Οι πιο τοξικοί γονείς είναι οι γονείς που δεν φαίνονται καθόλου τοξικοί. Για τον κόσμο εμφανίζονται ως οι πιο φυσιολογικοί γονείς όλων. Τα παιδιά αυτών των γονέων δεν γνωρίζουν καν ότι έχουν “δηλητηριαστεί”. Ούτε κανείς άλλος, μέχρι να είναι πολύ αργά…

Μερικοί γονείς κακοποιούν τα παιδιά τους, είτε σωματικά είτε ψυχικά. Στην περίπτωση αυτή, είναι επίσης προφανές ότι είναι τοξικοί και τα παιδιά μπορούν πιο εύκολα να κατανοήσουν αυτό το είδος της κακοποίησης και να συνειδητοποιήσουν πώς έχουν επηρεαστεί από αυτήν. Ως εκ τούτου, μπορούν να προβλέψουν και να μάθουν να ελέγχουν μια τέτοια κακοποίηση για να ελαχιστοποιήσουν τις συνέπειες της.

Οι ίδιοι πείθουν τον εαυτό τους, τα παιδιά τους και όλους τους άλλους ότι έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Και πραγματικά το πιστεύουν. Η τοξικότητά τους γίνεται ακόμα πιο σοβαρή επειδή είναι καλά κρυμμένη. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν κακή πρόθεση, απλά και μόνο επειδή ούτε οι ίδιοι θα το είχαν σκεφτεί ποτέ.

Υπήρξε κάποτε ένα περιστατικό, αναφέρει ο ψυχαναλυτής Gerald Schoenewolf, Ph.D, στο οποίο μια διαταραγμένη μητέρα αντιμετώπιζε τη μεγαλύτερη κόρη της σαν να είχε εκείνη διαταραχθεί.

Η μητέρα ήταν σε πλήρη άρνηση της δικής της διαταραχής. Καθώς η κόρη της μεγάλωνε, τα μικρότερα αδέλφια της γνώριζαν ότι το κορίτσι είχε προβλήματα και την αντιμετώπιζαν με τον ίδιο τρόπο που την αντιμετώπιζε και η μητέρα τους.

Στην κανονική, υγιή ανατροφή των παιδιών, ο χαρακτήρας ενός παιδιού στηρίζεται και ενθαρρύνεται από τους γονείς, το παιδί αισθάνεται ότι έχει σωστή κρίση, υγιή ένστικτα και είναι κάποιος που είναι αξιόπιστος και λογικός. Στο είδος της ανατροφής που αναφέρθηκε παραπάνω, το παιδί έχει ακριβώς τα αντίθετα χαρακτηριστικά. Η μητέρα του κοριτσιού πήγαινε στο γιατρό ξανά και ξανά και εμφανιζόταν εξαιρετικά ανήσυχη για την κατάσταση της κόρης της.

Αυτό έκανε το κορίτσι να φαίνεται ακόμα πιο διαταραγμένο, επειδή βαθιά μέσα της ήξερε ότι η μητέρα της υποκρινόταν. Για τη μητέρα της, το κορίτσι ήταν αμείλικτο, ανεξήγητα επιθετικό. Τελικά, η μικρή εγκατέλειψε την προσπάθεια να είναι το καλό παιδί και άρχισε να συμπεριφέρεται όπως θα ήθελε η μητέρα της. Τελικά, άρχισε να την μισεί: “Θέλω να την σκοτώσω”, έλεγε στους γιατρούς. Η μητέρα απαντούσε, κλαίγοντας: “Απλά δεν ξέρω γιατί συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο. Ο σύζυγός μου και εγώ έχουμε δοκιμάσει τα πάντα για να την βοηθήσουμε”.

Το κορίτσι άρχισε να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο στο σπίτι και στο σχολείο, με αποτέλεσμα να καταλήξει στο ψυχιατρείο. Μόνο τότε αισθάνθηκε ανακουφισμένη. Στο νοσοκομείο υπήρχαν κι άλλοι ασθενείς που την άκουγαν και προσπαθούσαν να την κατανοήσουν.

Ορισμένα άτομα από το προσωπικό που την άκουγαν επίσης, είχαν καταλάβει ότι η οικογένεια ήταν τοξική για εκείνη και εισηγήθηκαν την παραμονή της στο ψυχιατρείο, όπου ανθούσε. Εκείνη πάντα ήξερε ότι δεν ήταν τόσο διαταραγμένη όσο την παρουσίαζε η μητέρα της. Ωστόσο, μετά από λίγο καιρό επέστρεψε στο σπίτι της και η κατάστασή της άρχισε να χειροτερεύει.

Τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν συχνά και κανείς δεν τις γνωρίζει. Ένας διαταραγμένος γονέας θα προβάλει τη διαταραχή του σε ένα συγκεκριμένο παιδί. Συχνά είναι ένα όμορφο και έξυπνο παιδί, που απειλεί το εύθραυστο, διαταραγμένο “εγώ” του γονέα. Ίσως ένας τέτοιος γονέας να είχε μια παιδική ηλικία, στην οποία του συνέβη το ίδιο πράγμα. Αυτά τα πράγματα μπορεί να περάσουν από γενιά σε γενιά.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η διαταραχή του γονέα παραμένει κρυφή, προβάλλεται πάνω στο παιδί. Ως ένα βαθμό το παιδί βλέπει αυτή την εξαπάτηση, μπερδεύεται και τελικά οργίζεται. Ο γονέας εκφράζει τη λύπη του για το παιδί, ενώ τα αδέλφια προσπαθούν να παρηγορήσουν τη μητέρα. Δεν υπάρχει κανείς στον οποίο το παιδί μπορεί να στηριχθεί.

