Μέχρι το τέλος του ’27 αναμένεται η παράδοσή τους – Θα γίνει ένα μικτό μοντέλο τουριστικής και οικιστικής ανάπτυξης
Μεγάλη τουριστική επένδυση από γνωστό Τούρκικο κατασκευαστικό όμιλο είναι σε εξέλιξη στην Γερακινή της Χαλκιδικής.
Δείτε το βίντεο:
Μία μεγάλη τουριστική επένδυση δρομολογείται στη Χαλκιδική, καθώς ο τουρκικός κατασκευαστικός όμιλος Ege Yapı προχωρά στην ανάπτυξη του συγκροτήματος “Oliville Residences Gerakini”, ενός έργου πολυτελών κατοικιών που -σύμφωνα με όσα αναφέρει η εταιρεία– απευθύνεται κυρίως σε ξένους επενδυτές και αγοραστές που ενδιαφέρονται για την απόκτηση της ελληνικής Golden Visa.
Το έργο αναπτύσσεται στη Γερακινή Χαλκιδικής και, σύμφωνα με την εταιρεία, πρόκειται για επένδυση που υπερβαίνει τα 10 εκατ. ευρώ, με ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2028.
Η ανάπτυξη εκτείνεται σε έκταση περίπου 43.600 τετραγωνικών μέτρων και θα περιλαμβάνει 175 ανεξάρτητες πολυτελείς βίλες, οι οποίες θα λειτουργούν σε συνδυασμό με ξενοδοχειακές υποδομές και υπηρεσίες επαγγελματικής διαχείρισης.
Φωτορεαλιστική εικόνα
Στο επίκεντρο η αγορά της Golden Visa
Η Ege Yapı προβάλλει το έργο ως μία από τις σημαντικότερες διεθνείς αναπτύξεις που υλοποιεί εκτός Τουρκίας, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η ελληνική αγορά ακινήτων για επενδυτές από τρίτες χώρες.
Όπως αναφέρει, κάθε κατοικία έχει σχεδιαστεί ώστε να υπερκαλύπτει το απαιτούμενο επενδυτικό όριο για την απόκτηση τηςGolden Visa, προσφέροντας στους αγοραστές τη δυνατότητα εξασφάλισης άδειας διαμονής στην Ελλάδα, με τα προνόμια που προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία.
Η εταιρεία επισημαίνει ακόμη ότι η εγγύτητα της περιοχής στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, αλλά και η εύκολη πρόσβαση στα τουριστικά θέρετρα της Χαλκιδικής, αποτελούν σημαντικά πλεονεκτήματα για τους ξένους επενδυτές.
Φωτορεαλιστικές εικόνες
175 βίλες πλήρως επιπλωμένες
Σύμφωνα με την παρουσίαση του έργου, κάθε κατοικία θα διαθέτει περίπου 120 τ.μ. εσωτερικών χώρων, ενώ θα παραδίδεται πλήρως επιπλωμένη και εξοπλισμένη, σύμφωνα με πρότυπα ξενοδοχειακής φιλοξενίας.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αποτελεί ο σχεδιασμός κάθε βίλας ως δύο ανεξάρτητων διαμερισμάτων ενός υπνοδωματίου, ένα στο ισόγειο και ένα στον πρώτο όροφο, επιλογή που -όπως υποστηρίζει η εταιρεία- αυξάνει τις δυνατότητες εκμετάλλευσης μέσω βραχυχρόνιων ή τουριστικών μισθώσεων.
Οι κατοικίες κατασκευάζονται με τεχνολογία ελαφριάς χαλύβδινης κατασκευής και διαθέτουν ανεξάρτητους τίτλους ιδιοκτησίας.
Η ενιαία τιμή διάθεσης κάθε βίλας ανέρχεται, σύμφωνα με την εταιρεία, στις 400.000 ευρώ.
Υποδομές πέντε αστέρων
Η ανάπτυξη θα περιλαμβάνει εγκαταστάσεις που παραπέμπουν σε οργανωμένο τουριστικό θέρετρο.
Μεταξύ άλλων προβλέπονται:
ιδιωτική πρόσβαση στην παραλία,
εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας,
spa και σάουνες,
πολλαπλές πισίνες με pool bars,
γυμναστήρια και χώροι ευεξίας,
παιδικές εγκαταστάσεις,
κοινόχρηστοι χώροι αναψυχής.
Παράλληλα, σύμφωνα με τα στοιχεία του έργου, οι ιδιοκτήτες θα μπορούν να χρησιμοποιούν την κατοικία τους για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα κάθε χρόνο, ενώ το υπόλοιπο διάστημα θα αξιοποιείται μέσω επαγγελματικής τουριστικής διαχείρισης.
Οι προβλέψεις της εταιρείας για τις αποδόσεις
Η Ege Yapı παρουσιάζει το έργο και ως επενδυτικό προϊόν, παραθέτοντας οικονομικές προβλέψεις για τις αποδόσεις των κατοικιών.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που δημοσιοποιεί:
προβλέπεται μέση ετήσια απόδοση επένδυσης (ROI) 7,27%, μέσω δεκαετούς συμβολαίου μίσθωσης,
το μέσο ετήσιο EBITDA ανά βίλα εκτιμάται σε 29.070 ευρώ μετά την αφαίρεση των εξόδων διαχείρισης,
προτείνεται χρηματοδότηση έως 65% της αξίας του ακινήτου από ελληνικές τράπεζες, με ίδια συμμετοχή περίπου 140.000 ευρώ για αγορά κατοικίας αξίας 400.000 ευρώ.
Η εταιρεία υποστηρίζει ακόμη ότι τα αναμενόμενα έσοδα από την τουριστική εκμετάλλευση μπορούν να καλύπτουν το κόστος εξυπηρέτησης του δανείου, δημιουργώντας θετικές ταμειακές ροές για τον επενδυτή.
Νέο κεφάλαιο στις ξένες επενδύσεις στη Χαλκιδική
Η επένδυση του τουρκικού ομίλου προστίθεται στις μεγάλες τουριστικές αναπτύξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στη Χαλκιδική τα τελευταία χρόνια, επιβεβαιώνοντας ότι η περιοχή εξακολουθεί να αποτελεί πόλο έλξης για ξένα επενδυτικά κεφάλαια. Παράλληλα, αναδεικνύει τη συνεχιζόμενη δυναμική της αγοράς πολυτελούς παραθεριστικής κατοικίας, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο που εξακολουθεί να διαδραματίζει το πρόγραμμα Golden Visa στην προσέλκυση διεθνών επενδυτών.
Δημήτρης Τσακάλας: «Έπαιρνα 140 ευρώ το επεισόδιο στο “Καφέ της Χαράς” – Έπιασα δεύτερη δουλειά γιατί δεν έβγαινα οικονομικά»
Ο Δημήτρης Τσακάλας, γνωστός στο κοινό ως «Μπίλυ» από τη δημοφιλή σειρά «Το Καφέ της Χαράς», μίλησε για την αμοιβή του, τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε εκείνη την περίοδο, αλλά και την απόφασή του να αναζητήσει μια δεύτερη δουλειά παράλληλα με τα γυρίσματα.
Δείτε το βίντεο:
Ο ηθοποιός, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Τσάι με Λεμόνι» στο YouTube, αναφέρθηκε στην τρίτη σεζόν της σειράς, όταν τα γυρίσματά του είχαν μειωθεί σημαντικά. Όπως εξήγησε, δεν είχε συμφωνήσει να συμμετέχει σε όλα τα επεισόδια, με αποτέλεσμα τα έσοδά του να μην επαρκούν για να καλύψει τις ανάγκες του.
«Παράλληλα με την τελευταία σεζόν του “Καφέ”, εγώ έπιασα και δουλειά εκτός των γυρισμάτων, γιατί δεν έβγαινα οικονομικά, οπότε έπρεπε να δουλέψω σε μια έξτρα δουλειά. Δεν είχα και πολλά γυρίσματα εγώ την τρίτη χρονιά, γιατί δεν είχα συμφωνήσει να είμαι σε όλα τα επεισόδια, οπότε το συνδύασα κάπως έτσι».
Ο Δημήτρης Τσακάλας αποκάλυψε επίσης ότι στην αρχή της συμμετοχής του στη σειρά αμειβόταν με 140 ευρώ για κάθε επεισόδιο. Καθώς η σειρά δεν προβαλλόταν καθημερινά, αυτό σήμαινε περίπου τέσσερα επεισόδια τον μήνα, με αποτέλεσμα οι συνολικές απολαβές του να φτάνουν τα 560 ευρώ μεικτά, δηλαδή λίγο πάνω από 400 ευρώ καθαρά.
Όπως περιέγραψε, αντιλήφθηκε ότι η αμοιβή του ήταν αρκετά χαμηλότερη από εκείνη άλλων ηθοποιών όταν παρακολούθησε ένα απόσπασμα εκπομπής στο οποίο ο Πάρης, ο τηλεοπτικός Μανωλάκης, είχε αναφερθεί στα χρήματα που έπαιρνε. Η αποκάλυψη αυτή τον ξάφνιασε, ενώ όταν το συζήτησε με τη Χριστίνα Λουιζίδου, εκείνη δυσκολεύτηκε να πιστέψει το ποσό που της ανέφερε.
