To Σούπερ Μπόουλ (Super Bowl) είναι η σημαντικότερη και δημοφιλέστερη ετήσια διοργάνωση του αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Στον πρόσφατο τελικό του αμερικάνικου super bowl Patriots (New England) και Seahawks (Seattle) οι Patriots βγήκαν νικητές με 28-24.
Το βίντεο που ακολουθεί δείχνει ένα οπαδό των Seahawks (Seattle) να περνάει μέσα από την τηλεόραση από τα νεύρα του που έχασε η αγαπημένη του ομάδα (μοιάζει με στημένο βίντεο αλλά σίγουρα πετυχημένο)!
Δείτε το βίντεο:
Παναγιά η Πρόσφυγας. Γιατί μάλλον δεν έχει υπάρξει φωτογραφία μάνας-πρόσφυγα που να θυμίζει περισσότερο την Παναγιά από αυτή την φωτογραφία, που κάνει το γύρο του διαδικτύου:
Πηγή: huffingtonpost.it
Φυτευτήκαν 126 φυτά, επιδιόρθωσαν 19 παγκάκια, συγκεντρώθηκαν 11 σακούλες απορριμμάτων και βάφτηκε το αμφιθέατρο
H πρώτη δράση αστικής παρέμβασης της αλυσίδας σούπερ μάρκετ My market πραγματοποιήθηκε στο Βύρωνα, στο πλαίσιο του προγράμματος Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης με τίτλο «Πάμε Μπροστά- Δίνουμε Πίσω». Το περιβαλλοντικό πρόγραμμα αυτό έχει στο επίκεντρο τις τοπικές κοινότητες, στοχεύει στην βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών, μέσω στοχευμένων αστικών παρεμβάσεων σε επιλεγμένα σημεία, στις γειτονιές της πόλης.
Το πρώτο σημείο ανάπλασης ήταν η πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως (Πλατεία Ταπητουργείου) στο Βύρωνα, η οποία αποτελεί μια από τις κεντρικότερες πλατείες του Δήμου, με τη σύμπραξη περισσότερων από 70 εθελοντών από τρεις εθελοντικές ομάδες: την ομάδα εθελοντικής δράσης των εργαζομένων των My market, της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας ethelon, καθώς και των εργαζομένων του Δήμου.
Η συγκεκριμένη πλατεία έχει ιστορική σημασία έχει για τους κατοίκους του Δήμου, καθώς είναι συνδεδεμένη με το ιστορικό Εργοστάσιο Ταπητουργείου το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα με την αρχική του ιδιότητα.
Στο πλαίσιο της δράσης, οι εθελοντές του προγράμματος φύτεψαν 126 φυτά, επιδιόρθωσαν 19 παγκάκια, συγκέντρωσαν 11 σακούλες απορριμμάτων και, χρησιμοποιώντας 75 λίτρα χρώμα, έβαψαν το αμφιθέατρο της πλατείας, μετατρέποντας την σε χώρο πρασίνου και αναψυχής για τους κατοίκους της περιοχής.
Με βασικό σημείο αναφοράς το περιβάλλον, τη γειτονιά και τους κατοίκους της, τα My Market στοχεύουν μέσα στο 2018 να υλοποιήσουν παρόμοιες δράσεις στην πρωτεύουσα και την ελληνική περιφέρεια. Η επόμενη δράση του προγράμματος θα υλοποιηθεί στο Δήμο Ιλίου στις 24 Ιουνίου και όσοι πιστοί προσέλθετε!
Με σαδoμαζοχιστικό κόνσεπτ οι «καυτές» προτάσεις του διάσημου Αμερικανού σχεδιαστή
Είστε φανατικός οπαδός των «50 αποχρώσεων του γκρι»; Ο Αμερικανός σχεδιαστής παγκοσμίου φήμης Marc Jacobs φρόντισε για εσάς και στη νέα του συλλογή ειδικά για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου απελευθέρωσε το σεξ με σαδομαζοχιστικά αξεσουάρ για όλους!
Φουντίτσες θηλών, κολάρο, μάσκα και μαστίγιο είναι σίγουρα αξεσουάρ που θα απογειώσουν τόσο τη δική σας λίμπιντο όσο και του συντρόφου σας.
Εχοντας αυτό κατά νου ο Marc Jacobs σε συνεργασία με την Zana Bayne, που έχει έδρα στη Νέα Υόρκη και είναι γνωστή για τα εμπνευσμένα από το σαδομαζοχισμό λουριά και αξεσουάρ της, έφτιαξε αυτή τη συλλογή.
Η νέα συλλογή, που κυκλοφόρησε ακριβώς στην ώρα που πολλοί ψάχνουν δώρο για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, περιλαμβάνει έξι κομμάτια: λαβή μαστιγίου, κολάρο με λουρί, χειροπέδες, μάσκα, μαστίγιο με αλυσίδα και σχέδιο για τις θηλές.
