“Βρίσκω ένα μπουκάλι μπροστά, γιατί είχε πιει προφανώς, με ουίσκι, του το φέρνω στο κεφάλι, ουρλιάζω, γίνεται χαμός”, αποκαλύπτει η Ελένη Φιλίνη.
Η Ελένη Φιλίνη, μια από τις αγαπητές ηθοποιούς, ανοίγει την καρδιά της στην ΟΝ time και την Σάσα Σταμάτη και μιλάει πρώτη φορά για τη σeξουαλική παρενόχληση που έχει δεχτεί, αλλά και το περιστατικό με γνωστό επιχειρηματία που εμφανίστηκε μπροστά της γυμνός όταν εκείνη είχε πάει στην εταιρεία του για δειγματισμό ρούχων.
Έχεις δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύεις στο χώρο αυτό;
Έχουν συμβεί διάφορα, πιστεύω ότι δεν είναι κάτι που ανακαλύφθηκε τώρα, αυτό υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, είναι θέμα εξουσίας. Είναι κοινωνικό φαινόμενο, έχω χάσει αρκετές δουλειές και ειδικά αυτό συμβαίνει όταν ξεκινάς σε μια δουλειά, όταν είσαι νέο κορίτσι ή αγόρι, γιατί συμβαίνει και στα δύο φύλα.
Τι ακριβώς σου έχει συμβεί;
Εμένα μου έχουν πει ξεκάθαρα ή έρχεσαι μαζί μου ή χάνεις τη δουλειά. Εν ψυχρώ. Και έχω χάσει πολλές σημαντικές δουλειές.
Ποιοι σου το είπαν αυτό;
Σκηνοθέτες και μάλιστα δύο.
Στην αρχή της καριέρας σου, ως μοντέλο, είχες δεχτεί σeξουαλική παρενόχληση;
Στο modeling όταν ήμουν μια φορά σε δειγματισμό, που δούλευα σ’ αυτή την εταιρεία, κάποια στιγμή φόρεσα το ρούχο και πήγα να δειγματίσω να με δει και αυτός που είχε την εταιρεία και δίπλα στο γραφείο του ήταν οι υπάλληλοί του και συνεργάτες του. Δεν ήμουν σε καμία ερημιά. Ξαφνικά μπήκα στο γραφείο του και τον βλέπω τσίτσιδο και παθαίνω σοκ. Και λέω μέσα μου «τώρα ουρλιάζεις» και βρίσκω ένα μπουκάλι μπροστά, γιατί είχε πιει προφανώς, με ουίσκι, του το φέρνω στο κεφάλι, ουρλιάζω, γίνεται χαμός, μαζεύτηκαν όλοι και φυσικά τελείωσε εκεί η ιστορία, δεν ξαναπήγα ποτέ. Μέχρι να πάω να αλλάξω, αυτός είχε ξεβρακωθεί. Είναι τραγικό όταν το ζεις, παγώνει το αίμα σου. Εγώ έκανα έκρηξη, θα γινόταν ο χαμός εκεί μέσα.
Ονόματα έχεις σκοπό να πεις;
Όχι.
Γιατί;
Γιατί πρώτα απ’ όλα είναι πάρα πολλά χρόνια πριν, άμα ήταν θα το είχα κάνει τότε θέμα. Τώρα δεν υπάρχει λόγος, δύο από αυτούς τους ανθρώπους έχουν «φύγει».
Ελένη Ράντου: Την έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει μέσα από τη συμμετοχή της σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές που έχουν κάνει τεράστια επιτυχία, όπως το “Κωνσταντίνου και Ελένης”, “Οι Σαββατογεννημένες” και “Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;”. Η αγαπημένη ηθοποιός είναι παντρεμένη με τον τραγουδιστή Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ενώ σήμερα θα την δούμε να παίζει κυρίως στο θέατρο. Το ζευγάρι αυτό είναι το πιο αγαπημένο, ερωτευμένο και ροκ ζευγάρι της ελληνικής showbiz που μετρά πολλές δεκαετίες μαζί και ο κόσμος και εμείς προσωπικά λατρεύουμε να μαθαίνουμε νέα τους. Ανοιχτά μίλησε στον Κώστα Μπουρούση σε συνέντευξή της για όλα. Μεταξύ άλλων, η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στους λόγους που πολλές φορές οι άνθρωποι την απογοητεύουν και έχει φτάσει στο σημείο να τους μισεί.
Ελένη Ράντου: Τι δηλώνει για τον Βασίλη της
Η καλλιτεχνική τους συνύπαρξη στη σκηνή του θεάτρου μπορεί να σου ακούγεται μία φυσική εξέλιξη, αλλά αυτή είναι η πρώτη τους συνεργασία στα χρόνια της κοινής τους ζωής. Εξίσου σπάνιο είναι το να δίνουν κοινή συνέντευξη. Η Ελένη Ράντου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου παραχώρησαν κοινές τηλεοπτικές δηλώσεις στις κάμερες που βρέθηκαν στην πρεμιέρα της παράστασής τους.Η Ελένη Ράντου σκηνοθετεί την παράσταση Κοινή Ησυχία, στην οποία πρωταγωνιστεί ο επί 27 χρόνια σύζυγός της, Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Οι εκπομπές Happy Day και Mega Καλημέρα, τους συνάντησαν στην θεατρική πρεμιέρα τους.
«Είναι σαν να είμαστε σπίτι μας» συμφώνησαν και οι δύο για την πρώτη τους συνεργασία. Η Ελένη Ράντου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με χιούμορ, ειλικρίνεια και αγάπη μίλησαν για τη μεταξύ τους σχέση μετά από 27 χρόνια γάμου. Κι αυτή τους η συνύπαρξη on camera μάς φανέρωσε ένα «μυστικό» αν υπάρχει σε μία επιτυχημένη σχέση και συνύπαρξη. Κι αυτό είναι το χιούμορ που εμπότιζε τα λόγια της. Το γέλιο στο οποίο ξεσπούσαν και οι δύο με κάθε αφορμή διώχνοντας μακριά την όποια σοβαροφάνεια.
