Γεώργιος Τσιούλος: Δάκρυσε όλη η Ελλάδα στο «αντίο» του Εύζωνα Γεωργίου Τσιούλου από την Προεδρική Φρουρά.
Όπως μπορείτε και εσείς να δείτε στο βίντεο που ακολουθεί, ο Εύζωνας Γεώργιος Τσιούλος δακρύζει μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει ότι είναι η τελευταία του ημέρα σήμερα 19 Σεπτεμβρίου στην Προεδρική Φρουρά.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου ήταν διάσημος Έλληνας ιατρός, ο οποίος σε πολλούς είναι περισσότερο γνωστός ως ο άνθρωπος που ανακάλυψε την πρωτοποριακή κυτταροδιαγνωστική μέθοδο, γνωστή ως Τεστ Παπ.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου ήταν ιατρός, βιολόγος, ερευνητής και πρωτοπόρος στην κυτταροπαθολογία. Γεννήθηκε σαν σήμερα στις 13 Μαΐου του 1883, στην Κύμη Ευβοίας. Ο πατέρας του, Νικόλαος Παπανικολάου, ήταν επίσης γιατρός ενώ διετέλεσε και βουλευτής Ευβοίας. Όταν τελείωσε την βασική του εκπαίδευση, ο νεαρός Γεώργιος βρέθηκε στην Αθήνα και σε ηλικία 15 ετών μπήκε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία τελείωσε στα 21 του.
Όταν ο πατέρας του του πρότεινε να γίνει στρατιωτικός γιατρός, ο Γεώργιος Παπανικολάου του είχε γράψει: «Όχι δεν θέλω να γίνω στρατιωτικός γιατρός. Θέλω να μείνω ελεύθερος, να αισθανθώ την χαρά που δίνει ο αγών της ζωής. Εμένα δεν με τρομάζει το πέλαγος. Θέλω την ελευθερία μου, την γλυκιά μου ελευθερία».
Μετά την αποφοίτησή του, ο Γεώργιος Παπανικολάου επέστρεψε στο αγαπημένο του μέρος, την Κύμη, ωστόσο, η επιθυμία του να εργαστεί στην επιστήμη τον έφερε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία. Σε αυτό το κορυφαίο ερευνητικό ίδρυμα, συνεργάστηκε με τον καθηγητή Ernst Haeckel, έναν από τους πρώτους μεγάλους υποστηρικτές του Δαρβινισμού. Το 1910 ανακηρύσσεται Διδάκτωρ της Φιλοσοφίας, για την εργασία του «Περί των συνθηκών της διαφοροποιήσεως του φύλου των Δαφνιδών».
Γεώργιος Παπανικολάου: Η απόφαση να φύγει με την σύζυγό του στην Αμερική
Λίγο αργότερα, ο Γεώργιος Παπανικολάου παντρεύτηκε τον Ανδρομάχη Μαυρογένη, η οποία καταγόταν από διάσημη στρατιωτική οικογένεια. Το ζευγάρι επέστρεψε στην Ελλάδα μετά το θάνατο της μητέρας του Παπανικολάου.
Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος το 1912, ο γιατρός συμμετείχε ως υπολοχαγός στο ιατρικό σώμα. Λίγο αργότερα αποχώρησε για τη Γαλλία θέλοντας να προσφέρει ακόμα περισσότερα στην επιστήμη του, ενώ το 1913, αναχώρησε για την Αμερική μαζί με την Ανδρομάχη.
Ο Παπανικολάου στην αρχή αν και εργάστηκε ως πωλητής χαλιών καθώς δεν είχαν πολλά χρήματα με την σύζυγό του, στη συνέχεια ανέλαβε άλλες δουλειές: έπαιζε βιολί σε εστιατόρια και αρθρογραφούσε σε ελληνική εφημερίδα. Το 1914, πήρε τελικά μια θέση στο Τμήμα Παθολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και στο τμήμα Ανατομίας του Ιατρικού Κολλεγίου του Πανεπιστημίου Cornell.
Η επιστημονική σταδιοδρομία του Γεώργιου Παπανικολάου και τα ιατρικά βραβεία
Το 1917 μελέτησε το κολπικό επίχρισμα των κατώτερων θηλαστικών και συσχέτισε τη μορφολογία του με τον ορμονικό κύκλο και τις ανάλογες μεταβολές στη μήτρα και τις ωοθήκες των ζώων. Η έρευνά του επεκτάθηκε αργότερα σε γυναίκες του «Women’s Hospital» της Νέας Υόρκης και αποτέλεσε τη βάση για τη θεμελίωση της μεθόδου του για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου.
Το 1928 έκανε την πρώτη του ανακοίνωση με τίτλο «Νέα διάγνωση του καρκίνου», η οποία αρχικά αντιμετώπισε τη δυσπιστία του ιατρικού κόσμου των ΗΠΑ. Ο ίδιος, ωστόσο, ήταν απολύτως βέβαιος για την αξία της μεθόδου του για την κυτταρολογική διάγνωση του καρκίνου της μήτρας και συνέχισε τις έρευνές του.
Στην επιστημονική του σταδιοδρομία ανήλθε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Αποκορύφωμα ωστόσο ήταν ο τίτλος του καθηγητή της Κλινικής Ανατομικής. Το 1961 ο Γεώργιος Παπανικολάου εγκαταστάθηκε στο Μαϊάμι, όπου ανέλαβε την οργάνωση του Καρκινολογικού Ινστιτούτου, το οποίο μετά τον θάνατό του στις 19 Φεβρουαρίου του 1962, μετονομάσθηκε σε Καρκινολογικό Ινστιτούτο «Γεώργιος Παπανικολάου».
Δεν τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ αλλά του απονεμήθηκαν πολλά αμερικάνικα ιατρικά βραβεία και μεταθανατίως το Βραβείο του ΟΗΕ. Το 1932 έγινε το πρώτο επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1949 η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών τον ονόμασε επίτιμο διδάκτορα. Το 1954 εξέδωσε τον «Ατλαντα της Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας», που αποτελεί την ολοκλήρωση και την επισφράγιση του έργου του. Έφυγε από τη ζωή στις 19 Φεβρουαρίου του 1962, από καρδιακή προσβολή.
Δεν είναι η επάρατη νόσος. Ο καρκίνος έχει όνομα και με το όνομά του πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του προσπαθώντας να πείσει για την παραπάνω διαπίστωση είναι άνδρας. Ένας γιατρός στον οποίο όλες οι γυναίκες ανά τον κόσμο οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου εφευρέτης του διάσημου Pap Test πάλεψε για να βρει τη λύση. Πέρασε χιλιάδες ώρες μπροστά από ένα μικροσκόπιο και τελικά θεμελίωσε τον τομέα της πρόληψης για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Η παρατήρηση του κολπικού επιχρίσματος και η εύρεση σε αυτό ατύπων κυττάρων, που αποπίπτουν από το νεόπλασμα του τραχήλου της μήτρας, τον οδήγησαν στην ανακάλυψη του Pap Test. Μια ανακάλυψη που άλλαξε αποφασιστικά τον μέχρι τότε τρόπο αντιμετώπισης του καρκίνου.
Πρόκειται για τη σημαντικότερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα για τον καρκίνο καθώς σώζει το 70% των γυναικών παγκοσμίως από νεοπλασίες του τραχήλου της μήτρας εντοπίζοντάς τες σε αρχικό στάδιο. Πλήρως ιάσιμος καρκίνος. Ο σημαντικότερος άνδρας όλων των εποχών είναι Έλληνας και είναι ο Γεώργιος Παπανικολάου.
Και μόνο η σκέψη του επιτεύγματός του προκαλεί ανατριχίλα. Να σκέφτεσαι πως κάθε γυναίκα μπορεί να σωθεί χάρη στο έργο, την αφοσίωση και την πίστη του.
Όπως αναφέρει η Μαρία Χούκλη στο αφιέρωμα ”Μεγάλοι Έλληνες” η ζωή του Παπανικολάου ήταν μία σειρά από επώδυνες απελευθερώσεις ή αποκοπές. Απελευθερώνεται από τον τόπο που μεγαλώνει, από την οικογένεια, την Ελλάδα, τον πρώτο του έρωτα και φεύγει μακριά. Η μοίρα του τον κατευθύνει και ορίζει τα βήματά του. Γεννήθηκε μεγάλος με μία αόρατη εντολή να υπηρετήσει την έρευνα και να δοθεί ολοκληρωτικά στη σωτηρία των γυναικών.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννιέται στις 13 Μαΐου του 1883 στην Κύμη της Εύβοιας σε μία αστική οικογένεια. Σε ένα πέτρινο σπίτι κάτω από την κεντρική πλατεία, που θα πάρει το όνομά του, μεγαλώνει μαζί με τους γονείς και τα δύο αδέρφια του. Είναι το τρίτο παιδί του Νικολάου Παπανικολάου και της Μαρίας Κριτσούτα. Ο πατέρας του ήταν επίσης γιατρός, ενώ διετέλεσε δήμαρχος Κύμης και βουλευτής Ευβοίας με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.
