Ο 4χρονος Παναγιώτης Ραφαήλ είναι ένα παιδί που “αγκάλιασε” όλη η Ελλάδα και το πανελλήνιο έγινε μια γροθιά για να σταθεί στο πλευρό του παιδιού που από την βρεφική ηλικία ήρθε αντιμέτωπο με μια σπάνια ασθένεια.
Ο μικρούλης βγήκε νικητής στην μεγάλη του μάχη για ζωή και η νέα ανάρτηση των γονιών του μας δείχνει πόσο έχει μεγαλώσει, πόσο έχει βελτιωθεί η κατάσταση της υγείας του και πόσο τον βοήθησε η θεραπεία.
Πλέον τον βλέπουμε να στέκεται όρθιος και να κάνει τα πρώτα του βήματα….στο χιόνι!
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ:
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΜΑΧΗΤΗ
Υπενθυμίζεται ότι ο μικρός Παναγιώτης – Ραφαήλ διαγνώστηκε με νωτιαία μυϊκή ατροφία και χρειάστηκε να μεταβεί στην Αμερική για να υποβληθεί σε γονιδιακή θεραπεία. Η περιπέτειά του συγκλόνισε εκατοντάδες πολίτες που έσπευσαν να βοηθήσουν οικονομικά την οικογένεια του μικρούλη προκειμένου να καλυφθεί το κόστος της θεραπείας.
Χάρη στη θεραπεία που έκανε στη Βοστόνη, το αγγελούδι κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και σήμερα βρίσκεται στην Ελλάδα, όπου συνεχίζει τις θεραπείες και τη χορήγηση φαρμάκων.
«Μιλάμε για ένα θαύμα, για μια πάθηση που σε καθηλώνει στο κρεβάτι, δεν μιλάμε για μια πάθηση που απλά δεν περπατάς. Εχεις αναπνευστικά προβλήματα, δεν μπορείς να στηρίξεις το κεφάλι και να σηκώσεις τα χεράκια σου. Δόξα τω Θεώ, όλα πήγαν καλά. Ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα» είχε πει ο πατέρας του παιδιού, όταν είχαν επιστρέψει στην Ελλάδα.
Το παιδί που έιχε συγκινήσει όλη την Ελλάδα για την θεραπεία της νωτιαίας μυϊκής ατροφίας είναι πλέον πρωτάκι
Το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς χτύπησε και οι μαθητές επέστρεψαν στα θρανία, ενώ άλλοι αντίκρυσαν για πρώτη φορά την πόρτα του Δημοτικού Σχολείου. Ένας από αυτούς να είναι και ο Παναγιώτης – Ραφαήλπου ζει με την οικογένειά του στην Εύβοια.
Το παιδί που κινητοποίησε την Ελλάδα και την Κύπρο, σε ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης πριν από λίγα χρόνια, ώστε να μπορέσει να λάβει τηγονιδιακή θεραπεία για τη νωτιαία μυική ατροφία, ανταποκρίνεται στη θεραπεία και η υγεία του έχει βελτιωθεί.
Ο 7χρονος μεγάλωσε και από χθες είναι και επίσημα μαθητής της Α Δημοτικού στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας.
Τη αποκάλυψη για τα πρωτοσχολικά βήματα του 7χρονου μαθητή έκανε η δήμαρχος Χαλκίδας Έλενα Βάκα που στο μήνυμά της για την έναρξη της σχολικής χρονιάς θέλησε να αναφερθεί στο σπουδαίο μήνυμα της συμπερίληψης με αφορμή την παρουσία του Παναγιώτη Ραφαήλ στον αγιασμό του σχολείου.
«Η σχολική χρονιά ξεκίνησε με ενθουσιασμό και πολλή όρεξη! Είμαστε πολύ συγκινημένοι που φτάσαμε ως εδώ χάρη στην αγάπη σας και την πίστη σας στο παιδί μας!! Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Στερεάς Ελλάδας καθώς και τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Ευβοίας για τη βοήθεια και τη στήριξη τους. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στη Σχολική Επιτροπή Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Χαλκιδέων, η οποία εργάστηκε με ζήλο και διαμόρφωσε καταλλήλως το χώρο ώστε να μπορεί να φοιτήσει ο γιος μας μαζί με τους συμμαθητές του! Καλή σχολική χρονιά σε όλους!!!», έγραψε χαρακτηριστικά αναρτώντας σχετική φωτογραφία του παιδιού.
