Ο αστυνομικός αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες στην απολογία του, ενώ επιμένει ότι το όπλο εκπυρσοκρότησε
Ελεύθερος αφέθηκε μετά την απολογία του ο αστυνομικός που έπειτα από καταδίωξη πυροβόλησε και σκότωσε τον 17χρονο στη Βοιωτία τα ξημερώματα της Κυριακής.
Στον αρχιφύλακα επιβλήθηκε ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.
Νωρίτερα, ο 40χρονος αρχιφύλακας απολογήθηκε ενώπιον του ανακριτή, όπου αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και υποστήριξε ότι «ο 17χρονος έβαλε μπροστά στην κάννη του όπλου το χέρι του και έσπρωξε το όπλο με αποτέλεσμα αυτό να εκπυρσοκροτήσει χωρίς εγώ ποτέ να πατήσω τη σκανδάλη».
Στον αρχιφύλακα επιβλήθηκε ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα
Αυτό υποστήριξε, εν ολίγοις, ο αστυνομικός στην απολογία του σήμερα στην ανακρίτρια, ο οποίος έφτασε στο Δικαστικό Μέγαρο Θήβας στις 9 η ώρα συνοδεία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων.
Στο απολογητικό του υπόμνημα ο 40χρονος αρχιφύλακας περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε το μοιραίο βράδυ από τη στιγμή που ακινητοποιήθηκε η μαύρη BMW στο Λιοντάρι Βοιωτίας.
«Αφού άνοιξα την πόρτα του οδηγού και έχοντας λάβει προφυλάξεις» υποστηρίζει, «ούτως ώστε το σώμα μου να βρίσκεται εκτός του ανοίγματος της πόρτας του οδηγού και συγκεκριμένα στο σημείο όπου χωρίζονται η πίσω από την μπροστινή πόρτα και κρατώντας στο δεξί μου χέρι το υπηρεσιακό μου όπλο επανειλημμένα φώναζα: ‘Αστυνομία, Κατέβα κάτω’. Με το αριστερό μου χέρι άρπαξα τον αείμνηστο από τον δεξιό ώμο σκύβοντας μέσα στο αυτοκίνητο, αφού αντιστεκόταν και αρνιόταν να εξέλθει του αυτοκινήτου».
«Ήταν μια τραγική συγκυρία»
Όλο το συμβάν οφείλεται σε μία τραγική συγκυρία, υποστήριξε ο αστυνομικός στην απολογία του ενώπιον της ανακρίτριας.
«Δυστυχώς το όλο συμβάν οφείλεται σε μία τραγική συγκυρία, αφού εάν η κάννη του όπλου είχε μετά την ενέργεια του αείμνηστου θύματος μετατοπιστεί έστω και για ένα εκατοστό πιο εκεί το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό και θα τον είχαμε κοντά μας» είπε.
«Σε αυτό το σημείο [σ.σ. όταν τον άρπαξε από τον δεξιό ώμο] ο αείμνηστος είχε πλέον με το πάνω μέρος του σώματός του στραφεί σε μία θέση με κλίση αριστερά εμπρός – σκύψιμο και ενώ το δεξί μου χέρι, που κρατούσε το όπλο, βρισκόταν πολύ κοντά σε απόσταση περίπου 50-60 εκατοστών από το σώμα του αείμνηστου, μέσα στο αυτοκίνητο, ενώ συγχρόνως συνέχισα να τον τραβώ από τον ώμο για να τον βγάλω έξω, σε εκείνο το χρονικό σημείο που το σώμα του κινούμενο πλησίασε το δεξί μου χέρι, εκείνος πιθανότατα από φόβο, λόγω του ότι το όπλο ήταν πολύ κοντά του, έκανε κίνηση με το εξωτερικό μέρος της παλάμης του και φέροντας το χέρι του μπροστά στην κάννη, απώθησε με βίαιο τρόπο το όπλο μου, με αποτέλεσμα αυτό να εκπυρσοκροτήσει, γιατί αυτή η εκκίνηση προκάλεσε την ενεργοποίηση της σκανδάλης χωρίς εγώ πότε να την πατήσω».
Τον είχαν πυροβολήσει και δέσει με χειροπέδες γεγονός που δείχνει μένος και προσωπικό μίσος προς το θύμα
Ο άνδρας που βλέπετε στις φωτογραφίες που εξασφάλισε το newsbomb φαίνεται πως είναι ο άνδρας ο οποίος βρέθηκε απανθρακωμένος μέσα σε αυτοκίνητο σε απομονωμένη περιοχή στα Σκούρτα Βοιωτίας.
Πρόκειται για 27χρονο, υπήκοο Αλβανίας ο οποίος έμενε μόνιμα στη Χαλκίδα.
Μάλιστα οι δολοφόνοι του για να είναι σίγουροι ότι το θύμα δεν θα καταφέρει να επιβιώσει τον πυροβόλησαν ενώ τον έδεσαν και με χειροπέδες, γεγονός που δείχνει μένος και προσωπικό μίσος προς το θύμα.
Η φρίκη αποκαλύφθηκε την περασμένη Παρασκευή, όταν ένας κυνηγός που κινούνταν σε ερημική περιοχή κοντά στα Σκούρτα, εντόπισε ένα καμένο αυτοκίνητο. Πλησιάζοντας, αντίκρισε κάτι που πάγωσε το αίμα του: στο πίσω κάθισμα υπήρχε το απανθρακωμένο σώμα του άνδρα , δεμένο με χειροπέδες.
Η εικόνα έμοιαζε με σκηνή βγαλμένη από αστυνομικό θρίλερ.