Ολα τα αξεσουάρ είναι χειροποίητα, έχουν σχήμα καρδιάς και είναι συσκευασμένα σε κουτί-καρδιά με τριαντάφυλλα.
Η συλλογή αυτή διατίθεται σε τιμή από 62 έως 214 ευρώ.
Στο πέρασμα των χρόνων, μέσα από καταστάσεις διαφορετικές κι ανόμοιες και με τρόπο ενίοτε επώδυνο, πήρα ένα πάρα πολύ σημαντικό μάθημα: η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές, όχι πάντα ευχάριστες. Για το λόγο αυτό, τίποτα δε θα ‘πρεπε να θεωρείται δεδομένο.
Ούτε η υγεία, ούτε το χρήμα, ούτε η καριέρα, κυρίως όμως οι άνθρωποί μας. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι σύντροφοι και γενικώς τ’ αγαπημένα μας πρόσωπα. Αυτούς μην κάνεις ποτέ το λάθος να τους θεωρήσεις δεδομένους.
Ξέρω, η καθημερινότητά σου είναι ένας αγώνας δρόμου. Τρέχεις ολημερίς να τα προλάβεις όλα: δουλειά, σχολή, υποχρεώσεις, διάβασμα και τα σχετικά. Κι ακόμα και το βράδυ που ξέπνοος θα πέσεις στο κρεβάτι, σκέψεις που αφορούν επερχόμενα καθήκοντα δε λένε να σ’ αφήσουν να κοιμηθείς. Το πρόγραμμα σου είναι φορτωμένο. Το ξέρω, έτσι είναι και το δικό μου και των περισσότερων ανθρώπων στον πλανήτη.
Στη σύγχρονη και συνεχώς εξελισσόμενη κοινωνία που είχαμε την τύχη – ή και ατυχία– να γεννηθούμε, τα πάντα κινούνται με ρυθμούς ταχύτατους, οι οποίοι ελάχιστα περιθώρια μας αφήνουν ν’ ανασάνουμε. Ελάχιστα μεν, αλλά υπάρχουν. Και για τους ανθρώπους που αγαπάς, είναι στο χέρι σου τα περιθώρια αυτά να τα επεκτείνεις όσο τους αξίζει.
Κάνε, λοιπόν, ένα διάλειμμα, κλείσε τα μάτια και σκέψου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που βρήκες το χρόνο να πάρεις τηλέφωνο εκείνο το φίλο σου που σπουδάζει σε άλλη πόλη; Πόσο καιρό έχεις να δεις την παλιοπαρέα που κάπως έχεις παραμελήσει λόγω καινούριων γνωριμιών από τη σχολή; Έχεις άραγε ιδέα τι παίζει στη ζωή της κολλητής σου που τελευταία έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα λόγω της καινούριας σου σχέσης;
Δε λέω, ωραία τυπάκια οι νέοι σου συμφοιτητές, μα είσαι σίγουρος ότι θα σε στηρίξουν όταν θα παραστεί ανάγκη; Όλα αυτά τα χρόνια θυμάσαι ποιος ήταν πάντα στο πλάι σου και σε στήριζε; Μη θεωρείς το φίλο δεδομένο. Σε κανέναν δεν αρέσει η αδιαφορία.
Και για πες, πότε ήταν η τελευταία φορά που ρώτησες τη μητέρα σου πώς τα φέρνει βόλτα; Παρατήρησες ποτέ την κούραση που υποβόσκει στο χαμόγελο του πατέρα σου όποτε γυρνάει απ’ τη δουλειά; Γιατί τείνεις να θεωρείς τα προβλήματα του παιδιού σου ασήμαντα και αποφεύγεις το διάλογο μαζί του επειδή έχεις πάντα κάτι άλλο να τακτοποιήσεις;
Πήρες πρόσφατα τη γιαγιά σου τηλέφωνο να δεις τι κάνει; Κι αν ναι, περίμενες να ακούσεις την απάντησή της ή θεώρησες το «καλά» ως δεδομένο; Έχεις κάτσει καθόλου να τα πεις με τη μικρή σου αδερφή που όσο μεγαλώνει, τόσες περισσότερες απορίες αποκτά για τη ζωή;
Να ξέρεις πως αυτοί οι άνθρωποι είναι αναντικατάστατοι. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, μα φρόντισε σε κάθε ευκαιρία να τους δείχνεις πόσο σημαντικοί είναι για σένα. Τέτοιες μικρές χειρονομίες και πρωτοβουλίες είναι που κάνουν τη διαφορά και κρύβουν αξία τεράστια.
Μετά είναι και η σχέση σου κι εκεί τα πράγματα φαινομενικά δυσκολεύουν. Είστε δυο άνθρωποι νέοι και δραστήριοι, συχνά σας απορροφά η καθημερινότητα με τις υποχρεώσεις της και σας χαλάει το timing.