Το πιο γλυκό χριστουγεννιάτικο δώρο ήρθε φέτος από τον μικρό ήρωα Παναγιώτης Ραφαήλ!
Η παραμονή των Χριστουγέννων φέτος γέμισε φως, συγκίνηση και αληθινή ελπίδα. Ένα δώρο διαφορετικό από όλα τα άλλα, που δεν τυλίγεται σε χαρτί αλλά αγγίζει κατευθείαν την καρδιά, ήρθε από τον Παναγιώτη Ραφαήλ.
Δείτε το βίντεο:
Με τη γλυκιά του φωνή και το τριγωνάκι στα χέρια, ο Παναγιώτης τραγούδησε τα κάλαντα και έστειλε τις πιο ζεστές ευχές σε όλους. Ένα απλό τραγούδι που όμως έκρυβε μέσα του δύναμη, αγάπη και ένα βαθύ μήνυμα ζωής: ότι τα θαύματα υπάρχουν, όταν η πίστη, η επιστήμη και η ανθρώπινη αλληλεγγύη συναντιούνται.
Έξι χρόνια μετά τη σωτήρια γονιδιακή θεραπεία για τη νωτιαία μυϊκή ατροφία, μια ημέρα που η οικογένειά του αποκαλεί «δεύτερα γενέθλια», ο Παναγιώτης μεγαλώνει όπως κάθε παιδί της ηλικίας του. Με χαμόγελο, ζωντάνια, αισιοδοξία και όνειρα για το μέλλον, αποδεικνύει καθημερινά πως η ζωή μπορεί να νικήσει ακόμη και τις πιο δύσκολες δοκιμασίες.
Η πορεία του δεν είναι μόνο προσωπική νίκη. Είναι σύμβολο ελπίδας για χιλιάδες οικογένειες, μια υπενθύμιση ότι η αγάπη και η επιμονή μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.
Ο Ουκρανός καλλιτέχνης Pavel Vetrov «έκοψε» ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στα δύο στηριζόμενος στην απόλυτη αντίθεση: από τη μια πλευρά το απόλυτο λευκό και από την άλλα όλη η παλέτα των χρωμάτων.
“Στην ουσία πρόκειται για ένα δωμάτιο με δύο όψεις, η μία ενεργοποιεί τις αισθήσεις και η άλλη προσφέρει την απόλυτη χαλάρωση… Σαν να βρίσκεσαι ταυτόχρονα μέσα σε δύο κόσμους”, λέει ο ίδιος, που εμπνεύστηκε την ιδέα από το περίφημο “Panic Room” του Γάλλου καλλιτέχνη TILT.
Με ένα ποστάρισμά του στα social media του, ο Εμιλιάνο Μαρτίνες τόνισε πως είναι «πληγωμένος και απογοητευμένος» από τον αποκλεισμό της Άστον Βίλα από τον Ολυμπιακό.
Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες έστειλε το δικό του μήνυμα για τον αποκλεισμό της Άστον Βίλα από τον Ολυμπιακό στο Europa Conference League.
Ο Αργεντίνος τερματοφύλακας, με ένα ποστάρισμά του στα social media του, τόνισε πως είναι «πληγωμένος και απογοητευμένος» από τον αποκλεισμό και πως «θα ήταν όνειρο να σηκώσω αυτό το τρόπαιο».
Δείτε το ποστάρισμά του:
«Οι ελπίδες μας στην Ευρώπη χάθηκαν στον ημιτελικό, είμαι πληγωμένος και απογοητευμένος που ήμασταν τόσο κοντά στον τελικό, θα ήταν όνειρο να σηκώσω αυτό το τρόπαιο γι’ αυτόν τον σύλλογο, αλλά από την άλλη μπορούμε ακόμη να προκριθούμε στο Τσάμπιονς Λιγκ μετά από 42 χρόνια. Θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό στα επόμενα δύο παιχνίδια που απομένουν. Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξή σας σε όλη την Ευρώπη», έγραψε χαρακτηριστικά ο Μαρτίνες στον λογαριασμό του στο instagram.