Φτάνοντας στην περιοχή οι άνδρες του ανθρωποκτονιών και ερευνώντας εξονυχιστικά το σημείο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το έγκλημα είχε σημειωθεί ώρες πριν.
Σύμφωνα με αλβανικά μέσα ενημέρωσης, ο άνδρας που βρέθηκε νεκρός ονομάζεται Σούλο Χάλιλι και κατάγεται από το Τεπελένι. Ο 27χρονος είχε εξαφανιστεί από τη Χαλκίδα το απόγευμα της 4ης Νοεμβρίου. Από εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν είχε νέα του. Το κινητό του τηλέφωνο ήταν απενεργοποιημένο, ενώ το αυτοκίνητό του βρέθηκε εγκαταλελειμμένο στα Βίλια Αττικής.
Οι αστυνομικοί περιμένουν και τα αποτελέσματα της εξέτασης DNA για να επιβεβαιώσουν ότι η καμένη σορός ανήκει στον νεαρό πατέρα.
Το αυτοκίνητο είχε κλαπεί από τη Γλυφάδα και έφερε πλαστές πινακίδες από άλλο όχημα στην Κατερίνη. Οι αστυνομικοί εκτιμούν ότι οι δράστες σχεδίασαν προσεκτικά το έγκλημα, με στόχο να εξαφανίσουν κάθε ίχνος.
Σύμφωνα με τα αλβανικά μέσα , ο 27χρονος ήταν γνωστός στη Χαλκίδα ως εργατικός και ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Όμως πρόσφατα είχε γνωρίσει «νέες παρέες» – κάτι που οι αστυνομικοί δεν αποκλείουν να συνδέεται με το έγκλημα.
Οι Αρχές ερευνούν το σενάριο το θύμα να είχε εμπλακεί σε κάποια παράνομη δραστηριότητα.
Η εικόνα του δεμένου σώματος μέσα στο φλεγόμενο αυτοκίνητο δείχνει έγκλημα με προσωπικό κίνητρο. Οι αστυνομικοί εξετάζουν λοιπόν το ενδεχόμενο η δολοφονία να σχετίζεται με ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε ομάδες που δρουν σε Ελλάδα και Αλβανία
Μία συγκινητική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης, με στόχο την στήριξη της οικογένειας της μικρής Αλεξίας, η περίπτωση της οποίας είχε σοκάρει το πανελλήνιο, όταν το Πάσχα του 2019 είχε τραυματιστεί στο κεφάλι από αδέσποτη σφαίρα, στο σπίτι της, στις Θεσπιές Βοιωτίας.
Η ομάδα παλαιμάχων ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κοκκίνου, διοργάνωσε στη δημοτικό στάδιο Κοκκίνου τουρνουά ποδοσφαίρου με τη συμμετοχή των ομάδων ΑΕΚ Χαλκίδος, ΑΕ Ορχομενού, Νίκη Λαφυστίου.
Η μικρή Αλεξία ήταν εκεί, με την οικογένειά της, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όλους. «Αυτό το κορίτσι με αυτό το χαμόγελο και το βλέμμα δίνει μαθήματα ζωής σε όλους μας. Ο πάτερ Αλέξιος μίλησε για βελτίωση που δεν περίμεναν ούτε οι γιατροί ,για ένα θαύμα. Ευχή όλων μας το θαύμα να ολοκληρωθεί και σε λίγο καιρό αυτό το πανέμορφο πλάσμα να μπορεί να στέκεται στα πόδια του. Είμαστε σίγουροι πως με την βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρει», τόνισαν οι διοργανωτές.
Οι παραπάνω φωτογραφίες που ανήρτησαν στα social media ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους, συνοδεύτηκαν από εγκωμιαστικά σχόλια και κοινοποιήθηκαν από πολλούς χρήστες του διαδικτύου.
Αργά το βράδυ, σχετικές εικόνες από το τουρνουά αγάπης για τη μικρή Αλεξία, έδωσε στη δημοσιότητα και ο ιστότοπος e-sterea.gr :
Παγωμένα, πράσινα, κρυστάλλινα νερά σε μήκος 15 χιλιομέτρων μέσα σε ένα φυσικό τοπίο μοναδικής ομορφιάς. Αυτή είναι η εικόνα που δημιουργεί ο ποταμός Βοϊδομάτης σε όποιον έχει την τύχη να βρεθεί στην περιοχή του νομού Ιωαννίνων όπου ρέει.
Αποτελεί παραπόταμο του Αώου και οι κύριες πηγές του βρίσκονται κάτω από το χωριό Βίκος. Διασχίζοντας μία από τις ομορφότερες ορεινές τοποθεσίες της Ελλάδας, τον Εθνικό Δρυμό Βίκου Αώου, ο ποταμός περνά μέσα από τοποθεσίες πνιγμένες στα πλατάνια και ο ιδανικότερος τρόπος να τον απολαύσει κανείς είναι να κάνει ράφτινγκ στα νερά του.
Ξεχωρίζει για την καθαρότητα των νερών του όχι μόνο ανάμεσα στα ποτάμια της Ελλάδας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης και αυτό διαπιστώνει κανείς όταν βρεθεί στην περιοχή και δει την διαύγειά του.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να πιει ακόμη και νερό κατευθείαν από αυτόν παίρνοντας με τη χούφτα του μέσα από το ποτάμι. Τα κρυστάλλινα νερά του είναι παγωμένα όλες τις εποχές του χρόνου με κάποια σημεία βέβαια να είναι εντελώς ξηρά το καλοκαίρι, εικόνα που αλλάζει εντελώς με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου.
