εάν δεν εμφανίζονται οι υπότιτλοι πατήστε το πρώτο εικονίδιο κάτω δεξιά μέσα στο βίντεο):
Η πολυτάλαντη σύζυγος του Τομ Χανκς μπορεί να γεννήθηκε στο Λος Άντζελες αλλά οι ρίζες της είναι Ελληνικές. Ο πατέρας της, Χαλίλοβ Ιμπραίμοβ, γεννήθηκε στην Ξάνθη στα Πομακοχώρια και μετακόμισε στις ΗΠΑ, όπου και πήρε την απόφαση να αλλάξει το όνομα του σε Άλαν Ουίλσον το 1960 εμπνεόμενος από την οδό στην οποία έμεναν.
Η μητέρα της γεννήθηκε σε ένα παραδοσιακό ελληνικό χωριό, το οποίο τώρα πια ανήκει στην Αλβανία. Η Ρίτα μεγάλωσε σε μια ελληνική παραδοσιακή οικογένεια, είναι αφοσιωμένη στις παραδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας και λατρεύει οτιδήποτε ελληνικό.
Εκτός από ηθοποιός ήταν και παραγωγός στην επιτυχημένη ταινία «Γάμος αλά Ελληνικά» και παράλληλα γράφει συχνά ελληνοκεντρικά θέματα στο blog της Washington Post.
Έγραψε ένα άρθρο-ύμνο στο ελληνικό Πάσχα, αναφέροντας πώς έχει εμπνεύσει τον Τομ Χανκς και τα παιδιά τους να νιώθουν Έλληνες.
Να υπενθυμίσουμε ότι το διάσημο ζευγάρι έχει σπίτι στην Αντίπαρο κι επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα.
Στο σπίτι τους στο Μαλιμπού τηρούνται πιστά τα ελληνικά έθιμα!
Στο άρθρο της στη στήλη Washington Post ‘s On Faith, εξηγεί τι σημασία που έχουν τα έθιμα του Πάσχα για την οικογένειά της- διευκρινίζοντας…του ελληνικού Πάσχα.
“Δεν έχουμε χαριτωμένα λαγουδάκια και κυνήγι κρυμμένων παστέλ αυγών. Εμείς ψήνουμε αρνιά, τσουρέκια και βάφουμε τα αυγά μας πορφυρά. Το αίμα του Χριστού. Την μέρα της Ανάστασης τσουγκρίζουμε τα αυγά μας – όποιος κερδίσει θα έχει καλή τύχη.”
“Για τους Ελληνες Ορθόδοξους, όλη η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα που δεν προγραμματίζεις τίποτα άλλο. Γιατί θα είσαι κάθε μέρα στην εκκλησία. Και γιατί θα νηστεύεις. Στο σπίτι μας, εκτός από το κρέας και τα γαλακτομικά προϊόντα, η οικογένειάμας νηστεύει το αλκοόλ και τα αναψυκτικά – για όλη τη Μεγάλη Σαρακοστή. Είναι μία θυσία που σκέφτηκαν τα παιδιά μας – γιατί είμαστε όλοι εξαρτημένοι από τα αναψυκτικά….”
Εξηγεί λεπτομερώς στο άρθρο της τα έθιμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας για κάθε μέρα στης Μ. Εβδομάδας. Περιγράφει το στολισμό του επιταφίου, το γονάτισμα και το προσκύνημα, την περιφορά του (ο Τομ Χανκς πάντα σηκώνει τον επιτάφιο του Αγίου Νικολάου στο Λος Αντζελες, μαζί με τον Τζιμ Γιαννόπουλο της Fox) τα αναμμένα κεριά, ακόμα και τα ατυχήματα: “Κάθε Χριστιανός γνωρίζει την μυρωδιά των καμμένων μαλλιών”
Εξηγεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουν την Ανάσταση.
“Οπου κι αν βρισκόμαστε στον κόσμο, πάντα γιορτάζουμε την Ανάσταση. Έχουμε κάνει Ανάσταση σε εκκλησίες στο Λος Αντζελες, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο. Ξυπνούσα τα παιδιά μου όταν ήταν ακόμα βρέφη και τα πήγαινα μισοκοιμισμένα στην εκκλησία τα μεσάνυχτα. Ακόμα και σήμερα, θα κάνουμε όλο το έθιμο. Θα πάμε από τις 11 που αρχίζει η λειτουργία, θα πάρουμε το Αγιο Φως και θα το μεταφέρουμε σπίτι. Γελάω πολύ που μας προσπερνούν αυτοκίνητα στο δρόμο και βλέπουν 4 μέλη οικογένειας να κρατούν αναμμένα κεριά μέσα σ’ ένα αμάξι. Δεν έχουν ιδέα γιατί. Οπως και οι εργάτες που έρχονται να βάψουν το σπίτι απορούν με τους σταυρούς από καπνό στο κατώφλι της πόρτας μας. Είναι όμως ευλογία: να μας έχει ο Θεός γερούς και την επόμενη χρονιά…”
“Οι Έλληνες είναι αυτοί που ξέρουν πραγματικά να γιορτάζουν το Πάσχα – μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία. Είναι η πιο σημαντική γιορτή της θρησκείας μας. Κι όσα σας περιέγραψα δεν είναι παρά ένα μικρό δείγμα των ιεροτελεστιών. Η θρησκεία μας είναι ακόμα πιο βαθειά, πιο πλούσια. Είναι η παράδοσή μας και η ιστορία μας. Είναι μυστηριώδης, μεγαλειώδης και ταυτόχρονα ταπεινή. Κι έχει τη δύναμη να σου δώσει δύναμη. Εχει να κάνει με ανάσταση ψυχής και πίστης στη ζωή…”
“Σε όλους εσάς λοιπόν, αν και είναι ακόμα νωρίς: Χριστός Ανέστη!”