Η απαγόρευση του νικάμπ από την Γαλλική κυβέρνηση θεωρήθηκε ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
Στην επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ προσέφυγαν 2 Γαλλίδες που είχαν καταδικαστεί το 2012 επειδή φορούσαν νικάμπ σε δημόσιο χώρο.
Το νικάμπ είναι η ισλαμική ενδυμασία η οποία καλύπτει το πρόσωπο και αφήνει εκτεθειμένα μόνο τα μάτια.
Σύμφωνα με την επιτροπή, η Γαλλία δεν έχει αιτιολογήσει την απαγόρευση και καλείται να αναθεωρήσει τη νομοθεσία της.
Η Επιτροπή που αποτελείται από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες που επιβλέπουν τη συμμόρφωση των χωρών με το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα έδωσε στη Γαλλία προθεσμία 180 ημερών για να απαντήσει σε ποιες ενέργειες έχει προχωρήσει.
Τα ευρήματα της επιτροπής δεν είναι νομικά δεσμευτικά αλλά μπορούν να επηρεάσουν τους δικαστές της Γαλλίας.
Η επιτροπή του ΟΗΕ δήλωσε ότι η απαγόρευση θίγει δυσανάλογα το δικαίωμα της εκδήλωσης των θρησκευτικών πεποιθήσεων και μπορεί να οδηγήσει στην περιθωριοποίηση αυτών των ανθρώπων.
Χάος προκάλεσε οδηγός φορτηγού το πρωί της Τετάρτης στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου στο ύψος του Σκαραμαγκά, όταν το όχημα που μετέφερε οπωροκηπευτικά ανατράπηκε για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία.
Η νταλίκα μετέφερε οπωροκηπευτικά με τον οδηγό να έχει τραυματιστεί ελαφρά και να έχει μεταφερθεί στο νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους.
Ο ίδιος οδηγός είχε εμπλακεί πριν δύο χρόνια σε τροχαίο στη λεωφόρο Κηφισού στο ύψος του Ρέντη.
Τότε οδηγούσε φορτηγό που μετέφερε πορτοκάλια, με αποτέλεσμα μεγάλες ποσότητες των εσπεριδοειδών να κατακλύσουν το οδόστρωμα και να διακοπεί η κυκλοφορία για ώρες.
Ένα ακόμη μεγάλο ξεπούλημα έχει δρομολογήσει για τις 22 Αυγούστου ο ΟΔΔΥ (Διεύθυνση Διαχείρισης Δημόσιου Υλικού), βγάζοντας σε πλειοδοτικό διαγωνισμό οχήματα μεγάλης αξίας, που βρίσκονται στα αζήτητα των τελωνείων.
Συγκεκριμένα, στις 22-08-2017 ημέρα Τρίτη και ώρα 10.00 π.μ. στο κτίριο του Τελωνείου Ναυπλίου, Αμυμώνης 26, 21100 στο Ναύπλιο, θα γίνει πλειοδοτική δημοπρασία για να εκποιηθούν σε μεμονωμένη εκποίηση για ΟΤΚΖ και διάλυση (όπου αυτό αναφέρεται) τα παρακάτω οχήματα που προέρχονται από τα αζήτητα και τα εγκαταλειφθέντα του Τελωνείου, με τιμή εκκίνησης αυτή που αναφέρεται στην διακήρυξη.
Διέλυσε μόνος του μια ίλη τουρκικών αρμάτων και ένα τάγμα πεζικού
Η τουρκική εισβολή του 1974 στη Κύπρο, 40 χρόνια μετά συνεχίζει να αποτελεί στίγμα της νεότερης ιστορίας μας. Ο ελληνισμός υπέστη μια από τις χειρότερες στρατιωτικές και πολιτικές ήττες και πλήρωσε το τίμημα της επτάχρονης χούντας που άφησε τη Κύπρο βορά στις ορέξεις του «Αττίλα».
