Απλές οδηγίες για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα
Με αφορμή περιστατικό που συνέβη αυτές τις μέρες, ενημερωθήκαμε από πολλούς σχετικούς με το ζήτημα φορείς (του Γενικού Χημείου του Κράτους συμπεριλαμβανομένου) για τα εξής:
Ολοι σπίτι έχουμε ένα κοινό θερμόμετρο υδραργύρου – η χρήση του οποίου απαγορεύθηκε, ευτυχώς, από την 1/1/2011 με οδηγία της Ε.Ε. Ολοι κάποια στιγμή έχουμε σπάσει ένα τέτοιο θερμόμετρο.
Και τι κάναμε: Μαζέψαμε τις ασημένιες «μπιλίτσες» με τα χεράκια μας ή – ακόμα χειρότερα; – με την ηλεκτρική σκούπα και τις πετάξαμε στα σκουπίδια ή στη λεκάνη της τουαλέτας κ.λ.π. Μόνο που τότε ίσως δεν ξέραμε ότι ο υδράργυρος, είναι το πιο επιβλαβές βαρύ μέταλλο (θυμάστε σχολείο, Χημεία;), η κατάποση, ή ακόμα χειρότερα, η εισπνοή του οποίου (ΝΑΙ ΟΙ ΜΠΙΛΙΤΣΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΞΑΤΜΙΖΟΝΤΑΙ και είναι χειρότερο να τις εισπνεύσεις από το να τις καταπιείς !!!) δύναται να επιφέρει από πρόσκαιρες παρενέργειες (πονοκέφαλο, απώλεια συνείδησης κ.λ.π.) έως μόνιμες καρδιαγγειακές και νεφρικές βλάβες. Ακόμα ακόμα, μπορεί να δημιουργήσει χρωμοσωματικές ανωμαλίες που οδηγούν σε μογγολισμό!!!
Συνεπώς, μόλις δούμε τις γλυκούλες ασημί μπαλίτσες:
1. Ανοίγουμε τα παράθυρα, για να αερίζεται καλά ο χώρος
2. Απομακρύνουμε παιδί ή ζώο.
3. Φοράμε τα γάντια μας (όχι τα μάλλινα του χιονιού, της κουζίνας εννοώ).
4. Με ένα κομμάτι χαρτί συγκεντρώνουμε τα σώματα του υδραργύρου, τα οποία λόγω σχήματος και βάρους εκτοξεύονται μακριά. Προς θεού, δε χρησιμοποιούμε ηλεκτρική σκούπα ή σκουπάκια!!!
5. Τα βάζουμε σε πλαστικές σακούλες που τις κλείνουμε όσο πιο ερμητικά γίνεται και τα βγάζουμε στο μπαλκόνι.
6. Τα απορρίπτουμε, όχι φυσικά στα σκουπίδια, αλλά σε σταθμούς συγκέντρωσης τοξικών αποβλήτων. Οι περισσότεροι δήμοι έχουν τέτοιους πιά.
7. Προμηθευόμαστε από το φαρμακείο ένα ηλεκτρονικό θερμόμετρο. Μην ακούσω από κανέναν ότι δεν το εμπιστεύεται γιατί δεν είναι ακριβείας. Δεν θα πάθουμε τίποτα εάν μας δείξει 0,1 βαθμό C απόκλιση.
Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τις οικολογικές λάμπες φωτισμού με τις οποίες μας ενθαρρύνουν όλοι -και ορθώς πράττουν – να αντικαταστήσουμε τις απλές λάμπες. Εχουν υδράργυρο!!!! Σε μικρότερη ποσότητα /ανά λαμπτήρα σε σχέση με το θερμόμετρο, αλλά εάν σκεφτείτε πόσες αριθμητικά χρησιμοποιούμε το χρόνο…
Εχετε ακούσει ποτέ ότι δεν πρέπει να τις πετάτε μόλις καούν, αλλά πρέπει να τις συγκεντρώνετε και να τις απορρίπτετε σε ειδικούς για το σκοπό αυτό συλλέκτες; Εγώ αυτό που κάνω είναι να τις συγκεντρώνω σε μια σακούλα, να τις φυλάω κάπου που δεν κινδυνεύουν να σπάσουν και μια φορά στο τόσο να τις πηγαίνω στο IKEA, που έχει σταθμό συγκέντρωσης για αυτές.
