Ζάκυνθος: Με 20 σκυλιά ζούσε η οικογένεια του δίχρονου Λίο που σκοτώθηκε από πίτμπουλ – Είχαν καταφύγιο ζώων

Σοκαρισμένη είναι η Ζάκυνθος για τον τραγικό θάνατο του δίχρονου αγοριού στον Άγιο Λέοντα, που δέχτηκε επίθεση από πίτμπουλ που φιλοξενούσαν στο σπίτι και το καταφύγιό τους οι γονείς του παιδιού.

Το άτυχο αγοράκι βρισκόταν μόνο του στον χώρο μαζί με τον σκύλο. Τη στιγμή της επίθεσης, ο πατέρας προσπάθησε απεγνωσμένα να σώσει το παιδί του.

Δείτε το βίντεο:

Το περιστατικό συνέβη όταν ο μικρός Λίο βρισκόταν για λίγα λεπτά μόνος του με ένα από τα πίτμπουλ της οικογένειας.

Για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους, το σκυλί επιτέθηκε ξαφνικά, προκαλώντας πολλαπλά και σοβαρά τραύματα στο παιδί.

Ο πατέρας άκουσε τις κραυγές και έσπευσε να βοηθήσει, αλλά παρά τις προσπάθειές του και την άμεση επέμβαση του ΕΚΑΒ, ο μικρός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση και τελικά υπέκυψε στα τραύματά του.

Η οικογένεια του Λίο διατηρεί καταφύγιο για ζώα και συχνά μοιράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στιγμές με τα σκυλιά που φροντίζουν, ανάμεσά τους και ο μικρός Λίο. Μόλις πριν από δέκα ημέρες, στις 27 Νοεμβρίου, γιόρτασαν τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού, γεγονός που καθιστά την απώλειά του ακόμη πιο συγκλονιστική.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το σκυλί που επιτέθηκε ήταν αδέσποτο, το οποίο οι γονείς βρήκαν πρόσφατα έξω από το σπίτι τους και αποφάσισαν να το φροντίσουν μαζί με τα υπόλοιπα ζώα. Δεν υπήρχαν προηγούμενα στοιχεία επιθετικής συμπεριφοράς για το συγκεκριμένο πίτμπουλ.

Με εντολή εισαγγελέα, το ζώο μεταφέρθηκε σε καταφύγιο για παρακολούθηση και από αύριο θα εξεταστεί από κτηνίατρο, όπως ανέφερε ο δήμαρχος Ζακύνθου Γιώργος Στασινόπουλος στην ΕΡΤ.

Στο προσεχές διάστημα, πενταμελής επιτροπή από την Πάτρα θα αξιολογήσει αν το σκυλί θα θανατωθεί ή θα παραμείνει σε καταφύγιο.

Ζάκυνθος: «Δεν έχουμε αντικρίσει ξανά τέτοια εικόνα»

Σε σοκ βρίσκονται ακόμη και οι Αρχές μετά το τραγικό περιστατικό όπου ένα 2χρονο παιδί δέχτηκε άγρια επίθεση από πίτμπουλ μέσα στο σπίτι της οικογένειας στον Άγιο Λέοντα Ζακύνθου.

Οι γονείς αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ανθρωποκτονία από αμέλεια, ενώ στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι με εισαγγελική εντολή.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, το παιδί βρισκόταν μόνο του στον χώρο με τον σκύλο, ο οποίος ξαφνικά επιτέθηκε δαγκώνοντας το παιδί σε διάφορα σημεία του σώματος, κυρίως στον λαιμό. Τη στιγμή της επίθεσης, ο πατέρας επιχείρησε να απομακρύνει το ζώο από το παιδί, χωρίς όμως να καταφέρει να αποτρέψει τα σοβαρά τραύματα.

Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ έφτασε γρήγορα στο σπίτι, το οποίο βρίσκεται περίπου 30 λεπτά από την πόλη της Ζακύνθου, και μετέφερε το παιδί σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο.

Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών στα επείγοντα να το επαναφέρουν στη ζωή, το παιδί υπέκυψε στα σοβαρά τραύματά του. «Δεν έχουμε αντικρίσει ξανά τέτοια εικόνα», ανέφεραν σοκαρισμένοι οι νοσηλευτές και οι γιατροί, περιγράφοντας την κατάσταση στην οποία έφτασε το άτυχο αγοράκι.