Μέσα στο σκοτάδι της απώλειας της μισής Κύπρου, η σκόνη της ιστορίας κάλυψε μορφές που αποτέλεσαν πρότυπα αυταπάρνησης και ηρωισμού. Μια από αυτές ήταν ο καταδρομέας – αλεξιπτωτιστής Μανώλης Μπικάκης από τη Κρήτη.
Γεννημένος το 1954 στο χωριό Ασή Γωνιά μεταξύ Χανίων και Ρεθύμνου, το 1974 υπηρετούσε στη Α’ Μοίρα Αλεξιπτωτιστών στο Μάλεμε.
Η Μοίρα ήταν αυτή που κλήθηκε να επιβιβαστεί στα ιπτάμενα φέρετρα Noratlas και να πραγματοποιήσει μια από τις πιο παράτολμες επιχειρήσεις στη Κύπρο.
Όταν τα αεροπλάνα πλησίαζαν στο αεροδρόμιο Λευκωσίας μετά από μια χαμηλή πτήση δύο τριών μέτρων πάνω από τη θάλασσα, άρχισαν να δέχονται πυρά. Τα πυρά προέρχονταν και από τους Τούρκους αλλά και από τους Ελληνοκύπριους που εξέλαβαν τα αεροπλάνα για τουρκικά. Ένα από τα Noratlas καταρρίφθηκε από φίλια πυρά οδηγώντας στο θάνατο όλους τους καταδρομείς και το πλήρωμα πλην του Θανάση Ζαφειρίου που πήδηξε στο κενό και σώθηκε με βαριά τραύματα.
Διέλυσε έξι άρματα
Ο Μανώλης Μπικάκης, 20 χρονών παλικάρι βρέθηκε σε έναν άγνωστο χώρο τον οποίο κλήθηκε να υπερασπίσει μαζί με τους υπόλοιπους καταδρομείς. Στο χάος των μαχών έχοντας στη διάθεση του ένα ΠΑΟ (Πυροβόλο Άνευ Οπισθοδρομήσεως) και 8 βλήματα είναι σε ένα ύψωμα στα δυτικά της Λευκωσίας στη περιοχή του Αγίου Δομετίου.
Μαζί του είναι μόνος ακόμα ένας καταδρομέας από τη Κρήτη. Ενώ δίπλα τους πέφτουν όλμοι, βόμβες από τα τουρκικά αεροπλάνα και ριπές από τα πολυβόλα που έχουν στήσει οι Τούρκοι, χάνονται μεταξύ τους. Ο ένας νομίζει τον άλλο νεκρό. Ο φίλος του Μπικάκη βρίσκει τους υπόλοιπους καταδρομείς και αναφέρει την απώλεια του.
Ο Μανώλης Μπικάκης δεν σκέφτηκε καν να εγκαταλείψει τον λόφο και να σωθεί, καθώς έβλεπε απέναντι του να πλησιάζει μια Ίλη τουρκικών αρμάτων Μ48 και να την ακολουθεί ένα τάγμα πεζικού.
Άφησε τα άρματα να πλησιάσουν και με το πρώτο βλήμα καταστρέφει το πρώτο κάνοντας το πλήρωμα να το εγκαταλείψει και να τρέχει πανικόβλητο. Επειδή η θέση του από τη βολή έγινε αντιληπτή από τους Τούρκους, σύρθηκε στο χώμα και άλλαξε θέση με ιδιαίτερη δυσκολία αφού θα έπρεπε να μεταφέρει το ΠΑΟ και ακόμα 7 βλήματα.
Από τη νέα θέση σημάδεψε το δεύτερο τουρκικό άρμα το οποίο έγινε λαμαρίνες ενώ δεν έζησε κανένας από το πλήρωμα. Δημιουργήθηκε σύγχυση και τα επόμενα δύο τουρκικά άρματα άλλαξαν κατεύθυνση. Ο Μανώλης Μπικάκης έβαλε στο στόχαστρο το επόμενο άρμα το οποίο επίσης κατέστρεψε με μία εύστοχη βολή. Ακολούθησε η καταστροφή ακόμα τριών τουρκικών αρμάτων και η επέλαση τους προς τη Λευκωσία σταμάτησε.