«Ωραία. Θες να γελάσουμε; Λοιπόν, όταν κάποια στιγμή έπεσα σε ένα απόσπασμα της εκπομπής σου, όπου ήταν ο Πάρης, ο Μανωλάκης από το “Καφέ της Χαράς”, και τον ρώταγες για τα λεφτά και είπε το ποσό που είχε πάρει τότε, έπαθα σοκ γιατί ανακάλυψα ότι έπαιρνα πολύ λιγότερα λεφτά από τον Πάρη. Όταν το είχα πει στη Λουιζίδου τότε, την τρίτη χρονιά, μου είχε πει: “Δεν σε πιστεύω”. Της λέω: “Θα σου πω ψέματα;”. Μου έλεγε: “Να δω το δελτίο σου”. Ήταν πολύ λίγα τα λεφτά, εννοώ, ειδικά για εκείνες τις εποχές. Έπαιρνα 140 ευρώ το επεισόδιο, που σε κάποιον τώρα μπορεί να λέει: “Α, πάρα πολλά λεφτά”. Δεν ήταν καθημερινή η σειρά. Ήταν τέσσερα επεισόδια το μήνα, άρα έπαιρνα 560 ευρώ μεικτά. 400 κάτι καθαρά».
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η επιτυχία της σειράς ήταν τεράστια και οι προσωπικές του ανάγκες είχαν αυξηθεί. Ο ίδιος εξήγησε πως, ιδιαίτερα από τη στιγμή που απέκτησε αυτοκίνητο, τα έξοδα μετακίνησης προς τα γυρίσματα έγιναν ένα επιπλέον βάρος.
Τη δεύτερη χρονιά δεν κατάφερε να εξασφαλίσει αύξηση στην αμοιβή του. Επειδή αισθανόταν άβολα να διαπραγματευτεί ο ίδιος με την παραγωγή, ανέλαβε ουσιαστικά η μητέρα του να συζητήσει το θέμα, ζητώντας τουλάχιστον να καλύπτονται τα έξοδα της βενζίνης. Ο ηθοποιός χρησιμοποιούσε ένα παλιό Golf του 1985, το οποίο, όπως είπε χαρακτηριστικά, κατανάλωνε αρκετή βενζίνη.
«Απλά μετά ξέρεις, έκανε και τεράστια επιτυχία όλο αυτό το πράγμα. Οπότε λες: “Ε, δεν γίνεται να είμαι τόσες ώρες εκεί πέρα, να κάνει 54-57% τηλεθέαση και να μην μπορώ να ζήσω”. Και ξέρεις, την πρώτη χρονιά δεν με πολυένοιαζε. Τη δεύτερη, τρίτη όμως πήρα αυτοκίνητο, έπρεπε να βάλω βενζίνες. Τη δεύτερη δεν πήρα αύξηση, έκανα παζάρια, έκανε η μάνα μου ουσιαστικά παζάρια, γιατί ντρεπόμουν να το πω στην παραγωγή, για να μου πληρώνουν τις βενζίνες μου. Γιατί θα πήγαινα με το αυτοκίνητό μου πλέον αφού είχα αμάξι και είχα ένα παλιό Golf του ’85 που έπινε σούπερ βενζίνη και πήγαιναν πάρα πολλά λεφτά».
Στην τρίτη σεζόν, η αμοιβή του αυξήθηκε από τα 140 στα 170 ευρώ ανά επεισόδιο. Παρά την αύξηση, ο ίδιος έκρινε ότι το ποσό παρέμενε χαμηλό, ειδικά σε σύγκριση με τα χρήματα που θεωρούσε πως αντιστοιχούσαν εκείνη την εποχή σε έναν ηθοποιό με παρόμοιο ρόλο.
Για τον λόγο αυτό, αποφάσισε να μην εμφανιστεί σε όλα τα επεισόδια της τρίτης χρονιάς. Συμμετείχε, όπως θυμάται, περίπου σε 15 επεισόδια και παράλληλα εργάστηκε σε άλλη δουλειά, προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί οικονομικά.
«Την τρίτη χρονιά μου το ανέβασαν στα 170 και γι’ αυτό είναι που δε συμφώνησα κιόλας να είμαι σε όλα τα επεισόδια. Ήμουν μόνο σε 15 νομίζω την τρίτη χρονιά και έπιασα παράλληλα δουλειά που σου είπα για να βγω οικονομικά. Οπότε ναι, ήταν πολύ λίγα τα λεφτά. Γιατί σκέψου ότι εκείνη την εποχή τα λιγότερα λεφτά που θα έπαιρνε κάποιος με ένα ρόλο σαν το δικό μου ήτανε τουλάχιστον τρία κατοστάρικα καθαρά το επεισόδιο. Ξέραμε εξαρχής ότι ήταν λίγα τα λεφτά που παίρναμε, που έπαιρνα. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω τι έπαιρναν οι υπόλοιποι».
Οι αποκαλύψεις του Δημήτρη Τσακάλα δείχνουν έτσι μια διαφορετική πλευρά της μεγάλης επιτυχίας του «Καφέ της Χαράς», καθώς πίσω από τα υψηλά ποσοστά τηλεθέασης υπήρχαν και ηθοποιοί που, παρά τη δημοφιλία της σειράς, δυσκολεύονταν να καλύψουν ακόμη και τα βασικά έξοδα που απαιτούσε η συμμετοχή τους στα γυρίσματα.
Η Ελένη Ανουσάκη είναι Ελληνίδα ηθοποιός και μία από τις «ενζενί» του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 60′ και 70′.
Σε ηλικία 16 χρονών μπήκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως εξαιρετικό ταλέντο. Εμφανίστηκε στην ταινία Τα κόκκινα φανάρια και λόγω της εμφάνισης διώχτηκε από τη σχολή. Αργότερα αναιρέθηκε η απόφαση του διευθυντή Θάνου Κωτσόπουλου και επανήλθε.
Την ίδια περίοδο αποδέχτηκε την πρόσκληση της FOX και πήγε στην Τσινετσιτά για σπουδές, με δασκάλους τους Κάρολ Ριντ, Ρεξ Χάρισον, Ρίτσαρντ Μπαρντ, Μόνικα Βίτι κ.ά. Δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, αλλά έπαιξε στην ταινία του Κάρολ Ριντ, Αγωνία και έκστασις. Ακολούθησε μία σημαντική πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Δείτε το βίντεο:
Δείτε το βίντεο:
Πως είναι σήμερα η Ελένη Ανουσάκη;
Σήμερα η Ελένη Ανουσάκη έχει αποτραβηχτεί από τον χώρο της υποκριτικής και παραχωρεί συνεντεύξεις σταδιακά . Η τελευταία τηλεοπτικής εμφάνισή της ήταν πριν 4 χρόνια στο «The 2night show».
Δείτε το βίντεο:
Δείτε το βίντεο:
Η Ελένη Ανουσάκη αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Με τη δυναμική παρουσία και το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο της κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια περίοδο κατά την οποία στη μεγάλη οθόνη πρωταγωνιστούσαν μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της ελληνικής υποκριτικής. Οι συμμετοχές της σε κινηματογραφικές παραγωγές άφησαν το δικό τους αποτύπωμα και την έκαναν ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη στο κοινό.
Στη διάρκεια της καλλιτεχνικής της πορείας δεν περιορίστηκε μόνο στον κινηματογράφο. Το θέατρο αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της ζωής της, ενώ αργότερα έκανε αισθητή την παρουσία της και στην τηλεόραση. Μέσα από διαφορετικούς ρόλους είχε την ευκαιρία να αναδείξει πολλές πλευρές του υποκριτικού της ταλέντου, συνεργαζόμενη με σημαντικούς ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου.
Δείτε το βίντεο:
Με το πέρασμα των χρόνων, η Ελένη Ανουσάκη επέλεξε να απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και να πραγματοποιεί πλέον πιο επιλεκτικές δημόσιες εμφανίσεις. Οι τηλεοπτικές της συνεντεύξεις αποτελούν κάθε φορά μια ευκαιρία να θυμηθεί στιγμές από την καριέρα της, αλλά και να μοιραστεί ιστορίες από μια εποχή του ελληνικού θεάματος που εξακολουθεί να προκαλεί έντονη νοσταλγία.
Παρά την πολυετή αποχή της από την ενεργό υποκριτική, η Ελένη Ανουσάκη παραμένει μια αναγνωρίσιμη και αγαπητή φυσιογνωμία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Η πορεία της, από τα πρώτα της βήματα σε πολύ νεαρή ηλικία μέχρι τις σημαντικές κινηματογραφικές, θεατρικές και τηλεοπτικές παρουσίες της, αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο μιας ολόκληρης εποχής για την ελληνική υποκριτική.
Γιατί συχνά ξεχνάμε στα εύκολα ποιος μας στήριξε στα δύσκολα. Γιατί συχνά στηρίζουμε κάποιον μόνο και μόνο για το συμφέρον μας.
Το σύνδρομο του ευεργετηθέντος αχάριστου… Όσο πιο πολύ βοηθάς κάποιον τόσο πιο πιθανό είναι να τον βρεις απέναντί σου.
Γιατί συχνά ξεχνάμε στα εύκολα ποιος μας στήριξε στα δύσκολα. Γιατί συχνά στηρίζουμε κάποιον μόνο και μόνο για το συμφέρον μας.