Η οικογένεια διέμενε σε σπίτι λίγο έξω από τον Άγιο Λέοντα και, σύμφωνα με μαρτυρίες, οι γονείς ήταν ιδιαίτερα φιλόζωοι, συχνά περισυλλέγοντας αδέσποτα της περιοχής. Το πίτμπουλ που επιτέθηκε στο παιδί είχε υιοθετηθεί μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα, καθώς έως τότε ζούσε ως αδέσποτο στο χωριό.

«Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα» είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης και μια γυναίκα στα Χανιά έκανε την οδό Κορνάρου τον δικό της παράδεισο και τον μοιράζεται με γείτονες και περαστικούς

Στο κατώφλι της οδού Σφακίων και πάνω από την Αποκορώνου, στην καρδιά της πόλης των Χανίων που ασφυκτιά από κάθε είδους ρύπανση, μια γυναίκα, εδώ και τέσσερις μήνες, από τα ξημερώματα μέχρι το βράδυ, έχει μετατρέψει την οδό Κορνάρου (γνωστός ως δρόμος του ΤΕΒΕ) σε ένα δρόμο που οδηγεί στην απόλυτη σουρεαλιστική εμπειρία.

Έτσι εκεί που περπατάς ανυποψίαστος, να σου και μια τίγρης, που θαρρείς πως θα ανέβει στο πεζοδρόμιο να περπατήσει μαζί σου. Και πριν προλάβεις να αντιληφθείς την… ζωντανή φάρσα που σου ετοίμασε, να σου και μια τεράστια γάτα να σε κοιτάζει θυμίζοντάς σου πώς… τα ζώα δεν είναι εμπόρευμα. Να και ένα ποδήλατο λίγο πιο κάτω, με ανθισμένα λουλούδια, να ανέβεις να πας σε όποια γλυκιά ανάμνηση σου έρθει πρώτα στο μυαλό.

Πριν τελειώσουν τα λίγα μέτρα της οδού Κορνάρου, που νομίζεις ότι μοσχομυρίζει από τις ζωγραφιστές βουκαμβίλιες, θα δεις μαϊμούδες, σκυλάκια, ψαράκια να κολυμπούν χωρίς να ενοχλούνται από τα αυτοκίνητα, πολλά λουλούδια αλλά και ένα δύτη που καταμεσής του δρόμου βρήκε μια σπηλιά να βουτήξει.

Και να μου το θυμηθείς πως όταν φύγεις θα ήθελες να είχες και άλλο από αυτόν τον δρόμο που από το τίποτα και τόσο αναπάντεχα μπορεί και να σου άλλαξε τη μέρα.

Εκεί, αν συναντήσεις μια γυναίκα σκυφτή, με πινέλα να ζωγραφίζει την βουκαμβίλια που της έχει μείνει, να ξέρεις ότι είναι η κ. Βάσω, μην προσπεράσεις,  να σταματήσεις να της πεις μια καλή κουβέντα για τον μικρό παράδεισο που φαντάστηκε και θέλει να το μοιραστεί με γείτονες και περαστικούς.

Η κ. Βάσω, ερασιτέχνης ζωγράφος, από τον Μάιο μέχρι και σήμερα, ζωγραφίζει ακούραστα και καθημερινά την οδό Κορνάρου για να την κάνει όμορφη, να μπορεί όπως λέει να βγαίνει βόλτα με τα σκυλιά της και να μην βλέπει μουτζούρες και ασχήμια αλλά χρώματα και ομορφιά.

Όσοι είχαν βρεθεί στο κέντρο το χειμώνα, ίσως θυμούνται την όψη της οδού Κορνάρου που για μήνες ήταν κλειστή λόγω εργασιών του δήμου. Ο δρόμος δόθηκε στην κυκλοφορία την άνοιξη όμως όσο ανακαινισμένος και να ήταν, δεν έμοιαζε σε τίποτα σε αυτό που η κ. Βάσω έχει δημιουργήσει σε λιγότερο χρόνο, με τα χέρια της.

Όσο διαρκούσαν οι εργασίες στο δρόμο όπως σημειώνει η κ. Βάσω, ήταν η μόνη που έβγαινε κάθε μέρα και σκούπιζε τις λάσπες και τα χώματα με φτυάρι, αν και την επόμενη ημέρα πάλι η κατάσταση θα ήταν ίδια αφού θα  ξεκινούσαν πάλι τα σκαψίματα κτλ.