Οι ελεύθερες ώρες σας πιθανώς δε συμπίπτουν και εκ πρώτης όψεως είναι αδύνατον να συγχρονιστείτε. Κι όταν επιτέλους το καταφέρετε, πάντα κάτι έκτακτο θα προκύψει. Νόμος. Μην απελπίζεσαι, στο χέρι σας είναι.
Θυσίασε κάτι άλλο από το πρόγραμμά σου, για να περάσεις χρόνο με αυτούς που αγαπάς. Εν τέλει μην κοιμάσαι. Η αγκαλιά του δικού σου ανθρώπου, θα είναι πάντα η ωραιότερη ξεκούραση, όση κι αν είναι η ταλαιπωρία. Στο δρόμο για τη σχολή κάνε μια στάση στο σπίτι του και πες να κατέβει πέντε λεπτά να δώσεις ένα φιλί.
Κι αν δουλεύει νύχτα, να περιμένεις το πρωί που θα γυρίσει στο κρεβάτι, να βρίσκεστε τουλάχιστον εκεί. Κι αν σου φαίνεται δύσκολο, κράτα αυτό: Όταν θέλεις πραγματικά να δεις κάποιον, φτιάχνεις μέρα με 30 ώρες. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κατά κάποιον τρόπο ζωντανοί οργανισμοί. Θέλουν φροντίδα και καθημερινή ενασχόληση, ώστε να ωριμάζουν και να εξελίσσονται. Θέλουν αμοιβαία προσφορά και αφιέρωση χρόνου, ώστε να μη μαραζώσουν και σβήσουν. Μην αναβάλλεις, λοιπόν, τη συντήρηση των σχέσεών σου, έχοντας τες στο νου σου ως κάτι μόνιμο και σίγουρο.
Θυμήσου να δείχνεις στους αγαπημένους σου πόσο σημαντική θέση κατέχουν στη ζωή σου και μη ρισκάρεις να τους χάσεις θεωρώντας τους δεδομένους. Ξεκίνα από σήμερα κιόλας. Κι ακόμα κι αν έχεις ήδη χάσει κάποιους απ’ αυτούς λόγω ασυνείδητης αδιαφορίας, να θυμάσαι ότι ποτέ δεν είναι αργά να τους ξανακερδίσεις πίσω.
Επιμέλεια Κειμένου: Πωλίνα Πανέρη – pillowfights
Πριν ξεκινήσω, θέλω να εκμεταλλευτώ τη δημοσιότητα που παίρνω μέσα από αυτό το άρθρο και να ζητήσω μια επίσημη συγγνώμη σε όλους όσους έχω στήσει στη ζωή μου. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό μιλάμε για καμιά εκατοστή άτομα! Ελπίζω κάποια στιγμή να με καταλάβετε. Ευχαριστώ.
Στο θέμα μας τώρα.
Ναι, αργούμε. Απλά συμβαίνει. Δεν ξέρω πώς. Σίγουρα δεν το κάνουμε επίτηδες. Ακόμα πιο σίγουρα όμως, ξέρω πως όσο και να προσπαθούμε δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Είναι μέρος του χαρακτήρα μας. Όσο χρόνο και να έχουμε πάντα την τελευταία στιγμή θα βρούμε ένα τρόπο και δε θα είμαστε στην ώρα μας.
Μάλλον λείπει μία λειτουργία από τον εγκέφαλό μας, αυτή του σωστού υπολογισμού του χρόνου. Δεν εξηγείται αλλιώς. Προσπαθούμε κάθε φορά να είμαστε την ώρα που πρέπει, στο σημείο που πρέπει, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνουμε. Με μεγαλύτερη ή με μικρότερη καθυστέρηση κάθε φορά φτάνοντας εκεί βρίσκουμε κάποιον ή κάποιους να μας περιμένουν.
Μάλλον είμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι. Πιστεύουμε πως προλαβαίνουμε να κάνουμε περισσότερα πράγματα, απ’ ό,τι μπορούμε, σε έναν περιορισμένο χρόνο.
Τα υπολογίζουμε όλα με ιδανικούς χρόνους, χωρίς να συμπεριλάβουμε πιθανές καθυστερήσεις. Και δε μιλάω για απρόοπτα που ,όταν συμβούν κάποια στιγμή, θα μπορούσαν να μας συγχωρεθούν. Μιλάω για καθυστερήσεις που συμβαίνουν σε όλους, καθημερινά. Καθυστερήσεις που δεν εντάσσονται στα απρόοπτα.
Ποτέ δεν υπολογίσαμε το τηλέφωνο που χτύπησε την ώρα που ετοιμαζόμασταν. Τον γείτονα που μας έπιασε συζήτηση στην είσοδο της πολυκατοικίας. Την ουρά στην τράπεζα.