Παίζει βιολί, διαβάζει λογοτεχνία και κάθε Κυριακή ψέλνει στην εκκλησία. Αγαπά τις βόλτες δίπλα στη θάλασσα αλλά και τα μονοπάτια μέσα στο πράσινο.
Ο μικρός Γιώργος είναι ένα ευαίσθητο παιδί που ακούει πάντα με προσοχή τον αυστηρό και απόμακρο πατέρα του. ”Το πρόσωπό σου είναι σαν χάρτης από τις γραμμές των δακρύων” θα τον ακούει να του λέει πολλές φορές ενώ εκείνος αγναντεύει το Αιγαίο από τα μεγάλα παράθυρα του σπιτιού του.
Τελειώνει το δημοτικό και οι γονείς του τον στέλνουν στην Αθήνα για ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1898 είναι 15 ετών. Μένει σε ένα διαμέρισμα στην οδό Βαλτετσίου στο νούμερο 49. Μπαίνει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοιτεί με άριστα το 1904, σε ηλικία μόλις 21 ετών.
Μελετά φιλοσοφία και ο γερμανοτραφής νονός του τον μυεί στους Γερμανούς φιλοσόφους. Γκαίτε, Καντ, Σοπενχάουερ και φυσικά Νίτσε. Με ένα βιβλίο του στο χέρι πηγαίνει παντού. Είναι αυτός που θα του δώσει δύναμη όταν οι πρώτες οικονομικές δυσκολίες θα κάνουν την εμφάνισή τους.
”Ο άνθρωπος πρέπει να ξεπερνά τις αδυναμίες του” είχε διαβάσει σε κάποιο από τα πολλά βιβλία του αγαπημένου του Νίτσε. Είναι αποφασισμένος να αντέξει.
Τα καλοκαίρια γυρνά στην Κύμη, στην Κύμη του. Η οικογένεια και οι φίλοι τον περιμένουν αλλά μέσα του κάτι έχει αλλάξει. Προτιμά την απομόνωση και το διάβασμα. Η θάλασσα τον τραβά σαν μαγνήτης. ‘’Θέλω να δαμάσω τον φόβο μου’’ θα πει στον πατέρα του όταν θα του απαγορεύσει να πηγαίνει στο Σουτσίνι, στην αποικία των λεπρών, για να τους δώσει φαγητό.
Ο πατέρας του τού γράφει να γυρίσει στην Κύμη και να γίνει στρατιωτικός γιατρός. Οι οικονομικές δυσχέρειες για λίγο φαίνονται να τον καταβάλλουν. Μετά από σκέψη απορρίπτει την πρόταση και στέλνει γράμμα στο σπίτι του. ”Όχι δεν θέλω γίνω στρατιωτικός γιατρός. Θέλω να μείνω ελεύθερος, να αισθανθώ την χαρά που δίνει ο αγών της ζωής. Εμένα δεν με τρομάζει το πέλαγος. Θέλω την ελευθερία μου, την γλυκιά μου ελευθερία”.
Παρά τα προβλήματα ο πατέρας του ξέρει πως ο γιος του μπορεί να καταφέρει πολλά. Χαλάει και τις τελευταίες οικονομίες του και τον στέλνει το 1907 στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές.
Μία υποσυνείδητη ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά της φιλοσοφίας. ”Δεν είμαι πλέον ονειροπόλος. Η επιστήμη με άρπαξε από τα χέρια του Νίτσε. Πατώ απάνω σε έδαφος στερεό” γράφει στον πατέρα του όταν πια η Βιολογία θα τον κερδίσει. Η έρευνα γίνεται στόχος ζωής που υπερβαίνει τα πάντα, τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Παπανικολάου επιλέγει τον κλάδο της Βιολογίας. Μεταβαίνει στην Ιένα, που ήταν ο πρώτος σταθμός της μετεκπαίδευσής του. Εκεί θα παρακολουθήσει τα μαθήματα του καθηγητή Ερνέστου Χαίκελ. Το 1908 συνεχίζει τις σπουδές του στο Φρέιμπουργκ και τέλος στο Μόναχο στο Ζωολογικό Ινστιτούτο, με μεγάλους καθηγητές της εποχής: Χέρτβιγκ και Βάισμαν. Το 1910 θα κάνει τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο ”Περί των όρων της φυλετικής διαφοροποίησης των Δαφνιδών”.
Η πραγματικότητα παρουσιάζεται γυμνή μπροστά τα μάτια του. Μία φωνή μέσα του λέει να προχωρήσει. Πάντα την άκουγε, πάντα του μιλούσε.
Όλοι στην Κύμη περιμένουν να επιστρέψει για να παντρευτεί την Κούλα, τον παιδικό του έρωτα. Όταν εκείνος κάποτε της ζητά να διαλέξει ή εκείνον ή το σπίτι της εκείνη κάνει την επιλογή της. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1910 παντρεύεται την Ανδρομάχη Μαυρογένη, κόρη στρατιωτικού και απόγονο της Μαντώς Μαυρογένους.
Η γυναίκα του, που του συμπαραστάθηκε μέχρι το τέλος, τον βοηθούσε στις έρευνές του. Είναι γνωστό πως ο Παπανικολάου έπαιρνε δείγματα κολπικού επιχρίσματος από εκείνη για 32 χρόνια. Εκείνη δεν υπέγραψε ποτέ ερευνητικό άρθρο. Του αφοσιώθηκε σε τέτοιο βαθμό που αποφάσισε να μην κάνει παιδιά για να είναι 24 ώρες το 24ώρο δίπλα του.
”Δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μου” θα πει η Μάχη σε συνέντευξή της μετά το θάνατο του Παπανικολάου. Μέχρι το 1982, όταν και θα αφήσει την τελευταία της πνοή, θα συνεχίσει το έργο του άνδρας απρόσκοπτα.
Τον ενθάρρυνα, δεν τον συμβούλευα γιατί το φεγγάρι δε δίνει φως στον ήλιο μόνο παίρνει από αυτό
Η κοινή τους πορεία στην Αμερική του 1913 είναι βασανιστική. Ο μεγάλος γιατρός είναι ένας οικονομικός μετανάστης όπως χιλιάδες άλλοι. Το πορτοφόλι τους είναι άδειο για αυτό και αναγκάζονται και οι δύο να γίνουν υπάλληλοι σε εμπορικό κατάστημα.
Ο Παπανικολάου πουλάει χαλιά και η Μάχη ράβει κουμπιά για 5 δολάρια την εβδομάδα. Παράλληλα δουλεύει ως δημοσιογράφος στην ελληνική εφημερίδα Ατλαντίς και παίζει βιολί τα βράδια σε μαγαζιά μέχρι να κερδίσει μία θέση στο Εργαστήριο Ανατομικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και αργότερα, μια θέση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης.
Για πρώτη φορά είναι ευχαριστημένος. Η έρευνα είναι η ψυχή της προόδου και το μικροσκόπιο ο Δούρειος Ίππος του. Πρώτη ανάθεση η τοξικότητα του αλκοόλ πάνω στα ινδικά χειρίδια.
Αναζητά αν τα κατώτερα θηλαστικά έχουν περιοδικό κύκλο όπως τα ανώτερα. Παίρνει κολπικό επίχρισμα και ανακαλύπτει πως έχουν. Η μελέτη δημοσιεύεται το 1917 στο περιοδικό Sience. Σκέπτεται να εφαρμόσει τη μέθοδο με το κολπικό επίχρισμα και σε γυναίκες.
”Η πρώτη παρατήρηση καρκινικών κυττάρων ήταν από τις τρομακτικότερες εμπειρίες της επιστημονικής μου καριέρας. Τα καρκινικά κύτταρα που είδα στο κολπικά επιχρίσματα ήταν τόσο αξιοπερίεργα που δεν ήταν δυνατόν να μην τα παρατηρήσει κανείς”. Το 1928 δημοσιεύεται η εργασία του ”Η διάγνωση του καρκίνου”.
Αμφισβητείται και χλευάζεται από συναδέλφους του. Για πολλούς ήταν ο Έλληνας παραμυθάς που πίστευε πως θα νικήσει τον καρκίνο. Κι όμως. Το μικροσκόπιό του δεν έλεγε παραμύθια. Ο Παπανικολάου είχε δει αυτό που όλοι οι υπόλοιποι δεν έβλεπαν.
Οι έρευνες του Παπανικολάου επεκτάθηκαν στη συνέχεια στις κυτταρολογικές αλλοιώσεις στο καρκίνο του αυχένα της μήτρας και του ενδομητρίου, των οποίων τα πορίσματα δημοσίευσε το 1943 από κοινού μετά του καθηγητή γυναικολογίας Έρμπερτ Τράουστ σε ειδική μονογραφία υπό τον τίτλο ”Διάγνωσις του καρκίνου της μήτρας μέσω των κολπικών επιχρισμάτων”.