Η φυσική ομορφιά του τοπίου είναι καθηλωτική και αν κάποιος δεν θέλει να μπει στην βάρκα για να την γνωρίσει μπορεί να περπατήσει στο μονοπάτι κατά μήκος του.
Ο επισκέπτης χάνεται μέσα στο πράσινο των δέντρων αλλά και των νερών και το σκηνικό είναι ονειρικό. Σπουδαίο και πολύ γνωστό αξιοθέατο του Βοϊδομάτη είναι το γεφύρι της Κλειδωνιάς, ένα από τα πολλά πέτρινα γεφύρια της περιοχής. Χτίστηκε το 1853, βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό και γεφυρώνει το εντυπωσιακό μνημείο της φύσης, το ποτάμι.
Είναι ιδιαίτερα φημισμένο και πολυφωτογραφημένο, ένα πραγματικό στολίδι. Επίσης ειδυλλιακό είναι το σκηνικό και στην γέφυρα της Αρίστης. Ένα τοπίο πνιγμένο στο πράσινο το οποίο αποτελεί μια δυνατή ανάσα δροσιάς ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Το χειμώνα η άγρια ομορφιά προκαλεί δέος… Εάν είστε λάτρεις των extreme sports η άνοιξη είναι μια καλή εποχή, αφενός να δοκιμάσετε το συγκεκριμένο ποτάμι κάνοντας ράφτινγκ ή καγιάκ, αφετέρου να δείτε την περιοχή σε ανθοφορία. Ζαγοροχώρια, φαράγγι του Βίκου και Κόνιτσα είναι μόνο μερικά από τα μέρη που θα γνωρίσετε και θα σας γεμίσουν με όμορφες εικόνες. Αγνή φύση και απαράμιλλη ομορφιά όλες τις εποχές του χρόνου.
Ο άνδρας δίνει μάχη για τη ζωή του διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας
Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται διασωληνωμένος ένας 63χρονος άνδρας στην Κύπρο, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά το πρωί της Τρίτης 30.12.2025 στη Λευκωσία σε ένα απίστευτο ατύχημα.
Το ατύχημα σημειώθηκε γύρω στις 11:30 π.μ. σε πάρκινγκ πολυκαταστήματος στη Λευκωσία, όταν ο άνδρας προσπάθησε να βοηθήσει μία οδηγό να παρκάρει.
Κάτω από συνθήκες που διερευνώνται, το όχημα τέθηκε σε κίνηση, με αποτέλεσμα η ανοιχτή πόρτα του οδηγού να προσκρούσει σε διπλανό αυτοκίνητο και, κατά την επαναφορά της, να εγκλωβίσει τον λαιμό του άνδρα.
Ο τραυματίας μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου διασωληνώθηκε και εισήχθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.
Η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα κρίσιμη. Τις συνθήκες του ατυχήματος διερευνά η Τροχαία Λευκωσίας.
Οι βίαιες σχέσεις δεν είναι μόνο ψυχολογικά τρομακτικές αλλά κάνουν τη μετακόμιση σε ένα άλλο μέρος σχεδόν αδύνατο κατόρθωμα.
Μερικές φορές, τα θύματα της βίας πρέπει να πάρουν τα πράγματα και τα παιδιά τους, να βρουν ένα ασφαλές μέρος και να φύγουν από το σπίτι πριν επιστρέψει ο θήτης. Το οικονομικό θέμα όμως αποτελεί ένα σοβαρό εμπόδιο και αναγκάζει τα θύματα να ζουν σε ένα βίαιο περιβάλλον.
Η μεταφορική εταιρία «Meathead Movers» ιδρύθηκε από 2 αθλητικούς μαθητές το 1997 με έδρα την Καλιφόρνια και έγινε διάσημη χάρης στην αποστολή της. Στόχος της είναι να βοηθήσει τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας να μετακομίσουν χωρίς καμία απολύτως χρέωση.
Η εταιρία συνεργάστηκε πρόσφατα με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό για την πρόληψη της οικογενειακής βίας «Good Shepherd». «Η Meathead Movers θα εργαστεί με τον οργανισμό ώστε να εντοπίζει βίαιες καταστάσεις και να τους παρέχει υπηρεσίες μετακίνησης χωρίς κανένα κόστος.» δήλωσε ο εκπρόσωπος.
«Αυτές οι υπηρεσίες δεν βοηθούν απλά τα θύματα αλλά η άμεση στήριξη των εργαζομένων της Meathead που αποτελείτε από πραγματικούς άνδρες είναι χρήσιμη καθώς βοηθούν αυτούς που έχουν ανάγκη.» συμπλήρωσε.
Μέσα σε μια μόλις εβδομάδα οι εύσωμοι και με μεγάλη καρδιά μεταφορείς έχουν βοηθήσει 4 οικογένειες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να κάνουν μια νέα αρχή.
Η μεταφορική εταιρία Meathead Movers παρέχει δωρεάν τις υπηρεσίες της στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας. «Δεν μπορώ να φανταστώ μια γυναίκα και τα παιδιά της να προσπαθούν να μαζέψουν τα πράγματα τους για να φύγουν πριν γυρίσει στο σπίτι ο θήτης.» είπε ο διευθύνων σύμβουλος Aaron Steed στην εφημερίδα LA Weakly.
Αυτοί οι όμορφοι ήρωες είναι άνδρες που πιστεύουν πως ένας πραγματικός άνδρας δεν θα χτυπούσε ποτέ μια γυναίκα αλλά θα την προστάτευε. Γι΄αυτό βοηθούν όσους έχουν ανάγκη.