«Οι Ελληνες είναι αυτοί που ξέρουν πραγματικά να γιορτάζουν το Πάσχα – μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία. Είναι η πιο σημαντική γιορτή της θρησκείας μας».
Ολοι ξέρουμε την ελληνική καταγωγή της Ρίτα Γουίλσον. Και με τις τόσες πια ιστορίες του ζευγαριού από την Αντίπαρο όπου έχουν χτίσει σπίτι, έχουμε πλέον διαπιστώσει πόσο φιλικός με τους κατοίκους και πόσο άνετος με οτιδήποτε ελληνικό είναι κι ο Τομ Χανκς. Πόσο γνωρίζαμε όμως ότι στο σπίτι τους στο Μαλιμπού τηρούνται πιστά τα ελληνικά έθιμα;
Σε κείμενο που έγραψε η Ρίτα Γουίλσον εξηγεί τη σημασία που έχουν τα έθιμα του Πάσχα για όλη την οικογένειά της. Και διευκρινίζει: Του ελληνικού Πάσχα.
«Δεν έχουμε χαριτωμένα λαγουδάκια και κυνήγι κρυμμένων παστέλ αυγών. Εμείς ψήνουμε αρνιά, τσουρέκια και βάφουμε τα αυγά μας πορφυρά. Το αίμα του Χριστού. Την μέρα της Ανάστασης τσουγκρίζουμε τα αυγά μας – όποιος κερδίσει θα έχει καλή τύχη.»
«Για τους Ελληνες Ορθόδοξους, όλη η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα που δεν προγραμματίζεις τίποτα άλλο. Γιατί θα είσαι κάθε μέρα στην εκκλησία. Και γιατί θα νηστεύεις. Στο σπίτι μας, εκτός από το κρέας και τα γαλακτομικά προϊόντα, η οικογένειά μας νηστεύει το αλκοόλ και τα αναψυκτικά – για όλη τη Μεγάλη Σαρακοστή. Είναι μία θυσία που σκέφτηκαν τα παιδιά μας – γιατί είμαστε όλοι εξαρτημένοι από τα αναψυκτικά….»
Η Γουίλσον εξηγεί με λεπτομέρειες στο άρθρο της τα έθιμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας για κάθε μέρα στης Μ. Εβδομάδας. Περιγράφει το στολισμό του επιταφείου, το γονάτισμα και το προσκύνημα, την περιφορά του (ο Τομ Χανκς πάντα σηκώνει τον επιτάφειο του Αγίου Νικολάου στο Λος Αντζελες, μαζί με τον Τζιμ Γιαννόπουλο της Fox) τα αναμμένα κεριά – μέχρι και τα ατυχήματα:
«Κάθε Χριστιανός γνωρίζει την μυρωδιά των καμμένων μαλλιών» λέει με χιούμορ.
Ιδιαίτερα εξηγεί ότι, οικογενειακώς, δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουν την Ανάσταση.
“Οπου κι αν βρισκόμαστε στον κόσμο, πάντα γιορτάζουμε την Ανάσταση. Εχουμε κάνει Ανάσταση σε εκκλησίες στο Λος Αντζελες, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο. Ξυπνούσα τα παιδιά μου όταν ήταν ακόμα βρέφη και τα πήγαινα μισοκοιμισμένα στην εκκλησία τα μεσάνυχτα. Ακόμα και σήμερα, θα κάνουμε όλο το έθιμο. Θα πάμε από τις 11 που αρχίζει η λειτουργία, θα πάρουμε το Αγιο Φως και θα το μεταφέρουμε σπίτι.
Γελάω πολύ που μας προσπερνούν αυτοκίνητα στο δρόμο και βλέπουν 4 μέλη οικογένειας να κρατούν αναμμένα κεριά μέσα σ’ ένα αμάξι. Δεν έχουν ιδέα γιατί. Οπως και οι εργάτες που έρχονται να βάψουν το σπίτι απορούν με τους σταυρούς από καπνό στο κατώφλι της πόρτας μας. Είναι όμως ευλογία: να μας έχει ο Θεός γερούς και την επόμενη χρονιά…» «Οι Ελληνες είναι αυτοί που ξέρουν πραγματικά να γιορτάζουν το Πάσχα – μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία. Είναι η πιο σημαντική γιορτή της θρησκείας μας. Κι όσα σας περιέγραψα δεν είναι παρά ένα μικρό δείγμα των ιεροτελεστιών. Η θρησκεία μας είναι ακόμα πιο βαθειά, πιο πλούσια. Είναι η παράδοσή μας και η ιστορία μας. Είναι μυστηριώδης, μεγαλειώδης και ταυτόχρονα ταπεινή. Κι έχει τη δύναμη να σου δώσει δύναμη. Εχει να κάνει με ανάσταση ψυχής και πίστης στη ζωή…»
«Σε όλους εσάς λοιπόν, αν και είναι ακόμα νωρίς: Χριστός Ανέστη!»