Γιατί συχνά βοηθάμε και η αναμονή της ανταπόδοσης γίνεται εμμονή μας.
Οπότε η ευθύνη της αχαριστίας ανήκει και στους δυο. Και στον ευεργέτη και στον ευεργετηθέντα.
Παρατήρησέ το όλο αυτό που συμβαίνει και δες τι χρειάστηκε να μάθεις.
Και αν είσαι στη θέση του ευεργέτη, θα καταλάβεις ότι ευεργέτες δεν υπάρχουν χωρίς εσωτερική εξέλιξη.
Και αν είσαι στη θέση του ευεργετηθέντος, θα καταλάβεις γιατί θα γίνεις ευεργέτης κάποιου άλλου προσώπου, που θα σου αποδώσει τα δέοντα για να έρθεις στα ίσα σου.
Η μοναδική μου περιουσία είναι οι φίλοι μου. Φίλους μου θεωρώ και τους συγγενείς μου, τα παιδιά μου, τους συνεργάτες μου.
Όταν από τον φίλο σου εκμαιεύεις τον καλύτερό του εαυτό, τότε είσαι ευλογημένος, γιατί είδες μέσα του τον δικό σου καλύτερο εαυτό.
Δεν με αφορούν οι συμπεριφορές που βγάζουν οι φίλοι μου σε κάποιον τρίτο, γιατί την ευθύνη την έχουν οι τρίτοι. Όπως και αντίστροφα.
Εμένα με ενδιαφέρει η συμπεριφορά τους προς εμένα. Και όταν δεν με ικανοποιεί, ψάχνω να βρω τι λάθος συμπεριφορά έχω εγώ και πώς να την αλλάξω ή τι έχω να μάθω από αυτό.
Κι αν αυτό που χρειάζεται να μάθω είναι ακόμα και το να αγνοήσω κάποιους που θεωρούσα φίλους. Ό,τι δίνεις σε φίλο σαν φίλος, ανιδιοτελώς, με αγάπη, είναι μια κατάθεση στην τράπεζα της αφθονίας με πολλαπλάσιο επιτόκιο.
Με αγαπώ πολύ μέσα από την αμύθητη φιλική περιουσία που μου προσφέρεται!
Ο χειρότερος σύμβουλος είναι οι σκέψεις μας.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να μη μοιράζεσαι τις σκέψεις σου.
Να ακούσεις και κάτι άλλο πέρα από το ανασφαλές «εγώ» σου.
Η μια σκέψη φέρνει την άλλη και πλάθεις ιστορίες στο μυαλό σου, που κάθε σου αρρωστημένη σκέψη τις επιβεβαιώνει και τις κάνει υπέρογκες.
Και νομίζεις πως η φούσκα των ψευδαισθήσεών σου δεν θα σπάσει ποτέ.
Όλες οι σκέψεις σου εξαρτώνται από το υποσυνείδητό σου, που φαντάζεται ανεμόμυλους.
Το σύμπαν σου έχει στείλει γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο αμέτρητους καθρέφτες.
Συγγενείς, φίλους, άγνωστους, για να μοιραστείς μαζί τους σκέψεις και συμπεριφορές και να επαναπροσδιορίζεσαι κάθε στιγμή.
Εσύ όμως επιλέγεις να παίζεις κρυφτό. Μόνο μαζί σου! Μα δεν σε βρίσκεις ποτέ!
Όταν η αγάπη γεμίζει όλο τον χώρο, μερικές φορές νομίζουμε ότι κάνουμε το σωστό, παραμερίζοντας τον εαυτό μας.
Αλλά όταν συνεχίζεις να δίνεις… δεν κινδυνεύεις να χαθείς μέσα σε αυτό; Είναι μια ερώτηση που αξίζει να τη θέσεις — πριν να είναι αργά…
15 πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να θυσιάζεις, ακόμα κι όταν αγαπάς βαθιά
Όταν νοιάζεσαι πραγματικά για κάποιον, είναι εύκολο να θελήσεις να του δώσεις τα πάντα.
Όμως μερικές φορές, κάνονταςπάραπολλέςυποχωρήσεις, χάνεις αυτό που σε κάνει μοναδική.
Κι όμως, μια ουσιαστική σχέση ξεκινά πάντα με τον σεβασμό προς τον εαυτό σου.
1. Η σχέση σου με το σώμα σου
Η εμφάνισή σου σου ανήκει. Αν νιώθεις την ανάγκη να αλλάξεις κάτι, κάν’ το για τη δική σου ευεξία — ποτέ για να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες κάποιου άλλου.
2. Οι αληθινές φιλίες σου
Οι πραγματικοί φίλοι είναι το θεμέλιο της ισορροπίας σου. Μια υγιής σχέση σου επιτρέπει να γελάς, να μοιράζεσαι και να περιβάλλεσαι από αγαπημένα πρόσωπα έξω από το ζευγάρι.
3. Οι βασικές σου αξίες
Οι πεποιθήσεις και οι αρχές σου αντικατοπτρίζουν ποια είσαι. Αν η αγάπη σε αναγκάζει να τις κρύβεις ή να τις αλλάξεις, ίσως ήρθε η ώρα να επανεξετάσεις τις προτεραιότητές σου.
4. Η ανεξαρτησία σου
Το να έχεις τα δικά σου σχέδια, τα δικά σου οικονομικά και τον προσωπικό σου χρόνο δεν είναι πολυτέλεια — είναι βασική ανάγκη. Η ανεξαρτησία τρέφει την εσωτερική σου ελευθερία και ευτυχία σου.
5. Τα όριά σου στον σεβασμό
Αυτό που περιμένεις από μια σχέση δεν είναι «υπερβολικό». Είναι αυτό που σου επιτρέπει να έχεις υγιή όρια και να σε αντιμετωπίζουν με πάντα αξιοπρέπεια. Αν αισθανθείς ίχνος παραβίασης των ορίων του σεβασμού σου ίσως ήρθε η ώρα να επανεξετάσεις τις προτεραιότητές σου.
6. Η ψυχική σου ηρεμία
Αν η σχέση σε εξαντλεί περισσότερο απ’ όσο σε γαληνεύει, αυτό είναι σημάδι ότι κάτι χρειάζεται ισορροπία. Η αγάπη δεν πρέπει ποτέ να σε αφήνει εξουθενωμένη καθημερινά.
7. Η θέση σου μέσα στη σχέση
Αξίζεις να είσαι στο κέντρο της — όχι στο περιθώριο. Κανείς δεν πρέπει να σε κάνει να νιώθεις δεύτερη.
8. Ο αμοιβαίος σεβασμός
Η καλοσύνη στην καθημερινότητα είναι το ελάχιστο. Λόγια που σε πληγώνουν ή υποτιμητικές συμπεριφορές δεν έχουν θέση σε μια σχέση εμπιστοσύνης.
9. Η αυθεντικότητά σου
Το να υποδύεσαι κάποιον για να ευχαριστήσεις τον άλλον γίνεται βάρος με τον καιρό. Έχεις το βασικό δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου πάντα ακόμη και με τις ατέλειες σου.
10. Η φωνή σου
Το να εκφράζεις πώς νιώθεις είναι μορφή αυτοσεβασμού. Αν σωπαίνεις για να αποφύγεις τη σύγκρουση, κινδυνεύεις να χαθείς μέσα σε αυτή τη σιωπή.
11. Οι προσωπικοί σου στόχοι
Είτε είναι να ξανασπουδάσεις, να ταξιδέψεις ή να υλοποιήσεις μια ιδέα, τα ατομικά σου όνειρα εξακολουθούν να μετρούν σημαντικά μέσα σε μια ζωή που την μοιράζεσαι με κάποιον άλλον.
12. Η οικονομική σου ανεξαρτησία
Η οικονομική αυτονομία σου δίνει τη δύναμη να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις. Δημιουργεί επίσης μια ισορροπημένη σχέση.
13. Τα πάθη σου
Ο χορός, η γραφή, η μουσική, κηπουρική… αυτές οι δραστηριότητες είναι πηγές χαράς και ολοκλήρωσης. Δεν πρέπει ποτέ να εξαφανίζονται λόγω έλλειψης χρόνου ή κοινού ενδιαφέροντος.
14. Τα προσωπικά σου όρια
Το να ανέχεσαι τη δυσφορία δεν είναι αγάπη. Μια αρμονική σχέση πρέπει να σου προσφέρει αίσθηση ασφάλειας, όχι διαρκή εντάσεις και δράματα.
15. Οι πιο βαθιές σου επιθυμίες
Τα όνειρά σου είναι η κινητήριος δύναμή σου. Ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεσαι τη ζωή σου πρέπει να βοηθά αυτά τα όνειρα να ανθίσουν να σε κάνουν καλύτερη έκδοση του εαυτού σου — όχι να τα κρύβεις στο συρτάρι.
Το ήξερες;
Σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς ψυχικής ευεξίας, το να χάνεις την αίσθηση του εαυτού σου μέσα σε μια σχέση μπορεί να οδηγήσει σε μακροχρόνια συναισθηματική ανισορροπία, ειδικά όταν παραμερίζεις φιλίες ή προσωπικά πάθη.
Στέφανα γάμου: Τι πρέπει να τα κάνετε σε περίπτωση διαζυγίου ή θανάτου – Αυτό που λίγοι γνωρίζουν
Τα στέφανα του γάμου αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και συμβολικά στοιχεία του ορθόδοξου μυστηρίου, συνοδεύοντας το ζευγάρι σε μία από τις σημαντικότερες στιγμές της κοινής του ζωής.