Αυτός είναι ο «Άνδρας του μήνα.» Ο οποίος περιγράφετε ως αθλητικός τύπος που βοηθά και ποτέ δεν αποτυγχάνει να κάνεις τους ανθρώπους γύρω του να χαμογελάνε. Είναι περήφανοι για τη δουλειά τους και έτοιμοι να βοηθήσουν όλο και περισσότερα θύματα ενδοοικογενειακής βίας.
Η Meathead Movers συνεργάστηκε πρόσφατα με το κέντρο Marjaree Mason στο Fresno για την παροχή ασφαλούς έκτακτης/μεταβατικής διαβίωσης. Σε μια εβδομάδα κατάφεραν να βοηθήσουν 4 οικογένειες από το Fresno της Καλιφόρνια να αφήσουν πίσω τις βίαιες καταστάσεις που βίωναν.
Αυτό η φοβερή ζωγραφιά είναι ενός παιδιού που μεταφέρθηκε σε ένα ασφαλές μέρος με τη βοήθεια των ανδρών της Meathead Movers. Σαφώς πρόκειται για ήρωες που βοηθούν αυτούς που χρειάζονται μια νέα αρχή και μάλιστα γρήγορα.
Εκείνο το πρωινό, ο Αλέξανδρος δεν είχε ιδέα ότι σταματώντας να βοηθήσει μια άγνωστη γυναίκα στην άκρη του δρόμου, θα άλλαζε όλη του τη ζωή.
Στις 6:37 π.μ., ο Αλέξανδρος Καρτέρης έκλεισε με δύναμη την πόρτα του μικρού διαμερίσματός του σε μια λαϊκή γειτονιά. Τα μάτια του ήταν πρησμένα από την αγωνία και την αϋπνία, τα χέρια του έτρεμαν. Κρατούσε σφιχτά έναν φτηνό, ταλαιπωρημένο χαρτοφύλακα.
Μέσα υπήρχε ένα στικάκι USB με ένα βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας της εταιρείας όπου εργαζόταν. Ήταν η μόνη του ελπίδα. Αν αυτό το βίντεο δεν γινόταν δεκτό στο δικαστήριο, κινδύνευε να καταδικαστεί άδικα για κλοπή.
Έπρεπε να είναι στο Δικαστήριο του κέντρου μέχρι τις 7:30. Δεν υπήρχε περιθώριο για καθυστέρηση.
Το παλιό λευκό του μηχανάκι πήρε μπροστά με την τρίτη. Σταυροκοπήθηκε από συνήθεια και ξεκίνησε, χωμένος μέσα στο πρωινό μποτιλιάρισμα. Είχε την αίσθηση πως όλη η πόλη είχε βαλθεί να τον καθυστερήσει.
Σε έναν παράδρομο, είδε ένα γκρι καινούργιο αυτοκίνητο στην άκρη, με το πορτ-μπαγκάζ ανοιχτό και τη ρεζέρβα στο δρόμο.
Μια κομψή γυναίκα στεκόταν δίπλα, με το κινητό στο χέρι, εμφανώς αγχωμένη.
Ο Αλέξανδρος φρέναρε απότομα και σταμάτησε.
«Χρειάζεστε βοήθεια;» ρώτησε, κατεβαίνοντας από το μηχανάκι.
Η γυναίκα γύρισε. Ήταν καλοντυμένη, με προσεγμένα μαλλιά και ένα βλέμμα σταθερό αλλά φορτισμένο. Δεν φαινόταν μεγαλύτερη από εκείνον, όμως έδειχνε άνθρωπος συνηθισμένος να έχει τον έλεγχο.
«Ναι, σε παρακαλώ. Έσκασε το λάστιχο και δεν μπορώ να το αλλάξω μόνη μου. Και ήδη έχω αργήσει πάρα πολύ…»
Ο Αλέξανδρος άφησε το μηχανάκι, πήρε τον γρύλο από το πορτ-μπαγκάζ και γονάτισε δίπλα στο αυτοκίνητο.
«Μην ανησυχείτε. Σε δέκα λεπτά θα είστε πάλι στον δρόμο.»
Καθώς έφτιαχνε το λάστιχο, είχε αφήσει τον χαρτοφύλακα στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου της για να ελευθερώσει τα χέρια του. Το στικάκι USB βρισκόταν σε μια εσωτερική τσέπη, μισάνοιχτη.
Η γυναίκα τον παρατηρούσε σιωπηλή.
«Σημαντικό ραντεβού;» τον ρώτησε στο τέλος.
«Πολύ σημαντικό. Στην πραγματικότητα… παίζεται όλη μου η ζωή σήμερα,» απάντησε εκείνος. «Κι εσείς;»
«Πρώτη μέρα σε καινούργια θέση, και ήδη αργώ» είπε με ένα μικρό, αμήχανο χαμόγελο. «Υπέροχη αρχή, ε;»
«Καμιά φορά οι μέρες που ξεκινούν χάλια, τελειώνουν απρόσμενα καλά,» είπε ο Αλέξανδρος. «Αυτό ελπίζω τουλάχιστον.»
Όταν τελείωσε με το λάστιχο, έκλεισε το πορτ-μπαγκάζ, σκούπισε τα χέρια του και της χαμογέλασε.
«Εντάξει. Είστε έτοιμη.»
«Σε ευχαριστώ πολύ. Πώς σε λένε;»
«Αλέξανδρο. Αλέξανδρο Καρτέρη.»
«Ευχαριστώ, Αλέξανδρε. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα.»
«Θα αργούσες. Όπως κι εγώ» της είπε γελώντας. «Καλή τύχη στη νέα δουλειά.»