«Οι Ελληνες είναι αυτοί που ξέρουν πραγματικά να γιορτάζουν το Πάσχα – μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία. Είναι η πιο σημαντική γιορτή της θρησκείας μας».
Ολοι ξέρουμε την ελληνική καταγωγή της Ρίτα Γουίλσον. Και με τις τόσες πια ιστορίες του ζευγαριού από την Αντίπαρο όπου έχουν χτίσει σπίτι, έχουμε πλέον διαπιστώσει πόσο φιλικός με τους κατοίκους και πόσο άνετος με οτιδήποτε ελληνικό είναι κι ο Τομ Χανκς. Πόσο γνωρίζαμε όμως ότι στο σπίτι τους στο Μαλιμπού τηρούνται πιστά τα ελληνικά έθιμα;
Σε κείμενο που έγραψε η Ρίτα Γουίλσον εξηγεί τη σημασία που έχουν τα έθιμα του Πάσχα για όλη την οικογένειά της. Και διευκρινίζει: του ελληνικού Πάσχα.
«Δεν έχουμε χαριτωμένα λαγουδάκια και κυνήγι κρυμμένων παστέλ αυγών. Εμείς ψήνουμε αρνιά, τσουρέκια και βάφουμε τα αυγά μας πορφυρά. Το αίμα του Χριστού. Την μέρα της Ανάστασης τσουγκρίζουμε τα αυγά μας – όποιος κερδίσει θα έχει καλή τύχη.»
«Για τους Ελληνες Ορθόδοξους, όλη η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα που δεν προγραμματίζεις τίποτα άλλο. Γιατί θα είσαι κάθε μέρα στην εκκλησία. Και γιατί θα νηστεύεις. Στο σπίτι μας, εκτός από το κρέας και τα γαλακτομικά προϊόντα, η οικογένειά μας νηστεύει το αλκοόλ και τα αναψυκτικά – για όλη τη Μεγάλη Σαρακοστή. Είναι μία θυσία που σκέφτηκαν τα παιδιά μας – γιατί είμαστε όλοι εξαρτημένοι από τα αναψυκτικά….»
Η Γουίλσον εξηγεί με λεπτομέρειες στο άρθρο της τα έθιμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας για κάθε μέρα στης Μ. Εβδομάδας. Περιγράφει το στολισμό του επιταφείου, το γονάτισμα και το προσκύνημα, την περιφορά του (ο Τομ Χανκς πάντα σηκώνει τον επιτάφειο του Αγίου Νικολάου στο Λος Αντζελες, μαζί με τον Τζιμ Γιαννόπουλο της Fox) τα αναμμένα κεριά – μέχρι και τα ατυχήματα: «Κάθε Χριστιανός γνωρίζει την μυρωδιά των καμμένων μαλλιών» λέει με χιούμορ.
Ιδιαίτερα εξηγεί ότι, οικογενειακώς, δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουν την Ανάσταση. Οπου κι αν βρισκόμαστε στον κόσμο, πάντα γιορτάζουμε την Ανάσταση. Εχουμε κάνει Ανάσταση σε εκκλησίες στο Λος Αντζελες, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο. Ξυπνούσα τα παιδιά μου όταν ήταν ακόμα βρέφη και τα πήγαινα μισοκοιμισμένα στην εκκλησία τα μεσάνυχτα. Ακόμα και σήμερα, θα κάνουμε όλο το έθιμο. Θα πάμε από τις 11 που αρχίζει η λειτουργία, θα πάρουμε το Αγιο Φως και θα το μεταφέρουμε σπίτι.
Γελάω πολύ που μας προσπερνούν αυτοκίνητα στο δρόμο και βλέπουν 4 μέλη οικογένειας να κρατούν αναμμένα κεριά μέσα σ’ ένα αμάξι. Δεν έχουν ιδέα γιατί. Οπως και οι εργάτες που έρχονται να βάψουν το σπίτι απορούν με τους σταυρούς από καπνό στο κατώφλι της πόρτας μας. Είναι όμως ευλογία: να μας έχει ο Θεός γερούς και την επόμενη χρονιά…»
«Οι Ελληνες είναι αυτοί που ξέρουν πραγματικά να γιορτάζουν το Πάσχα – μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία. Είναι η πιο σημαντική γιορτή της θρησκείας μας. Κι όσα σας περιέγραψα δεν είναι παρά ένα μικρό δείγμα των ιεροτελεστιών. Η θρησκεία μας είναι ακόμα πιο βαθειά, πιο πλούσια. Είναι η παράδοσή μας και η ιστορία μας. Είναι μυστηριώδης, μεγαλειώδης και ταυτόχρονα ταπεινή. Κι έχει τη δύναμη να σου δώσει δύναμη. Εχει να κάνει με ανάσταση ψυχής και πίστης στη ζωή…»
«Σε όλους εσάς λοιπόν, αν και είναι ακόμα νωρίς: Χριστός Ανέστη!»
Η Ρίτα Γουίλσον είναι μία από τις πιο επιτυχημένες γυναίκες του Χόλιγουντ, με ελληνικές ρίζες και σύζυγος του εξίσου επιτυχημένου ηθοποιού Τομ Χάνκς.
Η διάσημη καλλιτέχνης μιλά για το Χόλιγουντ, τις ρίζες της από την Ήπειρο και την πίστη της.