Σας παρακαλώ προωθήστε το μήνυμα όπου μπορείτε, να ενημερωθεί ο κόσμος, μιας κι αυτοί που πρέπει να τον ενημερώσουν κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου…
Πηγή: oikologos.gr
Τι έκαναν; Πούλησαν το σπίτι τους, εγκατέλειψαν τις επιτυχημένες καριέρες τους ως μάνατζερ ο Ματ και ως οικονομικός σύμβουλος η Τζέσικα, και αγόρασαν ένα μικρό σκάφος.
Από τότε έχουν περάσει τέσσερα χρόνια αλλά ο Ματ και η Τζέσικα δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να ταξιδεύουν στον κόσμο, έχοντας πάντα μαζί τους τον γάτο τους, τον Τζορτζ!
Ζουν περίπου με 1.000 δολάρια το μήνα, έχουν ήδη επισκεφτεί 16 χώρες, μεταξύ των οποίων είναι οι Μπαχάμες, η Τζαμάικα, η Κούβα και το Περού, και δεν σκοπεύουν να σταματήσουν να ταξιδεύουν σύντομα.
«Όλα ξεκίνησαν το 2007», θυμάται η Τζέσικα. «Περνούσαμε μερικές στιγμές χαλάρωσης στη λίμνη Μίσιγκαν, όταν παρατήρησα ότι τα μάτια του Ματ ήταν συνέχεια κολλημένα στα σκάφη.
Τότε με κοίταξε και μου είπε: «Λοιπόν Τζες, ή θα αγοράσουμε ένα καινούργιο σπίτι ή θα ξοδέψουμε όλες μας τις οικονομίες για να αγοράσουμε ένα σκάφος. Εσύ τι λες; Ποια είναι καλύτερη ιδέα;»
«Και κάπως έτσι αποφασίσαμε να περάσουμε το καλοκαίρι μας στη θάλασσα».
«Τον Ιούνιο του 2011 συνειδητοποιήσαμε ότι θέλαμε να πάμε ένα ταξίδι που θα αλλάξει τη ζωή μας. Πόσο καιρό θα διαρκούσε;5, 6 χρόνια, ίσως και περισσότερο. Δεν είχε σημασία».
«Πήραμε τον Τζορτζ το 2012. Είναι υπέροχο ότι είναι πλέον μέλος της ομάδας μας. Κατά τη διάρκεια των καταιγίδων, πάντα καταφέρνει να στέκεται στα πόδια του καλύτερα και από τους δυο μας».
«Ταξιδεύοντας ενισχύσαμε πραγματικά τη σχέση μας. Δεν υπάρχει χρόνος μέσα στο σκάφος για τσακωμούς και διαφωνίες. Είμαστε μέλη μιας ομάδας».
«Πριν, οι ζωές μας ήταν σαν ένα στερεότυπο του αμερικανικού ονείρου».
«Πήγαμε και οι δυο σχολείο, στη συνέχεια το πανεπιστήμιο, παντρευτήκαμε, αγοράσαμε σπίτι και ξεκινήσαμε επιτυχημένες επαγγελματικές σταδιοδρομίες».
«Αλλά τότε συνειδητοποιήσαμε ότι σπαταλώντας τόσο πολύ χρόνο μπροστά στην τηλεόραση, δεν κάναμε τίποτα αξιόλογο στις ζωές μας».
«Αν δεν το τολμούσαμε, δεν θα είχαμε ποτέ τόσες όμορφες, αξέχαστες εμπειρίες για να αναπολούμε όταν γεράσουμε. Θέλαμε να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας.. και το κάναμε».