Εκείνη μπήκε στο αυτοκίνητο, εκείνος γύρισε βιαστικά στο μηχανάκι του. Μέσα στη φούρια του, δεν πρόσεξε ότι από την εσωτερική θήκη του χαρτοφύλακα είχε γλιστρήσει το USB και είχε πέσει στο κάθισμα του συνοδηγού του δικού της αυτοκινήτου.
Στις 7:42, ο Αλέξανδρος έφτασε λαχανιασμένος στο Δικαστήριο. Ένας φρουρός τον καθοδήγησε στη Β’ Αίθουσα. Ο διάδρομος έμοιαζε ατελείωτος.
Μπαίνοντας, αντίκρισε τον δικηγόρο Μάρκο Κέρογλου, με ακριβό κουστούμι και αλαζονικό βλέμμα. Δίπλα του στεκόταν η Ιωάννα Κόλλια, συνάδελφός του από την εταιρεία, με παγωμένη έκφραση.
Και στο έδρανο…
Η δικαστής.
Η γυναίκα με το λάστιχο.
«Κύριος Αλέξανδρος Καρτέρης;» φώναξε η γραμματέας.
«Παρών» είπε εκείνος, νιώθοντας το στομάχι του να δένεται κόμπος.
Η δικαστής σήκωσε το βλέμμα της, τον κοίταξε προσεκτικά. Ένα ανεπαίσθητο σφίξιμο στο πρόσωπο, ύστερα επανήλθε στην ψυχρή, επαγγελματική της στάση.
«Ας προχωρήσουμε» είπε. «Υπόθεση 4752023. Η εταιρεία ΜΕΓΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ Α.Ε., εκπροσωπούμενη από τον δικηγόρο κύριο Μάρκο Κέρογλου και την κυρία Ιωάννα Κόλλια, κατηγορεί τον κύριο Αλέξανδρο Καρτέρη για κλοπή φορητού υπολογιστή με εμπιστευτικά δεδομένα. Κύριε Κέρογλου, έχετε τον λόγο.»
Ο Κέρογλου σηκώθηκε. «Κυρία Πρόεδρε, ο κατηγορούμενος εργαζόταν στην εταιρεία. Πριν από δύο εβδομάδες εξαφανίστηκε ένας φορητός υπολογιστής. Οι κάμερες δείχνουν ότι, μετά το ωράριο, μόνο αυτός μπήκε και βγήκε από τον χώρο. Η κυρία Κόλλια επιβεβαιώνει πως είχε πλήρη πρόσβαση. Ζητούμε την καταδίκη του και αποζημίωση.»
Η δικαστής γύρισε στον Αλέξανδρο. «Πώς δηλώνετε;»
«Αθώος, κυρία Πρόεδρε. Δεν πήρα ποτέ τον υπολογιστή. Έχω ένα βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας που δείχνει την κυρία Κόλλια να φεύγει μετά το ωράριο με μια τσάντα όπου βρίσκεται ο υπολογιστής. Το έχω σε στικάκι USB.»
Άνοιξε τον χαρτοφύλακα.
Χαρτιά. Έγγραφα. Μπλοκάκια. Καλώδια.
Το στικάκι USB… πουθενά.
Άρχισε να ψάχνει πιο γρήγορα, σχεδόν μανιασμένα.
«Ήταν εδώ… Το πρωί το έβαλα μέσα. Είμαι σίγουρος…»
«Έχετε κάποιο αντίγραφο;» ρώτησε η δικαστής, χωρίς να δείξει συναίσθημα.
«Όχι, κυρία Πρόεδρε. Είναι το μοναδικό αντίγραφο. Αλλά υπάρχει. Το ορκίζομαι. Με έχουν παγιδεύσει.»
Ο Κέρογλου χαμογέλασε ειρωνικά. «Πολύ… βολικό, θα έλεγε κανείς.»
Η δικαστής σήκωσε το χέρι. «Αρκετά. Το δικαστήριο διακόπτει για λίγο. Κύριε Καρτέρη, βρείτε αυτό το αποδεικτικό. Χωρίς αυτό, ο λόγος σας δεν αρκεί.»
Ο Αλέξανδρος βγήκε από την αίθουσα σε κατάσταση πανικού. Περπατούσε πάνω κάτω στον διάδρομο, άνοιγε και ξανάκλεινε τον χαρτοφύλακα, έψαχνε στις τσέπες του.
Ξαφνικά, η σκέψη τον χτύπησε σαν ρεύμα.
Το λάστιχο.
Το αυτοκίνητο της.
Ο χαρτοφύλακας στο κάθισμα του συνοδηγού.
Είχε πέσει εκεί.
Κοίταξε το ρολόι. Είχε περίπου 20 λεπτά μέχρι να συνεχιστεί η δίκη.
Κατέβηκε τρέχοντας προς το υπόγειο πάρκινγκ.
«Συγγνώμη» είπε σ’ έναν φρουρό. «Νομίζω ότι ξέχασα κάτι στο αυτοκίνητο της κυρίας δικαστού. Μπορώ να ρίξω μια γρήγορη ματιά;»
Ο φρουρός τον κοίταξε περίεργα σαν να ήταν έτοιμος να τον συλλάβει.
Ο φρουρός τότε πήρε τηλέφωνα τον προϊστάμενο του, ο προϊστάμενος πήρε τηλέφωνο την δικαστή όπου έδωσε αυτή την άδεια να πάει ο Αλέξανδρος στο αυτοκίνητο της.
Τότε ένα άλλος φρουρός πήγε στον Αλέξανδρο τα κλειδιά και άνοιξαν το αυτοκίνητο.
