Η εξαφάνιση του 10χρονου Γιωργάκη στην Αρκαδία το 1992 – Η σύνδεση με 4 παρόμοιες απαγωγές παιδιών στην Πελοπόννησο

24 Ιουνίου 1992. Ο 10χρονος Γιώργος Παρασκευόπουλος συνόδευσε τον παππού του στο βουνό του χωριού τους στις πλαγιές της Γορτυνίας. Ήταν μία διαδρομή που είχε κάνει δεκάδες φορές από μικρός.

Αυτή τη φορά όμως δεν επέστρεψε ποτέ.

Η Δήμητρα Γορτυνίας είναι ένα μικρό ορεινό χωριό στην βορειοδυτική Αρκαδία. Από εκεί καταγόταν ο πατέρας του μικρού. Ωστόσο, από χρόνια, η οικογένεια Παρασκευόπουλου είχε εγκατασταθεί στην Κρήτη.

Έτσι, ο Γιωργάκης, όπως τον αποκαλούν μέχρι και σήμερα οι συγγενείς του, μεγάλωνε στα Χανιά και παραθέριζε στη Γορτυνία μαζί με τους παππούδες και τα ξαδέρφια του.

Τον Ιούνιο του 1992, είχε μόλις τελειώσει την Ε’ Δημοτικού. Οι πρώτες ζέστες του καλοκαιριού είχαν αρχίσει και η θεία του, αδελφή του πατέρα του, θα πήγαινε με τα τρία της παιδιά στο χωριό. Τότε πρότεινε να πάρει μαζί και τον 10χρονο. Η Χρυσούλα, μητέρα του Γιωργάκη, στην αρχή φάνηκε διστακτική. Δεν αισθανόταν άνετα να αφήσει το παιδί μόνο του, ενώ εκείνοι θα βρίσκονταν ακόμα στο νησί.

Ύστερα από πολλές συζητήσεις και παρακάλια του μικρού δέχτηκε να τον στείλει…

Πολλές εκπομπές ασχολήθηκαν με την αναζήτηση του Γιωργάκη τα επόμενα χρόνια.

Η εξαφάνιση στο βουνό

Λίγες μέρες μετά την άφιξή του Γιωργάκη, ο παππούς του αισθάνθηκε μια ελαφρά αδιαθεσία. Ωστόσο, τα χρόνια προβλήματα υγείας δεν τον εμπόδιζαν να ανεβαίνει καθημερινά στο βουνό για να βλέπει τα ζώα του.

Άλλωστε, στο σημείο που τα φύλαγε υπήρχε μια μικρή καλύβα, στην οποία αρκετά βράδια έβρισκε καταφύγιο.

Αυτή τη φορά όμως η θεία ήταν ανήσυχη και δεν ήθελε να τον αφήσει μόνο. Αποφάσισε να στείλει μαζί και τον 10χρονο εγγονό του, με το σκεπτικό ότι θα τον βοηθούσε και θα του θύμιζε να πάρει τα φάρμακά του. Έτσι, πολύ νωρίς το πρωί της Τετάρτης 24 Ιουνίου, παππούς και εγγονός ξεκίνησαν την ανάβαση.

Η μέρα πέρασε χωρίς να έχουν νέα τους. Η θεία σκέφτηκε ότι θα έμειναν στην καλύβα. Το βράδυ της επόμενης όμως, ο παππούς επέστρεψε στο σπίτι χωρίς το παιδί.

Όπως ισχυρίστηκε, το προηγούμενο μεσημέρι άφησε τον μικρό για λίγη ώρα μόνο του να γεμίσει τα παγούρια σε μία πηγή στο βουνό. Όταν γύρισε και δεν τον βρήκε, υπέθεσε ότι είχε επιστρέψει στο χωριό. Ο Γιωργάκης όμως δεν είχε φανεί.

Για τον εντοπισμό του ήρθαν Ελβετοί ερευνητές με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά.

Η αναζήτηση

Μόλις η θεία συνειδητοποίησε ότι το παιδί έλειπε, το πρώτο κρίσιμο 24ωρο, είχε παρέλθει προ πολλού.