Η δημοσίευση της εργασίας κέντρισε το παγκόσμιο ιατρικό ενδιαφέρον και προκάλεσε την άμεση δοκιμαστική χρησιμοποίηση της μεθόδου σε διάφορα νοσοκομεία. Το 1944 έγινε η πρώτη εφαρμογή επί του ουροποιητικού συστήματος και στη συνέχεια επί του πεπτικού και άλλων συστημάτων του οργανισμού. Το 1950 το Pap Test εδραιώνεται ως αποδεκτή μέθοδος σε όλο τον κόσμο.
Επιτυχίες, βραβεία, διαλέξεις, ανέλιξη στην πανεπιστημιακή βαθμίδα κι όμως κάτι του λείπει. Η πατρίδα του δε βγαίνει από το μυαλό του. Στο σπίτι του στο Long Island έχει φυτέψει μία συκιά και κάθε χειμώνα την σκεπάζει σαν μωρό για να μην καεί από το κρύο. Μαθαίνει πως στο Σικάγο μένει ένας μουσικός από την Κύμη. Τον καλεί και του ζητά να του παίξει τα Κουμιώτικα από το τηλέφωνο. Ο νόστος είναι δυνατός.
Θέλει να γυρίσει και να χτίσει το ερευνητικό του κέντρο στην Ελλάδα. Η επιστροφή είναι το όνειρο, ο διακαής πόθος, η επιθυμία.
Επιστρέφει. Είναι ήρωας. Έφυγε 30 ετών και τώρα πια είναι 73. Το μπαλκόνι του Αιγαίου τον περιμένει για ακόμη μία φορά. Ζητά η άφιξή του να μείνει μυστική, όμως το νέο μαθαίνεται γρήγορα.
Όλοι θέλουν να του σφίξουν το χέρι, να τον δουν από κοντά, να του χτυπήσουν τον ώμο και να του πουν πως τους έκανε περήφανους. Ο γιατρός γύρισε σπίτι του. Για λίγο.
Πάλι πίσω στην Αμερική. Το 1961 δέχτηκε να αναλάβει την διεύθυνση ενός Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο στο Μαϊάμι, της Φλόριντας, στο οποίο και δίνεται το όνομά του. ”Papanicolaou Cancer Research Institute”. Ο Παπανικολάου μαζί με τη Μάχη εγκαθίσταται εκεί τον Νοέμβριο του 1961.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1962 έντονοι πόνοι στο στήθος αναγκάζουν την Μάχη να καλέσει γιατρό στο σπίτι. ”Δεν αισθάνομαι καλύτερα”. Τα ξημερώματα της επόμενης οι λέξεις πέφτουν βαριές. Καρδιακή προσβολή.
Στο κήπο του Πανεπιστήμιο του Κορνέλ φυτεύεται ένα πλατάνι, από το ιστορικό δέντρο του Ιπποκράτη στην Κω και προς τιμήν του ορκίζονται στη σκιά του οι νέοι γιατροί.
Ο Παπανικολάου δεν πούλησε ποτέ την “πατέντα” της ανακάλυψης του. Την προσέφερε στην ανθρωπότητα ολόκληρη, αφιλοκερδώς. Κρατά τον όρκο του, την υπόσχεση που έδωσε όλες τις γυναίκες.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννήθηκε για να χαρίσει ζωή στις γυναίκες ολόκληρου του κόσμου.
Δείτε ένα αφιέρωμα στη ζωή του Γεώργιου Παπανικολάου από την εκπομπή “Η μηχανή του χρόνου”
Γόνος ταπεινής οικογένειας, ο Γεώργιος Παπανδρέου γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1888 στο Καλέντζι Αχαΐας. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Βερολίνο.
Το 1915 διορίστηκε Νομάρχης Λέσβου και στη συνέχεια ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Ελευθέριου Βενιζέλου, τον οποίο ακολούθησε στο κίνημα της Θεσσαλονίκης. Πρωτοστάτησε στην έκπτωση του βασιλιά Κωνσταντίνου κι εναντιώθηκε με σθένος στο δικτατορικό καθεστώς του στρατηγού Πάγκαλου.
Το 1930, όταν ο Βενιζέλος επέστρεψε στην εξουσία, ο Γεώργιος Παπανδρέου διορίστηκε υπουργός Παιδείας κι έλαβε σημαντικά μέτρα για την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Το 1935 ίδρυσε το «Δημοκρατικό κόμμα», το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε «Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό».
Ακολούθησαν η δικτατορία Μεταξά και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης, το 1942 συνελήφθη και φυλακίστηκε. Δύο χρόνια αργότερα κατέφυγε στη Μέση Ανατολή για να οργανώσει το συνέδριο του Λιβάνου, όπου αποφασίστηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας υπό την προεδρία του, και αμέσως μετά τηναπελευθέρωση επέστρεψε στην Ελλάδα.
Την περίοδο 1947 – 1950 ανέλαβε διάφορα υπουργεία σε μεταβατικές κυβερνήσεις. Η συνεργασία που ακολούθησε με τους Φιλελεύθερους του Σοφοκλή Βενιζέλου δεν κράτησε για πολύ. Το 1961 αναγνωρίστηκε αρχηγός της Ενώσεως Κέντρου και στις εκλογές του ίδιου χρόνου εξασφάλισε το 1/3 των εδρών της Βουλής. Μην αναγνωρίζοντας το κύρος του αποτελέσματος, κήρυξε τον «ανένδοτο» στην ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και το 1963 κέρδισε τις εκλογές με σχετική πλειοψηφία.
Πανηγυρική ήταν η νίκη το Φεβρουάριο του 1964, με την Ένωση Κέντρου να λαμβάνει το 53% των ψήφων. Όμως, οι ιδεολογικές, πολιτικές και προσωπικές διαφορές στους κόλπους του κόμματος ήταν το αδύνατο σημείο, το οποίο εκμεταλλεύθηκε η παρασκηνιακή ηγεσία της Δεξιάς. Τον Ιούλιο του 1965, οι αποστάτες ανέτρεψαν τον Γεώργιο Παπανδρέου, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας μακράς περιόδου πολιτικής κρίσης.
Από την 21η Απριλίου 1967, οπότε εκδηλώθηκε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, ο Παπανδρέου τέθηκε σε περιορισμό στο σπίτι του στο Καστρί και την 1η Νοεμβρίου του 1968 άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.
Δύο ημέρες αργότερα, η κηδεία του «Γέρου της Δημοκρατίας» αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αντιδικτατορική διαδήλωση. Την πομπή ακολούθησε μια πραγματική λαοθάλασσα 300 χιλιάδων ανθρώπων, «το μέγα πλήθος με το μέγα πάθος» κατά τη δική του έκφραση.
Γεώργιος Κορρές: Πέθανε ο αρχαιολόγος που ανέσκαψε την Πύλο
Διετέλεσε επί σειρά ετών Καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών
Ένας σπουδαίος αρχαιολόγος και χαρισματικός πανεπιστημιακός δάσκαλος, που είχε ρίξει φως στον αρχαιολογικό πλούτο της Μεσσηνίας, ο Γεώργιος Κορρές, έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 85 ετών, προκαλώντας συγκίνηση στη διεθνή αρχαιολογική κοινότητα αλλά και σε όσους είχαν την τύχη να συνεργαστούν μαζί του ή να υπάρξουν μαθητές του.
Με καταγωγή από τη Νάξο, γιος του καθηγητή της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Στυλιανού Κορρέ, ο Γεώργιος Κορρές ολοκλήρωσε τις δύο πρώτες βαθμίδες της βασικής εκπαίδευσης στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1958 ως το 1963, σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών – από το 1952 ως το 1962 σαν υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Από το 1963 ως το 1965 πραγματοποίησε αντίστοιχες σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βόννης με υποτροφία της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών.
Η επαγγελματική του σταδιοδρομία συνδέθηκε άρρηκτα με τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου διετέλεσε βοηθός και επιμελητής από το 1966 ως το 1973, μόνιμος επίκουρος καθηγητής από το 1973 ως το 1982 και τακτικός καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας από το 1982 ως το 2007. Ήταν επίσης αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Ακαδημίας του Γκέτεμποργκ, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Λάιμπνιτς του Βερολίνου και των ιδρυμάτων Koldewey Gesellschaft και Winckelmann Gesellschaft.
Παράλληλα όμως αφοσιώθηκε και στην αρχαιολογική έρευνα πραγματοποιώντας πλήθος ανασκαφών, κατά κύριο λόγο όμως στην Μεσσηνία ως υπεύθυνος στις ανασκαφές της Πύλου, από το 1973, αλλά και σε πολλές ακόμη αρχαιολογικές θέσεις της περιοχής, όπως η Κουκκουνάρα, τα Καμίνια Κρεμμυδίων, η Τραγάνα, η Περιστεριά, η Βοϊδοκοιλιά, ο Άγιος Ιωάννης Παπουλίων, το Ρούτση τα Βολιμίδια της Χώρας Μεσσηνίας κ.α. Όλα αυτά τα χρόνια αγάπησε πολύ τη μεσσηνιακή γη την οποία επισκεπτόταν συχνά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μιας και την θεωρούσε δεύτερη πατρίδα του.