Ρίτα Γουίλσον: Το μεγαλύτερο πάθος της είναι το τραγούδι
Η μοναδική και πολυπράγμων Ρίτα Γουίλσον, ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός μεγάλων επιτυχιών (όπως ήταν οι ταινίες «My Big Fat Greek Wedding» και «Mamma Mia!»), εμφανίστηκε τελευταία φορά στη μεγάλη οθόνη στη δραματική ταινία «Gloria Bell» του Σεμπαστιάν Λέλιο. Το μεγαλύτερο πάθος της είναι το τραγούδι και σε αυτό έχει αφοσιωθεί τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο ως ερμηνεύτρια αλλά και ως στιχουργός.
Ρίτα Γουίλσον: Οι ρίζες της είναι ελληνικές
Η Μαργαρίτα, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, μπορεί να γεννήθηκε στο Λος Αντζελες, αλλά έχει ελληνικές ρίζες. Ο πατέρας της, Χαλίλοβ Ιμπραΐμοβ, γεννήθηκε στην Ξάνθη, στα Πομακοχώρια, και μετακόμισε στις ΗΠΑ, όπου πήρε την απόφαση να αλλάξει το όνομά του σε Αλαν Ουίλσον το 1960, εμπνεόμενος από την οδό στην οποία έμεναν.
Η μητέρα της γεννήθηκε σε ένα παραδοσιακό ελληνικό χωριό, το οποίο σήμερα ανήκει στην Αλβανία. Η Ρίτα μεγάλωσε σε μια ελληνική παραδοσιακή οικογένεια, είναι αφοσιωμένο μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και αγαπά οτιδήποτε ελληνικό.
Ρίτα Γουίλσον: Ερωτεύτηκε τη φωνή του Χρήστου Μάστορα
«Η Panik Records μου πρότεινε να συνεργαστώ με τον Χρήστο. Όταν μου έστειλαν τη μουσική του, αμέσως ερωτεύτηκα τη φωνή του. Το γεγονός ότι γράφει και μουσική σημαίνει ότι του αρέσουν οι ιστορίες. Πραγματικά μπορεί να κάνει τα πάντα».
Ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγετε πλέον μια καλλιτεχνική συνεργασία;
Για μένα παίζει μεγάλο ρόλο η χημεία που έχεις με έναν άνθρωπο. Μερικές φορές γράφω με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει, ωστόσο από το πρώτο λεπτό που ξεκινάω να γράφω μαζί τους φαίνεται πως ταιριάζουμε. Έτσι ένιωσα όταν γνώρισα τον Χρήστο Μάστορα μέσω Skype. Εχει εκπληκτικό χιούμορ, αλλά και μια πιο σκοτεινή και περίπλοκη πλευρά που δεν κρύβει.
Θα λέγατε ότι είστε αυτό που ονομάζουμε «εύκολος άνθρωπος» τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική ζωή σας;
Εξαρτάται από την περίσταση. Πιστεύω πως είμαι εύκολος άνθρωπος, αλλά είμαι και τελειομανής, οπότε δεν εγκαταλείπω εύκολα όταν δουλεύω πάνω σε κάτι. Όσον αφορά τη μουσική, η ιστορία και η λογική σε ένα τραγούδι πρέπει να βγάζουν νόημα, οπότε ψάχνω αυτά τα στοιχεία μαζί με το ανάλογο συναίσθημα.
Όσον αφορά τα κινηματογραφικά πρότζεκτ στα οποία συμμετέχω ως παραγωγός, αρχικά εμπιστεύομαι το ένστικτό μου για να βρω την κατάλληλη ομάδα και να υλοποιήσω το όραμά μου.
Έχετε κάνει δυνατές φιλίες όλα αυτά τα χρόνια στον χώρο;
Αρκετοί από τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω είναι χρόνια συνεργάτες μου. Όταν γράφεις μουσική, είναι μια πολύ προσωπική διαδικασία, οπότε ανοίγεσαι κατευθείαν. Συνήθως, και αν είσαι τυχερός, ο συνεργάτης σού ανοίγεται και αναπτύσσεται μια σχέση εμπιστοσύνης.
Αυτή την εμπιστοσύνη ακολουθεί πάντα μια φιλία. Στον χώρο του κινηματογράφου έχω κάνει αρκετές μακροχρόνιες και βαθιές φιλίες. Ο κόσμος πιστεύει πως το Χόλιγουντ είναι επιφανειακό – και υποθέτω πως μπορεί να γίνεται μερικές φορές. Αλλά συμβαίνει και το αντίθετο!
Υπάρχουν πολλοί καλοί, αξιόπιστοι άνθρωποι, αλλά κανείς δεν γράφει γι’ αυτούς. Υποθέτω πως δεν είναι αρκετά ενδιαφέροντες για τα μίντια, αλλά θα έπρεπε να γράψει κάποιος γι’ αυτούς διότι αντιπροσωπεύουν μια αλήθεια.
Υπήρξαν στιγμές στην καριέρα σας που είπατε «δεν θα τα καταφέρω»; Και αν ναι, τι ήταν αυτό που σας έκανε να μην τα παρατήσετε;
Πολλές φορές. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι «δεν θα τα καταφέρω», αλλά έχω ρωτήσει αρκετές φορές τον εαυτό μου αν θέλω να το κάνω αυτό με έναν τρόπο που δεν ήταν από την αρχή αυτός που ήθελα.