Χάθηκε επιπλέον χρόνος καθώς στην αρχή ξεκίνησε να ψάχνει μόνη της. Στις 11 τη νύχτα τηλεφώνησε τελικά στην κουνιάδα της και την ενημέρωσε για την κατάσταση. Όπως ήταν αναμενόμενο, στο σπίτι στα Χανιά επικράτησε πανικός.

Το επόμενο πρωί, όταν οι γονείς έφτασαν στη Γορτυνία, όλο το χωριό έψαχνε τον Γιώργο. Η αστυνομία είχε επίσης κινητοποιηθεί. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες έγιναν εκτενείς έρευνες τόσο από τους ντόπιους, όσο κι από μονάδες του στρατού, ελικόπτερα, αστυνομία, καθώς και από μια ειδική ομάδα Ελβετών που είχε σταλεί στον τόπο με εκπαιδευμένα σκυλιά. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό καθώς δεν βρέθηκε τίποτα.

Τα σκυλιά δεν μπόρεσαν να βρουν κανένα ίχνος του παιδιού

Ο Μητροπολίτης της περιοχής, βλέποντας το αδιέξοδο που είχαν οδηγηθεί οι έρευνες, απείλησε με αφορισμό όποιον ήξερε κάτι και δεν μιλούσε. Τότε, 40 μέρες μετά το συμβάν, εμφανίστηκε ο πρώτος μάρτυρας.

Ήταν ένας κάτοικος διπλανού χωριού, ο οποίος την Πέμπτη 25 Ιουνίου περνούσε με το αυτοκίνητό του από τον περιφερειακό δρόμο κοντά στο βουνό. Στην άκρη του δρόμου είδε ένα μικρό παιδί με τα χαρακτηριστικά και τα ρούχα του Γιώργου να περπατάει μόνο του. Έκοψε ταχύτητα, αλλά ο μικρός δεν του έκανε σήμα να σταματήσει κι έτσι συνέχισε την πορεία του. Λίγο αργότερα, ένας άλλος χωριανός βρήκε την τσάντα με τα παγούρια του μικρού σε ένα δύσβατο σημείο του βουνού.

Θεωρίες

Ο καιρός πέρασε και η υπόθεση σταδιακά μπήκε στο αρχείο. Κάποιες αβάσιμες πληροφορίες και απειλητικά τηλεφωνήματα στη μητέρα του Γιώργου ότι δεν πρόκειται να τον ξαναδεί, δεν αρκούσαν για να δοθεί λύση στο μυστήριο. Χρόνια αργότερα, το 1995, βρέθηκε ένα παιδικό κρανίο, το οποίο δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ.

Μέχρι και σήμερα, συνεχίζουν να κυκλοφορούν φήμες και ανεπιβεβαίωτες μαρτυρίες. Για κάποιους, ο Γιώργος μεγάλωνε για χρόνια σε ένα μοναστήρι στην Ιεριχώ. Για άλλους έπεσε θύμα απαγωγής.

Η αφίσα του Άμπερ Αλέρτ με τα στοιχεία του Γιώργου.

Μία από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες υποστηρίζει ότι η εξαφάνιση του Γιωργάκη συνδέεται με μία σειρά από παρόμοιες εξαφανίσεις μικρών παιδιών στην Πελοπόννησο τη δεκαετία ’80-’90. Το 1981, εξαφανίστηκε η 2χρονη Αννούλα στη Μάνη. Το 1985 ο 6χρονος Μιχάλης Μήτρου από το Λεβίδι, επίσης στην Αρκαδία. Το 1989, ο Νεκτάριος από τη Μεσσηνία και το 1992 ο Γιωργάκης.

Οι συνθήκες εξαφάνισης όλων των παιδιών ήταν παρόμοιες, ενώ ποτέ δεν βρέθηκε κάποιο ίχνος τους που να υποδείκνυε ότι τους συνέβη κάποιο ατύχημα. Πολλοί εικάζουν ότι επρόκειτο για κύκλωμα που δρούσε στην ανατολική Πελοπόννησο και απήγαγε παιδιά.