Ελένη Ράντου: Η συνέντευξή της
-Θυμάστε κάποιο αγαπημένο ταξίδι;
Ήταν στην Αιθιοπία. Μια φίλη υιοθέτησε ένα παιδί από εκεί κι είχαμε πάει για να επισκεφτούμε το ορφανοτροφείο. Η ματιά των ανθρώπων με συγκλόνισε. Ένιωσα ότι τα μάτια τους μπορώ να τα εμπιστευτώ. Έχω τρέλα με τους ανθρώπους.
-Δύσκολο να τους αγαπάς;
Είναι οδυνηρό. Και με έχουν πληγώσει και με έχουν προδώσει κι έχω μισήσει τους ανθρώπους. Έχω φτάσει στο σημείο να πω χίλιες φορές με σκυλιά παρά με ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά υπερτερεί η αγάπη τελικά.
Ελένη Ράντου: Από τα ομορφότερα ζευγάρια
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μιλάει πάντα με πολύ τρυφερά λόγια για την γυναίκα του και όπως έχει πει, χωρίς την Ελένη η ζωή δεν υπάρχει. Έχουμε ξεχωρίσει μία από τις στιγμές τους, όταν ήταν καλεσμένοι στον Σπύρο Παπαδόπουλο, που ο ίδιος της αφιέρωσε ενα τραγούδι. Οι φίλοι του για να τον “πειράξουν” του είπαν χαριτολογώντας “Ρε Βασίλη κι εμείς αγαπήσαμε αλλά δεν κάναμε έτσι” κι εκείνος τους απάντησε ότι εσείς δεν είχατε ποτέ Ελένη! Είναι από τις πιο γλυκιές αφιερώσεις που έχουμε ακούσει στην ελληνική τηλεόραση και τους ευχόμαστε με τη σειρά μας να είναι πάντα αγαπημένοι και μονιασμένοι.
Σήμερα η Ελένη Ράντου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου γιορτάζουν τα 30 χρόνια γάμου τους. Το αγαπημένο ζευγάρι της ελληνικής καλλιτεχνικής σκηνής, μετράει τρεις δεκαετίες κοινής ζωής, γεμάτες αγάπη, χαρές και κοινές εμπειρίες.
Η Επική Ανάρτηση στο Facebook
Η ηθοποιός Ελένη Ράντου δεν έχασε την ευκαιρία να μοιραστεί τη χαρά της με το διαδικτυακό της κοινό. Μέσω μιας επικής ανάρτησης στο Facebook, γιόρτασε την επέτειο του γάμου της με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η ανάρτηση περιελάμβανε μια φωτογραφία του ζευγαριού, όπου ποζάρουν χαμογελαστοί, δείχνοντας την αγάπη και την ευτυχία που μοιράζονται.
Λόγια Γεμάτα Χιούμορ και Νόημα
Στη λεζάντα της φωτογραφίας, η Ελένη Ράντου έγραψε λόγια που δείχνουν γιατί το ζευγάρι παραμένει τόσο αγαπημένο έπειτα από 30 χρόνια γάμου!
“Το πρωί πληροφορήθηκα από τη φίλη μου την Αγγελική, γιατί η μνήμη μου εμένα με απατά, ότι σήμερα κλείνουμε30χρόνια γάμου!!! Σκουντάω τον Βασίλη, του λέω “ξύπνα σήμερα έχουμε επέτειο 30 χρόνων. Πάω να πέσω από το μπαλκόνι”… κι εκείνος μου λέει “περίμενε με έρχομαι να πέσουμε μαζί !Αυτό θα πει 30 χρόνια μαζί!”, έγραψε η Ελένη Ράντου στη λεζάντα της ανάρτησής της.
Από την ημέρα του γάμου τους μέχρι σήμερα, η Ελένη Ράντου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έχουν μοιραστεί όλες τις σημαντικές οικογενειακές στιγμές τους. Το ζευγάρι, που παντρεύτηκε σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια, συνεχίζει να εμπνέει με την αγάπη και την αφοσίωσή του, αποδεικνύοντας ότι ο αληθινός έρωτας και η δέσμευση μπορούν να αντέξουν στον χρόνο.
Ακολουθεί η Ανάρτηση
Τις «έσβησε» όλες στα 58 της: Η Ελένη Ράντου λέει «όχι» σε πλαστικές και ποζάρει με μαγιό άβαφη και φυσική
Η Ελένη Ράντου δεν συνηθίζει να μοιράζεται προσωπικές της φωτογραφίες στα social media, αφού προτιμά να απασχολεί την επικαιρότητα με τη δουλειά της.
Ωστόσο, αυτή τη φορά, θέλησε να δημοσιεύσει στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook ένα στιγμιότυπο από την επίσκεψή της στη θάλασσα. Σε αυτό, ποζάρει χαμογελαστή, ενώ κάθεται στην άμμο, φορώντας ένα κόκκινο μαγιό και λευκό καπέλο.
Στη λεζάντα της δημοσίευσής της, η ηθοποιός έγραψε: «Αντίπαξοι. Τέτοια νερά, τέτοια ομορφιά, σε σώζει. Ευχαριστώ τα φιλαράκια που με σύρανε κι όλους τους ανθρώπους του νησιού για τη φιλοξενία τους. Πρωτόγνωρη ευγένεια»
Συγκλονίζει η Έλενα Τοπαλίδου: «Οι τοξικοί άνθρωποι με ξέσκιζαν στα social media…. “Μα δεν τη βλέπεις πώς είναι;”, “τέρας”, “γριά”, “Τι της βρίσκει;”»
Η Έλενα Τοπαλίδου παραχώρησε μια πραγματικά συγκλονιστική συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και στον Μιχάλη Ροδόπουλο που θα συζητηθεί όσο καμία.
Η ηθοποιός και χορεύτρια μιλά για τα σχόλια που διάβαζε στα social media για την εξωτερική της εμφάνιση, για τον Νίκο Κουρή και πολλά άλλα.