Μετά την τελετή, συνήθως φυλάσσονται ως πολύτιμο ενθύμιο, όμως αρκετοί αναρωτιούνται τι πρέπει να γίνουν εάν ο γάμος λυθεί ή εάν ένας από τους δύο συζύγους φύγει από τη ζωή.
Τι συμβολίζουν τα στέφανα του γάμου
Ο συμβολισμός τους είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Τα στέφανα συνδέονται με τη δημιουργία μιας νέας κοινής ζωής και μιας νέας οικογένειας. Με τον γάμο, οι δύο άνθρωποι καλούνται να πορευτούν πλέον μαζί, δημιουργώντας το δικό τους σπίτι.
Κατά τη διάρκεια του μυστηρίου, ο ιερέας τοποθετεί τα στέφανα στα κεφάλια των νεονύμφων και ο κουμπάρος ή η κουμπάρα τα αλλάζει μεταξύ τους. Πρόκειται για μία από τις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές της τελετής.
Παλαιότερα τα στέφανα ανήκαν στον ναό
Η σημερινή συνήθεια, σύμφωνα με την οποία κάθε ζευγάρι επιλέγει και αγοράζει τα δικά του στέφανα, δεν ίσχυε πάντοτε.
Σε παλαιότερες εποχές υπήρχαν στέφανα που ανήκαν στον ίδιο τον ναό και χρησιμοποιούνταν στην τέλεση των γάμων των πιστών. Με την πάροδο των χρόνων επικράτησε η πρακτική κάθε ζευγάρι να έχει τα δικά του, τα οποία στη συνέχεια κρατά ως ενθύμιο.
Έτσι, σήμερα υπάρχουν στέφανα κατασκευασμένα από διαφορετικά υλικά και σε πολλά σχέδια, ανάλογα με τις προτιμήσεις των νεονύμφων.
Πού φυλάσσονται μετά τον γάμο
Μετά την ολοκλήρωση του μυστηρίου, τα στέφανα συνήθως τοποθετούνται σε ειδική στεφανοθήκη, ώστε να προστατεύονται και να παραμένουν μαζί.
Πολλά ζευγάρια επιλέγουν να κρατούν τη στεφανοθήκη στην κρεβατοκάμαρα ή σε κάποιο άλλο ιδιαίτερο σημείο του σπιτιού, αντιμετωπίζοντάς την ως ενθύμιο της ημέρας του γάμου και της κοινής τους πορείας.
Τι γίνεται με τα στέφανα σε περίπτωση διαζυγίου
Ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετούς είναι τι μπορούν να κάνουν με τα στέφανα εάν το ζευγάρι πάρει διαζύγιο.
Εφόσον οι πρώην σύζυγοι δεν επιθυμούν να τα κρατήσουν, μπορούν να απευθυνθούν στον ιερέα της ενορίας τους και να ζητήσουν καθοδήγηση για τον κατάλληλο τρόπο διαχείρισής τους.
Η ασφαλέστερη επιλογή για όποιον θέλει να ακολουθήσει την εκκλησιαστική πρακτική είναι να συμβουλευτεί τον ίδιο τον ναό, καθώς οι κατά τόπους συνήθειες μπορεί να διαφέρουν και δεν υπάρχει λόγος να γίνουν αυθαίρετες ενέργειες με αντικείμενα που συνδέονται με το μυστήριο.
Τι γίνεται σε περίπτωση θανάτου
Αν ένας από τους δύο συζύγους φύγει από τη ζωή, προκύπτει αντίστοιχα το ερώτημα για το τι πρέπει να συμβεί με τα στέφανα.
Δεν είναι απαραίτητο ο επιζών σύζυγος ή οι συγγενείς να τα απομακρύνουν αμέσως από το σπίτι. Μπορούν να παραμείνουν ως οικογενειακό ενθύμιο, εφόσον αυτό επιθυμεί η οικογένεια.
Αν, αντίθετα, οι συγγενείς δεν θέλουν να τα κρατήσουν, μπορούν να τα παραδώσουν σε έναν ιερό ναό και να ζητήσουν από τον ιερέα να τους υποδείξει τι πρέπει να γίνει.
Η αναφορά στο χωνευτήρι
Σε παλαιότερες παραδόσεις και πρακτικές συναντάται επίσης η αναφορά στην καταστροφή ορισμένων ευλογημένων ή εκκλησιαστικών αντικειμένων με τρόπο που θεωρείται σεβαστικός και στη συνέχεια στην απόθεση των υπολειμμάτων σε κατάλληλο χώρο του ναού, όπως το χωνευτήρι.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να κάψει μόνος του τα στέφανα του γάμου του. Για τέτοιες περιπτώσεις είναι προτιμότερο να απευθύνεται στην ενορία του και να ακολουθεί τις οδηγίες του ιερέα.
Ένα σύμβολο που παραμένει για χρόνια
Για τα περισσότερα ζευγάρια τα στέφανα δεν αποτελούν απλώς ένα διακοσμητικό αντικείμενο. Είναι συνδεδεμένα με την ημέρα του γάμου, τις υποσχέσεις των νεονύμφων και την έναρξη της κοινής τους ζωής.
Γι’ αυτό και συχνά παραμένουν στο σπίτι για δεκαετίες και περνούν ακόμη και στις επόμενες γενιές ως οικογενειακό κειμήλιο.
Σε περίπτωση, λοιπόν, διαζυγίου ή θανάτου δεν χρειάζεται να γίνει κάποια βιαστική κίνηση. Όσοι επιθυμούν να τα απομακρύνουν και παράλληλα να σεβαστούν τον θρησκευτικό τους χαρακτήρα μπορούν να απευθυνθούν στον ιερέα της ενορίας τους, ώστε να ενημερωθούν για την πρακτική που ακολουθείται.
Κυριακή και την περνάμε μαθαίνοντας νέα πράγματα και τεστάροντας τις γνώσεις μας, απαντώντας σε ερωτήσεις του «Εκατομμυριούχου».
Η Κυριακή είναι πολύ ιερή μέρα. Κάποιοι απλά ξεκουράζονται και δεν κάνουν απολύτως τίποτα, άντε έστω ένα μποτέ. Άλλοι μαγειρεύουν και απολαμβάνουν ένα πιάτο ή ένα γλυκό με πολλές θερμίδες, μια διατροφική ατασθαλία που τους γεμίζει χαρά για να ξεκινήσουν με περισσότερη όρεξη την καινούργια εβδομάδα.
Υπάρχουν και εκείνοι που κανονίζουν έξοδο με φίλους που έχουν καιρό να δουν, για καφέ, βόλτα ή ένα σινεμά. Τελευταίοι στη λίστα είμαστε εμείς που μας αρέσει να μαθαίνουμε πράγματα και να τεστάρουμε τις γνώσεις μας με έναν ωραίο και διασκεδαστικό τρόπο.
Κάπως έτσι πέσαμε ξανά πάνω σε ένα επεισόδιο του τηλεπαιχνιδιού «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος» και κολλήσαμε. Σε αυτό… πρωταγωνιστής ήταν ο 21χρονος φοιτητής, Δημήτρης Κουβαράς, απόφοιτος Αρχαιολογίας και του Ιστορικού του Πανεπιστημίου της Αθήνας, με αγαπημένη του δραστηριότητα τους αγώνες ρητορικής.
Και η αλήθεια είναι πως και την πρώτη φορά, έτσι και τώρα – είναι από τις φορές που ξέρεις τι θα συμβεί αλλά πείθεσαι πώς όχι, κάτι μπορεί να αλλάξει- ήμασταν σίγουροι πως θα έφτανε πολύ ψηλά και θα έφευγε με ένα μεγάλο χρηματικό έπαθλο στην τσέπη.
Δυστυχώς όμως τα πράγματα εκτυλίχθηκαν τελείως διαφορετικά, αφού κόλλησε σε κάτι πολύ απλό, στην αρχή του παιχνιδιού, στην τέταρτη μόλις ερώτηση για τα 500 ευρώ.
Εσύ απαντάς σωστά σε αυτή την ερώτηση του «Εκατομμυριούχου»;
«Ποια είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας της Στερεάς Ελλάδας;», τον ρώτησε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, με πιθανές απαντήσεις να είναι οι παρακάτω: Α. Λαμία, Β. Θήβα, Γ. Χαλκίδα, Δ. Καρπενήσι.
Αφού το σκέφτηκε αρκετή ώρα, βρέθηκε σε αδιέξοδο και ζήτησε να πάρει τηλέφωνο. Δυστυχώς όμως ο φίλος του, ο Χρήστος δεν γνώριζε ούτε αυτός και έτσι αναγκάστηκε να πάρει και την τελευταία βοήθεια, αυτή του 50-50.
Ούτε όμως αυτή τον έκανε να πει τη σωστή απάντηση, εμπιστεύτηκε το ένστικτό του και τελικά έχασε, αφού η επιλογή του, το Καρπενήσι δεν του βγήκε σε καλό.
Για την ιστορία η Λαμία ήταν η σωστή απάντηση. Αποτέλεσμα; Μια εμφάνιση στην τηλεόραση και μια καινούργια γνώση που σίγουρα δεν θα την ξεχάσει ποτέ.