Πιστεύουμε πως οι δρόμοι θα είναι άδειοι και όλα τα φανάρια πράσινα περιμένοντας εμάς να περάσουμε. Θέση parking, προφανώς και θα βρούμε, ακριβώς στο σημείο του ραντεβού μας ώστε να μη χρειαστεί να ψάξουμε. Απλά μάλλον τα σκεφτόμαστε όλα πιο ιδανικά απ’ ό,τι είναι.
Η πραγματικότητα δεν ακολουθεί το καλοφτιαγμένο μας πρόγραμμα. Ένα μόνο «απρόοπτο» είναι αρκετό για να μην είμαστε εμείς στην ώρα μας. Οπότε το να μην αργήσουμε θεωρείται εξαίρεση στον κανόνα, αφού είναι σίγουρο ότι θα συμβεί τουλάχιστον ένα από τα παραπάνω.
Πλέον δεν μιλάμε για «ακαδημαϊκά δεκάλεπτα» ούτε για «fashionable late». Υπάρχει περίπτωση να αργήσουμε πραγματικά πολύ. Έχουμε εξαντλήσει όλη τη δημιουργικότητά μας στο να βρίσκουμε πειστικές δικαιολογίες σε αυτούς που μας περιμένουν. Μετά από ένα σημείο αυτοί σταματάνε να τις ακούνε, οπότε και εμείς σταματάμε να τις λέμε.
Όσοι μας έχουν μάθει, έχουν υπολογίσει τον χρόνο καθυστέρησής μας και πιστεύουν πως μπορούν να ρυθμίσουν τις αποκλίσεις μας. Λάθος. Αν για παράδειγμα συνήθως αργούμε 20 λεπτά και το ραντεβού μας είναι στις 6, πηγαίνουν κατευθείαν στις 6:20. Εμείς όμως ξέρουμε ότι θα το κάνουν αυτό και χωρίς να το καταλάβουμε φτάνουμε στις 6:40.
Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, πρέπει να ξεκαθαρίσω πως σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι έχουν άδικο αυτοί που γκρινιάζουν επειδή αργούμε. Έχουν ξεκάθαρα δίκιο και κανένας ποτέ δε θα μπορούσε να το αμφισβητήσει. Απλά όλο αυτό είναι μία προσπάθεια να δικαιολογήσω την ασυνέπειά μας, αφού πλέον καμία άλλη δικαιολογία δεν μπορεί να το κάνει.
Κανένας δεν αργεί επίτηδες. Ούτε πιστεύει πως ο χρόνος του είναι πολυτιμότερος από των άλλων. Απλά όπως κάποιοι άλλοι είναι κυκλοθυμικοί, εσωστρεφείς ή ζηλιάρηδες εμείς αργούμε και μας αγαπάτε κι έτσι!
Δώρα Αναστασίου – pillowfights.gr
Την επόμενη φορά που θα σηκώσετε ένα ποτήρι κρασί για πρόποση με έναν φίλο, σκεφτείτε ότι κάνετε κάτι περισσότερο από το να εκφράσετε μία ευχή. Φροντίζεται την υγεία σας, αφού ο ρόλος του λευκού και κόκκινου κρασιού είναι καθοριστικός και θεραπευτικός.
Στην Ελλάδα η κατανάλωση κρασιού ήταν πάντα αναπόσπαστο στοιχείο της Μεσογειακής Δίαιτας. Τις τελευταίες δεκαετίες το πάντρεμα του κρασιού με το φαγητό αποδεικνύεται σωτήριο.
Η αιθυλική αλκοόλη (το οινόπνευμα του κρασιού) απελευθερώνει ενέργεια η οποία μεταβολίζεται στο συκώτι. Ένα ποτήρι κρασί είναι αρκετά πλούσιο σε θερμίδες, αφού δίνει περίπου 90kcal στην περίπτωση του κόκκινου και γύρω στις 80kcal στην περίπτωση του λευκού.
Δυστυχώς θα το κατατάξουμε στα τρόφιμα με τις λεγόμενες «κενές θερμίδες» γιατί δεν προσφέρει παρά μια ελάχιστη ποσότητα πρωτεϊνών, κάποιων βιταμινών και μετάλλων. Είναι όμως ένα υγρό πολύ εύγευστο αφού τα συστατικά που βρίσκονται στο φλοιό και τους σπόρους των σταφυλιών προσδίδουν μια ιδιαίτερη γεύση και άρωμα.
Μέση κατανάλωση κρασιού, ποσότητα δηλαδή ίση με 1-2 ποτήρια την ημέρα, προληπτικά και όχι θεραπευτικά, βοηθάει σε έναν μεγάλο αριθμό προβλημάτων υγείας.