Υπάρχουν πολλοί ανειλικρινείς άνθρωποι ή φορές που είσαι μακριά από την οικογένειά σου και αμφιβάλλεις για τον δρόμο στον οποίο βρίσκεσαι. Αλλά δεν άλλαξα ποτέ αυτό που κάνω, οπότε υποθέτω πως είμαι εδώ για να μείνω.
Υπάρχει κάτι που έπρεπε να θυσιάσετε για την καριέρα σας;
Την οικογένειά μου όταν έλειπα για να προωθήσω την καριέρα μου. Δεν μπορείς να είσαι σε δύο μέρη την ίδια στιγμή. Η οικογένεια ήταν ανέκαθεν προτεραιότητα για μένα.
Είμαι Ελληνίδα ορθόδοξη, όπως και ο σύζυγός μου και οι γιοι μου. Ο Θεός είναι κομμάτι της ζωής μου. Προσεύχομαι κάθε μέρα, ευχαριστώ τον Θεό για τη ζωή που έχουμε και ζητάω καθοδήγηση.
Πώς βλέπετε την κατάσταση στην Ελλάδα πολιτιστικά; Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο καλλιτέχνη που προσπαθεί να κάνει τα πρώτα βήματά του στον χώρο; Να μείνει ή να φύγει;
Η Ελλάδα ήταν και θα είναι πάντα μια έμπνευση για μένα. Θα συμβούλευα έναν νέο καλλιτέχνη να πάει όπου τον οδηγεί η καρδιά του. Δεν χρειάζεται όλοι να γίνουν διάσημοι σε παγκόσμιο επίπεδο για να έχουν μια επιτυχημένη καριέρα και να είναι χαρούμενοι.
Για τα πρώτα βήματα θα ρωτούσα τον καλλιτέχνη τι είναι αυτό που θέλει και, μόλις το βρει, τότε να σχεδιάσει το πώς θα φτάσει εκεί. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του όνειρο, γι’ αυτό και κάθε καλλιτέχνης έχει διαφορετική απάντηση σε αυτήν την ερώτηση.
Τι αγαπάτε να κάνετε όταν έρχεστε στην Ελλάδα για διακοπές;
Τα πάντα! Μεγάλωσα σε ένα ελληνικό νοικοκυριό. Η οικογένεια της μητέρας μου είναι από την Ήπειρο. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά μεγάλωσε στη Βουλγαρία. Η Ελλάδα έχει ασύγκριτες φυσικές ομορφιές. Οι άνθρωποι είναι τόσο ζεστοί και γεμάτοι πάθος.
Η θρησκεία τι ρόλο παίζει στη ζωή σας; Τι σημαίνει για εσάς να πιστεύετε στον Θεό και τι σας έφερε κοντά Του;
Είμαι Ελληνίδα ορθόδοξη, όπως και ο σύζυγός μου και οι γιοι μου. Ο Θεός είναι κομμάτι της ζωής μου. Προσεύχομαι κάθε μέρα, ευχαριστώ τον Θεό για τη ζωή που έχουμε και ζητάω καθοδήγηση.
Πάντα είχα μια σύνδεση με την Εκκλησία, με έναν πνευματικό τρόπο ζωής. Νιώθω πιο κοντά στον Θεό τώρα, γιατί είναι πιο εύκολο το «let go and let God», κυρίως όταν τα πράγματα φαίνονται ότι είναι εκτός ελέγχου.
Πώς σας αρέσει να διασκεδάζετε;
Μου αρέσει να βρίσκομαι έξω. Κάνω πεζοπορία, κολυμπάω και τον χειμώνα κάνω σκι. Πριν από μερικά χρόνια έκανα κάποια μαθήματα ζωγραφικής και τώρα ασχολούμαι και με αυτό όταν έχω χρόνο. Ταξιδεύω έχοντας μαζί μου ένα μικρό σετ με πινέλα και μπογιές, οπότε συχνά επιδίδομαι σε κάτι δημιουργικό.
Για ποιο χαρακτηριστικό θαυμάζετε τον εαυτό σας και για ποιο, ενδεχομένως, ντρέπεστε;
Είμαι ειλικρινής άνθρωπος, αυτό δεν θα αλλάξει. Είναι πιο εύκολο να είσαι ειλικρινής και με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει να είσαι ειλικρινής με σκληρό τρόπο. Αυτό το κάνει καλύτερα το Ίντερνετ! Για μένα σημαίνει να διάγεις μια αξιοπρεπή ζωή.
Προσπαθώ κάθε μέρα να κάνω το σωστό. Φυσικά, πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση! Είναι και αυτό μια καθημερινή προσπάθεια. Να τρώω καλύτερα, να κάνω γυμναστική καθημερινά, ακόμα και όταν ταξιδεύω, και να διαβάζω περισσότερο.
Πώς βλέπετε το μέλλον σας; Ποια θα ήταν μια ιδανική συνέχεια για εσάς;
Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τόσο πολύ το μέλλον. Προσπαθώ να μένω πιο πολύ στο παρόν. Όπως αναφέρεται και στη Βίβλο, «ποιος μπορεί να βάλει στη ζωή του ακόμα μία ώρα με το να ανησυχεί;». Όλοι θέλουμε υγεία για τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας, να έχουμε τη δυνατότητα να κυνηγάμε τον σκοπό μας και να κάνουμε καλό μέσα από δημιουργικές επιλογές και φιλανθρωπία, και να ζούμε με ευγνωμοσύνη.