Βέβαια, όλα αυτά παραμένουν στην σφαίρα των θεωριών. Αποτελούν μέχρι σήμερα ανεπιβεβαίωτες φήμες, καθώς ποτέ δεν έγινε κάποια σύλληψη.

Η οικογένεια του Γιωργάκη δεν σταμάτησε ποτέ να αναζητά απαντήσεις.

Δείτε το βίντεο:

Ένα συγκινητικό παράδειγμα του πώς η Μητέρα Φύση μπορεί να κάνει θαύματα

Η Emma, μια μαμά άλογο, γέννησε «ένα θαύμα», καταρρίπτοντας όλες τις πιθανότητες. Ο ιδιοκτήτης της είχε μια ευχάριστη έκπληξη όταν η Emma ετοιμάζονταν να γεννήσει το πουλάρι της. Σύμφωνα με το Κέντρο Υγείας Ίππου του UC Davis, «πολλοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν την ικανότητα του αλόγου να συλλάβει, να διατηρήσει μια υγιή εγκυμοσύνη και να γεννήσει ένα υγιές πουλάρι.

Αν και είναι σύνηθες για ένα μεγάλο αριθμό δίδυμων εμβρύων να αποβάλλονται μέσα στις πρώτες έξι εβδομάδες της εγκυμοσύνης, το 80% περίπου των διδύμων που υπάρχουν μετά από τις 40 ημέρες εγκυμοσύνης, αποβάλλονται τον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης.

Δεν είναι ασυνήθιστο για τα άλογα να συλλάβουν δίδυμα, αλλά σίγουρα είναι εξαιρετικά σπάνιο να επιβιώσουν και τα δύο έμβρυα. Αυτό που συμβαίνει συνήθως, είναι το ένα από τα δύο έμβρυα να οδηγήσει το δεύτερο έμβρυο στο θάνατο νωρίς.

Σε άλλες περιπτώσεις, ο κτηνίατρος θα πρέπει να εκτελέσει μια άμβλωση για να αφαιρέσει το δεύτερο έμβυο, ώστε το πρώτο να αναπτυχθεί κανονικά. Οι καθυστερημένες αμβλώσεις, μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές επιπλοκές.

Ο κτηνίατρος Nicolas Jarvis δήλωσε: «Αν και οι φοράδες γεννούν πολύ συχνά δίδυμα, είναι σπάνιο να επιβιώσουν και τα δύο έμβρυα». Στην ουσία, τα πουλάρια παλεύουν μέσα στη μήτρα για τον χώρο που πρέπει να μεγαλώσουν και συνήθως το ένα κερδίζει τον αγώνα.

Η αναλογία επιβίωσης και των δύο δίδυμων αλόγων είναι πολύ χαμηλή και είναι 10.000 προς 1. Για τον άνθρωπο, το ποσοστό επιβίωσης των διδύμων είναι 27%.

Έτσι, όταν η Emma γέννησε δίδυμα και επέζησαν και τα δύο, τόσο οι κτηνίατροι όσο και οι άνθρωποι στο διαδίκτυο, έμειναν έκπληκτοι. Είχε να συμβεί αυτό το θαύμα από το 2009, που είχαν γεννηθεί και τα δύο πουλάρια Colby και Leo.

Τα δίδυμα πουλάρια που γεννήθηκαν ονομάζονται Grace και Will και είναι σε πολύ καλή κατάσταση υγείας. Ο ιδιοκτήτης της Emma εξακολουθεί να είναι έκπληκτος με την κατάσταση και δεν γνώριζε καν ότι η Emma είχε δίδυμα.

Χρονολογείται από την λίθινη εποχή, αποτελεί έναν από τους πρώτους ανθρώπινους οικισμούς στην Ιταλία και εξακολουθεί να κατοικείται. Μοιάζοντας σαν μια σκηνή από τους γνωστούς Φλινστόουνς, η Sassi di Matera η οποία ταλαντεύεται στην άκρη μιας απότομης χαράδρας στο νότιο τμήμα της χώρας, χρονολογείται στα 9.000 χρόνια πριν και πιστεύεται ότι είναι η αρχαιότερη αδιάλειπτα κατοικημένη πόλη-σπήλαιο στον κόσμο.