Ο Γεώργιος Κορρές είχε επίσης αναπτύξει πλούσια εργογραφία, άρθρα του είχαν δημοσιευθεί σε πολλά ελληνικά αλλά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά ενώ είχε τιμηθεί με τα μετάλλια Ερρίκου Σλήμαν των Μουσείων Ankershagen, Neubuko της Ακαδημίας Επιστημών Βερολίνου, Winckelmann 50ετίας του ιδρύματος “Winckelmann-Gesellschaft”στο Στένταλ, το παράσημο Αξίας της κυβέρνησης της Δυτικής Γερμανίας, το 1992 κ.α.
Τη βαθιά αγάπη του για την αρχαιολογία και την Μεσσηνία μοιραζόταν, επί δεκαετίες, με την πολυαγαπημένη σύντροφο της ζωής του, δημοσιογράφο και αρχαιολόγο Σοφία Ταράντου, η οποία έφυγε πρόωρα από τη ζωή, τον Δεκέμβριο. Μαζί στη ζωή και στον θάνατο…! Ήταν επίσης πατέρας δύο παιδιών που είχε αποκτήσει από τον πρώτο του γάμο.
Η Λίνα Μενδώνη
Πληροφορούμενη την απώλεια του Γεώργιου Σ. Κορρέ, η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Με ιδιαίτερη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Γεώργιου Σ. Κορρέ, εξέχοντος προϊστορικού αρχαιολόγου, τόσο στην πανεπιστημιακή διδασκαλία όσο και στην ανασκαφική έρευνα και στην ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς. Με στέρεες σπουδές στην Ελλάδα και τη Γερμανία, ο Γεώργιος Σ. Κορρές δίδαξε επί δεκαετίες στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, θεραπεύοντας το αντικείμενο της Προϊστορικής Αρχαιολογίας, όχι μόνον στο αμφιθέατρο, αλλά και με τη διεύθυνση πολλών διδακτορικών διατριβών. Ταυτίστηκε με σημαντικές ανασκαφές στη Μεσσηνία, στις οποίες αφοσιώθηκε πάνω από μισόν αιώνα, συνδυάζοντας τη θεωρία και την πράξη στην πολύχρονη σταδιοδρομία του.
Παράλληλα με το καθαυτό αρχαιολογικό έργο, ο Γεώργιος Σ. Κορρές μελέτησε και την ιστορία της αρχαιολογικής έρευνας, στη νεότερη Ελλάδα, αναδεικνύοντας την εξέλιξή της και φέρνοντας στο φως άγνωστες πτυχές της. Οι μελέτες του για το έργο και την προσωπικότητα του Ερρίκου Σλήμαν αποτελούν σημείο αναφοράς.
Ο Γεώργιος Σ. Κορρές ήταν προσιτός και αγαπητός στους συναδέλφους πάντοτε διαθέσιμος στους μαθητές του, για συμβουλές, καθοδήγηση και στήριξη. Σε όσους είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να συνεργαστούμε μαζί του, η απώλειά του αφήνει συναισθήματα θλίψης, αλλά και ευγνωμοσύνης για την πολυδιάστατη προσφορά του. Ο Γεώργιος Σ. Κορρές πρωτίστως ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος.
Στα παιδιά του, τους φίλους και τους μαθητές του απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια».
Ο αήττητος ηγεμόνας – Η ζωή και οι αγώνες του Γ. Καστριώτη – Ο δικέφαλος αετός – Οι βιογραφίες του Γ. Καστριώτη – Οι διάφορες απόψεις για την καταγωγή του
Στην κεντρική πλατεία των Τιράνων, πρωτεύουσας της Αλβανίας, δεσπόζει ο εντυπωσιακός ανδριάντας ενός αγέρωχου έφιππου πολεμιστή.
Ο πολεμιστής έχει τον χαρακτηριστικό μεσαιωνικό εξοπλισμό, με θώρακα, σπαθί και περικεφαλαία, η οποία είναι διακοσμημένη με το κεφάλι ενός αρσενικού ζαρκαδιού, συμβολισμός που παραπέμπει στη δράση του σε ορεινά μέρη. Η επιγραφή στη βάση του ανδριάντα, γραμμένη στα αλβανικά, δίνει την πληροφορία ότι πρόκειται για τον GJERGJ KASTRIOTI – SKENDERBEU ο οποίος έδρασε τον 15ο αιώνα και θεωρείται σήμερα εθνικός ήρωας των Αλβανών.
Ποιος ήταν ο Γεώργιος Καστριώτης;
Ο Γεώργιος Καστριώτης γεννήθηκε το 1404 ή το 1405, σύμφωνα με την πιθανότερη εκδοχή κοντά στο Δυρράχιο. Ήταν ο νεότερος, τέταρτος κατά σειρά, γιος του Ιωάννη Καστριώτη (που οι Αλβανοί μετέτρεψαν το όνομά του σε Γκιόν Καστριότι). Η μητέρα του ήταν μάλλον σλαβικής καταγωγής και ονομαζόταν Βοϊσάβα (Vojsava).
Ο πατέρας του, σύμφωνα με τον Athony Bryer (1997), ήταν γκέγκικης καταγωγής. Θυμίζουμε ότι οι Γκέγκηδες, είναι αλβανική φυλή που κατοικεί στο βόρειο τμήμα της γειτονικής χώρας.
Ο μεσαιωνικός ιστορικός συγγραφέας “Σίλβιος Αινείας”, ο μετέπειτα Πάπας της Ρώμης Πίος ο Β’ (1405 – 1464), που ήταν σύγχρονος του Καστριώτη και είχε τη δυνατότητα να συλλέξει σπάνια πληροφοριακά στοιχεία, επιβεβαιώνει ότι ο Καστριώτες ήταν Έλληνες, Μακεδόνες και κατάγονταν από την περιοχή της Ημαθίας. Ο παππούς του Κωνσταντίνος Καστριώτης, που πέθανε το 1390, αναφέρεται ότι ήταν άρχοντας της Βέροιας και της Καστοριάς. Μάλιστα σύμφωνα με μία εκδοχή, το επώνυμο Καστριώτης < Καστ(ο)ριώτης, με παραφθορά.
Πάντως, η λέξη καστρίτης και καστριώτης, δηλώνει αυτόν που βρίσκεται ή κατοικεί σε κάστρο. Στο μνημειώδες “Λεξικό της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας 1100 – 1169”, του αείμνηστου Εμμανουήλ Κριαρά, υπάρχει η λέξη Καστριώτης και σημαίνει τον κάτοικο του Καστριού της Πελοποννήσου (Αρκαδίας ή Λακωνίας, δεν διευκρινίζεται) (από το “Χρονικόν περί των Τούρκων Σουλτάνων”, Γ. Θ. Ζώρας, 1958).
Ας μην ξεχνάμε τέλος και το Αργυρόκαστρο, γνωστό και ως “Κάστρο”, στον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου.
Θα μπορούσε το επώνυμο Καστριώτης, να προέρχεται από το (Αργυρο)καστριώτης (ή Αργυροκαστρίτης).
Μάλιστα, με το επώνυμο Αργυροκαστρίτης, αναφέρονται τουλάχιστον έξι αγωνιστές του 1821.
Γιατί όμως αναφέρεται, κυρίως σε νεότερες πηγές και, φυσικά, από τους Αλβανούς ως Skenderbeu (Σκεντέρμπεης);
Ο Τίτος Γιοχάλας, στο εξαιρετικό σύγγραμμά του “Γεώργιος Καστριώτης – Ο Σκεντέρμπεης”, γράφει χαρακτηριστικά.
“Ο Μ. Παπαϊωάννου, υποστηρίζει ότι “Γεώργιος Καστριώτης είναι το όνομα που έδωσε ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός του 19ου αιώνα στον αλβανικής καταγωγής Σκεντέρμπεη…”, εις Χ. Περραιβού, Ιστορία Πάργας και Σουλίου, Αθήνα 1956, σ. 59.
Παρά ταύτα το Καστριώτης αποτελεί επώνυμον του Σκεντέρμπεη, με το οποίον τον αναφέρει και ο σύγχρονος περίπου αυτού και πρώτος βιογράφος του ιερεύς εκ Σκόδρας της Β. Αλβανίας ,Marinus Barletins. Εκτός τούτου είναι γνωστόν εκ της αλληλογραφίας του Σκεντέρμπεη ότι ούτος υπεγράφετο και Georgius Castrioctus ή Castrioto…
Δέον επίσης να σημειωθεί ότι η προσωνυμία Σκεντέρμπεης (Iskender – bey, Αλέξανδρος – μπέης) εδόθη τιμητικώς υπό των Τούρκων όχι μόνον εις τον Γ. Καστριώτην αλλά και εις τον Μάξιμον Grnogevic, εξάδελφον του Γ. Καστριώτου, υιόν του πρίγκιπος του Μαυροβουνίου Γεωργίου. Ο Μάξιμος Grnojevic, ο οποίος ασπασθείς τον μωαμεθανισμόν, εξουσίαζεν από του έτους 1514 το Μαυροβούνιον έλαβεν υπό των Τούρκων την προσωνυμίαν Σκεντέρμπεης λόγω των εξαιρετικών στρατιωτικών του προσόντων…”.