Αυτά τα παιδιά περνούν μια ζωή, όπου αισθάνονται ότι έχουν αδικηθεί αλλά δεν μπορούν να το αποδείξουν. Γίνονται οι διαταραγμένοι άνθρωποι που οι γονείς τους υποστηρίζουν ότι είναι και ενεργούν όλο και περισσότερο ως διαταραγμένοι. Η τοξίνη βρίσκεται βαθιά μέσα τους και τους έχει καταστήσει αβοήθητους. Και ο κόσμος συμπάσχει με τους “φτωχούς” γονείς, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν αυτά τα “διαταραγμένα” παιδιά.

Πηγή: infokids.gr

Με τα χρόνια, ένα πράγμα της λαϊκής κουλτούρας που αλλάζει συνεχώς, είναι η μόδα. Σκεφτείτε το: Παλαιότερα, θεωρούνταν σικ να βάλει μια γυναίκα κορσέ, να προσθέσει μια τεράστια φούστα και να καλύψει όλο της το σώμα με ένα είδος από βαρύ μανδύα. Η μόδα των ανδρών ήταν εξίσου παράξενη αλλά τα ρούχα τους έχουν κρατήσει κάποιες από τις παλιές λεπτομέρειες όλα αυτά τα χρόνια. Αρκετά στοιχεία της παλιά εποχής, υπάρχουν ακόμη στη μόδα χωρίς κανείς να το παρατηρεί.

Πάρτε για παράδειγμα τη θηλιά του πουκαμίσου. Τη έχετε δει πριν, αλλά πιθανότατα δεν ξέρατε την ιστορία πίσω της ή γιατί δημιουργήθηκε αρχικά. Η απάντηση είναι αρκετά συναρπαστική, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως τα περισσότερα πουκάμισα των ανδρών δημιουργούνται ακόμη με αυτές. Ποιος ήξερε πως μια τόσο μικρή λεπτομέρεια θα ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που άντεξαν τη δοκιμασία του χρόνου της μόδας;

Όλοι έχουμε δει αυτή τη θηλιά στο πουκάμισο αλλά πιθανότατα δεν της δώσαμε ιδιαίτερη προσοχή.

Έχετε καμία ιδέα για τον πραγματικό της σκοπό;

Λοιπόν, ίσως μπορείτε να μαντέψετε.

Αντί για κρεμάστρες και ντουλάπες, αυτές οι θηλιές χρησιμοποιούνταν για να κρατήσουν τα ρούχα στο σύρμα ώστε να στεγνώσουν και αργότερα για να κρεμαστούν από άγκιστρα στο σπίτι μιας και δεν υπήρχαν πραγματικές ντουλάπες.

Σύμφωνα με την ιστορία της μόδας, οι θηλιές αρχικά χρησιμοποιήθηκαν από τους ναύτες της Ανατολικής Ακτής.

Ένα απόσπασμα αναφέρει πως «οι ναυτικοί θα κρεμάσουν τα πουκάμισά τους σε άγκιστρα του πλοίου κατά την αλλαγή. Αυτή η λεπτομέρεια βρέθηκε σύντομα έξω από τα πλοία και  στους δρόμους. Η τάση ξεκίνησε με τις ΗΠΑ που έφτιαξαν τα πουκάμισα Οξφόρδης που κουμπώνουν, τη δεκαετία του 1960.»

Τότε, ονομαζόντουσαν θηλιές ντουλαπιού.

Τα πουκάμισα ξεκίνησαν να έχουν θηλύκια το 1960 και βοηθούσαν τους άνδρες να κρεμούν τα ρούχα τους τακτοποιημένα μέσα στα αποδυτήρια των γυμναστηρίων.

Πολλοί πίστευαν πως αυτό θα αποτρέψει την ανάγκη για πράγματα όπως οι κρεμάστρες.

Έτσι κι αλλιώς, είναι πολύ ευκολότερο να κρεμάει κανείς το ρούχο από τη θηλιά στο άγκιστρο παρά να το κρεμάει σε μια κρεμάστρα.

Σε ορισμένους κύκλους, οι θηλιές είχαν κάποια κοινωνική σημασία.

Οι νεαρές κυρίες έκοβαν τις θηλιές από τα πουκάμισα των αγοριών που θεωρούσαν χαριτωμένα, κάτι το οποίο μερικές φορές είχε ως αποτέλεσμα τα πουκάμισα να τρυπούν.

Επιπλέον, τα αγόρια έκοβαν αυτές τις θηλιές για να αποδείξουν πως είχαν παρθεί κιόλας από μια φίλη τους.

Είναι παράξενο να σκεφτεί κανείς πως αυτά τα θηλύκια ήταν σαν ένα παλιό δαχτυλίδι σχολικής υπόσχεσης.

Θεωρούμε πως κάθε γενιά έχει τα δικά της έθιμα, σωστά;

Είναι αλήθεια πως αυτή η θηλιά έχει μια ελαφρώς παράξενη και πλούσια ιστορία.

Αλλά το γεγονός του θέματος είναι πως είναι εξωφρενικά πρακτική.

Πλέον υπάρχουν κρεμάστρες και ντουλάπες, οπότε οι θηλιές είναι διακοσμητικές.

Ωστόσο, ακόμη μπορεί κανείς να κρεμάσει το πουκάμισό του από εκεί, για χάρη των παλιών εποχών.