Μεταξύ άλλων, περιγράφει και τον τρόπο με τον οποίο τιμωρεί τον εαυτό της ακόμα και στερώντας από τον οργανισμό της το φαγητό, ακόμα και τον ύπνο.
Τι ήταν αυτό που την κέρδισε στην Κατερίνα Καινούργιου όταν είχε βρεθεί καλεσμένη στη SuperΚατερίνα;
Ήταν Μάιος του 2005 όταν ξεκίνησε η σχέση σου με τον Νίκο Κουρή.
Ναι, είχε κερδίσει τότε η Ελλάδα στη Eurovision. Εκείνη τη χρονιά έκανε και την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση, στο “Γη και Ουρανός” στο Mega. Τότε, λοιπόν γνώρισα πρώτη φορά στη ζωή μου τη βία της δημοσιότητας. “Πώς είναι έτσι αυτή;”. “Είναι άσχημη”. Και στον δρόμο ακόμα. Αυτό μας σόκαρε και τους δυο. Ο άλλος όμως σε βλέπει με τα δικά του μάτια. Θα έπρεπε να τον είχα προστατεύσει, γιατί δεν είχε ανάγκη να δικαιολογήσει κάτι για μένα.
Τους τελευταίους μήνες βέβαια τα όρια της χυδαιότητας και της λεκτικής κακοποίησής σου νομίζω ξεπεράστηκαν κατά πολύ από τους διαδικτυακούς «εισαγγελείς» της ομορφιάς. Γι’ αυτό και βρέθηκες να απαντάς με αναρτήσεις σου στο Instagram.
Κάποια στιγμή το παράτησα το Facebook γιατί έμπαιναν και τσακώνονταν κάτω από τη σελίδα μου, αν ας πούμε η πλάτη μου είναι ωραία. Οι τοξικοί άνθρωποι με ξέσκιζαν στα social media. «Μα δεν τη βλέπεις πώς είναι;». «Τέρας». «Γριά». «Τι της βρίσκει;»… Όταν ερχόταν όλος αυτός ο εμετός πάνω μου, βγήκε πρώτα η Ελένη Ψυχούλη και έγραψε ένα ολόκληρο κείμενο. Είχε πλάκα αυτό. Εννοώ ότι δεν κάθεται εύκολα ο άλλος να ασχοληθεί μαζί σου επειδή σε βρίζει ο κόσμος. Και άλλους βρίζουν.
Είμαι άνθρωπος που θέλει να αρέσει και να νιώθει αγάπη. Το έχω μεγάλη ανάγκη και στην προσωπική μου ζωή και στη δουλειά μου. Και ξαφνικά βγαίνει και η Κατερίνα Καινούργιου μια μέρα και λέει: «Αυτή είναι κούκλα, θέλω να την αγκαλιάσω». Λέω «να με αγκαλιάσει λοιπόν και να με χρίσει όμορφη», έτσι έγινε και πήγα στην εκπομπή της.
Και με σεβάστηκε πάρα πολύ στον αέρα, είχε αληθινή απορία για όλο αυτό το bullying πραγματικά. Νομίζω ότι τώρα έχω εμπιστευτεί πάρα πολύ τον τρόπο που σκέφτομαι, που διεκδικώ να συνεννοηθώ και να κατανοήσω αυτό τον χώρο, ο οποίος με κοιτάει λίγο πίσω από τους θάμνους.
ώς θα περιέγραφες πλέον τα δεδομένα της ζωής σου;
Αυτή τη στιγμή εξακολουθεί με κάποιον τρόπο να συμβαίνει αυτό που συνέβαινε τόσα χρόνια. Δηλαδή σαν να σκαρφαλώνουμε σε ένα επικίνδυνο βουνό. Ο ένας, ας πούμε, έχει πάει στους Εσκιμώους, ο άλλος στους Ινδιάνους και προσπαθούμε να φτιάξουμε μια εικόνα του ανθρώπου που βρίσκεται στην άλλη ήπειρο. Εγώ έτσι βιώνω αυτή την περίοδο. Βρίσκομαι σε μία πόλη που ψάχνω να τον βρω και μου αρέσει που δεν τον βρίσκω. Έτσι κι αλλιώς οι σχέσεις που έχουν νόημα είναι αυτές που κρέμονται από τον ιστό της αράχνης. Αλλά πρέπει να τις πληρώσεις με το αίμα σου.
Πριν μου είπες, “εξακολουθεί με κάποιο τρόπο να συμβαίνει αυτό που συνέβαινε τόσα χρόνια”. Δηλαδή;
Όλη αυτή η ζωή διανύθηκε χωρίς καμία σύμβαση, καμία στιγμή πλήξης ή συμβιβασμού. Το δικό μου όνειρο πάντα, από παιδί, ήταν να έχω την άδεια του χρόνο για να ομολογήσω ότι λατρεύω κάποιον, ότι ανήκω στα κύτταρά του. Θυμάμαι ότι έλεγα μικρότερη, “Είμαι τρεις μήνες με αυτόν τον νεαρό; Πω, πω. Παναγιά μου, μέχρι τα τρία χρόνια δε θα μπορέσω”. Συνήθως βαριόμουν ή έφευγα. Γιατί ο χρόνος σου επιτρέπει να δώσεις το παράσημο στον εαυτό σου ότι το πέτυχες.
Η μητρότητα δεν υπήρχε καν στο μυαλό μου. Δεν πληρούσα τις βιολογικές προϋποθέσεις της γυναίκας. Αδιαθετούσα μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Τη μισή μου ζωή την έζησα ως χορεύτρια. Δεν προλάβαινα να ονειρευτώ κάτι για την Πέμπτη, έπρεπε να τα βγάλω πέρα με το μπαλέτο μου για την Τετάρτη. Ήμουν 21 χρόνων και το σώμα μου αρνιόταν να γίνει γυναικείο.
Οι διατροφικές διαταραχές και ο χορός, εννοείται μου τα προκάλεσαν αυτά. Σαν να μην πέρασα προεφηβεία. Ήμουν συνέχεια παιδί. Τώρα νιώθω γυναίκα.