Βοηθάει σε περιπτώσεις τόσο απλές όπως ένα απλό κρυολόγημα, όσο και σε πιο σοβαρές όπως οι πιθανότητες αύξησης της μακροζωίας. Κάθε ποτήρι κρασί περιέχει τουλάχιστον 200 διαφορετικές φαινόλες και τανίνες, ουσίες που θεωρούνται αντιοξειδωτικές, δηλαδή προστατεύουν τα κύτταρα από τη φθορά και την γήρανση.
Το κρασί προτείνεται στη θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας, την καλύτερη απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών των τροφίμων και την πρόληψη καρδιακών προσβολών.
Βελτιώνει τη ροή του αίματος, αυξάνει την «καλή» χοληστερίνη και μειώνει το επίπεδο των τριγλυκεριδίων.
Η προστασία που προσφέρει το αλκοόλ είναι πιο δραστική το βράδυ, όταν τα λίπη από το φαγητό κυκλοφορούν στα αγγεία και συμβάλλουν στο σχηματισμό αθηρωμάτων. Αυτή η προστασία συνεχίζεται μέχρι το επόμενο πρωινό, που ο κίνδυνος εμφάνισης καρδιακών προσβολών είναι μεγαλύτερος.
Ο κατάλογος των ωφελειών δε σταματά εδώ. Μέτρια κατανάλωση κρασιού βοηθάει στην οστεοπόρωση, τη φυσική κατάσταση, τον καρκίνο του παγκρέατος, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης πέτρας στα νεφρά, περιορίζει τον κίνδυνο τροφικών δηλητηριάσεων, βελτιώνει τη ροή του αίματος προς τα άκρα, αυξάνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη και τέλος μπορεί ακόμη να βοηθήσει στη ρύθμιση του σωματικού βάρους.
Στους ηλικιωμένους αυξάνει την όρεξη και ενισχύει την εντερική λειτουργία. Όσοι πίνουν λίγο κρασάκι καθημερινά, συνήθως κάνουν καλύτερη διατροφή, καπνίζουν λιγότερο και ασκούνται περισσότερο από τα άτομα τα οποία απέχουν τελείως από το αλκοόλ.
Τέλος δίνει μια νότα κεφιού στη ζωή μας, γιατί βελτιώνει την ψυχολογία μας. Έχει χαλαρωτικές ικανότητες, μειώνει το στρες, βελτιώνει τον ύπνο και τη διάθεση και ενισχύει την κοινωνικότητα.
Κρατήστε όμως τις ισορροπίες και μην εκμεταλλεύεστε τα θετικά αποτελέσματα για να το ρίξετε έξω.
Υπερκατανάλωση κρασιού συνδέεται με μέθη, εθισμό, αλκοολισμό, κίρρωση ύπατος και μειωμένη αναπαραγωγική ικανότητα στις γυναίκες. Ας απολαύσουμε λοιπόν το κρασί σε μικρές συχνές δόσεις κι ας το συνδυάσουμε με δίαιτα πλούσια σε όσπρια, φρούτα, λαχανικά, καρπούς, ελαιόλαδο, άπαχο κρέας και γαλακτοκομικά.
Για να μπορέσουμε και την επόμενη φορά να σηκώσουμε το ποτήρι και να πούμε …. «στην υγειά σας».
Οι σχέσεις από απόσταση είναι για όλους μια περίσσια κατάσταση που θα τη δεχτείς μόνο αν πραγματικά θες να βρίσκεσαι κοντά στον άνθρωπό σου. Και ας είναι αυτό το κοντά χιλιόμετρα μακριά.
Και ας χρειάζεσαι τρένα, λεωφορεία και αεροπλάνα για να βρεθείς κοντά του. Το κοντά των σχέσεων αυτών βρίσκεται στο «Καλημέρα» και στο «Καληνύχτα». Στα μηνύματα, στα τηλέφωνα και στις αναπάντεχες συναντήσεις και επισκέψεις.
Δεν έχουν μόνο αρνητικά οι σχέσεις αυτές. Μπορεί να βρει κανείς όσα θετικά μπορεί να ανακαλύψει σε δύο ανθρώπους που ξεπερνούν το εμπόδιο της απόστασης και το περνάνε μαζί. Άπειρα λοιπόν.
Και αν λίγο τους ζορίζουν τα εμπόδια, δεν πειράζει. Τα περνάνε μαζί κι όχι χώρια. Και όταν βρίσκονται, ξεχνιούνται αυτά, δεν υφίστανται για αυτούς τους δύο. Ζουν στον κόσμο το δικό τους και όλα τα άλλα μοιάζουν περιττά.
Ίσως είναι η λαχτάρα να δείς ξανά τα μάτια και το κορμί που σου έχουν λέιψει. Να κάνεις όλα αυτά που σου απαγορεύει η απόσταση. Τόσο καιρό το θέλεις άλλωστε, για αυτό περιμένεις. Και η αναμονή προσδίδει περισσότερη αξία. Το φιλί γίνεται πιο έντονο και η αγκαλιά πιο ζεστή.