Ο Μανώλης Μπικάκης είχε μείνει μόνο με δύο βλήματα
Όταν είδε τους τούρκους στρατιώτες να τρέχουν να καλυφθούν σε ένα κτήριο, όπλισε και πάλι το ΠΑΟ. Τα δύο τελευταία βλήματα χτύπησαν το κτήριο στο οποίο είχε καλυφθεί το τουρκικό τάγμα πεζικού. Κανείς δεν ξέρει πόσοι σκοτώθηκαν.
Κατάφερε μόνος του να αποτρέψει την τουρκική επίθεση η οποία στόχευε στη κατάληψη του Αγίου Δομετίου κάτι που θα σήμαινε περικύκλωση της Λευκωσία και αποκοπή της πρόσβασης στο αεροδρόμιο Λευκωσίας.
Μέσα στο κατακαλόκαιρο ο Μανώλης Μπικάκης έμεινε τρεις μέρες μόνος του αναζητώντας τους άλλους καταδρομείς έχοντας μαζί του ένα πολυβόλο που βρήκε στο ύψωμα. Τα κατέφερε και ενώθηκε με τη μονάδα του και μετά την εισβολή επέστρεψε στην Ελλάδα.
Άδοξος Θάνατος
Παρά το ότι ο διοικητής του υπέβαλε αναφορά για να παρασημοφορηθεί, το ελληνικό κράτος ουδέποτε τον τίμησε. Οι στρατηγοί τον άφησαν να ξεχαστεί όπως ξεχάστηκε και η ηρωική του προσφορά στη Κύπρο. Ο Μανώλης Μπικάκης παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια εργαζόμενος ως οικοδόμος στη Κρήτη.
Δεν διεκδίκησε ούτε δάφνες ούτε τιμές. Το 1994 βρήκε τραγικό θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα στον δρόμο Κορίνθου – Πατρών και η ιστορία του έκλεισε με δύο παιδιά που έμειναν ορφανά και «μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες».
«Χαίρε Διόνυσε» λέει ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης και μαέστρος, αποχαιρετώντας τον «Νιόνιο» – «Στην Ελλάδα, συχνά οι καλλιτέχνες κρίνονται με βάση το αν συμβαδίζουν με τις επικρατούσες απόψεις και ιδεολογίες» αναφέρει
«Χαίρε Διόνυσε, καλό σου κατευόδιο»: με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο αποχαιρετά ο μεγάλος Έλληνας μουσουργός, Σταύρος Ξαρχάκος, έναν άλλο σπουδαίο του ελληνικού πενταγράμμου, τον Διονύση Σαββόπουλο, που «έφυγε» χθες από τη ζωή, στα 81 του χρόνια.
Σε ανάρτησή του στη σελίδα του στο Facebook, ο Σταύρος Ξαρχάκος υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, ότι ο Σαββόπουλος δεν υπήρξε ποτέ «κανονικός», ως δημιουργός, καθώς διατηρούσε την αυθεντικότητά του, παρά τις επιθέσεις που κατά καιρούς δεχόταν.
Θίγει μάλιστα ένα ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα, σχολιάζοντας την τάση που έχει η ελληνική κοινωνία να θέλει τους καλλιτέχνες στα δικά της «μέτρα», σύμφωνα με το «κοινώς αποδεκτό».
«Η Τέχνη απαιτεί θάρρος, τόσο για τον καλλιτέχνη όσο και για το κοινό που τον κρίνει. Στην Ελλάδα, συχνά οι καλλιτέχνες κρίνονται με βάση το αν συμβαδίζουν με τις επικρατούσες απόψεις και ιδεολογίες. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, δεν υπήρξε ποτέ “κανονικός” με την παραδοσιακή έννοια. Η δύναμη της δουλειάς του προήλθε ακριβώς από την ατομικότητά του, την αντίστασή του στις επιταγές της κοινωνίας και την αυθεντικότητα που πάντα διατηρούσε. Παρά την αμφισβήτηση και τις επιθέσεις που δέχτηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του, το έργο του παραμένει αθάνατο, συνεχίζοντας να καθρεφτίζει την ψυχή του Έλληνα σε κάθε του κατάσταση. Αυτός είναι ο λόγος που, ακόμα και μετά τον θάνατό του, ο Διονύσης θα ζει μέσα από τα τραγούδια του, αποδεικνύοντας ότι η Τέχνη του δεν μπορεί να πληγωθεί από τις κοινωνικές πιέσεις» υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, ο διεθνούς φήμης συνθέτης και μαέστρος.