Κοιμάσαι εύκολα τα βράδια;
Δυσκολεύομαι γιατί δε μπορώ να επιλέξω το όνειρό μου. Κοιμάμαι μόνο όταν ο ύπνος καταφέρει να με ρίξει στο κρεβάτι. Αλλά υπάρχουν και μέρες που βυθίζομαι σε έναν ύπνο σαν επούλωση. Είμαι ένας άνθρωπος που μπορεί να οδηγήσει τον εαυτό του σε πάρα πολλές συμφορές. Δηλαδή, μου στερώ τον ύπνο, το φαγητό, υπερισχύει η τιμωρία που επιβάλλω στον εαυτό μου.
Τα σχόλια της Τσιμτσιλή
Νωρίτερα σήμερα 19/3, η Σταματίνα Τσιμτσιλή σχολίασε στο Happy Day με τους συνεργάτες τα όσα είπε η ηθοποιός.
«Νιώθω την ανάγκη να πάρω μια αγκαλιά την κυρία Τοπαλίδου γιατί αντιλαμβάνομαι μέσα από τις συνεντεύξεις της ότι είναι ένα πολύ πληγωμένο πλάσμα. Όταν ένας άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να αυτοτιμωρηθεί να επιβάλλει στον εαυτό του πείνα και αυπνία γιατί για κάποιον λόγο αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά, αυτό με θλίβει, με συγκινεί, με πονά. Προφανώς από τις συνεντεύξεις της κάποιοι την έκαναν να νιώθει ότι δεν αξίζει αυτή την ευτυχία», είπε η Σταματίνα Τσιμτσιλή.
Και συνέχισε: «Εμένα με θλίβει και εκεί είναι που θέλω να πάω να την κάνω μια αγκαλιά και να πω στους ανθρώπους που την αγαπάνε και είναι κοντά της, να το κάνουν πιο υποστηρικτικά εκεί που λέει: “νιώθω την ανάγκη να αυτοτιμωρούμαι κάποιες φορές”. Κυρία Τοπαλίδου, είστε όμορφη, είστε γλυκύτατη, είστε κούκλα και μην αφήνετε κανέναν να σας κάνει να πιστέψετε το αντίθετο».
Συγκλονισμένη είναι η Έλενα Μακρή Λυμπέρη για το τραγικό γεγονός της απώλειας της Λένας Σαμαρά, της 34χρονης κόρης του Αντώνη Σαμαρά και της συζύγου του, Γεωργίας.
Η Έλενα Μακρή Λυμπέρη, η οποία έχασε τον σύζυγό της, Αντώνη Λυμπέρη πριν μερικούς μήνες, δημοσίευσε κάποιες αναρτήσεις στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, στις οποίες μίλησε για τη σύζυγο του πρώην Πρωθυπουργού και μητέρα της 34χρονης, Γεωργία Σαμαρά.
«Τα λόγια είναι περιττά. Όπως είπαν οι αρχαίοι προγονοί μας, όταν οι γονείς θάβουν το παιδί τους σε καιρό ειρήνης είναι η απόλυτη τραγωδία.
Θέλω να πω δυο λόγια για αυτή την εξαιρετική γυναίκα, τη Γεωργία Σαμαρά που πέρα από την φιλική οικογενειακή γνωριμία που είχαμε λόγω του άντρα μου, στάθηκε δίπλα μου ενώ δεν είχε κανένα όφελος ποτέ. Τα παιδιά μας βρίσκονταν με το σχολείο τους στη Δανία για να εκπροσωπήσουν αθλητικά το σχολείο τους.
Ο γιος μου Αλέξανδρος αρρώστησε με γρίπη και 40 πυρετό και η Γεωργία ξενύχτησε μαζί του δίνοντάς του φάρμακα όλο το βράδυ και με καθησύχασε στο τηλέφωνο. Έκανε αυτό που θα έκανε μια οποιαδήποτε μάνα για το παιδί της. Μου έλεγε “στα ευχαριστώ μου”! Τόσο πόνο, Γεωργία μου, δεν περίμενα να σου επιφυλάσσει το μέλλον. Τα ταπεινά μου συλλυπητήρια στον απίστευτο πόνο σας» γράφει η Έλενα Μακρή Λυμπέρη.
Έλενα Ακρίτα: “Έκανα έκτρωση ως φοιτήτρια και ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει”
Η προσωπική της εξομολόγηση μετά τη δημόσια συζήτηση που άνοιξε η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις.
Τη δική της εμπειρία από άμβλωση, σε μια εποχή που η διαδικασία ήταν ακόμη παράνομη στην Ελλάδα, αποκάλυψε με δημόσια ανάρτησή της η Έλενα Ακρίτα, με αφορμή τον έντονο δημόσιο διάλογο που προκάλεσε η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση το ζήτημα των εκτρώσεων.
Σε ανάρτησή της στο Facebook, η Έλενα Ακρίτα αναφέρει ότι ήταν πρωτοετής φοιτήτρια όταν έμεινε έγκυος, διευκρινίζοντας ότι η εγκυμοσύνη δεν ήταν αποτέλεσμα βιασμού, αλλά σχέσης δύο νέων ανθρώπων. Όπως περιγράφει, η απόφασή της να προχωρήσει σε άμβλωση ελήφθη σε μια περίοδο κατά την οποία η διαδικασία δεν είχε ακόμη νομιμοποιηθεί, γεγονός που, όπως σημειώνει, θα μπορούσε να την είχε οδηγήσει σε εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες.
Η ίδια υπογραμμίζει ότι στάθηκε τυχερή, καθώς χάρη στη μητέρα της κατάφερε να νοσηλευτεί σε οργανωμένο μαιευτήριο, με ψευδές ιατρικό ιστορικό, και να βρεθεί στα χέρια έμπειρου γυναικολόγου. Περιγράφει τη μητέρα της ως τη γυναίκα που, παρά τις «σκοτεινές εποχές», δεν την έκρινε ούτε την κατέκρινε, αλλά στάθηκε δίπλα της, προσφέροντας στήριξη σε μια στιγμή βαθιάς ψυχικής δοκιμασίας.