Με μια πρώτη ματιά, η περιοχή Sassi μοιάζει με ένα συνονθύλευμα από πέτρινα καλύβια που συνδυάζονται αρμονικά με το εκπληκτικό τοπίο. Ωστόσο, πίσω από τις γραφικές κατοικίες υπάρχουν ιστορίες επιβίωσης και καθημερινού αγώνα.

Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα οι άνθρωποι που ζουν εκεί δεν είχαν καμία πρόσβαση σε τρεχούμενο, πόσιμο νερό και υπήρχε έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας ή κατάλληλων εγκαταστάσεων αποχέτευσης. Οι κάτοικοι εκμεταλλεύτηκαν κάθε κομμάτι του βράχου που μπορούσαν και πολλά από τα σπίτια διαθέτουν δαιδαλώδη δρομάκια και σκάλες.

Με την πάροδο των ετών, νέες τρύπες σκαλίζονταν συνεχώς στους βράχους για να δημιουργηθεί νέος χώρος για τις κατοικίες του συνεχώς αυξανόμενου πληθυσμού αλλά ένα από τα προβλήματα των κατοίκων ήταν η προμήθεια με βασικά αγαθά καθώς δεν υπήρχαν καταστήματα με εύκολη πρόσβαση. Οι οικογένειες ζούσαν μαζί με τα ζώα τους, διατρέφονταν πολύ λιτά και ασθένειες όπως η ελονοσία ήταν μια συνεχής απειλή.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πολλές κατοικίες στις σπηλιές εγκαταλείφθηκαν με τους ανθρώπους να μετακινούνται σε πιο σύγχρονα οικήματα, αλλά όχι όλες. Μάλιστα η Unesco χαρακτήρισε τον οικισμό Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1993. Πολλά από τα σπήλαια συνέχισαν να κατοικούνται ενώ κάποια από αυτά μετατράπηκαν και σε ξενοδοχεία ως εναλλακτικά καταλύματα.

Κάποια από αυτά έχουν γίνει επίσης εστιατόρια έχοντας διαμορφωθεί κατάλληλα. Ο γνωστός, πλέον, γραφικός αυτός ο οικισμός έχει χρησιμοποιηθεί μάλιστα ως το τοπίο για διάφορες ταινίες συμπεριλαμβανομένης της ταινίας με τα Πάθη του Χριστού το 2004.

Πηγή: Newsbeast.gr

Τα Αλεξανδρινά είναι υπέροχα φυτά που συνδέονται με τη μαγεία των Χριστουγέννων.

Τα φύλλα τους, σε διάφορα χρώματα, σχήματα και μεγέθη, προσδίδουν χρώμα και ζεστασιά σε κάθε δωμάτιο, δημιουργώντας μια όμορφη ατμόσφαιρα κατά τις μουντές ημέρες του χειμώνα.

Με την κατάλληλη φροντίδα αυτό το υπέροχο χειμωνιάτικο φυτό θα κρατήσει καθ΄ όλη τη διάρκεια των γιορτών, και ακόμη περισσότερο, αρκεί να επιλέξετε το κατάλληλο κατά την επίσκεψή σας στο ανθοπωλείο. Υπάρχουν μερικές χρήσιμες συμβουλές για το πώς θα αναγνωρίσετε τα φρέσκα και υγιή Αλεξανδρινά και τι πρέπει να προσέξετε πριν την αγορά του, ώστε να κρατήσουν.

5 συμβουλές για να αγοράσετε το κατάλληλο Αλεξανδρινό

Τα «πέταλα» δεν είναι λουλούδια

Τα μεγάλα χρωματιστά «πέταλα» του Αλεξανδρινού είναι χρωματιστά φύλλα που ονομάζονται «βράκτια». Είναι ένα είδος τροποποιημένου φύλλου που έχουν ορισμένα φυτά. Τα Αλεξανδρινά έχουν λουλούδια, αλλά είναι μικρές μπάλες που μοιάζουν με κουμπιά στο κέντρο των χρωματιστών βρακτίων. Συνήθως έχουν ανοιχτό πράσινο έως κίτρινο χρώμα. Γιατί έχει σημασία αυτό; Βοηθάει να γνωρίζετε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες, για την καλύτερη αναζήτηση του Αλεξανδρινού σας.