«Πάω βόλτα με τα σκυλιά μου κάθε μέρα, θέλω να έχω ένα όμορφο περιβάλλον, χαρούμενο. Έβγαινα και ήταν βρώμικα, γεμάτα μουτζούρες. Εφόσον αυτό μπορώ να το διορθώσω γιατί να μην το κάνω. Πάντα έτσι ήμουν, δεν περιμένω από τον άλλον. Ότι περνάει από το χέρι μου και μπορώ να ομορφύνω τη ζωή μου, το κάνω. Μου αρέσει βέβαια και πάρα πολύ που ο κόσμος το δέχεται και του αρέσει»

Όπως μας λέει, επ’ευκαιρίας της ανακαίνισης του δρόμου, θέλησε και η ίδια να ανακαινίσει το σπίτι της και σκέφτηκε να πιάσει τα πινέλα της, που είχε παρατημένα για πάνω από 25 χρόνια και να ζωγραφίσει κάτι στην πρόσοψη του σπιτιού της. Από ανάγκη δηλαδή όπως εκμυστηρεύεται, αφού δεν είχε χρήματα να διαθέσει σε επαγγελματία να σουβαντίσει και να βάψει το σπίτι, αξιοποίησε το ταλέντο της.

«Παλιά ζωγράφιζα, σαν παιδί, σαν νέα, ζωγράφιζα πολύ στο σπίτι, σε πολύ μικρότερη κλίμακα, σε μπλοκ. Ύστερα έκανα μια παύση, είχα 25 με 30 χρόνια να πιάσω πινέλο. Έχω κάνει κάποιους πίνακες αλλά δεν τους έχω κρατήσει σπίτι μου, τους έχω χαρίσει. Για να πω την αλήθεια βαριέμαι να ζωγραφίζω και για αυτό το είχα αφήσει τόσο χρόνια απλά τώρα έχω το μεράκι να ζωγραφίσω για να ομορφύνω το δρόμο. Τώρα με το να φύγουν τα αυτοκίνητα, να φανούν οι προσόψεις των σπιτιών, σκέφτηκα να ζωγραφίσω, ξεκινώντας αρχικά από το σπίτι μου και από ανάγκη καθώς δεν μπορούσα να διαθέσω χρήματα για να το φτιάξω Ίσως και επειδή έχουν φανεί τα σπίτια και οι άνθρωποι μου παραχωρούν τους τοίχους να ζωγραφίσω και έτσι έχω μεγάλο ταμπλό και μπορώ και εκφράζομαι. Είναι κάτι πρωτόγνωρο για μένα»,

Η μια ζωγραφιά έφερε την άλλη, οι γείτονες άρχισαν σιγά σιγά να την εμπιστεύονται και στην προτροπή της,  να της διαθέσουν τους τοίχους των σπιτιών τους για να ακουμπήσει το μεράκι της, ήταν όλο και πιο θετικοί.

«Στην αρχή οι γείτονες ήταν δύσπιστοι» θυμάται η κ.Βάσω. «Όλοι έλεγαν ωραία λόγια αλλά δεν τολμούσαν εύκολα να προτείνουν να ζωγραφίσω στον δικό τους σπίτι. Έπειτά όμως όλο και περισσότεροι ήταν δεκτικοί. Μου έλεγαν πόσο τους άρεσαν οι ζωγραφιές και έτσι πρότεινα η ίδια να κάνω το ίδιο έξω από τα σπίτια τους. Να ανοίγω την πόρτα μου και να βλέπω και εγώ απέναντι κάτι όμορφο»

Η ίδια δεν έχει πάει ποτέ σε σχολή ζωγραφικής, δεν έχει κάτσει ποτέ δίπλα σε ένα δάσκαλο να της δείξει το οτιδήποτε. Με αφοπλιστικό τρόπο λέει «δεν χρειάστηκε, πήγα σχολείο, ξέρω γεωμετρία γιατί να μην μπορώ να ζωγραφίσω».