Στην ανάρτησή της, η Έλενα Ακρίτα παραπέμπει στη γνωστή φράση της Simone Veil, από την ιστορική ομιλία της στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 26 Νοεμβρίου 1974, όταν εισηγήθηκε τη νομιμοποίηση της άμβλωσης, τονίζοντας ότι «καμία γυναίκα δεν καταφεύγει στην άμβλωση με ελαφρά καρδιά» και ότι πρόκειται πάντα για μια τραγική απόφαση.
Αν και, όπως σημειώνει, έχουν περάσει δεκαετίες από τη δική της εμπειρία, δηλώνει ότι και σήμερα θα έπαιρνε την ίδια απόφαση. Ωστόσο, παραδέχεται ότι το γεγονός αυτό δεν έπαψε ποτέ να τη βαραίνει συναισθηματικά. Αναφέρει ότι κάθε φορά που περνά έξω από το μαιευτήριο όπου έγινε η άμβλωση, νιώθει την ίδια συναισθηματική φόρτιση, ενώ συχνά σκέφτεται ποια θα ήταν σήμερα η ηλικία του παιδιού και πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή του.
Η ανάρτησή της καταλήγει με την παραδοχή ότι το τραύμα αυτό δεν ξεπεράστηκε ποτέ και, όπως η ίδια σημειώνει, δεν πρόκειται να ξεπεραστεί, τοποθετώντας την προσωπική της εμπειρία στο επίκεντρο μιας συζήτησης που επανέρχεται δυναμικά στη δημόσια σφαίρα.
To κείμενο της Έλενας Ακρίτας στο Facebook:
«Έχω κάνει έκτρωση, όταν ακόμα ήταν παράνομες.
Ήμουν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο. Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν προϊόν βιασμού, κάθε άλλο παρά. Δύο νέα ερωτευμένα παιδιά είμαστε, άπειρα και αδημιουργητα.
Αν είχα άλλη μάνα, η μοίρα μου θα ήταν το μαχαίρι ενός σκιτζή γιατρού σε κάποιο βρόμικο δωμάτιο. Το γεγονός ότι βρέθηκα σε οργανωμένο μαιευτήριο – έκανα εισαγωγή με ψεύτικο ιατρικό ιστορικό – στα χέρια εξαιρετικού γυναικολόγου, οφείλεται σε αυτή την σπάνια γυναίκα. Που, αν και ζούσαμε σε σκοτεινές εποχές, δεν με έκρινε δεν με κατέκρινε, αντίθετα άνοιξε την αγκαλιά της για το παιδί της που πονούσε κι αισθανόταν μόνο και τρομαγμένο.
«Καμία γυναίκα δεν καταφεύγει στην άμβλωση με ελαφρά καρδιά. Είναι πάντα μια τραγωδία».
Αυτό είπε η Simone Veil στην ιστορική της ομιλία στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 26 Νοεμβρίου 1974, όταν ως Υπουργός Υγείας εισηγήθηκε το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση της άμβλωσης.
Έχουν περάσει δεκαετίες από την δική μου εμπειρία. Και τώρα την ίδια απόφαση θα έπαιρνα. Όμως και σήμερα, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο μαιευτήριο σφίγγεται η καρδιά μου. Ακόμα και σήμερα υπολογίζω την ηλικία του αν είχε γεννηθεί. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει στη ζωή του. Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ξεπεράσει.
Κι ούτε πρόκειται».
«Ζω σε μια χώρα γεμάτη φωνές, γεμάτη φασαρία, συνάφεια και βαβούρα. Όμως η πιο δυνατή φωνή ελπίδας και αλλαγής, ακούγεται τόσο σιγανά που μετά βίας την αντιλαμβανόμαστε. Ζεις ελεύθερος, εξουσιαζόμενος και ο εξουσιαστής σου δεν εμφανίζεται ποτέ μπροστά σου. Γιατί;
Γιατί δεν υπάρχει τρόπος να δικαιολογηθεί, δεν μπορεί να σε κοιτάξει στα μάτια. Η απάντηση στο ερώτημά σου, είναι το συμφέρον. Αποσκοπεί στην υλοποίηση του ‘’θέλω’’ του. Ζούμε σε μια κοινωνία που χρόνο με το χρόνο, όσο οι λίγοι ξυπνούν, οι πολλοί κοιμούνται ακόμη πιο βαθιά και υποκύπτουν σε ευτελιστικούς –θα έλεγα- πειρασμούς και πιστεύουνε τους ‘’λίγους έξυπνους’’ που τους εμφανίζουν.
Πως λοιπόν αναμένουμε αίσιο μέλλον; Πως και γιατί θα το αποκτήσουμε; Τι έχει αλλάξει ξαφνικά μέσα μας; Η έκδηλη αλλαγή, πηγάζει από μια άλλη, κρυφή! Εάν λοιπόν επιθυμούμε την πρωτοπορία, την ελπίδα, τη φωτεινότητα, την αλληλεγγύη και την ενότητα, την κρατική αλλαγή, τη μετατροπή της χώρας μας και της Ευρώπης σε ένα αδιάσπαστο κοινωνικό, ενιαίο σύνολο, την αδιαιρετότητα μεταξύ των πολιτών και των υπηκόων αλλά και την πραγματική εθνική ανεξαρτητοποίηση, πρέπει να αλλάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας.
Πρέπει να πάψουμε να αποβλέπουμε στο ‘’εγώ» και να κοιτάξουμε πρωτίστως το »εμείς», πρέπει να αντισταθούμε σε «μεταρρυθμίσεις» που μας βρίσκουν -κάθε άλλο- παρά σύμφωνους.