Υπάρχουν τόσο πολλοί άνθρωποι που περνούν δύσκολα, είτε ψυχολογικά, είτε οικονομικά, είτε με την υγεία τους. Η ζωή που έχω είναι ένα δώρο, το οποίο δεν παίρνω ως δεδομένο. Με αυτό ελπίζω να κάνω κάτι καλό σε αυτήν τη ζωή!
Η Ρίτα Γουίλσον είναι μία από τις πιο επιτυχημένες γυναίκες του Χόλιγουντ, με ελληνικές ρίζες και σύζυγος του επιτυχημένου ηθοποιού Τομ Χάνκς.
Ρίτα Γουίλσον: Οι ρίζες της είναι ελληνικές
Η μητέρα της, Δωροθέα Τζίγκου, ήταν Ελληνίδα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σωτήρα Άνω Δερόπολης, στη Βόρεια Ήπειρο (σημερινή Αλβανία), κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα. Ο πατέρας της, Χασάν Χαλίλοφ Ιμπραήμοφ (21 Μαρτίου του 1920 – 6 Μαρτίου, 2009), ήταν Πομάκος που γεννήθηκε στο Ωραίο Ξάνθης. Η Ρίτα μεγάλωσε σε μια ελληνική παραδοσιακή οικογένεια, είναι αφοσιωμένο μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και αγαπά οτιδήποτε ελληνικό.
Ο πατέρας της είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Φερχάτ που ζει στη Βουλγαρία και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 4 Μαΐου του 1949. Ασπάστηκε τον ορθόδοξο χριστιανισμό για τον γάμο του και άλλαξε το όνομά του από Χασάν Ιμπραήμοφ σε Άλαν Ουίλσον το 1960, επιλέγοντας το όνομά του από ένα τοπικό δρόμο. Εκτός από βουλγαρικά μπορούσε να μιλήσει “ρωσικά, τουρκικά, πολωνικά, ελληνικά, λίγα ιταλικά και λίγα γαλλικά” σύμφωνα με την Γουίλσον, που είναι σύζυγος του Τομ Χανκς, ο οποίος παραδέχτηκε πως η απεικόνιση του χαρακτήρα του Βίκτορ Ναβόρσκι στην ταινία The Terminal έχει πολλά στοιχεία του πατέρα της.
Ασπάζεται την Ορθόδοξη πίστη. Τον Δεκέμβριο του 2019 της αποδόθηκε τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο.
Η μοναδική και πολυπράγμων Ρίτα Γουίλσον, ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός μεγάλων επιτυχιών (όπως ήταν οι ταινίες «My Big Fat Greek Wedding» και «Mamma Mia!»), εμφανίστηκε τελευταία φορά στη μεγάλη οθόνη στη δραματική ταινία «Gloria Bell» του Σεμπαστιάν Λέλιο. Το μεγαλύτερο πάθος της είναι το τραγούδι και σε αυτό έχει αφοσιωθεί τα τελευταία έξι χρόνια, όχι μόνο ως ερμηνεύτρια αλλά και ως στιχουργός.
Ρίτα Γουίλσον: Ερωτεύτηκε τη φωνή του Χρήστου Μάστορα
Αφορμή για τη συζήτησή μας ήταν η συνεργασία της με τον Χρήστο Μάστορα και το τραγούδι «Let Me Be», που κυκλοφορεί από την Panik Records σε όλο τον κόσμο: «Η Panik Records μου πρότεινε να συνεργαστώ με τον Χρήστο. Όταν μου έστειλαν τη μουσική του, αμέσως ερωτεύτηκα τη φωνή του. Το γεγονός ότι γράφει και μουσική σημαίνει ότι του αρέσουν οι ιστορίες. Πραγματικά μπορεί να κάνει τα πάντα».
Ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγετε πλέον μια καλλιτεχνική συνεργασία;
Για μένα παίζει μεγάλο ρόλο η χημεία που έχεις με έναν άνθρωπο. Μερικές φορές γράφω με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει, ωστόσο από το πρώτο λεπτό που ξεκινάω να γράφω μαζί τους φαίνεται πως ταιριάζουμε. Έτσι ένιωσα όταν γνώρισα τον Χρήστο Μάστορα μέσω Skype. Εχει εκπληκτικό χιούμορ, αλλά και μια πιο σκοτεινή και περίπλοκη πλευρά που δεν κρύβει.
Ρίτα Γουίλσον: Είμαι εύκολος άνθρωπος και τελειομανής
Θα λέγατε ότι είστε αυτό που ονομάζουμε «εύκολος άνθρωπος» τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική ζωή σας;
Εξαρτάται από την περίσταση. Πιστεύω πως είμαι εύκολος άνθρωπος, αλλά είμαι και τελειομανής, οπότε δεν εγκαταλείπω εύκολα όταν δουλεύω πάνω σε κάτι. Όσον αφορά τη μουσική, η ιστορία και η λογική σε ένα τραγούδι πρέπει να βγάζουν νόημα, οπότε ψάχνω αυτά τα στοιχεία μαζί με το ανάλογο συναίσθημα.
Όσον αφορά τα κινηματογραφικά πρότζεκτ στα οποία συμμετέχω ως παραγωγός, αρχικά εμπιστεύομαι το ένστικτό μου για να βρω την κατάλληλη ομάδα και να υλοποιήσω το όραμά μου.