Είναι φόβος τα χιλιόμετρα και δε σε αδικεί κανείς. Μα καταλαβαίνεις πως αξίζει όταν βάζεις στην άκρη το φόβο αυτό για να είστε μαζί.
Οι στιγμές που έρχεται είναι μόνο για τους δύο σας. Δεν ταιριάζουν με τα περιστασιακά και τα εφήμερα, όχι.
Αυτές είναι ο λόγος που συνεχίζετε να είστε μαζί. Και ας είναι λίγες και σπάνιες. Μοιάζουν σίγουρα πιο όμορφες από όταν ήσασταν διαρκώς μαζί. Ίσως εκτιμάτε το χρόνο παραπάνω από ότι οι υπόλοιποι. Για εσάς είναι ελάχιστος, για τους άλλους άπειρος.
Πόση αγάπη μπορεί να βρει κανείς στα αεροδρόμια, στα λιμάνια και στους σταθμούς κανείς δεν μπορεί να απαντήσει. Η αναμονή που βιώνεις όταν ξέρεις πως έρχεται -επιτέλους- ίσως είναι η πιο γλυκιά αναμονή που θα βιώσεις ποτέ. Για να μην αναφερθούν οι αγκαλιές. Αυτές που σε κλείνουν ολόκληρο μέσα και δηλώνουν κτητικά και ανυπόμονα «Μου έλειψες».
Εσύ που δεν είχες εξαρτήσεις, δεν κοίταζες το κινητό και αδιαφορούσες για τη μητέρα σου που σε έπαιρνε πενήντα χιλιάδες φορές ανήσυχη για το πού είσαι, το κρατάς πλέον λες και είναι φυλαχτό. Σχέσεις σαν αυτές θα εκμεταλλευτούν ό,τι μέσο επικοινωνίας υπάρχει για να μιλήσουν.
Εσύ που το πρώτο πράγμα που έκανες το πρωί ήταν να στρίψεις τσιγάρο, κοιτάς το κινητό σου για μήνυμα.
Οι σχέσεις αυτές αξίζουν όλα τα σε αγαπώ που έχουν ειπωθεί. Όλες τις θυσίες που ξεπέρασαν και ξεπερνούν.
Οι σχέσεις αυτές έχουν την τρέλα αυτή που λείπει απ’ τις υπόλοιπες. Γιατί θα τρέξουν στου διαόλου τη μάνα για ένα ρημάδι σε αγαπώ. Μπορεί να περάσει καιρός, μέρες, μήνες άλλα στο τέλος αν τα καταφέρουν αυτοί οι δύο θα είναι καλύτερα από πολλούς.
Διαφέρουν από τους άλλους γιατί δεν είναι μαζί από ασφάλεια. Δεν είναι μαζί για έναν οργασμό. Είναι μαζί γιατί χώρια δεν μπορούν. Και αυτό τις κάνει γνήσιες και αληθινές.
Η απόσταση δοκιμάζει αλλά αν τη δαμάσεις, δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι πια. Ναι, αυτές οι σχέσεις αξίζουν τα χιλιόμετρα, τις ώρες, την αναμονή, τα εικονικά φιλιά και σε αγαπώ γιατί αυτοί οι δύο αναποδογυρίζουν το κόσμο τους και τα θέλω τους, για κάποιον άλλον.
Για αυτό η απόσταση δεν περιβάλλεται μόνο από αρνητικά. Ίσως να είναι και οι πιο όμορφες σχέσεις που θα δεις ποτέ.
Eπιμέλεια Κειμένου Χριστίνας Χατζηθεοδώρου: Κατερίνα Κεχαγιά – pillowfights
Όσα χρόνια και να περάσουν πάντα θα σε θυμάμαι. Κοτσανάτος ήσουν για την ηλικία σου και πιο παιδί από παιδί, όπως έλεγε η γιαγιά. Ένας παππούς, παιδί. Ο καλύτερος φίλος και ο καλύτερος σύμμαχος σε ό,τι βάζει ο νους σου. «Έλα να πειράξουμε τη γιαγιά» μου ψιθύριζες σκανταλιάρικα και με σκουντούσες για να γίνουμε συνένοχοι στο έγκλημα.
Όλοι οι παππούδες θυμίζουν κάτι δικό σου. Είναι εκείνοι που τα χειμωνιάτικα βράδια που μένεις σπίτι τους, θα σου φέρουν μια έξτρα κουβέρτα και δυο λιχουδιές και θα σε κάνουν να κρέμεσαι απ’ τα χείλη τους με τις ιστορίες που έχουν να πουν. Πόσα να έχουν δει αυτά τα μάτια!