Οι πολλοί επιτέλους ας ξυπνήσουν και ας ενωθούν, ας σταματήσουμε εντέλει να «φονεύουμε» και να αποδυναμώνουμε όνειρα και ελπίδες συμπολιτών μας, μόνο και μόνο για να τραφούν τα δικά μας, τα φαινομενικά πιο σημαντικά δικά μας, που φυσικά βρίσκονται πάντα σε προτεραιότητα!
Οραματίζομαι μια Ευρώπη με ίσες ευκαιρίες για τον καθένα. Το μέλλον της γενιάς μου όμως, φαντάζει πιο αβέβαιο από ποτέ. Μα πως άλλωστε, μπορούμε να το θεωρήσουμε εγγυημένο; Πως μπορούμε να ονειρευόμαστε ενώ κάθε μέρα, γινόμαστε μάρτυρες, πνευματικά απάνθρωπων σκηνικών;
Εκατομμύρια άνεργοι, χιλιάδες άστεγοι, άπειροι δυστυχισμένοι. Πως περιμένουμε να ακουστούν, οι ελάχιστοι ψίθυροι ελπίδας σ” αυτόν τον πλαστικό κόσμο που όλοι φωνάζουν σαν τρελοί; Όσο λοιπόν το παρελθόν παρέρχεται, το παρόν διέρχεται και το μέλλον έρχεται, τα πράγματα διαρκώς αλλάζουν.
Η τεχνολογική εξέλιξη και η ανάπτυξη των κοινωνικών μέσων επικοινωνίας (και μη) μας έχουν καταλάβει ολοκληρωτικά και τις περισσότερες φορές μας αναγκάζουν, με κάποιον αόριστο και αόρατο τρόπο, να υπακούμε στους σκληρούς κανόνες τους, οι οποίοι μας αποστασιοποιούν, μας απομονώνουν, μας αποξενώνουν και μας μετατρέπουν σε υπηρέτες του φαινομενισμού και του »δήθεν».
Της δήθεν φιλίας, της δήθεν εξυπνάδας, του δήθεν ενδιαφέροντος, της δήθεν αγάπης. Λίγοι πλέον ενδιαφέρονται για τον συνάνθρωπό τους χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, δίχως αντάλλαγμα.
Καλές προθέσεις υπάρχουν λίγες και η ειλικρίνεια έχει κηδευτεί καιρό τώρα. Όσο για καλοσύνη; Ας ρωτήσουμε όσους κατοικούν στην Παλαιστίνη, ας ρωτήσουμε τους Γάλλους δημοσιογράφους, ας ρωτήσουμε την Μαλάλα και τα 132 σφαγμένα παιδιά στο Πακιστάν.
Να σκεφτούμε πιο διορατικά και να καταβάλλουμε ορισμένες ευθύνες σε όλους αυτούς τους πολεμόχαρους που σκότωναν -κυριολεκτικά- με ήθος και σε όλους αυτούς τους φιλοχρήματους εξουσιαστές που σκότωναν -μεταφορικά- με σωφροσύνη.
Νοσούμε από κυνική κοινωνικότητα, κι όμως, ούτε που μας περνάει από το μυαλό να αλλάξουμε τους εαυτούς μας και τα πράγματα.
Μου είναι αδύνατον λοιπόν να ονειρευτώ την Ευρώπη, έχουμε πάψει σχεδόν εντελώς να ονειρευόμαστε και το μόνο που μας απομένει είναι ελπίδα.
Ελπίζω λοιπόν πως το μέλλον μας μπορεί να γίνει ιδανικό αν διαψευσθούν (καταργηθούν) όλα τα παραπάνω. Θα είμαστε ευτυχισμένοι, μόνο όταν το γραπτό μου αυτό σταματήσει να μοιάζει με καθρέπτη της κοινωνίας και γενικότερα του κόσμου.
Μετέφερε όλα τα συναισθήματά του στις λίγες γραμμές μιας έκθεσης και κέρδισε βραβείο στον Διαγωνισμό του Φιλανθρωπικού Οργανισμού «Θεόφιλος -Στήριξη στην πολύτεκνη και τρίτεκνη οικογένεια», με θέμα: «Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη πολύτεκνη οικογένεια στην Ελλάδα και ποιοι είναι οι αρωγοί της».
Διαβάστε τη συγκινητική έκθεση του 12χρονου Βασιλείου Άγγελου Χριστοδουλάκη, μαθητή της Α’ τάξης του 3ου Γυμνασίου Άνω Λιοσίων:
«Η οικογένεια είναι δώρο λέει η μαμά μου. Μοιραζόμαστε τα νέα μας γύρω από το τραπέζι, παίζουμε. Αν ζούσαμε παλιά θα δουλεύαμε στα χωράφια και θα ζούσαμε σε δύσκολες συνθήκες. Και τώρα όμως είναι δύσκολα να είσαι μέλος πολύτεκνης οικογένειας.
Νομίζω ότι από το πολύ και τα τέκνα γίνεται ο πολύτεκνος. Αν κάποιος αγαπάει τα παιδιά κάνει πολλά και μεγαλώνουν όλα με ξερό ψωμί έτσι λέει ο παππούς μου.
Εμείς περνάμε δύσκολα. Η μαμά χωρίς δουλειά. Αν ζούσαμε στο εξωτερικό θα είμασταν φίνα γιατί εκεί δίνουν επιδόματα πολλά στους πολύτεκνους.
Η μαμά λέει πως στην Ελλάδα μας τιμωρούν όταν είμαστε πολλά παιδιά. Δεν ξέρω αν η τιμωρία μου , ήταν να φύγει ο μπαμπάς μου από το σπίτι ,γιατί δεν μας έφταναν τα λεφτά.
Μερικές φορές πεινάμε , δεν έχουμε αρκετά παιχνίδια , μας δίνουν άλλα παιδάκια. Την Πέμπτη είναι τα γενέθλιά μου και θα πάμε στο μάρκετ. Θα πάρουμε από ένα καλάθι και μπορούμε να πάρουμε τρία πράγματα ο καθένας. Μπισκότα , σοκολάτες και τέτοια. Επιτέλους θα πάρω το μεγάλο μπουκάλι μίλκο. Ο Οδυσσέας που είναι τριών , μάλλον θα γεμίσει όλο το καλάθι.