Ο καθηγητής Γεώργιος Χαλκιαδάκης του Πολυτεχνείου Κρήτης συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα στους κορυφαίους επιστήμονες παγκοσμίως στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης, κατακτώντας μια ξεχωριστή διεθνή διάκριση που επιβεβαιώνει την αριστεία του.
Ο κ. Χαλκιαδάκης, καθηγητής στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης, κατατάσσεται στο κορυφαίο 0,27% των επιστημόνων παγκοσμίως στον κλάδο της Τεχνητής Νοημοσύνης, σύμφωνα με την ετήσια αξιολόγηση του αξιόπιστου συστήματος ScholarGPS.
Η λίστα περιλαμβάνει 268.084 ερευνητές από όλο τον κόσμο, γεγονός που καταδεικνύει το υψηλό επίπεδο του ανταγωνισμού και τη σπουδαιότητα της θέσης που κατέλαβε ο Έλληνας καθηγητής.
Μια πορεία επιστημονικής συνέπειας και διεθνούς αναγνώρισης
Καταγόμενος από τον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, ο κ. Χαλκιαδάκης έχει καταφέρει να ξεχωρίσει χάρη στη σταθερά υψηλού επιπέδου ερευνητική του δραστηριότητα, την επιστημονική του επιρροή και τη διεθνή εμβέλεια του έργου του. Το ερευνητικό του αποτύπωμα ενισχύεται μέσα από πλήθος δημοσιεύσεων, διεθνών συνεργασιών και επιστημονικών βραβεύσεων.
Τι είναι το ScholarGPS
Το ScholarGPS είναι ένα από τα πλέον έγκυρα εργαλεία παγκόσμιας κλίμακας για την αξιολόγηση της ερευνητικής δράσης επιστημόνων και πανεπιστημιακών. Κάθε χρόνο δημοσιεύει λίστες με όσους ξεχωρίζουν για τη συνεισφορά τους στην επιστημονική κοινότητα, βασισμένο σε αντικειμενικά δεδομένα και διεθνή κριτήρια ποιότητας.
Το Πολυτεχνείο Κρήτης συνεχίζει να ξεχωρίζει
Η διάκριση αυτή δεν αποτελεί απλώς προσωπική επιτυχία του καθηγητή, αλλά ενισχύει συνολικά το κύρος του Πολυτεχνείου Κρήτης. Το Ίδρυμα διαγράφει τα τελευταία χρόνια μια διαρκώς ανοδική πορεία σε διεθνές επίπεδο, τόσο σε συνολικές κατατάξεις όσο και μέσα από τη διάκριση μελών του Δδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού (ΔΕΠ).
Γιώργος Χαλκιαδάκης: «Η AI θα μας κάνει όλους πιο ηλίθιους»
ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΥΦΥΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ δεν είναι εκείνοι που έχουν τις περισσότερες απαντήσεις. Είναι εκείνοι που δεν σταματούν ποτέ να κάνουν τις σωστές ερωτήσεις. Ο Γιώργος Χαλκιαδάκης ανήκει σε αυτούς, έχει αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα και σήμερα έχει καταφέρει να συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ερευνητές της τεχνητής νοημοσύνης παγκοσμίως. Συγκεκριμένα, ο Έλληνας ακαδημαϊκός έχει πετύχει να βρίσκεται στο ανώτατο 0,24% των επιστημόνων στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.
Με τον καθηγητή της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης, ο οποίος κατάγεται από τον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, συναντηθήκαμε ένα ήσυχο μεσημέρι στο Μικρό Καφέ του Κουμ Καπί στα Χανιά. Πήγα προετοιμασμένος να ακούσω για αλγορίθμους, υπερυπολογιστές και το μέλλον της τεχνολογίας. Αντί γι’ αυτό, η συζήτηση άρχισε από την αβεβαιότητα, πέρασε στους ανθρώπους, στους δασκάλους, στα λάθη, στα βιβλία, στους φοιτητές και στην ευθύνη που συνοδεύει κάθε τεχνολογική πρόοδο.
Όσο κυλούσε η συζήτησή μας, γινόταν ολοένα πιο ξεκάθαρο ότι ο Γιώργος Χαλκιαδάκης δεν αντιμετωπίζει την τεχνητή νοημοσύνη ως έναν αγώνα δρόμου για να δημιουργήσουμε εξυπνότερες μηχανές. Διακρίνεται από μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία. Τη βλέπει περισσότερο ως μια δοκιμασία. Γι’ αυτό και μου μίλησε για την ανάγκη να «αποδεχτούμε την αβεβαιότητα», για τη σημασία των δασκάλων, των βιβλίων και των φοιτητών, για μια Ελλάδα που μπορεί να παραγάγει έρευνα παγκόσμιας κλάσης, αρκεί να επενδύσει στην αξιοκρατία και στη γνώση. Πάνω απ’ όλα, εξέφρασε έναν διαρκή προβληματισμό: όχι για το αν η τεχνητή νοημοσύνη θα γίνει ισχυρότερη αλλά για το αν εμείς θα τη χρησιμοποιήσουμε με σοφία ή αν, όπως προειδοποιεί, η ανεξέλεγκτη χρήση της «θα μας κάνει όλους, ατομικά και συλλογικά, πιο ράθυμους και πιο ηλίθιους».
― Τι είναι αυτό που σας κάνει να ξεκινάτε κάθε πρωί με την ίδια περιέργεια;
Νομίζω είναι δεδομένο πως υπάρχει πάντα μια έμφυτη, έντονη και επίμονη περιέργεια σε κάθε ερευνητή, η οποία καθημερινά τον ωθεί να θέτει ερωτήματα. Σε ένα άλλο επίπεδο, στην περίπτωσή μας εδώ, στην Ελλάδα, το χάος που επικρατεί σε κάνει κάθε πρωί να σηκώνεσαι με την περιέργεια να δεις πώς θα βγάλεις μια άκρη με ό,τι θες να κάνεις. Πέρα από αστεϊσμούς, νομίζω ότι η αβεβαιότητα που βιώνει πάντα ο Έλληνας σε διάφορα επίπεδα τον κάνει πιο εφευρετικό και ανθεκτικό, κι αυτό φαίνεται όταν βγαίνει στο εξωτερικό, λόγου χάρη.
― Αν γυρίζατε σήμερα στον Άγιο Νικόλαο και συναντούσατε τον 15χρονο Γιώργο, τι θα του λέγατε για όλα όσα τον περιμένουν;
Τίποτε. Θα τον άφηνα να βράσει στο ζουμί του και να κάνει τις επιλογές του εν μέσω της αβεβαιότητας που αντιμετώπιζε. Ίσως απλώς να του έλεγα αυτό που λέω τώρα, και το έλεγε και ο επιβλέπων του διδακτορικού μου, ο Craig Boutilier, στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο: «Πρέπει να αποδεχτούμε την αβεβαιότητα».
― Βρίσκεστε στο κορυφαίο 0,24% των ερευνητών της τεχνητής νοημοσύνης παγκοσμίως. Τι σημαίνει αυτό για σας;
Εντάξει, να πούμε καταρχάς ότι κι άλλοι Έλληνες ερευνητές είναι εκεί γύρω, δεν είμαι ο μόνος. Για κάποιον λόγο τελευταία έπεσαν πολύ τα φώτα της δημοσιότητας σε μένα, και αυτό με κάνει, για να πω την αλήθεια, να νιώθω ταυτόχρονα κολακευμένος και κάπως άβολα. Σίγουρα, πάντως, σημαίνει μια αναγνώριση της δουλειάς της δικής μου και των φοιτητών μου μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες εδώ στην Ελλάδα. Και μια ενθάρρυνση, ένα εφαλτήριο, για να συνεχίσουμε να κάνουμε καλή δουλειά. Ενδεχομένως, χάρη στην αυξημένη αναγνωρισιμότητα, με περισσότερη υποστήριξη.
― Υπάρχει κάποια αποτυχία που τελικά αποδείχθηκε σημαντικότερη από μια μεγάλη επιτυχία;
Ναι, εξαιτίας και της εγγενούς αβεβαιότητας που υπήρχε στο σύστημα των Πανελληνίων όταν έδινα, και υπάρχει ακόμα. Επειδή κατάφερα, εκτός άλλων παραγόντων, να κάνω λάθη στις πράξεις σε όλα τα μαθήματα εκτός από την Έκθεση, πέρασα σε ένα τμήμα που δεν είχα πολύ ψηλά, αυτό της Επιστήμης Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί τότε, μου έδωσε απίστευτες γνώσεις, με σύστησε σε εξαιρετικούς δασκάλους και συμφοιτητές, μου άνοιξε τους ορίζοντες. Προτείνω το συγκεκριμένο τμήμα και τώρα σε όποιον θέλει να κάνει Πληροφορική, όπως φυσικά συστήνω και τη δική μας Σχολή ΗΜΜΥ του Πολυτεχνείου Κρήτης, αν θέλει να γίνει μηχανικός υπολογιστών.