«Από παιδάκι ζωγραφίζω αλλά δεν έχω πάει ποτέ σε δάσκαλο. Δάσκαλος είναι η εξάσκηση. Δεν θέλει και σκέψη, πήγα σχολείο, ξέρω γεωμετρία; Αν δείτε την πρώτη ζωγραφιά που έκανα στο δρόμο, στο σπίτι μου απέξω και τη συγκρίνετε με τις τελευταίες θα δείτε μεγάλη διαφορά. Ήδη έχω κάνει πρόοδο».

Ποια ήταν η πρώτη ζωγραφιά που έκανε στη ζωή της

«Η πρώτη ζωγραφιά που έφτιαξα στη ζωή μου ήταν ένα κάραβι που μου έμαθε ο πατέρας μου να το φτιάχνω. Την πλώρη του καραβιού και πώς φαίνεται από μπροστά, ένα σκίτσο ήταν το πρώτο που έκανα. Ο πατέρας μου δεν γνώριζε ζωγραφική αλλά του άρεσε η  θάλασσα».

Τη ρωτάμε αν έχει μετανιώσει που δεν ασχολήθηκε περισσότερο με τη ζωγραφική

«Όχι δεν θα ήθελα. Προτιμώ όπως τώρα που το κάνω ως χόμπι, όσο θέλω και ότι θέλω, όποτε θέλω. Δεν θα μου άρεσε αυτό που αγαπώ να το είχα επάγγελμα, να έπρεπε να κάνω ένα κομμάτι για να πληρωθώ και να ζήσω.  Όλα αυτά τα χρόνια έχω ζωγραφίσει από όλα, το λιγότερο προσωπογραφίες το περισσότερο τοπία. Δεν μου άρεσε πολύ να ζωγραφίζω λουλούδια αλλά πώς τα φέρνει η ζωή και τώρα….»  λέει γελώντας.

Μια ζωγραφιά για την οποία είναι περήφανη;

«Μου αρέσει η τίγρης αν και έχει ελαττώματα που εκείνη λέει γνωρίζει και τα βλέπει. Φέτος επίσης ζωγράφισα μια πορτοκαλιά στην  οποία έβαλα πολλά πουλιά και από κάτω πολλές κότες… »«Γενικά έχω πειραματιστεί στην ζωγραφική με αφηρημένη τέχνη, ή πιο εσωτερικά να δηλώσω το άγχος κτλ. αλλά τα έχω βαρεθεί. Από μόνη της η ζωή είναι αρκετά μαύρη, δεν θέλω να ζωγραφίζω εξπρεσιονιστικά. Θέλω η ζωγραφική να μου ομορφαίνει την διάθεση, απλά και όμορφα».

Στην οδό Κορνάρου, πώς διαλέγει τι θα ζωγραφίσει;

«Ανάλογα με το σπίτι σκέφτομαι τι ταιριάζει. Όπως στον μπλε τοίχο που ζωγράφισα ψαράκια, ή σε ένα σπίτι ζωγράφισα μαϊμού γιατί τα δέντρα θυμίζουν λίγο ζούγκλα»

Όταν ξεκίνησε το εγχείρημά της η κ. Βάσω,  κάθε ζωγραφιά απαιτούσε γύρω στις 5 μέρες, μετά όμως από τόσο καιρό εξάσκησης στην οδό Κορνάρου, οι γραμμές και τα χρώματα σμίγουν το πολύ μέσα σε 3 ημέρες μέχρι η έμπνευσή της να αποτυπωθεί σε δημόσια θέα.

Ο κόσμος στην αρχή ήταν δύσπιστος και ως προς το πόσο θα «αντέξουν» οι ζωγραφιές πριν κάποιοι τις χαλάσουν για να γράψουν στην καλύτερη περίπτωση ένα σύνθημα ή στη χειρότερη για να επιβάλουν την διαμαρτυρόμενη μουτζούρα τους. Όμως και η ίδια η κ. Βάσω έχει μείνει έκπληκτη με το πόσο πολύ οι νέοι κυρίως σέβονται τα δημιουργήματά της.

«Όλοι μου έλεγαν στην αρχή ότι διάφοροι θα μουτζουρώνουν τους τοίχους και θα χαλάσουν τις ζωγραφιές οπότε και εγώ ξεκίνησα με την λογική ότι τις όποιες φθορές θα τις αποκαθιστώ αμέσως με το πινελάκι μου. Η ζωγραφική ούτως ή άλλως είναι εφήμερη. Ιδίως στο δρόμο το κάνεις ξέροντας ότι ύστερα από μερικούς μήνες μπορεί να μην υπάρχει. Όμως ο κόσμος το σέβεται. Οι νεαροί εδώ το χαίρονται και παρόλο που λίγα μέτρα πιο πάνω υπάρχουν συνθήματα και μουτζούρες, εδώ το σέβονται».