Πέρσι μας έφερναν φαγητό από την Εκκλησία. Όταν μεγαλώσω θα μαγειρεύω και εγώ για τα παιδιά που πεινάνε.
Εγώ είμαι ο δεύτερος στην οικογένεια από τέσσερα αδέλφια. Με την αδελφή μου παίζουμε ξύλο συνέχεια ,αλλά μου αρέσει που παίζουμε κρυφτό και μπάλα.
Οι φίλες της μαμάς και ειδικά η κυρία Ματίνα μας βοηθάει με φάρμακα αν θέλουμε κάποια φορά. Και μας ψωνίζει από το σούπερ μάρκετ.
Τα προβλήματα των πολύτεκνων είναι πολλά και δεν μας βοηθάει ο δήμος. Μόνο φρούτα δίνουν. Πως θα πάμε σινεμά ? Θα πληρώσουμε με τα φρούτα?
Η μαμά κλαίει γιατί δεν την πήραν στην δουλειά ,μάλλον επειδή έχει πολλά παιδιά της είπαν. Έτσι άκουσα.
Πρέπει να μην γίνει η Ελλάδα μας γεμάτοι γέρους. Καλοί είναι και αυτοί , όπως η γιαγιά και ο παππούς ,όμως οι δάσκαλοί μας λένε πως η χώρα μας δεν αυξάνεται. Αλλά και πώς να υπάρχουν πολλά παιδιά όταν δεν είναι χαρούμενα , δεν έχουν παιχνίδια και πεινάνε?
Είναι ωραίο όμως να έχεις μεγάλη οικογένεια. Δεν μου αρέσει η ησυχία και φοβάμαι το σκοτάδι, για αυτό η αδελφή μου μου κάνει το βράδυ σήματα με το φακό. Μακάρι να ήξερα πως είναι τα σήματα μορς που κάνεις με το φως. Θα έκανα στον ουρανό , να έρθουν στη γη όλα τα αστέρια να φωτίζουν τα παιδιά και να τα κάνουν να χαμογελάνε και τη μαμά.
Οι πολύτεκνες οικογένειες θέλουν βοήθεια. Δεν βοηθάει πολύ το κράτος . Πιο πολύ βοηθάνε οι άνθρωποι. Ό ένας με τον άλλον. Πιάνουν τα χέρια και στηρίζουν την ζωή μας. Άλλος λίγο ,άλλος πολύ. Είναι όμως άνθρωποι. Και αν πάψουν να υπάρχουν πολύτεκνες οικογένειες θα πάψουν και οι άνθρωποι».
Η Δώρα Χρυσικού μέσα από τη νέα της ανάρτηση στα social media το απόγευμα της Κυριακής 28 Ιουλίου πέρασε σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση για την τομή των 40 εκατοστών στο σώμα της και την μάχη με τον καρκίνο από την οποία βγήκε νικήτρια.
Δημοσιεύοντας φωτογραφία της από την παραλία, η Δώρα Χρυσικού θυμάται την δύσκολη περίοδο με την υγεία της, τονίζοντας πως δεν θα αφήσει κανένα αδιάκριτο βλέμμα να την πτοήσει.
«Αυτή είμαι εγώ και κάπου εκεί είναι και η τομή μου, αυτή η γραμμή περίπου 40 εκατοστών, αυτή που κοιτούσαμε επίμονα, ήταν ο, τι χρειάστηκε να κάνουν οι γιατροί για να ζήσω.
Screenshot
Την κουβαλάω εδώ και 3 χρόνια και 3 μήνες, με ευγνωμοσύνη και ταπεινότητα. Μέσα σε μια μέρα είδα το σώμα μου να αλλάζει , -την ζωή όλη δηλαδή- την είδα μέσα σ αυτά τα 3 χρονια να αλλάζει κι αυτή ώστε τώρα να μοιάζει σαν ένα χλωμό ποτάμι που διαπερνάει κάθετα το κορμί μου, ισχνή ανάμνηση πια αλλά πάντα εκεί.
Εγώ κυρία μου αυτή την τομή την τιμώ και την ευχαριστώ γιατί με κράτησε ζωντανή και έχω κάνει τα πάντα για να αποδεχτώ την καινούρια πραγματικότητα που η ζωή έφερε στο διάβα μου. Οπότε ούτε το αδιάκριτο βλέμμα σας, ούτε οι ψίθυροι σας όλο συγκατάβαση και οίκτο, μπορούν να με κάνουν να νιώσω τίποτα άλλο εκτός από τιμή, ευγνωμοσύνη και περηφάνια γι’ αυτό το σημάδι που πλέον έχει χαραχτεί πάνω μου.
Κάθε χιλιοστό του είναι η προσπάθεια μου να κρατηθώ στη ζωή , ο πόνος, η αγωνία, ο φόβος και η απόγνωση που γέννησε η νόσος· είναι όμως και υπενθύμιση ότι τα κατάφερα, η νίκη της επιστήμης, η θέληση και το πείσμα μου, η αξιοπρέπεια και το θάρρος μου να μην καταρρεύσω, να κρατηθώ αισιόδοξη και μαχητική και να μπορέσω να μιλήσω ανοιχτά για την περιπέτεια της υγείας μου, βοηθώντας άλλους, ώστε κανένας ασθενής, -πρώην και νύν-, να μην ντραπεί επειδή κάποια αδιάκριτη δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια της από ένα σημάδι, όπως κάνατε εσείς σήμερα σε μένα .
Αν δεν μπορείς να βλέπεις το σημάδι μου, χαμήλωσε το βλέμμα σου, εγώ το δικό μου έχω παλέψει πολύ για να το κρατώ ψηλά σε ένδειξη ευγνωμοσύνης στο σύμπαν», έγραψε η Δώρα Χρυσικού.