Η Ελλάδα έχει ασύγκριτες φυσικές ομορφιές. Οι άνθρωποι είναι τόσο ζεστοί και γεμάτοι πάθος. Πραγματικά θαυμάζω ό,τι έχει καταφέρει, παρά τις δυσκολίες που έχει περάσει.
Ρίτα Γουίλσον: Έχω κάνει φιλίες στη μουσική και στον κινηματογράφο
Έχετε κάνει δυνατές φιλίες όλα αυτά τα χρόνια στον χώρο;
Αρκετοί από τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω είναι χρόνια συνεργάτες μου. Όταν γράφεις μουσική, είναι μια πολύ προσωπική διαδικασία, οπότε ανοίγεσαι κατευθείαν. Συνήθως, και αν είσαι τυχερός, ο συνεργάτης σού ανοίγεται και αναπτύσσεται μια σχέση εμπιστοσύνης.
Αυτή την εμπιστοσύνη ακολουθεί πάντα μια φιλία. Στον χώρο του κινηματογράφου έχω κάνει αρκετές μακροχρόνιες και βαθιές φιλίες. Ο κόσμος πιστεύει πως το Χόλιγουντ είναι επιφανειακό – και υποθέτω πως μπορεί να γίνεται μερικές φορές. Αλλά συμβαίνει και το αντίθετο!
Υπάρχουν πολλοί καλοί, αξιόπιστοι άνθρωποι, αλλά κανείς δεν γράφει γι’ αυτούς. Υποθέτω πως δεν είναι αρκετά ενδιαφέροντες για τα μίντια, αλλά θα έπρεπε να γράψει κάποιος γι’ αυτούς διότι αντιπροσωπεύουν μια αλήθεια.
Πρόσφατα είπατε «ναι» στη δραματική ταινία «Gloria Bell», στην οποία πρωταγωνιστούν η Τζούλιαν Μουρ και ο Τζον Τορτούρο. Η μουσική της ταινίας είναι, στην ουσία, ο ίδιος της ο χαρακτήρας. Σε εσάς, ως καλλιτέχνιδα, τι αντίκτυπο είχε το τελικό αποτέλεσμα της μουσικής;
Είχα δει το original film «Gloria» του Σεμπαστιάν Λέλιο και ήξερα ότι η μουσική έπαιζε μεγάλο ρόλο στη ζωή του χαρακτήρα. Ο σκηνοθέτης, ο Σεμπαστιάν, ήθελε να χρησιμοποιήσει μουσική με τον ίδιο τρόπο και για το ριμέικ «Gloria Bell».
Η μουσική που ακούει η Γκλόρια δίνει νόημα στο ποια είναι. Φυσικά, η επιλογή της μουσικής υποδηλώνει τα νιάτα της Γκλόρια. Όλοι αγαπάμε τη μουσική με την οποία μεγαλώσαμε, γιατί μας φέρνει πίσω σε αυτήν την εποχή και μας κάνει να νιώθουμε νέοι.
Στην ταινία παίζετε την καλύτερη φίλη της Γκλόρια, τη Βίκι. Υπήρχαν τακτικές από το «ελεύθερο πνεύμα» της Γκλόρια που έχετε εφαρμόσει στη ζωή σας;
Πάντα χορεύω αν μου δοθεί η ευκαιρία! Και ακούω πολλή μουσική, όλων των ειδών, γιατί πάντα με μεταφέρει σε ένα καλύτερο μέρος από ψυχολογικής απόψεως. Η μουσική είναι απαραίτητο κομμάτι της ζωής μου, οπότε πάντα κάποιο μουσικό θέμα θα παίζει όπου και αν είμαι.
Υπήρξαν στιγμές στην καριέρα σας που είπατε «δεν θα τα καταφέρω»; Και αν ναι, τι ήταν αυτό που σας έκανε να μην τα παρατήσετε;
Πολλές φορές. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι «δεν θα τα καταφέρω», αλλά έχω ρωτήσει αρκετές φορές τον εαυτό μου αν θέλω να το κάνω αυτό με έναν τρόπο που δεν ήταν από την αρχή αυτός που ήθελα.
Υπάρχουν πολλοί ανειλικρινείς άνθρωποι ή φορές που είσαι μακριά από την οικογένειά σου και αμφιβάλλεις για τον δρόμο στον οποίο βρίσκεσαι. Αλλά δεν άλλαξα ποτέ αυτό που κάνω, οπότε υποθέτω πως είμαι εδώ για να μείνω.
Υπάρχει κάτι που έπρεπε να θυσιάσετε για την καριέρα σας;
Την οικογένειά μου όταν έλειπα για να προωθήσω την καριέρα μου. Δεν μπορείς να είσαι σε δύο μέρη την ίδια στιγμή. Η οικογένεια ήταν ανέκαθεν προτεραιότητα για μένα.
Είμαι Ελληνίδα ορθόδοξη, όπως και ο σύζυγός μου και οι γιοι μου. Ο Θεός είναι κομμάτι της ζωής μου. Προσεύχομαι κάθε μέρα, ευχαριστώ τον Θεό για τη ζωή που έχουμε και ζητάω καθοδήγηση.