Αλλά και στο βιβλίο “The History of George Kastriot”, που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1594, αναφέρεται ως “…Έλλην πρίγκηψ που ηγεμόνευσε στην Ήπειρο…”.
Παραθέτουμε και το σχετικό αγγλικό κείμενο;
“…George Castriot… Surnamed Scanderbeg by the Turks, among when it was his lot to dwell many years, was the youngest son of a Grecian prince named John Castriot, who reigned in Eripe, a country lying on the Gulf of Venice, and now called Albania”… The family of Castriot had its origin in Macedonia, and anciently ruled over Epire with renown…”. Δηλαδή:
«Ο Γεώργιος Καστριώτης…. Επονομάσθηκε Σκεντέρμπεης από τους Τούρκους, ανάμεσα στους οποίους ήταν η μοίρα του (ήταν γραφτό) να ζήσει για πολλά χρόνια, ήταν ο νεότερος γιος ενός Έλληνα πρίγκιπα που ονομαζόταν Ιωάννης Καστριώτης και βασίλευσε στην Ήπειρο, μια χώρα που βρίσκεται στον Κόλπο της Βενετίας και τώρα ονομάζεται Αλβανία… Η οικογένεια του Καστριώτη καταγόταν από τη Μακεδονία και πολύ παλιά (στην αρχαιότητα) κυβέρνησε την Ήπειρο με φήμη (δόξα)…»
Ύστερα από στρατιωτική ήττα του πατέρα του Ιωάννη σε πολεμική σύγκρουση με τους Οθωμανούς το 1428, παραδόθηκε ως όμηρος μαζί με τους τρεις μεγαλύτερους αδελφούς του στον σουλτάνο Μουράτ Β’.
Ο Γ. Καστριώτης και τα’ αδέλφια του, υποχρεώθηκαν να εξισλαμισθούν. Ωστόσο ο σουλτάνος Μουράτ Β’ (1404 – 1451), συνομήλικος του Γεώργιου, εντυπωσιάστηκε από την ευρωστία, τη γενναιότητα και την ευφυΐα του και ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την εκπαίδευσή του. Ο Καστριώτης διακρίθηκε ιδιαίτερα στην εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα της Καραμανίας, τον οποίο κατανίκησε.
Για τα πολεμικά του ανδραγαθήματα, τιμήθηκε από τον σουλτάνο με το τίτλο “Ισκεντέρ – μπέη”, δηλαδή “Αλέξανδρος άρχων (ή ηγεμών)”.
Ωστόσο, η διαδοχική δηλητηρίαση των δύο μεγαλύτερων αδελφών του (ο τρίτος μάλλον έγινε μοναχός στο Σινά) και ο ύποπτος θάνατος του πατέρα του (1439) οδήγησαν τον Γ. Καστριώτη να αναζητήσει συμμαχίες, προκειμένου να ξεφύγει από τους Τούρκους.
Η κατάλληλη στιγμή παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1443 στη Νίσα του Κοσσυφοπεδίου, στη διάρκεια μάχης του οθωμανικού στρατού (επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του οποίου ήταν ο ίδιος ο Καστριώτης εναντίον στρατεύματος Ούγγρων, Βοσνίων και Σέρβων υπό την ηγεσία του περίφημου Ούγγρου Ιωάννη Ουνυάδη, των βυζαντινών συγγραφέων.
Στη μάχη αυτή, ο Καστριώτης αποσπάσθηκε από τα οθωμανικά στρατεύματα και επικεφαλής μικρής στρατιωτικής ομάδας από Ηπειρώτες διέφυγε στην Κρούγια (Kruje), όπου κατόρθωσε να καταλάβει το πατρογονικό του κάστρο, που ήταν πολύ καλά οχυρωμένο, παραπλανώντας με ευφυή τρόπο την οθωμανική φρουρά του.
Η Κρούγια βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βόρεια από τα Τίρανα.
Επειδή κάποιοι θα πουν ότι πρόκειται για πανάρχαια αλβανική πόλη και δεν υπήρχε σ’ αυτή ελληνική παρουσία ας δούμε τι γράφει η Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ – ΛΑΡΟΥΣ – ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ (τόμος 36, 1989).
“Η πόλη είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας ελληνικής Εριβοίας. Όπως είναι επάνω σε απόκρημνο βράχο, ελέγχει όλες τις γύρω πεδιάδες. Στις πεδιάδες αυτές “κατώπτευσαν αλλήλους” οι Ρωμαίοι Καίσαρ και Πομπήιος πριν από τη μάχη που συνήψαν μεταξύ τους στα Φάρσαλα. Κατά τον 13ο αιώνα το φρούριο της πόλης παραδόθηκε στον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη (1222 – 1254) από τον δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β’ Άγγελο τον Κομνηνό.
(Να θυμίσουμε ότι στην περίοδο της ακμής του το Δεσποτάτο της Ηπείρου έφτανε προς βορρά ως το σημερινό Μαυροβούνιο).
Αργότερα, ο Κάρολος Τόπιας, ο οποίος κατείχε την περιοχή μεταξύ Τιράνων και Δυρραχίου, οχύρωσε και πάλι το κάστρο της πόλης…”.
Έτσι ο Καστριώτης ξεκίνησε την επανάσταση εναντίον των Οθωμανών. Στις 28 Νοεμβρίου 1443, κήρυξε στην Κρούγια την ίδρυση του “Ελεύθερου Πριγκιπάτου της Ηπείρου” και ύψωσε στην ακρόπολή της το λάβαρο των Καστριώτηδων, την εικόνα ενός δικέφαλου αετού της άμμου. Σήμερα, ο δικέφαλος αετός του Καστριώτη αποτελεί εθνικό έμβλημα της Αλβανίας και, ειδικά τα τελευταία χρόνια (μετά την εμφάνιση του UCK) , έχει ταυτιστεί με τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό και γι’ αυτό ο σχηματισμός του από κάποιους/κάποιες (π.χ. Άντι Λίλα, ποδοσφαιριστής του ΠΑΣ Γιάννενα, Ελένη Φουρέιρα πριν λίγες μέρες), προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις στη χώρα μας.
Οι Οθωμανοί έκαναν δεκαπέντε και πλέον εκστρατείες εναντίον του Καστριώτη, συχνά με επικεφαλής τους ίδιους τους σουλτάνους και χιλιάδες στρατιώτες αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να τον νικήσουν.
Σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Καστριώτης προσπάθησε να συμμαχήσει με τον Πάπα, τη Βενετία, τη Ραγούζα (σήμ. Ντουμπρόβνικ) και διάφορους δυτικούς ηγεμόνες χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Τον Μάιο του 1444, στην πόλη Lezhe (Λισσός, Lissus, Alessio), συγκεντρώθηκαν ηγεμόνες από την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου που ήταν επικεφαλής εξεγέρσεων εναντίον των Οθωμανών, όπως οι Γεώργιος Αριανίτης, Ανδρέας Νώπιας, Γ. Μπαλσάς, Νικόλας Ντουγκαγκίν, Θεόδωρος Κορόνας – Μουζάκας κ.ά. Τότε ιδρύθηκε η “Ηπειρωτική Ένωση”, που κατά τους Αλβανούς ιστορικούς ονομάζεται “Λίγκα του Αλέσιο” (“The League of Lezhe”) ή “Αλβανικός Σύνδεσμος” και αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με αυτούς, την πρώτη προσπάθεια σχηματισμού ενός αλβανικού εθνικού κράτους (Kristo Frasheri: Gjergj Kastrioti Skenderbeu: jeta dhe vepra και Stefanad Pollo – Arben Puto: “History of Albania”).
Από τον γάμο του με την Ντόνικα, κόρη του Γεωργίου Αριανίτη Θώπια Κομνηνού. Που ‘εγινε σε ορθόδοξη εκκλησία το 1451, απέκτησε ένα γιο, τον Ιωάννη Β’.
Ο Γεώργιος Καστριώτης πέθανε από ελονοσία στο Αλέσιο (Lezhe), στις 17 Ιανουαρίου 1468.
Οι μάχες του Καστριώτη
Όπως αναφέραμε, ο Γ. Καστριώτης συγκρούστηκε τουλάχιστον 15 φορές με τις οθωμανικές δυνάμεις. Η πρώτη σημαντική μάχη και νίκη του, ήταν αυτή στο Τορβιόλο, μεταξύ Πόγραδετς και Ελβασάν.
Έπειτα από τον θρίαμβό του, έσπευσαν να ενταχθούν στις τάξεις του στρατού του και άλλοι ανεξάρτητοι Βαλκάνιοι πολεμιστές (Σέρβοι, Μαυροβούνιοι και Βούλγαροι).
Στις 10 Οκτωβρίου 1445, παγίδευσε μια ισχυρή οθωμανική στρατιά υπό τον Φιρούζ – Πασά, που την αποτελούσαν 20.000 ιππείς. Αυτό έγινε στα στενά του Πρίζεν, στη συμβολή των ποταμών Μάτ(ι) και Δρίνου.