Ο Αλέξανδρος το αναγνώρισε αμέσως.
Άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού, έψαξε κάτω από το κάθισμα και τότε τα δάχτυλά του ακούμπησαν κάτι μικρό και σκληρό.
Το στικάκι USB ήταν εκεί.
Το έκλεισε σφιχτά στη χούφτα του.
Ένιωσε σαν να ξαναπήρε ανάσα.
Λίγα λεπτά αργότερα, επέστρεψε στην αίθουσα.
«Είστε έτοιμος, κύριε Καρτέρη;» ρώτησε η δικαστής.
«Ναι, κυρία Πρόεδρε. Βρήκα το αποδεικτικό.»
Το στικάκι συνδέθηκε και το βίντεο προβλήθηκε στην οθόνη.
Η Ιωάννα Κόλλια εμφανιζόταν να μπαίνει στον χώρο μετά το ωράριο, χωρίς τσάντα.
Λίγο αργότερα, ξανά στο πλάνο, κρατώντας μια μεγάλη τσάντα.
Προχωρούσε βιαστικά προς την έξοδο.
Ψίθυροι ακούστηκαν στην αίθουσα.
«Το αποδεικτικό θα εξεταστεί από την τεχνική υπηρεσία του δικαστηρίου. Η διαδικασία συνεχίζεται» είπε η δικαστής.
Μετά τη συνεδρίαση, στο διάλειμμα, ο Κέρογλου τον πλησίασε στον διάδρομο.
«Αλέξανδρε. Να μιλήσουμε λίγο; Όχι εδώ.»
Τον οδήγησε σε μια πιο απόμερη γωνία, μακριά από τα βλέμματα.
Έβγαλε έναν φάκελο.
«Εδώ μέσα υπάρχουν 20.000 ευρώ. Αύριο το πρωί, δηλώνεις ένοχος. Λες ότι το έκανες από οικονομική ανάγκη. Εμείς ζητάμε επιείκεια. Παίρνεις μια μικρή ποινή, πρόστιμο ή λίγη κοινωνική εργασία. Η εταιρεία σώζει τη φήμη της. Η υπόθεση κλείνει γρήγορα. Όλοι κερδίζουν.»
Ο Αλέξανδρος τον κοίταξε δύσπιστα. «Κι εσείς τι κερδίζετε;»
«Η εταιρεία δεν εκτίθεται. Δεν μπλέκουμε σε χρόνια δικαστήρια, δεν ψάχνουν παραπάνω στα αρχεία μας, δεν ακυρώνονται συμβόλαια. Αν πεις όχι… θα σε κυνηγήσουμε μέχρι να μη μπορείς να πληρώσεις ούτε το ρεύμα σου. Θα καταθέσουμε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση, για πλαστά στοιχεία… Θα σε τελειώσουμε.»
Η Ιωάννα πήρε τον λόγο. «Δέξου το, Αλέξανδρε. Έτσι κι αλλιώς έχασες τη δουλειά σου. Μην χάσεις και τη ζωή σου ολόκληρη για έναν εγωισμό.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε κάτω, έσφιξε τα δόντια, πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Εντάξει» είπε στο τέλος. «Το δέχομαι.»
Ο Κέρογλου χαμογέλασε. «Σωστή επιλογή.»
Κανείς τους δεν είχε προσέξει το μικρό, διακριτικό καταγραφικό στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν του Αλέξανδρου.
Έγραφε τα πάντα.
Το επόμενο πρωί, η αίθουσα ήταν γεμάτη.
«Κύριε Καρτέρη» είπε η δικαστής. «Έμαθα ότι οι δύο πλευρές ενδέχεται να έχουν έρθει σε μια συμφωνία. Ισχύει;»
Ο Κέρογλου σηκώθηκε. «Κυρία Πρόεδρε, πράγματι. Είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη και να συμβάλει σε μια γρήγορη και δίκαιη λύση.»
Η δικαστής γύρισε στον Αλέξανδρο.
«Κύριε Καρτέρη; Συμφωνείτε;»
Ο Αλέξανδρος τον κοίταξε, μετά την Ιωάννα, και τέλος τη δικαστή.
«Πριν απαντήσω, κυρία Πρόεδρε» είπε ήρεμα, «θα ήθελα να καταθέσω ένα ακόμη αποδεικτικό στοιχείο.»
Ο Κέρογλου πάγωσε. «Εναντιώνομαι, κυρία Πρόεδρε…»
«Συνεχίστε, κύριε Καρτέρη» είπε η δικαστής, χωρίς να τον κοιτάξει.
Ο Αλέξανδρος έβγαλε ένα δεύτερο USB.
Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα ηχητικό αρχείο. Ακούστηκε η φωνή του Κέρογλου:
«Εδώ μέσα υπάρχουν 20.000 ευρώ. Αύριο δηλώνεις ένοχος. Λες ότι το έκανες από ανάγκη. Εμείς ζητάμε επιείκεια. Η εταιρεία σώζει τη φήμη της. Αν πεις όχι, θα σε ισοπεδώσουμε…»
Και μετά η φωνή της Ιωάννας: «Δέξου το, Αλέξανδρε. Μην καταστρέψεις κι άλλο τη ζωή σου.»
Η αίθουσα βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή.
Η δικαστής περίμενε να τελειώσει η ηχογράφηση και είπε αργά:
«Το δικαστήριο θεωρεί πως αυτό αποτελεί σαφή απόδειξη απόπειρας δωροδοκίας, εκβιασμού και χειραγώγησης της δικαστικής διαδικασίας. Διατάζω τη σύλληψη του δικηγόρου Μάρκου Κέρογλου και της κυρίας Ιωάννας Κόλλια για τα αδικήματα αυτά.»