Κάποια στιγμή, όπως σημειώνει «ίσως κάποιος επιχειρήσει να κάνει κάτι ανάλογο. Δεν είναι κάτι σπουδαίο αυτό που έκανα, απλά τόλμησα. Γιατί να μην το κάνει και κάποιος άλλος στην γειτονιά του»… «Μου έχουν ζητήσει να τους ζωγραφίσω μέσα σε σπίτια αλλά δεν θέλω, εγώ θέλω να ζωγραφίσω και να περνάει ο κόσμος να τα βλέπει και να χαίρεται. Γιατί να είναι οι ζωγραφιές μόνο μέσα σε σπίτια, δεν είναι εγωιστικό αλλά γιατί να δημιουργούνται για να τις βλέπουν λίγοι».

Με αυτό το πνεύμα η κ. Βάσω αναρωτιέται γιατί άνθρωποι που ασχολούνται με την ζωγραφική δεν διαθέτουν την τέχνη τους δημόσια.

«Οι νέοι, οι γκραφιτάδες, οι αρχιτέκτοντες ή στις σχολές που ζωγραφίζουν γιατί δεν κάνουν κάτι έξω στην πόλη παρά κάνουν μαθήματα μόνο στο χαρτί τους, μόνο στο τελάρο τους. Βγες να κάνεις έναν άσχημο τοίχο να τον κάνεις όμορφο. Και εγώ δεν ήξερα τι χαρά θα πάρω και τη δύναμη από τον κόσμο. Επίσης εξελίσσομαι, οι ζωγραφιές μου είναι όλο και καλύτερες». 

Πολλοί της ζητάνε να ζωγραφίσει σε τοίχους στο εσωτερικό του σπιτιού τους όμως η ίδια δεν φαίνεται πολύ δεκτική σε αυτό καθώς όπως λέει την κατά παραγγελία ζωγραφική την αισθάνεται ως πίεση.

«Θέλω να είμαι τελείως ελεύθερη να κάνω ότι θέλω, χωρίς καμία κριτική ή παρέμβαση. Όπως κάνει ο γκραφιτάς που μεσα στην νύχτα πάει και μπογιατίζει, έτσι θέλω και εγώ».. «Δεν ξέρω πώς θα ακουστεί αυτό αλλά η κριτική του κόσμου δεν με ενδιαφέρει. Μου αρέσει που μου λένε καλά λόγια, μου έχει δώσει μεγάλη ώθηση. Μου αρέσει το όμορφο αυτό είναι όλο»

(εδώ, δίπλα σε μουτζούρες και συνθήματα η βουκαμβίλια της κ. Βάσως στέκεται επιβλητική)

[flashnews] [daynight]

Ο γνωστός έμπορος αυτοκινήτων Α.Μ. με μάντρα στην Λεωφόρο Αθηνών ο νταής πρωταγωνιστής του ξυλοδαρμού της Τζίνας Αλιμόνου!

Όσα έζησε και τι ισχυρίζεται το μοντέλο μετά το άγριο επεισόδιο. Του αφαιρέθηκε η άδεια οπλοφορίας

Μερικοί άνθρωποι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι μια σχέση τελειώνει οριστικά, συνεχίζουν να επιστρέφουν έστω σαν φίλοι σε μια πρώην τους και κάποια στιγμή απλά χάνουν τον έλεγχο και περνάνε στην αντίπερα όχθη.

Η Τζίνα Αλιμόνου το βίωσε αυτό το Σάββατο σε ένα διπλό επεισόδιο που είχε ως κατάληξη την προσαγωγή του πρώην συντρόφου της για επεισόδιο ενδοοικογενειακής βίας, που ξεκίνησε με μια επίσκεψη του στην κατοικία της.

«Με τον συγκεκριμένο άνθρωπο έχω χωρίσει εδώ και επτά μήνες» λέει στο protothema.gr «αλλά όταν ήρθε να με δει μετά από τηλεφώνημα που μου έκανε τον δέχτηκα με κάποια επιφύλαξη. Στην αρχή ήταν ήρεμος, συζητάγαμε κανονικά, αλλά κάποια στιγμή ανέβηκαν οι τόνοι από την πλευρά του».