Η στρατιά των Οθωμανών, εξοντώθηκε ολοκληρωτικά.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1446, εγκλώβισε μια άλλη οθωμανική στρατιά υπό τον Μουσταφά Πασά, στην πεδιάδα της πόλης Οτονέτα. Μετά από αιφνιδιαστική νυχτερινή επιχείρηση του Καστριώτη στο εχθρικό στρατόπεδο, 5.000 Οθωμανοί σφαγιάστηκαν ενώ οι υπόλοιποι διασκορπίσθηκαν πανικόβλητοι.
Η Βενετία, επειδή ο Καστριώτης δεν δήλωσε υποταγή (“φόρου υποτελής”), έστειλε εναντίον του (1448), 14.000 άνδρες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν μισθοφόροι Αλβανοί και συγκεκριμένα Γκέγκηδες “Μιρδίτες”, δηλαδή Χριστιανοί του καθολικού δόγματος.
Η αποφασιστική μάχη δόθηκε κοντά στο Σκούταρι.
Ο στρατός του Καστριώτη θριάμβευσε. 2.000 αντίπαλοι σκοτώθηκαν και άλλοι τόσοι αιχμαλωτίστηκαν.
Δείχνοντας μεγαλοψυχία, ο Σκεντέρμπεης τους άφησε ελεύθερους.
Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Κρούγια, την οποία πολιορκούσαν οι Οθωμανοί. Η φρουρά της πόλης, με επικεφαλής τον “Κόντη” Ουρανό, έκανε έξοδο και τους εγκλώβισε. Τελικά 5.000 Οθωμανοί, ανάμεσά τους και ο αρχηγός τους Μουσταφά – Πασά, σκοτώθηκαν. Το 1450, 100.000 άνδρες με επικεφαλής τον Μωάμεθ Β’ (τον “Πορθητή”), επιτέθηκαν στην Κρούγια αλλά δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν. 20.000 ήταν οι νεκροί τους. Γράφει σχετικά ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης:
“Οι Ηπειρώτες υπερασπιστές δείξανε μια πρωτοφανή γενναιότητα, ενώ ο Γ. Καστριώτης ήταν πάντα παρών όπου και αν χρειαζόταν η βοήθειά του”.
Το 1457, νέα τουρκική στρατιά 800.000 πεζών και 15.000 ιππέων, με επικεφαλής τον Γαζή Εβρενός Πασά, επιτέθηκε εναντίον του Καστριώτη. Αν και εγκαταλείφθηκε από πολλούς συναγωνιστές του, ο Καστριώτης εκμεταλλεύτηκε την ευφορία των Οθωμανών από την κατάληψη της οχυρής ακρόπολης Μοδρίτσα και τους συνέτριψε (7 Σεπτεμβρίου 1457), στην πεδιάδα της Αλμπουλένης (κοντά στην Κρούγια).
Από το 1460 ως το 1464, ο Καστριώτης υπέγραψε Συνθήκη Ειρήνης με τους Οθωμανούς.
Νέες επιτυχίες σημείωσε ο Καστριώτης το 1465 στη μάχη της Βαχαλίας, ενώ ο ίδιος ο Μωάμεθ Β’, με 30.000 άνδρες επιτέθηκε εναντίον της Κρούγια, χωρίς αποτέλεσμα, το 1466. Ο μόνος Οθωμανός που κατάφερε να νικήσει τον Καστριώτη, ήταν ο Ισάκ – Μπέης (των Σκοπίων) κατά την πολιορκία του Βερατίου.
Οι βιογραφίες του Γ. Καστριώτη
Ο Γ. Καστριώτης, ήδη από τις αρχές του 16ου αιώνα ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς. Έχουν γραφτεί τόσες πολλές βιογραφίες του, ώστε ο G. Petrovitch να συντάξει σε ειδική μονογραφία, τη βιβλιογραφία του (1967).
Το πρώτο έργο για τον Καστριώτη, γράφτηκε από τον ιερέα από τη Σκόδρα Marinus Barletius (αλβανικά Μαρίνο Μπαρλέτι) γύρω στο 1508 και τυπώθηκε στη Ρώμη. Ακολούθησαν πολλά ακόμα. Αναφέρουμε ενδεικτικά: M. Camille Paganel, “Histoire de Scanderbeg on Turks et Chretiens” (1855), R.P. Duponcet ,”Histoire de Scanderbeg Roy d’ Albanie” (1709), “Le Grand Castrioto d’ Albanie Histoire” (ανώνυμου συγγραφέα), Παρίσι 1779 κ.ά.
Πρόσφατο είναι το έργο του Ελβετού ιστορικού Olive Jens Schmitt για τον Καστριώτη. Η μετάφραση του βιβλίου του στην αλβανική γλώσσα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη γειτονική χώρα, καθώς θεωρήθηκε ότι αμφισβητεί την αλβανική καταγωγή του Γ. Καστριώτη.
Ανάμεσα στ’ άλλα, ο Καστριώτης έγινε και ήρωας μελοδραμάτων: “Scanderbeg, Drama per Musica, in Firenze 1717”, μουσική A.Vivaldi σε λιμπρέτο Α. Salvi, “Un Opera Musicale Francese del Settecent su Scanderbeg” (μουσική: F. Rebel – A. Francoeur), λιμπρέτο των A. Houdar De la Motte και J. De la Serre.
Η πρώτη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη, τυπώθηκε στη Μόσχα το 1812, με τίτλο “Επιτομή της Ιστορίας Γεωργίου του Καστριώτου του Επονομασθέντος Σκεντέρμπεη Βασιλέως της Αλβανίας Μεταφρασθείσα εκ του Γαλλικού, μετά Προσθήκης του Γενεαλογικού Καταλόγου των Οθωμανών Σουλτάνων Συνερανισθέντος παρά του Σοφοτάτου Αρχιεπισκόπου Ευγενίου του Βουλγάρεως” (τίτλος σιδηρόδρομος και μάλιστα υπερσιβηρικός!).
Πρόκειται για μετάφραση στα ελληνικά πρωτότυπου έργου από τα γαλλικά. Ο μεταφραστής της “Επιτομής” δεν αναφέρει για ποιο έργο πρόκειται. Η “Επιτομή” είχε μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γράφει στα “Απομνημονεύματά” του: “…τα βιβλία που εδιάβαζα συχνά ήταν η Ιστορία της Ελλάδας, η Ιστορία του Αριστομένη και η Ιστορία του Σκεντέρμπεη.
«Ανέγνωσα ,έλεγε, τον βίον του Σκεντέρμπεη, εσυλλογούμην τα έργα του, δενεκλείσθη ποτέ εις την Κρόγια», έγραφε επίσης ο «Γέρος του Μοριά».
Η “Επιτομή” μεταφράστηκε στα ρωσικά, τα ρουμανικά και τα ιταλικά, από τον Ανδρέα Παπαδόπουλο – Βρεττό (1820), ο οποίος πρόσθεσε εκτενή εισαγωγή για τη φιλολογία περί Σκεντέρμπεη, καθώς και Επίμετρο για την εγκατάσταση των Αλβανών στο βασίλειο των δύο Σικελιών.
Η δεύτερη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη, γράφτηκε από τον Ν. Δραγούμη (1861), με τίτλο “Ιστορία Γεωργίου Καστριώτου του Επιλεγόμενου Σκεντέρμπεη, επεξεργασθείσα κατά Παγανέλ”. Το έργο αυτό γνώρισε μεγάλη επιτυχία και επηρέασε βαθιά το ελληνικό αναγνωστικό κοινό του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, αλλά και των αρχών του 20ου αιώνα.
Μια σύντομη βιογραφία του Γ. Καστριώτη, έγραψε ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, στην εφημερίδα “Εστία” (4/1/1876), με τίτλο «Γεώργιος Καστριώτης Σκεντέρμπεης».
Η τέταρτη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη γράφτηκε από κάποιον ανώνυμο στην εφημερίδα “Η Φωνή της Αλβανίας” (1880) με τίτλο “Ιστορία του Σκεντέρμπεη. Εκδότης της εφημερίδας ήταν ο Α. Κουλουριώτης. Το 1895, στην εφημερίδα “Νέα Ημέρα” που εκδιδόταν στην Τεργέστη δημοσιεύθηκε βιογραφία του Σκεντέρμπεη με τίτλο «Γεώργιος Καστριώτης».
Αποτελεί σύνοψη του έργου του J. Pisco που διετέλεσε πρόξενος της Αυστροουγγαρίας στα Γιάννενα, με τίτλο “Scanderbeg. Historiche Studie”, που πρωτοεκδόθηκε στη Βιέννη το 1894.
Η τελευταία ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη δημοσιεύθηκε το 1904 στη σειρά της “Πατριωτικής Βιβλιοθήκης”, φυλλάδιο 30 σελίδων με τίτλο “Γεώργιος Καστριώτης ο Σκενδέρμπεης”. Φυσικά, ειδικά τον 19ο αιώνα εκδόθηκαν πολλά λογοτεχνικά έργα στην ελληνική γλώσσα για τον Γ. Καστριώτη.