Αναλυτικά η ανάρτησή του:
«Στον πλανήτη αυτό μεταξύ των κανονικών ανθρώπων υπάρχουμε εμείς, οι όχι και τόσο -για κάποιους- κανονικοί άνθρωποι, οι καλλιτέχνες.
Στο μικρό αυτό κομμάτι της γης που λέγεται Ελλάδα θέλουμε καλλιτέχνες σύμφωνα με το προσωπικό μας γούστο, τις απόψεις, τις κοσμοθεωρίες μας.
Ευτυχώς, όμως, συνεχίζουμε να διατηρούμε τις απόψεις, τα ελαττώματα, τις ιδιορρυθμίες μας, τις σεξουαλικές, κομματικές και ιδεολογικές μας προτιμήσεις, καθώς και το δικαίωμά μας να ζούμε και να εκφραζόμαστε όπως εμείς θέλουμε στην Τέχνη και τη ζωή μας.
Να διατηρούμε το θάρρος της γνώμης μας ακόμα κι όταν δε συμφωνείτε…
Αλλιώς, πιστέψτε με, δε θα είμασταν καλλιτέχνες ούτε κι εσείς θα μας αγαπούσατε-μισούσατε τόσο!
Αυτό το δικαίωμα ευτυχώς ο Διονύσης το διατήρησε και εκεί κυρίως θα εστιάσω το κειμενό μου.
Κατ´ αρχάς να πω ότι με τον Διονύση δεν κάναμε ποτέ παρέα, δεν ήμασταν φίλοι αν και πάντα υπήρχε αλληλοεκτίμηση.
Μια φορά μονάχα -και αυτό μου το θύμισε ο ίδιος διαβάζοντας το βιβλίο του – όταν έπαιζε κάπου, ανέβηκα στο πιάνο και άρχισα να τον συνοδεύω.
Τον είδα σε κάποιες συναυλίες του, ήρθε σε δικές μου και πέρυσι είχα τη χαρά να γιορτάσω μαζί του, με την παρέα και την οικογένειά του, τα τελευταία του γενέθλια .
Σε ένα αφιέρωμα τον ονόμασα «Διόνυσο Σαββόπουλο» γιατί αυτό ήταν στα δικά μου μάτια, ένας σύγχρονος Διόνυσος.
Πολεμήθηκε, αμφισβητήθηκε και κατά καιρούς έγινε βορά , απλώς και μόνο επειδή είχε διαφορετική άποψη ή ιδεολογία.
Ας θυμόμαστε πόσο σκληρά κρίθηκε, ας αναρωτηθούμε πόσο δημοκράτες είμαστε όταν αποδομούμε τόσο εύκολα τους καλλιτέχνες και όταν τους θέλουμε «στα μέτρα μας».
Ισως να είμαστε η μοναδική χώρα που θέλει να κάνει τους καλλιτέχνες σύμφωνα με το κοινώς αποδεκτό!
Αυτός άραγε είναι ρόλος του καλλιτέχνη;
Ας αναρωτηθούμε…
Όμως, το καλό στην ιστορία αυτή είναι ότι στην πραγματικότητα κανείς δε μπόρεσε ούτε θα μπορέσει να τον βλάψει διότι πολύ απλά, ο Διονύσης θα υπάρχει μέσα από το έργο του, κάθε μέρα με τα τραγούδια του θα κρατάει έναν καθρέφτη απέναντι στον Έλληνα είτε αυτός είναι ερωτευμένος είτε επαναστατημένος είτε ταλαιπωρημένος είτε ιδεαλιστής είτε απλώς «Κωλοέλληνας».
Ας διαλέξει ο καθένας σε ποια κατηγορία ανήκει κι ας πορευτεί αναλόγως…