― Η τεχνητή νοημοσύνη μαθαίνει από δεδομένα. Εσείς από τι μάθατε περισσότερο: από βιβλία, από ανθρώπους ή από λάθη;
Από όλα. Ευτυχώς όχι τόσο από λάθη, γιατί αυτό έχει ένα τίμημα πάντα (το εξηγούμε αυτό στους φοιτητές όταν μιλάμε για έναν κλάδο μηχανικής μάθησης, την ενισχυτική μάθηση – reinforcement learning). Σίγουρα έμαθα λόγω του ότι είχα πάντα περιέργεια και βρήκα νωρίς το κουράγιο (αν και ως παιδί ήμουν εσωστρεφής) να ανοιχτώ σε ανθρώπους και παρέες και ομάδες, και να μάθω μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Επίσης, προφανώς, όπως ανέφερα ήδη, είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς δασκάλους (ξεκινώντας ήδη από τα χρόνια του λυκείου, και θα τολμήσω να πω και του δημοτικού) αλλά και συγγενείς που πάντα μου έκαναν δώρο βιβλία, κυρίως λογοτεχνικά, και τους έχω ευχαριστήσει πολλές φορές γι’ αυτό. Για παράδειγμα τη νονά μου (την Κατερίνα Πόθου). Οπότε, αν είστε νονός ή νονά, προτείνω να κάνετε δώρο ένα βιβλίο.
― Ποια είναι η πιο εσφαλμένη αντίληψη που έχει σήμερα ο κόσμος για την τεχνητή νοημοσύνη;
Ότι είναι πάντα αλάθητη ή ότι θα γίνει αλάθητη και ότι έχει απαντήσεις για όλα τα προσωπικά του προβλήματα συγκεκριμένα. Επίσης το ότι η «τεχνητή νοημοσύνη» είναι ταυτόσημη με τα chatbots – αυτό είναι τεράστια παρανόηση.
«Ποιος αλήθεια είμαι εγώ;» Θα μου έκανε εντύπωση αν υπάρχει κάποιος που θεωρεί πως το ξέρει με βεβαιότητα. Μάλλον θα με τρόμαζε. Φωτ.: Πηγή: Γιάννης Αγγελάκης/agonaskritis.gr
― Τι φοβάστε περισσότερο: μια πανίσχυρη μηχανή ή έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι ξέρει να τη χρησιμοποιεί;
Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Ελπίζω και η απάντηση να είναι ενδιαφέρουσα και όχι τετριμμένη ή αναμενόμενη (γελάει). Σε βάθος χρόνου, αν και ίσως όχι τόσο μακροπρόθεσμα, αν εμείς οι άνθρωποι ως κοινωνία (και οι ταγοί μας, πολιτικοί, οικονομικοί, επιστημονικοί) κάνουμε λάθος επιλογές, θεωρώ πιθανό να φτιαχτεί, ας πούμε, μια «πανίσχυρη μηχανή». Θα ήταν παράλογο να μην τη φοβάσαι, και ήδη οι πλέον κορυφαίοι επιστήμονες τεχνητής νοημοσύνης προειδοποιούν για τους κινδύνους που ενέχει η δημιουργία της λεγόμενης τεχνητής γενικής νοημοσύνης ή υπερνοημοσύνης, ειδικά αν αυτή έχει δυνατότητες αυτόνομης δράσης στον φυσικό μας κόσμο. Πιο βραχυπρόθεσμα, όμως, φοβάμαι πολύ το γεγονός ότι νομίζουμε πως ξέρουμε να χρησιμοποιούμε την υπάρχουσα, ήδη εξελιγμένη, τεχνητή νοημοσύνη – και η κακή χρήση της μπορεί να είναι καταστροφική σε διάφορα επίπεδα. Το πιο άμεσο που φοβάμαι, γιατί το βλέπω να έρχεται πολύ γρήγορα, είναι ότι η ανεξέλεγκτη και λάθος χρήση της ΤΝ θα μας κάνει όλους, ατομικά και συλλογικά, πιο ράθυμους και πιο ηλίθιους.
― Στην Ελλάδα συχνά λέμε ότι «οι καλοί φεύγουν στο εξωτερικό». Εσείς αποδείξατε ότι μπορεί να παραχθεί έρευνα παγκόσμιας κλάσης και εδώ. Τι χρειάζεται ακόμη για να γίνει αυτό κανόνας;
Από πού να αρχίσει κανείς: από την ανάγκη χρηματοδότησης των πανεπιστημίων και της έρευνας; Όταν, λ.χ., η ελληνική πολιτεία έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να μηδενιστούν σχεδόν οι εγχώριες χρηματοδοτικές ροές, τόσο για τη βασική όσο και για την εφαρμοσμένη έρευνα, κι αυτό ενώ είχε στη διάθεσή της εξαιρετικά μεγάλους πόρους από ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά πλαίσια; Από την ανάγκη να φτιαχτούν οριζόντιες ερευνητικές δομές που να ενοποιούν, χωρίς γραφειοκρατία, ολόκληρο το ελληνικό ερευνητικό οικοσύστημα; Από την ανάγκη να υπάρχει έμπρακτη και συνεπής στήριξη των μεταπτυχιακών φοιτητών και των νέων ερευνητών σε διάφορα επίπεδα (καταρχάς οικονομική); Από την ανάγκη να υπάρχει αξιοκρατία και δικαιοσύνη σε όλες τις πτυχές της έρευνας αλλά και σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία;
― Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί στην Ελλάδα; Η γραφειοκρατία;
Σίγουρα και η γραφειοκρατία. Είναι απίστευτο το πώς, σε αυτήν τη χώρα, η γραφειοκρατία επιμένει στην ψηφιακή εποχή – ίσως εξηγείται λόγω της κουλτούρας αποποίησης ευθυνών που έχει επικρατήσει («να είμαι εγώ καλυμμένος», «δεν είναι δικιά μου ευθύνη»). Όπως και η έλλειψη αξιοκρατίας, η διαφθορά, η ατιμωρησία. Πάνε όλα χέρι-χέρι. Ειδικά για όσους έχουμε ζήσει σε χώρες όπως ο Καναδάς είναι σχεδόν ανυπόφορο. Το χειρότερο είναι όταν όλα αυτά γίνονται συνήθεια (αν και κοστίζει σε ψυχική ηρεμία, είμαι χαρούμενος που ακόμα με ενοχλούν).
― Υπάρχει κάποιος δάσκαλος ή μέντορας του οποίου τη φωνή ακούτε ακόμη μέσα σας όταν παίρνετε δύσκολες αποφάσεις;
Ίσως ακούω τη ρήση του επιβλέποντά μου στο διδακτορικό, του Craig Boutilier, «δεν μπορείς να μηδενίσεις την αβεβαιότητα στη λήψη αποφάσεων, πρέπει να την αποδεχτείς». Καθώς και τη φωνή του Γιάννη Ρίτσου να λέει «η ζωή είναι μια ανελισσόμενη σπείρα».
― Πότε ήταν η τελευταία φορά που μια μηχανή σάς εξέπληξε και πότε η τελευταία φορά που σας εξέπληξε ένας άνθρωπος;
Η τελευταία φορά που με εξέπληξε μια μηχανή με τις δυνατότητές της, αν και πλέον μου προκαλεί έκπληξη το ότι εκπλήσσομαι, ήταν πρόσφατα, τέλη Μάη νομίζω, όταν ένα LLM απέδειξε ότι η εικασία του Erdös για το unit-distance problem ήταν λάθος. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να με εκπλήσσουν κάθε μέρα, συνήθως αρνητικά. Παρ’ όλα αυτά, είναι καλό να σε εκπλήσσουν οι άνθρωποι, ειδικά όταν αυτό επιβεβαιώνει πως όλοι είναι διαφορετικοί και δεν τείνουν να σκέφτονται και να ενεργούν με τον ίδιο τρόπο, ως «μάζα», αλλά και το πόσο λάθος μπορείς να κάνεις βάζοντας ταμπέλες.
― Αν η τεχνητή νοημοσύνη μπορούσε να σας κάνει μία ερώτηση για την ανθρωπότητα, ποια πιστεύετε ότι θα ήταν;
Δεν έχω σκεφτεί τι θα μπορούσε να ρωτήσει εμένα, αλλά την ανθρωπότητα συλλογικά. Αν η ΤΝ δεν ήταν τόσο politically correct και ευγενική όσο τείνει να είναι, θεωρώ ότι θα μας ρωτούσε «πώς είναι δυνατό να μην έχετε καταφέρει ακόμα να αξιοποιήσετε την τεχνολογία προς όφελος καθενός στον πλανήτη, πώς είναι δυνατό να καταστρέφετε τον πλανήτη, τα άλλα έμβια όντα, απομυζώντας πόρους, πώς είναι δυνατό να πεινάνε ακόμα άνθρωποι;». Για να ρωτήσουμε όμως όντως εδώ στο κινητό… για να δούμε… Το μοντέλο 1 θα ρωτούσε την ανθρωπότητα: «Τι είδους μέλλον επιλέγετε, μέσα από τις καθημερινές σας πράξεις, είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι; Και αν αυτό το μέλλον ερχόταν αύριο, θα το αναγνωρίζατε ως αυτό που πραγματικά θέλατε;». Το μοντέλο 2: «Τι είστε διατεθειμένοι να θυσιάσετε σήμερα, έτσι ώστε κάποιος που δεν θα γνωρίσετε ποτέ να μπορεί να ευημερήσει έναν αιώνα από τώρα;». Ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, δεν νομίζετε; Νομίζω είναι συμπληρωματικές αυτής που είχα εγώ στο μυαλό μου.