Εντύπωση προκαλεί η έλλειψη δημοτικών τραγουδιών για τον Καστριώτη στην Αλβανία, κάτι που επισημαίνεται τόσο από Αλβανούς όσο και από Έλληνες.
Ο Τίτος Γιοχάλας γράφει σχετικά: “Περίεργον είναι ότι ενώ εγράφοντο ποιήματα περί του Σκεντέρμπεη εις πλείστας χώρας της Ευρώπης, μόνον εις την Αλβανίαν ηγνοείτο ο ήρως! Μόλις το έτος 1898 ετυπώθη το πρώτον ποιητικόν έργον δια τον Σκεντέρμπεην υπό του N. Frasheri, “Istori e Skenderbeut, Bukuregt 1898″…”.
Η καταγωγή του Γ. Καστριώτη (Σκεντέρμπεη)
Πρόκειται για ένα πολυσυζητημένο θέμα. Ας δούμε μερικά στοιχεία, ελπίζοντας ότι οι αναγνώστες του protothema.gr θα βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
Στη σφραγίδα του Γ. Καστριώτη, απεικονίζεται “Βυζαντινός” δικέφαλος αετός, ο οποίος έχει κάτω από τα νύχια του λύκο ή τσακάλι, ενώ υπάρχει και κυκλική επιγραφή με συντμήσεις: “ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΕΩ ΘΥ, ΑΥΤ. ΡΩΜ, Ο ΜΕΓ. ΑΥΘ ΤΟΥΡΚ ΑΛΒ. ΣΕΡΒ. Κ. ΒΟΥΛΓΑΡ.” Δηλαδή:
“ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΑΙΩΝ, Ο ΜΕΓΑΣ ΑΥΘΕΝΤΗΣ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΑΛΒΑΝΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ”
Επίσης, ο Καστριώτης απαντώντας σε υβριστική επιστολή του πρίγκιπα του Τάραντα Πικινίνου, έγραφε:
“Οι προπάτορες ημών ήσαν Ηπειρώται, εκ των οποίων ηγέρθη εκείνος ο Πύρρος, του οποίου την ορμήν μόλις οι Ρωμαίοι εδυνήθησαν ν’ αντικρούσουν…”.
Ο Γάλλος M. Paganel έγραψε ότι ο Γ. Καστριώτης “είναι ο τελευταίος αντιπρόσωπος των ηρώων της Αρχαίας Ελλάδος και ο πλέον διαπρεπής πρόδρομος των ηρώων της Νεοτέρας Ελλάδος…”.
Ο Marinus Barletius, σύγχρονός του, γράφει ότι ήταν “πρίγκιπας Ηπειρωτών” (Epirotarum Principis). Ο Clement C. Moore θεωρούσε (19ος αι.) ότι ο πατέρας του Ιωάννης ήταν Έλληνας Ηπειρώτης .
Ο Α. Πετρίδης έγραφε (1876) ότι ο Γ. Καστριώτης ήταν Έλληνας. Ο Μ. Δήμιτσας ότι ήταν Αλβανός (1876) και ο Α. Μηλιαράκης ότι ήταν εξαλβανισμένος Έλληνας ή Ελληνοαλβανός.
Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, θεωρούσε αρχικά ότι ο Γ. Καστριώτης ήταν Έλληνας. Αργότερα, επηρεασμένος από έρευνες του K. Hopf, έγραφε ότι ήταν Σλάβος.
Στην τελευταία έκδοση της “Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους”, ο Π. Καρολίδης παρουσιάζει τον Καστριώτη ως Αλβανό…
Επίλογος
Όπως και να’ χει, ο Γ. Καστριώτης (Σκεντέρμπεης), ήταν μια ηρωική μορφή, που δεν ηττήθηκε ποτέ από τους Οθωμανούς. Χάρη σ’ αυτόν καθυστέρησε η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, ενώ αν είχε καταφέρει να συνεργαστεί με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, όπως επιθυμούσε, σίγουρα ο ρους της ιστορίας θα ήταν διαφορετικός…
Δυστυχώς η βοήθεια από τη Δύση που τόσο περίμενε δεν έφθασε ποτέ. Τα 20.000 δουκάτα που του έδωσε ο Πάπας, αρκούσαν μόνο για την πληρωμή 20 (!) στρατιωτών του στα 25 χρόνια των αγώνων του, ενώ κάποιοι Καταλανοί πολεμιστές οι οποίοι στάλθηκαν να τον βοηθήσουν, πιθανότατα δεν πήραν μέρος σε καμία μάχη.
Ο Σκεντέρμπεης απέτρεψε τους Οθωμανούς από επίθεση στην Ιταλία κάτι που αν γινόταν, όπως φαίνεται κι από τη μάχη του Οτράντο (1480), θα σήμαινε το τέλος της χριστιανικής Ευρώπης… Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Μωάμεθ Β’ ,όταν έμαθε τον θάνατο του Καστριώτη: «Η Ασία και η Ευρώπη είναι επιτέλους δικές μου. Αλίμονο στη Χριστιανοσύνη!
Έχασε το ξίφος και την ασπίδα της!»
Η σφραγίδα του Γεώργιου Καστριώτη,την αυθεντικότητα της οποίας αποδέχονται και οι Αλβανοί. Βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας,στην Κοπεγχάγη.
ΠΗΓΕΣ:
ΤΙΤΟΣ Π. ΓΙΟΧΑΛΑΣ, “ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ Ο ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ”, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ, Αθήνα – Γιάννενα, 1994.
Δημήτριος Ε. Ευαγγελίδης: “Η Καταγωγή των Αλβανών και οι Αρβανιτόφωνοι Έλληνες”, εκδ. Ινφογνώμων, 2010
ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, “ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ, η συνεχιζόμενη ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ”, εκδ. Ε. ΡΗΓΑ. Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης, “ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ”, ΚΑΔΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ 2002.
23 Απριλίου 1827, Φάληρο, είναι η ημέρα που προδοτικό χέρι δολοφονεί τον Αρχιστράτηγο των Ελλήνων «το γιο της καλόγριας» Γεωργίο Καραϊσκάκη, σφραγίζοντας την μοίρα της Επανάστασης και την ακολούθως πορεία της νεότερης Ελλάδας.
Τον Καραϊσκάκη τον χτύπησε άνανδρα «ελληνικό» χέρι, την ώρα που κάλπαζε για να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της μάχης.
Ο γιος της καλόγριας ήταν το δεύτερο εμπόδιο μετά τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, στους σχεδιασμούς που είχαν κάνει Εγγλέζοι και κατ’ όνομα Έλληνες πολιτικάντηδες, μιας και εξυπηρετούσαν ξένα συμφέροντα, θέλοντας να επιβάλουν στο έθνος μας μια μικρή ανεξαρτησία, που τα όρια της θα περιοριζόντουσαν στην Πελοπόννησο. Ήθελαν δηλαδή για ένα ελεύθερο τύποις κρατίδιο που θα ήταν υπό κηδεμονία.
Αυτοί οι οποίοι ήθελαν την επέκταση του νέου κράτους πέραν των ορίων που επιθυμούσαν οι ξένοι, ήταν οι Υψηλάντης, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης. Τον πρώτο είχαν καταφέρει να τον παραγκωνίσουν και να το βγάλουνε από την μέση, τον δεύτερο τον φυλάκισαν και τον τρίτο προσπάθησαν με δόλιους τρόπους να βγάλουνε από την μέση, σκεφθείτε αυτό, ότι έφτασαν στο σημείο να στήσουν δίκη με τον Έλληνα συνεργάτη τους (Μαυροκορδάτο) και να καταδικάσουν σε θάνατο ποιον; Αυτόν που ο λαός και κυρίως τα ένοπλα σώματα έπιναν νερό στο όνομα του. Τελικά όχι μόνο δεν το τολμήσαν αλλά τον επανέφεραν στο στράτευμα με την εντολή να χτυπήσει τους Τούρκους στην Αθήνα. Βολικό το σκηνικό, μάχη θα γίνονταν ποτέ δεν ξέρεις που πάνε τα βόλια.
Στις 20 Απριλίου έγινε η τελευταία σύσκεψη των οπλαρχηγών. Μια πρόταση ήταν να γίνει η επίθεση κατά μέτωπο, αλλά απορρίφθηκε από τον Καραΐσκάκη. Το σκηνικό όμως της τελικής λύσης είχε ήδη στηθεί. Ορίσαν τους δύο Εγγλέζους στρατηγούς, τον Κόχραν και τον Τσώρτς, ως αρχηγούς των ελληνικών δυνάμεων, με την σαφή εντολή να οδηγήσουν σε μετωπική επίθεση εναντίον του οθωμανικού τακτικού στρατού τους επαναστατημένους Έλληνες, οι οποίοι δεν είχαν ιδέα από τακτικό στράτευμα, μια και πολεμούσαν σε σχηματισμό αντάρτικων σωμάτων. Ο Καραϊσκάκης όπως το συνήθιζε μπαίνει στην μάχη μαζί με τους υπόλοιπους μαχητές και μέσα στον κουρνιαχτό δέχεται μια φονική σφαίρα από «αδελφικό» χέρι με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα.