Τι πρέπει να προσέξετε όταν αγοράζετε Αλεξανδρινό

Αναζητήστε φυτά που φαίνονται ζωηρά, υγιή και πλούσια σε ανάπτυξη. Προσέξτε για τυχόν σημάδια ξήρανσης ή φθοράς. Σε γενικές γραμμές προτιμήστε ένα Αλεξανδρινό με πολλά κλειστά μπουμπούκια και λίγα ανοιγμένα άνθη. Τα κλειστά μπουμπούκια εξασφαλίζουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, καθώς το φυτό θα συνεχίσει να ανθίζει σταδιακά και θα παραμείνει φρέσκο για περισσότερες εβδομάδες. Βεβαιωθείτε ότι τα φύλλα είναι ζωντανά, χωρίς καφέ άκρα ή κίτρινες κηλίδες, και ότι το φυτό φαίνεται γεμάτο και υγιές.

Σε κάθε περίπτωση τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να προσέξετε σε υγιή φυτά είναι:

• Σκούρα πράσινα φύλλα
• Φωτεινόχρωμα βράκτια
• Κίτρινα έως πράσινα άνθη (οι μικρές κεντρικές μπάλες στη μέση των μεγάλων χρωματιστών βρακτίων)
• Παρατηρήστε το χώμα στο οποίο βρίσκεται το φυτό. Δεν χρειάζεται να είναι πολύ υγρό, αλλά θα πρέπει να είναι λίγο σπογγώδες όταν το πιέζετε ελαφρά.
• Το έδαφος δεν πρέπει να είναι στερεό, πυκνό ή στεγνό. Εάν τραβήξετε απαλά τη βάση του φυτού, το Αλεξανδρινό δεν πρέπει να σηκωθεί από τη γλάστρα της.

Σημάδια που δεν πρέπει να δείτε στα Αλεξανδρινά

Υπάρχουν ορισμένα σημάδια που πρέπει να αποφεύγετε όταν αγοράζετε Αλεξανδρινά:

• Μην αγοράζετε φυτά αν τους λείπουν πολλά κάτω φύλλα ή είναι σπασμένα τα κλαδιά
• Θαμπά χρώματα στα φύλλα
• Δεν υπάρχουν κίτρινες ή καφέ κηλίδες ούτε στα φύλλα ούτε στα βράκτια
• Χωρίς μαραμένα φύλλα ή χρωματιστά βράκτια. Χωρίς συρρίκνωση
• Ελάχιστη ή καθόλου γύρη που χύνεται από τα μικροσκοπικά κεντρικά λουλούδια
• Μικρά έντομα πάνω στο φυτό

Ποικιλία στα χρώματα

Τα Αλεξανδρινά φυτά δεν έχουν μόνο κόκκινο χρώμα. Συνδυάστε και ταιριάξτε ποικιλία χρωμάτων για μια εντυπωσιακή εμφάνιση. Εκτός από το παραδοσιακό κόκκινο, ψάξτε για Αλεξανδρινά σε λευκό ή ροζ. Υπάρχουν πιο σκούρα κόκκινα αλεξανδρινά σε μπορντό χρώματα, ενώ υπάρχουν επίσης και άλλα με άσπρες κουκίδες. Ορισμένα από τα φυτά είναι ακόμη πολύχρωμα ή δίχρωμα.

Διαρκεί όλη την εποχή

Εάν επικεντρωθείτε στην επιλογή σωστού Αλεξανδρινού σύμφωνα με αυτά τα πρέπει και που δεν πρέπει, είναι βέβαιο ότι θα φέρετε στο σπίτι ένα φυτό που μπορεί να διαρκέσει για πολλές εβδομάδες, καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου των γιορτών -πολύ πιθανό, και μετά.