― Τι σας συγκινεί περισσότερο σήμερα: μια επιστημονική ανακάλυψη ή η επιτυχία ενός φοιτητή σας;
Και τα δύο, καθώς οι επιστημονικές ανακαλύψεις είναι σχεδόν πάντα συνυφασμένες με επιτυχίες μεταπτυχιακών/διδακτορικών φοιτητών. Οι επιτυχίες των δικών μου ειδικά προφανώς με συγκινούν ιδιαίτερα.
― Όταν κλείνει η πόρτα του γραφείου και μένετε μόνος, τι είναι αυτό που σκέφτεστε μερικές φορές; Οι δυνατότητες της τεχνολογίας ή οι συνέπειές της;
Παλαιότερα ίσως το πρώτο, και το πώς θα συμβάλουμε στην εξέλιξή τους. Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο πολύ το δεύτερο. Πιστεύω ότι πλέον πολλοί ερευνητές της ΤΝ αναλογιζόμαστε τις συνέπειές της όλο και περισσότερο, και προσπαθούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Πλέον προσπαθούμε να φτιάξουμε ΤΝ που να είναι όχι απλώς αποτελεσματική αλλά και ασφαλής – και προσπαθούμε με τεχνικούς και μη τρόπους να συμβάλουμε στην ηθική χρήση της.
― Σας ανησυχεί το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι σήμερα ρωτάνε για τα πάντα, ακόμη και για τα προσωπικά τους, το ChatGPT;
Πολύ. Είναι εντυπωσιακό, αν και σε έναν βαθμό αναμενόμενο. Είναι ξεκάθαρο ότι, εκτός από επικίνδυνο σε διάφορα επίπεδα (λ.χ., σε σχέση με επιπτώσεις στην υγεία μας), αυτή η συμπεριφορά μάς κάνει να χάνουμε ανθρώπινες ικανότητες, όπως εκείνες της κοινωνικής συμπεριφοράς, της μάθησης μέσα από την κοινωνικοποίηση. Μας κάνει καχύποπτους απέναντι στους συνανθρώπους μας… και όπως σας είπα νωρίτερα, τελικά μπορεί να μας κάνει πιο ράθυμους και πιο ηλίθιους.
― Σε έναν κόσμο όπου οι μηχανές γίνονται ολοένα πιο έξυπνες, ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο πολύτιμο ανθρώπινο χαρακτηριστικό που δεν πρέπει να χάσουμε;
Η ικανότητά μας να εμπιστευόμαστε τους συνανθρώπους μας και να συνεργαζόμαστε μαζί τους, κάτι που άλλωστε, με βάση ιστορικούς και ανθρωπολόγους, έδωσε πλεονέκτημα στον Homo sapiens. Και η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε έξω από πλαίσια και να ονειρευόμαστε.
― Ποια είναι η πιο έξυπνη απόφαση που πήρατε στη ζωή σας και ποια η πιο έξυπνη που δεν πήρατε ποτέ;
Η πιο έξυπνη που δεν πήρα ποτέ ο ίδιος, όπως προανέφερα, ήταν να σπουδάσω στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών στο Ηράκλειο. Η πιο έξυπνη που πήρα περισσότερο συνειδητά ήταν να συνεχίσω για διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο.
«Σε βάθος χρόνου, αν εμείς οι άνθρωποι ως κοινωνία κάνουμε λάθος επιλογές, θεωρώ πιθανό να φτιαχτεί, ας πούμε, μια “πανίσχυρη μηχανή”». Φωτ.: Πηγή: Γιάννης Αγγελάκης/agonaskritis.gr
― Αν η τεχνητή νοημοσύνη μπορούσε να διαβάσει όλες τις σκέψεις μας για μία ημέρα, τι θα σήμαινε αυτό για τον κόσμο;
Νομίζω θα τρελαινόταν. Ίσως και να ήταν θετικό για το ανθρώπινο είδος, θα τη βοηθούσε να κατανοήσει την πολυπλοκότητά μας και την αγνότητα που υπάρχει στα παιδιά ειδικά. Ίσως να μας έδινε μια ευκαιρία αντί να αποφασίσει να μας εξαφανίσει, ας πούμε. Πιστεύω θα το χρωστούσαμε στα παιδιά.
― Οι επιστήμονες αφιερώνουν τη ζωή τους στο να απαντούν ερωτήσεις. Ποια είναι η μία ερώτηση που ακόμη δεν έχετε καταφέρει να απαντήσετε για τον εαυτό σας;
«Ποιος αλήθεια είμαι εγώ;» Θα μου έκανε εντύπωση αν υπάρχει κάποιος που θεωρεί πως το ξέρει με βεβαιότητα. Μάλλον θα με τρόμαζε.
― Πότε νιώσατε μεγαλύτερη περηφάνια;
Δεν ξέρω για το «μεγαλύτερη». Έχω νιώσει περηφάνια για βραβεύσεις ή για αντίκτυπο άρθρων μου. Για το ότι ο πρώτος φοιτητής που είχα ποτέ έγινε καθηγητής στην Αμερική. Και για το ότι αρκετοί παλιοί φοιτητές μου συνεχίζουν να συνεργάζονται μαζί μου ή απλώς μου γράφουν κατά καιρούς και μου λένε πως θεωρούν ότι είχα μια συμβολή στην εξέλιξή τους.
― Αν είχατε μόνο ένα λεπτό για να εξηγήσετε στα παιδιά της Ελλάδας γιατί αξίζει να ασχοληθούν με την επιστήμη, τι θα τους λέγατε;
Η ενασχόληση με την επιστήμη σε κάνει να συνειδητοποιήσεις το πόσο μικρός είσαι σε σχέση με το Σύμπαν και το Όλον. Αλλά κάθε μικρό ή μεγάλο επιστημονικό ερώτημα που θέτεις, η απάντηση που ανακαλύπτεις, το επακόλουθο ερώτημα, σου δίνει μεγάλη ικανοποίηση – θα χάσεις τον ύπνο σου πολλές νύχτες αναλογιζόμενος ένα ερώτημα, αλλά δεν θα πλήξεις ποτέ.
― Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή και γιατί;
Την ανθρώπινη επαφή. Την ικανότητα δημιουργίας. Την προσφορά στην κοινότητα. Παλιά στην Κρήτη έδιναν στις γέννες και στις βαφτίσεις την ευχή: «Να μεγαλώσει να γενεί άνθρωπος χρήσιμος στην κοινωνία». Επειδή «no man is an island» και επειδή «we are all in this together».
Με έναν στους δώδεκα κατοίκους να είναι εκατομμυριούχος, το Μιλάνο αναδεικνύεται στην πόλη με το υψηλότερο ποσοστό εκατομμυριούχων παγκοσμίως.
Σύμφωνα με την έκθεση World’s Wealthiest Cities Report 2025 της Henley & Partners, η ιταλική μητρόπολη αριθμεί περίπου 115.000 εκατομμυριούχους και 17 δισεκατομμυριούχους, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στην Ευρώπη και την ενδέκατη διεθνώς ως προς τον συνολικό αριθμό εύπορων κατοίκων.
Οι υπολογισμοί αφορούν αποκλειστικά τα διαθέσιμα ρευστά και όχι την ακίνητη περιουσία.
Πώς έφτασε όμως το Μιλάνο σε αυτή τη θέση;
Η πόλη-μαγνήτης των πλουσίων
Όπως επισημαίνει η Corriere della Sera, οι «πλούσιοι που κατακτούν» το Μιλάνο καθημερινά –το 2024 προστίθεντο κατά μέσο όρο δέκα νέοι εκατομμυριούχοι την ημέρα– είναι επιχειρηματίες, διευθυντικά στελέχη, αθλητές και μεγάλοι ξένοι επενδυτές. Τους προσελκύουν η ποιότητα ζωής, η στρατηγική τοποθεσία της πόλης, η δυναμική αγορά ακινήτων υψηλής αξίας και, κυρίως, ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς.
Η γεωγραφική θέση του Μιλάνου, κοντά στην Ελβετία και την Κεντρική Ευρώπη, καθώς και η ύπαρξη τριών διεθνών αεροδρομίων, ενισχύουν ακόμη περισσότερο την ελκυστικότητά του. Ωστόσο, το φορολογικό πλαίσιο παραμένει ο βασικός «μαγνήτης» για τους εύπορους.
Το «διάταγμα CR7» και οι νέοι κάτοικοι
Σύμφωνα με την ΕΡΤ, Το 2017 θεσπίστηκε στην Ιταλία ένα νομοδιάταγμα γνωστό ως «CR7», από το προσωνύμιο του ποδοσφαιριστή Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος το αξιοποίησε το 2018 κατά τη μεταγραφή του στη Γιουβέντους.
Το διάταγμα προβλέπει εφάπαξ φορολογία 300.000 ευρώ για τις εκτός Ιταλίας περιουσίες πλούσιων πολιτών που μεταφέρουν την έδρα τους στη χώρα. Το μέτρο αυτό προσέλκυσε εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους, με το Μιλάνο να μετατρέπεται σε επίκεντρο της οικονομικής ελίτ.
Παράλληλα, η πόλη παραμένει ιστορικά ταυτισμένη με τη μόδα, τις επιχειρήσεις και τη βιομηχανία του design, γεγονός που την καθιέρωσε ως την οικονομική πρωτεύουσα της Ιταλίας.