Προκειμένου να ηρεμήσει η Αλιμόνου έφυγε για κάποιες ώρες από το σπίτι της και πήγε σε συγγενικό της πρόσωπο, ενώ επικοινώνησε τόσο με την αδερφή, όσο και με τον πατέρα του πρώην συντρόφου της.

«Κατάλαβα ότι μόνο αυτοί θα τον έπειθαν να φύγει από το σπίτι μου και πράγματι όταν επέστρεψα αυτό έκανε χωρίς να υπάρξει κάποιο επεισόδιο» επισημαίνει η ηθοποιός και πρώην μοντέλο για τα όσα διαδραματίστηκαν το βράδυ του Σαββάτου. «Ευτυχώς άκουσε την αδερφή του και τον πατέρα του, έφυγε και πραγματικά έπεσα για ύπνο θεωρώντας ότι ηρέμησε».

Η επιστροφή και το επεισόδιο

Η ίδια θεώρησε το συμβάν λήξαν όμως ο πρώην σύντροφος της με τα αρχικά Α.Μ. που δραστηριοποιείται στον χώρο της εμπορίας αυτοκινήτων με μάντρα στην Λ. Αθηνών , είχε τελικά αντίθετη άποψη και επέστρεψε τα ξημερώματα ξανά στην κατοικία της.

«Όταν γύρισε, δεν τον άφησα να μπει στο σπίτι και αυτό μάλλον τον εκνεύρισε, γιατί άρχισε να φωνάζει» τονίζει η Τζίνα «οπότε άρχισα να νιώθω ότι η κατάσταση ξεφεύγει, γιατί δεν ηρεμούσε με τίποτε. Τότε έγινε ότι έγινε. Χειροδίκησε και με έσπρωξε ενώ έβριζε γι’ αυτό και φώναξα σε μια φίλη γειτόνισσα να ειδοποιήσει την αστυνομία».

Μετά το τηλεφώνημα το περιπολικό ήρθε σε λίγα μόλις λεπτά και οι δυο πρώην οδηγήθηκαν στο ΑΤ Αγίας Παρασκευής, με τον άνδρα να κατηγορείται τελικά για παράβαση του νόμου περί Ενδοοικογενειακής Βίας, ενώ η κυρία Αλιμόνου επέστρεψε σπίτι της.

«Εγώ πίστεψα ότι θα του γινόταν μια απλή σύσταση. Δεν περίμενα ότι θα τον κρατούσαν και όπως τους είπα δεν θέλω να κινηθώ νομικά εναντίον του, αλλά με τον νέο νόμο τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στεναχωριέμαι γιατί έχει χάσει πρόσφατα ένα πολύ δικό του πρόσωπο και πιστεύω ότι όλο αυτό τον έχει επηρεάσει στη συμπεριφορά του».

Η ίδια είναι ήρεμη μετά από αυτό το επεισόδιο, αλλά δεν μετάνιωσε για την κίνηση της να καλέσει την αστυνομία. «Παρόλο που δεν ήθελα να κρατηθεί, αλλά απλά να του γίνουν συστάσεις, θεωρώ ότι η κίνηση που έκανα ίσως βοηθήσει άλλες γυναίκες που βιώνουν τέτοιες καταστάσεις να μην φοβούνται να πράξουν το αυτονόητο, να ζητήσουν δηλαδή βοήθεια».

Ανεξάρτητα με την διαδικασία του αυτοφώρου η Τζίνα Αλιμόνου δεν θα ζητήσει περιοριστικά μέτρα για τον πρώην σύντροφο της.

«Θεωρώ ότι μετά από όσα έγιναν, δεν θα επιδιώξει να με συναντήσει ξανά. Ακόμη και τότε που ήμασταν μαζί είχε κάποιες μικρές εκρήξεις, ίσως επειδή ήταν πιεσμένος από μια απώλεια που δεν μπορεί να ξεπεράσει. Του είχα πει να κάνει κάτι γι’ αυτό, αλλά δυστυχώς δεν το έκανε κι εγώ όταν κατάλαβα ότι πιέζομαι από την συμπεριφορά του, έφυγα από την σχέση».