Συγκλονίζει η Δώρα Χρυσικού για τον θάνατο της Γωγώς Μαστροκώστα: «Σήμερα πονάω σαν να έχασα μια αδερφή»
«Για όσες όμως γυναίκες, έχουμε περάσει το κατώφλι του καρκίνου, το να πεθαίνει μια γυναίκα από καρκίνο είναι ένα χτύπημα που μας πονάει διπλά»
Βαρύ πένθος έχει σκορπίσει στον καλλιτεχνικό χώρο η είδηση του θανάτου της Γωγώς Μαστροκώστα, η οποία έφυγε από τη ζωή μετά από γενναία μάχη με τον καρκίνο.
Φίλοι, συνεργάτες και άνθρωποι που τη γνώρισαν από κοντά την αποχαιρετούν δημόσια, με λόγια γεμάτα συγκίνηση και αγάπη. Ανάμεσά τους και η Δώρα Χρυσικού, η οποία έχει μιλήσει ανοιχτά για τη δική της περιπέτεια με τον καρκίνο και θέλησε να τιμήσει τη μνήμη της με ένα βαθιά προσωπικό και συγκλονιστικό κείμενο.
Η γνωστή ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στη δύναμη με την οποία η Γωγώ Μαστροκώστα αντιμετώπισε την ασθένειά της όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και στην επιλογή της να μιλήσει δημόσια για όσα βίωσε, δίνοντας κουράγιο και ελπίδα σε χιλιάδες γυναίκες. Μέσα από την ανάρτησή της, η Δώρα Χρυσικού ανέδειξε τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης, στέλνοντας παράλληλα ένα δυνατό μήνυμα για τη ζωή μετά τον καρκίνο, τον φόβο που παραμένει, αλλά και την ανάγκη να μην σταματά κανείς να παλεύει και να ελπίζει.
«Το να πεθαίνει ένας νέος άνθρωπος είναι πληγή. Για όσες όμως γυναίκες, έχουμε περάσει το κατώφλι του καρκίνου, το να πεθαίνει μια γυναίκα από καρκίνο είναι ένα χτύπημα που μας πονάει διπλά. Γιατί ξέρουμε καλά πως η νόσος αν κάτι μας στέρησε είναι την ανεμελιά, γίναμε ανεπιστρεπτί «υποψιασμένες»· ότι μας έβαλε για πάντα σε μια συνθήκη μόνιμης αγωνίας, ακόμα και εμάς που φαίνεται ότι έχουμε μια καλή πρόγνωση. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις με την αρρώστια. Ακόμα και οι γιατροί δεν θα σου πουν ποτέ «είσαι εντελώς καλά». Γιατί στον καρκίνο το «εντελώς και για πάντα» δεν υφίστανται ως λέξεις.
Σου λένε «πας καλά και είμαστε αισιόδοξοι», αφήνοντας ένα παραθυράκι ανοιχτό, που σε βάζει σε αυτή την κατάσταση της άνω τελείας. Δεν υπάρχει κλείσιμο. Υπάρχει παύση. Για όσο. Γιατί ο χρόνος με τον καρκίνο αίφνης αποκτά άλλη διάσταση, διαστέλλεται και συστέλλεται παράλογα. Δεν είναι γραμμικός. Άλλοτε παγώνει και άλλοτε κυλά σαν ρυάκι. Και ποτέ δεν φτάνει. Μετά από μια διάγνωση καρκίνου τον κυνηγάς για πάντα. Τρέχεις από πίσω του και προσπαθείς να τον μεγαλώσεις, να τον φαρδύνεις για να προλάβεις. Και το ρήμα «προλαβαίνω» γίνεται μέρος της καθημερινότητας σου.
Η Γωγώ Μαστροκώστα αντιμετώπισε την ασθένεια με δύναμη και στωικότητα. Δεν ξέρω πως αλλιώς γίνεται. Είναι μονόδρομος μάλλον αυτό. Και την πάλεψε μέσα στην αγάπη, την αφοσίωση και την φροντίδα των δικών της ανθρώπων και αυτό είναι βάλσαμο και όχι πάντα αυτονόητο. Την αντιμετώπισε όμως και με εξωστρέφεια. Μίλησε για αυτήν ανοιχτά θέλοντας να ενδυναμώσει και να βοηθήσει άλλες γυναίκες. Μοιράστηκε τις προκλήσεις της νόσου, και μίλησε για την αξία της πρόληψης , περνώντας από το προσωπικό στο συλλογικό. Στάθηκε τρυφερή και θαρραλέα. Σήμερα πονάω σαν να έχασα μια αδερφή, γιατί γνωρίζω την τυχαιότητα του ότι εγώ ζώ. Σήμερα είναι μια άσχημη μέρα. Συλλυπητήρια στους οικείους της. Μακάρι το μοίρασμα αυτής της εμπειρίας να βοηθήσει άλλες γυναίκες να προλάβουν, να μην αμελούν τις εξετάσεις τους. Και να σωθούν. Γωγώ σε ευχαριστούμε» έγραψε η Δώρα Χρυσικού.
Δείτε την ανάρτηση της:
Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο, ενώ το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό. Η είδηση έγινε γνωστή τα ξημερώματα της Δευτέρας 25 Μαΐου μετά από ανάρτηση της κόρης της στο Instagram στην οποία έγραφε: «Σήμερα έφυγε ο αγαπημένος μου άνθρωπος. Η πιο καλή ψυχή, η κολλητή μου, η καλύτερη γυναίκα που ήμουν τόσο τυχερή να αποκαλώ μαμά. Η μαμά μου ήταν μια μαχήτρια, ένας βράχος που δεν λύγισε ποτέ. Δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν αναστέναξε. Πέρασε πολλά στη ζωή της, αλλά τα αντιμετώπισε με δύναμη και αξιοπρέπεια. Μαμά, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι περήφανη για σένα και να σε θαυμάζω. Στη ζωή μου ελπίζω να σου μοιάσω έστω και λίγο. Θα είσαι για πάντα το αιώνιο πρότυπό μου. Και τώρα ξέρω πως θα έχω πάντα τον φύλακα άγγελό μου να με προσέχει. Σ’ αγαπάω πολύ».