Οι αστυνομικοί μπήκαν, τους πέρασαν χειροπέδες και τους οδήγησαν έξω.
Η δικαστής γύρισε στον Αλέξανδρο.
«Κύριε Καρτέρη, απαλλάσσεστε από όλες τις κατηγορίες. Το δικαστήριο αναγνωρίζει επίσημα την αθωότητά σας και εκφράζει τη λύπη του για την ταλαιπωρία που υποστήκατε.»
Ο Αλέξανδρος ένιωσε τα γόνατά του να λυγίζουν από την ανακούφιση.
Λίγη ώρα αργότερα, όταν η αίθουσα είχε σχεδόν αδειάσει, την πλησίασε.
«Κυρία Πρόεδρε» είπε διστακτικά.
Εκείνη γύρισε. Το πρόσωπό της ήταν πολύ πιο ζεστό τώρα.
«Ναι, κύριε Καρτέρη;»
«Σας ευχαριστώ που με αφήσατε να πάω στο αυτοκίνητό σας να πάρω το στικάκι USB» είπε διστακτικά. «Ξέρω ότι ρισκάρατε γι’ αυτό.»
Εκείνη τον κοίταξε για λίγο σιωπηλή, σαν να ζύγιζε τις λέξεις του.
«Η αλήθεια είναι πως ναι, ρίσκαρα» του απάντησε ήρεμα. «Αλλά από τη στιγμή που σε είδα το πρωί στην άκρη του δρόμου, να σταματάς ενώ βιαζόσουν, για να βοηθήσεις μια άγνωστη… κάπου μέσα μου ήξερα ότι δεν μου ταίριαζε να σε αντιμετωπίσω σαν έναν κοινό ένοχο που ψάχνει μια πρόφαση.»
Έκανε ένα βήμα πιο κοντά, χαμηλώνοντας τη φωνή της.
«Η Δικαιοσύνη δεν είναι μόνο νόμοι και έγγραφα, κύριε Καρτέρη. Είναι και διαίσθηση. Και άνθρωποι.»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε αχνά.
«Τελικά, ένα σκασμένο λάστιχο μας έσωσε και τους δύο» είπε μισοαστεία, μισοσοβαρά.
Η δικαστής χαμογέλασε για πρώτη φορά πραγματικά.
«Ίσως. Εσένα σίγουρα, εγώ έκανα απλά την δουλειά μου»
Καθώς εκείνος κατευθυνόταν προς την έξοδο, γύρισε για μια στιγμή και την ξανακοίταξε. Εκείνη στεκόταν ακόμη στο έδρανο, αλλά όχι πια σαν μια απρόσιτη φιγούρα. Περισσότερο σαν ο άνθρωπος που, χωρίς να το ξέρει, είχε στα χέρια του τη μοίρα του – και διάλεξε να την κρατήσει δίκαια.
Έξω, ο δρόμος ήταν ο ίδιος, η πόλη η ίδια, τα προβλήματα σχεδόν τα ίδια.
Αλλά για τον Αλέξανδρο, όλα είχαν αλλάξει.
Και κάπου βαθιά μέσα του, ήξερε πως από εδώ και πέρα, ό,τι κι αν του έφερνε η ζωή, δεν θα ξεχνούσε ποτέ ότι μια μικρή πράξη καλοσύνης στην άκρη του δρόμου μπορεί να γυρίσει πίσω σαν θαύμα.
Πριν από τρία χρόνια, ο γιος μου και η γυναίκα του απέκτησαν μία κόρη. Στη δική μου οικογένεια, αυτό ήταν το πρώτο εγγόνι.
Όταν μετά τη γέννα έφυγαν από το μαιευτήριο, ζήτησαν από όλη την οικογένεια να απομακρυνθεί και να μην έρθει κανείς σπίτι, μιας και ήθελαν τουλάχιστον για τις πρώτες δύο εβδομάδες να «γνωριστούν» καλύτερα με το μωρό και να αναπτύξουν τη σχέση τους, κάτι, που μου κακοφάνηκε, αλλά το δέχτηκα.
Μετά χρειάζονταν τη βοήθειά μου, κυρίως όταν ο γιος μου επέστρεψε στη δουλειά του, οπότε τα ξέχασα όλα και πήγα τρέχοντας.
Αυτό το «βιολί» συνεχίστηκε για τα επόμενα δύο χρόνια. Με καλούσαν, όποτε με χρειάζονταν, για να κάνω τη νταντά ή για να τους δανείσω λεφτά. Μετά με κρατούσαν πάλι σε απόσταση από την οικογένειά τους.
Η νύφη μου ποτέ δεν απαντούσε στις κλήσεις ή τα μηνύματά μου και δεν με άφηνε καν να βγάλω βόλτα το παιδί με το καρότσι. Όταν όμως ήθελαν να πάνε καμία εκδρομή, εκεί να δεις για πότε με φώναζαν να το κρατήσω.
Μια μέρα δεν άντεξα και είπα στη νύφη μου όλα, όσα αισθάνομαι. Τσακωθήκαμε άσχημα και με πέταξε έξω από το σπίτι. Αργότερα, την ίδια μέρα, ο γιος μου, μού έστειλε μήνυμα λέγοντας πόσο πολύ είχα αναστατώσει τη γυναίκα του και ένα σωρό άλλα πράγματα.