Ρίτα Γουίλσον: Η Ελλάδα ήταν και θα είναι πάντα μια έμπνευση για μένα
Πώς βλέπετε την κατάσταση στην Ελλάδα πολιτιστικά; Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο καλλιτέχνη που προσπαθεί να κάνει τα πρώτα βήματά του στον χώρο; Να μείνει ή να φύγει;
Η Ελλάδα ήταν και θα είναι πάντα μια έμπνευση για μένα. Θα συμβούλευα έναν νέο καλλιτέχνη να πάει όπου τον οδηγεί η καρδιά του. Δεν χρειάζεται όλοι να γίνουν διάσημοι σε παγκόσμιο επίπεδο για να έχουν μια επιτυχημένη καριέρα και να είναι χαρούμενοι.
Για τα πρώτα βήματα θα ρωτούσα τον καλλιτέχνη τι είναι αυτό που θέλει και, μόλις το βρει, τότε να σχεδιάσει το πώς θα φτάσει εκεί. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του όνειρο, γι’ αυτό και κάθε καλλιτέχνης έχει διαφορετική απάντηση σε αυτήν την ερώτηση.
Τι αγαπάτε να κάνετε όταν έρχεστε στην Ελλάδα για διακοπές;
Τα πάντα! Μεγάλωσα σε ένα ελληνικό νοικοκυριό. Η οικογένεια της μητέρας μου είναι από την Ήπειρο. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά μεγάλωσε στη Βουλγαρία. Η Ελλάδα έχει ασύγκριτες φυσικές ομορφιές. Οι άνθρωποι είναι τόσο ζεστοί και γεμάτοι πάθος.
Πραγματικά θαυμάζω ό,τι έχει καταφέρει, παρά τις δυσκολίες που έχει περάσει και οι Έλληνες αγκαλιάζουν τους μετανάστες. Αυτό είναι το νόημα της φιλανθρωπίας.
Η θρησκεία τι ρόλο παίζει στη ζωή σας; Τι σημαίνει για εσάς να πιστεύετε στον Θεό και τι σας έφερε κοντά Του;
Είμαι Ελληνίδα ορθόδοξη, όπως και ο σύζυγός μου και οι γιοι μου. Ο Θεός είναι κομμάτι της ζωής μου. Προσεύχομαι κάθε μέρα, ευχαριστώ τον Θεό για τη ζωή που έχουμε και ζητάω καθοδήγηση.
Πάντα είχα μια σύνδεση με την Εκκλησία, με έναν πνευματικό τρόπο ζωής. Νιώθω πιο κοντά στον Θεό τώρα, γιατί είναι πιο εύκολο το «let go and let God», κυρίως όταν τα πράγματα φαίνονται ότι είναι εκτός ελέγχου.
Πώς σας αρέσει να διασκεδάζετε;
Μου αρέσει να βρίσκομαι έξω. Κάνω πεζοπορία, κολυμπάω και τον χειμώνα κάνω σκι. Πριν από μερικά χρόνια έκανα κάποια μαθήματα ζωγραφικής και τώρα ασχολούμαι και με αυτό όταν έχω χρόνο. Ταξιδεύω έχοντας μαζί μου ένα μικρό σετ με πινέλα και μπογιές, οπότε συχνά επιδίδομαι σε κάτι δημιουργικό.
Ρίτα Γουίλσον: Είμαι ειλικρινής και προσπαθώ να κάνω το σωστό
Για ποιο χαρακτηριστικό θαυμάζετε τον εαυτό σας και για ποιο, ενδεχομένως, ντρέπεστε;
Είμαι ειλικρινής άνθρωπος, αυτό δεν θα αλλάξει. Είναι πιο εύκολο να είσαι ειλικρινής και με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει να είσαι ειλικρινής με σκληρό τρόπο. Αυτό το κάνει καλύτερα το Ίντερνετ! Για μένα σημαίνει να διάγεις μια αξιοπρεπή ζωή.
Προσπαθώ κάθε μέρα να κάνω το σωστό. Φυσικά, πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση! Είναι και αυτό μια καθημερινή προσπάθεια. Να τρώω καλύτερα, να κάνω γυμναστική καθημερινά, ακόμα και όταν ταξιδεύω, και να διαβάζω περισσότερο.
Πώς βλέπετε το μέλλον σας; Ποια θα ήταν μια ιδανική συνέχεια για εσάς;
Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τόσο πολύ το μέλλον. Προσπαθώ να μένω πιο πολύ στο παρόν. Όπως αναφέρεται και στη Βίβλο, «ποιος μπορεί να βάλει στη ζωή του ακόμα μία ώρα με το να ανησυχεί;». Όλοι θέλουμε υγεία για τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας, να έχουμε τη δυνατότητα να κυνηγάμε τον σκοπό μας και να κάνουμε καλό μέσα από δημιουργικές επιλογές και φιλανθρωπία, και να ζούμε με ευγνωμοσύνη.
Υπάρχουν τόσο πολλοί άνθρωποι που περνούν δύσκολα, είτε ψυχολογικά, είτε οικονομικά, είτε με την υγεία τους. Η ζωή που έχω είναι ένα δώρο, το οποίο δεν παίρνω ως δεδομένο. Με αυτό ελπίζω να κάνω κάτι καλό σε αυτήν τη ζωή!
Στο «Δείπνο» υποδύεται τον Σταν, έναν γερουσιαστή. Τον ρόλο της συζύγου του έχει η Ρεμπέκα Χολ.