Η παραγωγική δύναμη της Λομβαρδίας
Η παραγωγική κουλτούρα του Μιλάνου και της ευρύτερης περιοχής Μόντσα-Μπριάντσα, όπου δραστηριοποιούνται πολλές οικογενειακές επιχειρήσεις διεθνούς κύρους, έχει εκτοξεύσει το ΑΕΠ της περιφέρειας. Η Λομβαρδία, μαζί με το Πεδεμόντιο, το Βένετο και την Εμίλια-Ρομάνια, αποτελεί την κύρια οικονομική ατμομηχανή της Ιταλίας.
Η «χρυσή πρωτεύουσα του ιταλικού Βορρά» προσελκύει εύπορους και γνωστούς από όλο τον κόσμο. Οι τιμές των ακινήτων σε πολλές συνοικίες ξεπερνούν τα 6.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, αγγίζοντας ακόμη και τα 10.000 ευρώ στο ιστορικό κέντρο.
Η άλλη όψη του Μιλάνου: το κόστος ζωής
Για πολλούς επενδυτές, η αγορά κατοικίας στο Μιλάνο θεωρείται ασφαλής επιλογή. Ωστόσο, για τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, η πόλη μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε έναν οικονομικά απρόσιτο προορισμό. Η στέγαση, που άλλοτε ήταν ανάγκη, σήμερα μοιάζει με πολυτέλεια.
Σύμφωνα με τη μεγαλύτερη ένωση εργαζομένων της Ιταλίας, CGIL, το ένα τρίτο των εργαζομένων στο Μιλάνο δεν έχει εισόδημα συμβατό με το κόστος ζωής, καθώς πάνω από το 50% του καθαρού μισθού δαπανάται για στέγη και υγεία. Η Corriere della Sera, επικαλούμενη στοιχεία του ιστότοπου Idealista, αναφέρει ότι το Μιλάνο είναι η πιο ακριβή πόλη της Ιταλίας όσον αφορά το στεγαστικό. Για ένα διαμέρισμα τριών δωματίων απαιτούνται περίπου 1.800 ευρώ μηνιαίως συν έξοδα, ποσό δυσβάσταχτο για πολλούς εργαζόμενους κοινής ωφέλειας.
Η φυγή των δημοσίων υπαλλήλων
Η ακρίβεια και ο πληθωρισμός πλήττουν συνολικά τις μεγάλες ιταλικές πόλεις, όμως στο Μιλάνο το φαινόμενο είναι εντονότερο. Η CGIL κάνει λόγο για πραγματική φυγή δημοσίων υπαλλήλων από την πόλη. Μέσα σε δύο χρόνια, ο αριθμός τους μειώθηκε κατά 14%, με τις μεγαλύτερες απώλειες στην εκπαίδευση (-18,6%), την τοπική αυτοδιοίκηση (-16,5%) και την υγειονομική περίθαλψη (-14,1%).
Παράλληλα, οι εργαζόμενοι στις Ένοπλες Δυνάμεις, την Αστυνομία και την Πυροσβεστική μειώθηκαν κατά 8,3%. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν πως, αν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση, το πρόβλημα θα έχει σοβαρές κοινωνικές και λειτουργικές συνέπειες στο άμεσο μέλλον.
Η υπόταση είναι όταν η πίεση του αίματος είναι χαμηλή, δηλαδή να φθάνει στο 90/60 mmHg. Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί σε ορισμένα άτομα, η χαμηλή πίεσή τους να θεωρείται γι’ αυτούς η φυσιολογική.
Όταν η αρτηριακή πίεση πέφτει κάτω των φυσιολογικών ορίων και δεν αιματώνεται ο εγκέφαλος και η καρδιά καλά, δηλαδή μειώνεται ο όγκος του αίματος στην κυκλοφορία, δημιουργεί αδυναμία, ζάλη, σκοτοδίνη και λιποθυμία.
Η πιο συνηθισμένη μορφή είναι η ορθοστατική υπόταση που παρουσιάζεται μετά από την απότομη προσπάθεια του ατόμου να σηκωθεί από το κρεβάτι του ή από την πολυθρόνα του και επανέρχεται αμέσως κατά την κατάκλιση.
Υπόταση: Ποια είναι τα συμπτώματα που θα παρατηρήσετε
Ζάλη
Ναυτία
Τάση λιποθυμίας
“Σκοτείνιασμα” στην όραση
Εμβοές (“κουδούνισμα” στα αυτιά)
Κρύα ή και υγρά χέρια και πόδια
Ευαισθησία στο φως και τον θόρυβο
Κόπωση και ταχυκαρδία
Υπόταση: Τι πρέπει να τρώτε για να την ξεπεράσετε
Η διατροφή έχει επίσης σημαντικό αντίκτυπο στην υγεία της καρδιάς και την αρτηριακή σας πίεση. Δείτε πώς να αυξήσετε την αρτηριακή σας πίεση μέσω της διατροφής:
Πίνετε άφθονα υγρά
Όταν είστε αφυδατωμένοι, ο όγκος του αίματός σας μειώνεται, γεγονός που προκαλεί τη μείωση της αρτηριακής σας πίεσης. Οι περισσότεροι γιατροί συστήνουν να πίνετε τουλάχιστον δύο λίτρα νερού (περίπου οκτώ ποτήρια) κάθε μέρα. Η πρόσληψη νερού θα πρέπει να είναι υψηλότερη σε ζεστό καιρό ή κατά την άσκηση.
Φάτε αλμυρές τροφές
Οι τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι μπορούν να αυξήσουν την αρτηριακή σας πίεση. Τέτοιες είναι οι ελιές, το τυρί cottage και οι κονσέρβες. Μπορείτε επίσης να προσθέσετε αλάτι στα γεύματά σας.
Καφεΐνη
Ποτά όπως ο καφές και το τσάι με καφεΐνη προκαλούν αύξηση του καρδιακού ρυθμού και προσωρινή αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Αυτό το αποτέλεσμα είναι συνήθως βραχυπρόθεσμο και η πρόσληψη καφεΐνης δεν επηρεάζει την αρτηριακή πίεση όλων με τον ίδιο τρόπο. Εάν είστε τακτικός πότης καφέ, μπορεί επίσης να αναπτύξετε υψηλότερη ανοχή για τις επιδράσεις του στο αγγειακό σύστημα.
Βιταμίνη B12
Η βιταμίνη Β12 παίζει βοηθάει το σώμα να παράγει υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια. Η έλλειψη αυτής της σημαντικής βιταμίνης μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία, η οποία μειώνει την αρτηριακή πίεση και μπορεί να οδηγήσει σε υπερβολική αιμορραγία, καθώς και βλάβη οργάνων και νεύρων. Τροφές πλούσιες σε βιταμίνη Β12 περιλαμβάνουν αυγά, κοτόπουλο, ψάρια (όπως σολομός και τόνος) και γαλακτοκομικά προϊόντα χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά.
Φολικό οξύ
Το φολικό οξύ (βιταμίνη Β9) είναι μια άλλη βασική βιταμίνη που βρίσκεται σε τροφές όπως τα σπαράγγια, το μπρόκολο, το συκώτι και σε όσπρια όπως οι φακές και τα ρεβίθια. Η ανεπάρκεια φολικού οξέος μπορεί να έχει πολλά από τα ίδια συμπτώματα με την ανεπάρκεια βιταμίνης Β12, προκαλώντας αναιμία που οδηγεί σε μείωση της αρτηριακής πίεσης.
Μειώστε τους υδατάνθρακες
Τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες, ιδίως επεξεργασμένους υδατάνθρακες, τείνουν να αφομοιώνονται πολύ γρήγορα σε σχέση με άλλες τροφές. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απότομη χαμηλή πίεση. Μια διατροφή με χαμηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες έχει αποδειχθεί σε ορισμένες μελέτες ότι κάνει καλό για την υπόταση, ειδικά σε ηλικιωμένους ενήλικες.
Μειώστε την ποσότητα του γεύματος
Όταν τρώτε ένα μεγάλο γεύμα, το σώμα σας χρειάζεται πολύ περισσότερη ενέργεια για να το αφομοιώσει, κάτι που μπορεί να προκαλέσει χαμηλή πίεση. Αυτό είναι ακόμα πιο έντονο για εκείνους που παραλείπουν ενδιάμεσα γεύματα αφού συνήθως καταναλώνουν ένα πολύ μεγάλο γεύμα 1-2 φορές την ημέρα. Ακόμα κι αν δεν μειώνετε τη συνολική ποσότητα που τρώτε, η κατανάλωση μικρότερων γευμάτων όλη την ημέρα είναι πιο υγιεινή τόσο για την πέψη όσο και για την κυκλοφορία του αίματος.
Μειώστε το αλκοόλ
Μεταξύ των πολλών αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία, η κατανάλωση αλκοόλ προκαλεί αφυδάτωση στον οργανισμό. Αυτό οδηγεί σε χαμηλή πίεση. Γενικώς μειώστε την ποσότητα αλκοόλ που καταναλώνετε. Προσπαθήστε, επίσης, να πίνετε ένα ποτήρι νερό για κάθε ένα αλκοολούχο ποτό που καταναλώνετε, για να αποφύγετε την αφυδάτωση.