Θα σου πουν από ιστορίες πολέμου, μέχρι ζαβολιές και το πώς γνώρισαν τη γιαγιά σου. Και ξαφνικά μεταφέρεσαι σε μιαν άλλη εποχή και παρελαύνουν μπροστά στα μάτια σου άνθρωποι που δε γνώρισες ποτέ, χαζεύεις αλάνες που τρέχουν σχολιαρόπαιδα και βλέπεις τον παππού σου νέο, χωρίς ίχνος ρυτίδας ή κούρασης, αλλά το ίδιο παιδί.
Είναι αυτός που θα σε μάθει χαρτιά και μετά θα χαίρεται πιο πολύ από σένα, όταν τον κερδίζεις. Θα κάνει τάχα τον πειραγμένο, αλλά τα μάτια του θα γυαλίζουν κρυφά από περηφάνια. Θα σε μάθει να ποντάρεις με στραγάλια, φουντούκια, αμύγδαλα κι όποιο άλλο ξηροκάρπι θες και πάντα όταν τελειώνουν οι δικοί σου «πόντοι», θα σε εφοδιάζει κρυφά ή φανερά με τους δικούς τους. Πού και πού θα κάνετε κι ένα διάλειμμα να χλαπακιάζετε τους πόντους μαζί κι ας φωνάζει η γιαγιά πού πήγε όλο το σακουλάκι με τ’ αμύγδαλα.
Θα σου βάζει πάντα στην τσέπη έξτρα χαρτζιλίκι τόσο κρυφά, που θα αναρωτιέσαι αν έκανε κάποτε μυστικές συναλλαγές για τη μαφία. Κι όταν δήθεν παραπονιέσαι, σου κλείνει το μάτι και σου λέει «για να πιεις έναν καφέ ρε παιδί μου», κι ας φτάνουν τα λεφτά για λουκούλλειο γεύμα κι όχι μόνο. Θα φωνάζουν οι γονείς πως «το κακομαθαίνεις το παιδί», αλλά δεν τον νοιάζει ιδιαίτερα, είναι το δικό σας μυστικό και οι άλλοι ας λένε ό,τι θέλουν.
Είναι αυτός που θα σου μάθει να τρως φέτα μαζί με το καρπούζι το καλοκαίρι και μετά θα σε κοροϊδεύει που δεν ήξερες πριν από κείνον. «Έλα να σου δείξω πώς τρώνε», σου λέει κι εσύ αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος τόσο καιρό. Κι από την ώρα που στο μαθαίνει, τα απογεύματά σου είναι πια προκαθορισμένα και μετά τη μεσημεριανή θάλασσα έχετε ραντεβού στο μπαλκόνι του για καρπούζι με φέτα ή χωρίς.
Σου βάζει πάντα τη μεγαλύτερη μερίδα παγωτό και είναι πολύ πιθανό η αγαπημένη σου γεύση να είναι και δική του. Σου μαθαίνει πώς να κάνεις «βατραχάκια» στη θάλασσα πετώντας βοτσαλάκια και είναι αυτός που σου έμαθε να κάνεις ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές. Πάντα σε υποστήριζε όταν ήθελες λίγη παραπάνω ώρα για παιχνίδι στη θάλασσα, κι ας φώναζε η μάνα σου ότι το φαγητό θα κρυώσει, ότι βράδιασε πια, ότι αύριο δε θα ξυπνάς. «Ασ’ το το παιδί να παίξει!» λέει με στόμφο και την ίδια ώρα ελπίζει να μπορούσε να κατέβει κι αυτός στην αλάνα, όπως παλιά.
Είναι εκείνος που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα μείνει χαραγμένος ανεξίτηλα στη μνήμη σου και θα ζει μέσα από τις γνώσεις που σου έδωσε. Δεν είναι μόνο τα υλικά που σου χάρισε. Είναι που σου έμαθε να είσαι σύμμαχος, φίλος και προστάτης. Στη σκέψη του θα σου έρχεται πάντα μια μυρωδιά από καρπούζι κι ένα μικρό βούρκωμα, κι αυτά είναι που σου δείχνουν πως ουσιαστικά δε θα φύγει ποτέ.
Σοφία Καλπαζίδου – pillowfights.gr
Της Στεύης Τσούτση.
Κάθεσαι και μετράς ανθρώπους που έφυγαν και δεκάδες πικρές στιγμές.
Μετράς λάθος εκτιμήσεις, προδοσίες, ψέματα κι απογοητεύσεις.
Και λες πως είσαι άτυχος, κατεβάζοντας ηττημένα το κεφάλι.
Λες πως οι ανθρώπινες επαφές, φιλίες, συγγένειες, έρωτες και συνεργασίες είναι λαχείο κι εσύ αιώνια γκαντέμης.
Και λες, λες… Συνέχεια λες κι όλο κλαις.