Αυτό συνέβη ένα χρόνο πριν και πλέον δεν μου επιτρέπουν καν να δω το εγγόνι μου. Μόνο ο γιος μου ήρθε κανά δυο φορές κρυφά να με δει, γιατί φοβάται τί θα πει η γυναίκα του. Αυτό, όμως, που με πληγώνει πιο πολύ είναι, ότι δεν με αφήνουν να δω το εγγονάκι μου.
Πέρυσι τέτοια εποχή ο άντρας μου με παράτησε για μία από τις καλύτερές μου φίλες. Το έμαθα από κάποιους κοινούς μας φίλους ότι με απατούσε μαζί της. Αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε και μου το είπαν.
Για μένα ήταν διπλή η προδοσία. Ένιωσα και νιώθω πολύ ταπεινωμένη. Αυτή η γυναίκα ήταν φίλη μου εδώ και πολλά χρόνια. Βοηθούσαμε η μία την άλλη σε ό, τι χρειαζόταν, τα παιδιά μας ήταν φίλοι και οι οικογένειές μας έκαναν πολύ παρέα μέχρι και διακοπές μαζί. Ο σύζυγός μου από τότε που έφυγε από το σπίτι μένει μαζί της και βλέπει τα παιδιά μας κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο.
Δυσκολεύομαι πολύ να ξεπεράσω ότι έγινε. Δεν βοηθάει καθόλου και το γεγονός ότι ζούμε σε μία μικρή κοινωνία. Όλοι γνωρίζουν τι συνέβη και με κοιτάζουν με συμπόνια κάτι που σιχαίνομαι. Δεν μου αρέσει να με λυπούνται.
Το χειρότερο είναι ότι στη φίλη μου αυτή στάθηκα πολύ την περίοδο που έπαιρνε διαζύγιο και εκείνη μου το ξεπλήρωσε με αυτό τον τρόπο. Ο άντρας της την απάτησε και εκείνη το έμαθε. Τώρα επέλεξε να κάνει το ίδιο σ’ εμένα. Μισούσε την ερωμένη του άντρα της και τώρα μισώ εγώ εκείνη.
Της συμπαραστάθηκα όσο περισσότερο μπορούσα. Της έδωσα έναν ώμο να κλάψει και τώρα απορώ. Πώς μπόρεσε να κάνει το ίδιο σε μένα; Δεν ντράπηκε; Δεν με λυπήθηκε; Μόλις το έμαθα την πήρα αμέσως τηλέφωνο και άρχισα να ουρλιάζω. Δεν μίλησα καν. Από τότε την αποφεύγω όσο μπορώ. Δεν θέλω ούτε να τη βλέπω ούτε να με βλέπει. Συχνά βάζω με το νου μου πολύ κακές σκέψεις και για εκείνον και για εκείνη. Σε τέτοιο σημείο με έφτασε η προδοσία τους.
Έχω δύο παιδιά και δεν θέλω να με βλέπουν έτσι. Τι να κάνω; Πώς μπορώ να το πάρω απόφαση και να προχωρήσω στη ζωή μου;
Η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να είμαι συνεχώς με το «στομάχι στο στόμα», έτοιμη να βγάλω ό, τι έχω φάει. Με τον άντρα μου είμαστε παντρεμένοι τρία χρόνια. Αγαπάμε ο ένας τον άλλον, δεν λέω, αλλά δεν αντέχω τη νοσηρή αυτή – κατά τη γνώμη μου – συνήθεια πού έχει. Τρώει καθημερινά σκόρδο για να κρατάει χαμηλή την πίεσή του και τα επίπεδα χοληστερίνης και για να διώχνει ιούς και μικρόβια. Ειδικά τώρα με τον κορονοϊό έχω βρει το μπελά μου.
Και εμένα μου αρέσει το σκόρδο, αλλά δεν είμαι και κάθε μέρα με μία σκελίδα στο στόμα. Το τιμάω πάντα στο φαγητό μου είτε φτιάχνω φαγητά κατσαρόλας είτε στο φούρνο, αλλά εκείνος το τρώει ωμό με αποτέλεσμα να βρωμοκοπάει από πάνω μέχρι κάτω σκορδίλα. Του το έχω πει 100 φορές, δεν το αντέχω. Όσο και να πλένει τα δόντια του, όταν το βράδυ πέφτει να κοιμηθεί δίπλα μου, μου έρχεται να ξεράσω. Βρωμάει από πάνω μέχρι κάτω. Έλεος πια με αυτή την κατάσταση. Έχω σιχαθεί τόσο πολύ, έχω αηδιάσει τόσο που σκέφτομαι σοβαρά να χωρίσουμε. Δεν μπορώ, το καταλαβαίνετε; Πηγαίνω στη λαϊκή και παίρνω τέσσερα, τέσσερα τα μάτσα και οι λαϊκατζήδες με κοιτάνε καλά-καλά. Που τα χρησιμοποιεί τόσα σκόρδα αυτή, λένε; Κανά λόχο από βρικόλακες θέλει να ξεκάνει;
Μήπως έχετε εσείς καμία άλλη ιδέα γιατί εγώ έχω στερέψει; Έχει κανείς από εσάς το ίδιο πρόβλημα;
Εάν είστε λάτρεις των extreme sports η άνοιξη είναι μια καλή εποχή, αφενός να δοκιμάσετε το συγκεκριμένο ποτάμι κάνοντας ράφτινγκ ή καγιάκ, αφετέρου να δείτε την περιοχή σε ανθοφορία. Ζαγοροχώρια, φαράγγι του Βίκου και Κόνιτσα είναι μόνο μερικά από τα μέρη που θα γνωρίσετε και θα σας γεμίσουν με όμορφες εικόνες. Αγνή φύση και απαράμιλλη ομορφιά όλες τις εποχές του χρόνου.