Για εκείνα που πέρασαν και δεν ήταν όπως τα ήθελες και για αυτά που δεν ήρθαν ποτέ.
Και μισείς τα λάθη σου, απορείς με τα πάθη σου κι αναθεματίζεις τη μοναξιά σου.
Είσαι σίγουρος, όμως, γι’αυτό που λες;
Είσαι σίγουρος ότι στάθηκες άτυχος στη ζωή;
Δε νομίζω.
Δε λέω ότι σου ήρθαν όλα βολικά. Δε λέω πως σου στρώθηκαν κόκκινα χαλιά και σου φώναζαν πέρνα να σε ράνουμε ροδοπέταλα.
Δε θα είχε αξία, άλλωστε, η ζωή αν ήταν τόσο βολική. Θα τη βαριόμασταν όσο δεν παίρνει. Και με το δίκιο μας, δηλαδή. Αυτά που μας χαρίζονται με τη μία δεν τα εκτιμάμε.
Αντίθετα, τα καταχωρούμε στα αμελητέας σημασίας και τα αγνοούμε.
Και τη ζωή δεν επιτρέπεται να την αγνοήσεις…
Γιατί στο πρώτο σημάδι πως το έκανες, θα σου χώσει ένα χαστούκι που δε ξέρεις από που σου ήρθε.
Συμφωνούμε, λοιπόν, ότι δε σου ήρθαν όλα βολικά. Συμφωνούμε επίσης πως και οι άνθρωποι, γιατί πάνω από όλα αυτό σε καίει, δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Κι έτσι μπορεί να σε πλήγωσαν, να σε πρόδωσαν, να σε διέψευσαν.
Αλλά δεν είσαι μόνος.
Εγώ βλέπω να έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε.
Που μπορεί να μην είναι ολόκληρος λόχος αλλά οι άνθρωποι της ζωής μας δεν πρέπει να γεμίζουν γήπεδο.
Αρκεί να γεμίζουν την καρδιά και την γκαρσονιέρα σου με την αγάπη τους.
Και υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.
Και τους αδικείς, που δίνεις περισσότερη σημασία, στους άλλους, εκείνους που δε στάθηκαν όπως έπρεπε.
Μια ζωή θεωρείται πετυχημένη αν έχεις έστω κι έναν άνθρωπο κοντά που θα έτρεχε για σένα. Που θα αψηφούσε χειμώνες και ώρες κι αποστάσεις και υποχρεώσεις για να βρεθεί κοντά σου. Όχι μόνο στη λύπη, μα και τη χαρά. Κυρίως σε αυτή.
Κι εσύ έχεις. Κι όχι μόνο έναν. Έχεις ανθρώπους που σε νοιάζονται και σ’αγαπάνε. Ανθρώπους που κι εσύ νοιάζεσαι κι αγαπάς.
Και δε σε πλησίασαν με κωδωνοκρουσίες, μήτε συνοδεύτηκε η άφιξη τους με μεγάλα λόγια που έγιναν καπνός αμέσως.
Έχεις ανθρώπους που ήρθαν αθόρυβα. Διακριτικά.
Ανθρώπους που στην αρχή μπορεί και να τους κοίταζες με μισό μάτι, γιατί ίσως δεν ήταν πολύ του γούστου σου.
Αλλά που σε έκαναν μέρα τη μέρα να αλλάξεις την αρχική σου εκτίμηση. Να τη μετανιώσεις…
Γιατί έτσι είναι, μάτια μου.
Οι άνθρωποι που θα γίνουν της ζωής μας, θα έρθουν αθόρυβα.
Θα σταθούν στο πλάι μας και θα αποδεικνύουν μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, στιγμή τη στιγμή πως τους αξίζει να βρίσκονται εκεί. Με τη στάση, την ηθική, την ύπαρξη του ολόκληρη…
Είναι οι άνθρωποι που θα ευλογήσεις το Σύμπαν για την μεγαλοψυχία του να στους στείλει. Είναι εκείνοι που θα απαλύνουν τις πληγές που άφησαν οι άλλοι, οι πομπώδεις μεγαλόστομοι “φίλοι” με τις τεράστιες υποσχέσεις και τις μικροσκοπικές καρδιές…
Γι’αυτό μη μου ξαναπείς οτι δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου, γιατί αλήθεια θα θυμώσω.
Και κοίτα, μη θυμώσει και το Σύμπαν με όσα λες και τότε θα έχουμε πρόβλημα.
Γιατί αυτούς τους ανθρώπους δε θέλεις να τους χάσεις…
Ήρθαν κοντά σου και θέλουν να μείνουν.
Φρόντισε, λοιπόν, να είσαι άξιος να τους κρατήσεις. Με την καρδιά ανοιχτή και γεμάτη… όπως ακριβώς τους πρέπει…