Την επομένη ημέρα, οι δύο Εγγλέζοι έκαναν την λάθος κίνηση, εκτός και αν το επιζητούσαν γιατί ήταν δεδομένη εκ των προτέρων η ήττα, έτσι οδήγησαν τους Έλληνες στην Μάχη του Ανάλατου (περίπου εκεί όπου βρίσκεται σήμερα ο Νέος Κόσμος), που είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή. Η ήττα του Ανάλατου δεν καθόρισε μόνο την τύχη των πολιορκημένων στην Ακρόπολη αλλά και αυτών στη Στερεά Ελλάδα.
Αυτό ήταν το τέλος ενός πραγματικά μεγάλου Έλληνα και φλογερού πατριώτη που έβαζε πάνω και από την ζωή του την πατρίδα του και τα δίκαια της κόντρα στους πολιτικάντηδες της εποχής και στους απογόνους τους που είχαν άλλες προτεραιότητες.
Τραγική ειρωνεία, μερικές δεκάδες μέτρα έξω από το σταθμό του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου «Νέο Φάληρο», δεσπόζει το μνημείο του ρουμελιώτη αρχιστράτηγου, Γεωργίου Καραΐσκάκη, στην διάρκεια της χούντας, ο δήμαρχος Πειραιά Σκυλίτσης ζήτησε την ανακατασκευή του μνημείου που είχε ανεγερθεί επί Όθωνα. Η τεχνική εταιρεία όμως που εκτέλεσε τότε τα έργα, μαζί με τα μπάζα φέρεται να πέταξε στη θάλασσα τα οστά του θρυλικού «γιου της καλόγριας» και έτσι ο ηρωικός μας αρχιστράτηγος αναπαύεται στα γαλανά νερά του αιγαίου.
Ο Άγγελος Μπράτης είναι ερωτευμένος με τον σκηνοθέτη Σαράντο Γεώργιο Ζερβουλάκο, τους τελευταίους μήνες και δεν κρύβει τη σχέση τους.
Μάλιστα, ο σχεδιαστής μόδας και πρώην κριτής του GNTM έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση με τον σύντροφό του, στην ταξιδιωτική εκπομπή «Life is a beach», η οποία προβλήθηκε μέσα από την τηλεοπτική συχνότητα του Star.
Ποιος είναι ο σύντροφος του Άγγελου Μπράτη
Ο Σαράντος Γεώργιος Ζερβουλάκος γεννήθηκε το 1980 στη Θεσσαλονίκη, από πατέρα Έλληνα και μητέρα Γερμανίδα και ζει στη Βιέννη και στην Αθήνα.
Αποφοίτησε από το Γερμανικό Γυμνάσιο και ξεκίνησε σπουδές ιατρικής, αποπερατώνοντας τον πρώτο βασικό κύκλο. Ήδη εκείνο το διάστημα, απέκτησε τις πρώτες πρακτικές εμπειρίες ως βοηθός σκηνοθέτη, μεταξύ άλλων, στο Deutsches Theater (Βερολίνο), το Sophiensaele (Βερολίνο), το Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών του Βερολίνου (UdK) και το bat-Studiotheater της Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης Ernst Busch (Βερολίνο), όπως και στην πειραματική θεατρική σκηνή Kampnagel (Αμβούργο).
Από το 2006 μέχρι το 2010 σπούδασε στο Max Reinhardt Seminar στη Βιέννη, στο Τμήμα Σκηνοθεσίας και Ηθοποιίας, κατά τη διάρκεια των οποίων σκηνοθέτησε διάφορες παραστάσεις, οι οποίες παρουσιάστηκαν σε διεθνή φεστιβάλ στη Γερμανία, την Αυστρία και τη Γαλλία.
Έχει παρουσιάσει δουλειές του, μεταξύ άλλων, στο Schauspielhaus του Ντίσελντορφ, το Schauspielhaus του Γκρατς, το Theater Oberhausen, το Staatstheater του Μάιντς, το Schauspiel της Λειψίας, το Residenztheater του Μονάχου, το Volkstheater και το Burgtheater της Βιέννης. Στην Ελλάδα συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Εθνικό Θέατρο.
Ο Άγγελος Μπράτης δεν κρύβει τη σχέση του
H παράσταση «Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας της Αλεξάνδρας Κ*», στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 2018, ήταν η πρώτη σκηνοθεσία του στην ΑΘΗΝΑ.
Το 2011, η παράσταση «Καλοκαιρινή Νύχτα», την οποία σκηνοθέτησε στο Burgtheater της Βιέννης, ήταν υποψήφια για το θεατρικό βραβείο Nestroy στην κατηγορία «Καλύτερου Νέου Δημιουργού».
Επίσης, το 2012 αναδείχτηκε καλύτερος νέος καλλιτέχνης σε μια ψηφοφορία ανάμεσα σε κριτικούς θεάτρου, την οποία διενήργησε το περιοδικό “Theater heute”. Τέλος, το 2016 ίδρυσε την ETERIA FILON στη Βιέννη.
Την καταγγελία έκανε το βράδυ της Παρασκευής, 36χρονος Γεωργιανός στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της Γεωργίας (Imedi TV), από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου κρατείται.
«Τέσσερις μέρες με είχαν δεμένο σε μια καρέκλα. Με χτυπούσαν πολύ άσχημα οι αστυνομικοί, ζαλιζόμουν κι όταν κουραζόταν ο ένας, συνέχιζε ο άλλος. Δεν με ρωτούσαν τίποτα, μόνο μου έλεγαν να ομολογήσω ότι σκότωσα την κοπέλα. Δεν ήξερα για ποια κοπέλα μιλούσαν. Μου έλεγαν “Εσύ τη σκότωσες”».
Την καταγγελία έκανε το βράδυ της Παρασκευής, 36χρονος Γεωργιανός στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της Γεωργίας (Imedi TV), από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου κρατείται. «Μετά έμαθα ότι τη σκότωσε ο άντρας της και ότι με κατηγορούσαν για κλοπή. Δεν έχω καμία σχέση με καμία κλοπή. Είχα μόνο πλαστά χαρτιά».
«Η Ελληνική Αστυνομία και οι συνδικαλιστές της υποστηρίζουν ότι γνώριζαν από την πρώτη στιγμή ότι ο σύζυγος ήταν ο δράστης του φονικού στα Γλυκά Νερά», σχολιάζουν οι δημοσιογράφοι της ΕφΣυν Άντα Ψαρά και Δημήτρης Κανελλόπουλος, στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας που αποκαλύπτει στο πρωτοσέλιδο της την υπόθεση του βασανισμού.
«Αυτό διαλαλούν τις τελευταίες ημέρες στα κανάλια, απλώς δεν το αποκάλυπταν και δούλευαν συστηματικά ώστε να “δέσουν” πλήρως την υπόθεση. Αν όμως το γνώριζαν από την αρχή, γιατί προσπαθούσαν επί τετραήμερο να αποσπάσουν μια ψεύτικη ομολογία από έναν Γεωργιανό που συνέλαβαν στα σύνορα, ζητώντας του να πει ότι αυτός ήταν ο δολοφόνος της Καρολάιν;».
Η εφημερίδα υπενθυμίζει επίσης ότι ελληνικά ΜΜΕ όπως το Πρώτο Θέμα, προφανώς μετά από αστυνομική διαρροή, έγραφαν στις 18 Μαΐου ότι «στον εισαγγελέα οδηγείται σήμερα ο 36χρονος Γεωργιανός που συνελήφθη στους Κήπους του Εβρου να προσπαθεί να την “κοπανήσει” στη Βουλγαρία. Ο πιλότος θα κληθεί στη ΓΑΔΑ για αναγνώριση»,
Ανακοινώσεις από οργανώσεις Γεωργιανών και Αλβανών.
Με χθεσινή ανακοίνωση τους οι εκπρόσωποι της Κοινότητας της Γεωργιανής Διασποράς επιβεβαιώνουν το περιστατικό.
«Επιθυμούμε να εκφράσουμε τη μεγάλη μας λύπη για την κάλυψη των γεγονότων από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ζητάμε την αντίδραση της πολιτείας. Καθ’ όλη τη διάρκεια των ερευνών τα ΜΜΕ δεν σταμάτησαν να αναφέρονται σε πιθανούς υπόπτους με εθνικό προσδιορισμό. Ο συλληφθείς συμπατριώτης μας υπέστη διαπόμπευση, ψυχικές και σωματικές βλάβες, δίχως καν να έχει καταδικαστεί για καμία από τις κατηγορίες που του προσάπτονται ή προσάπτονταν..
.. Η κάλυψη των γεγονότων από τα ΜΜΕ κατάφερε μόνο να δημιουργήσει και να σπείρει πανικό και μένος, τροφοδοτώντας το μίσος και τον ρατσισμό στην ελληνική Κοινωνία. Αναμένουμε τα εγχώρια ΜΜΕ να επανορθώσουν για τον επαναλαμβανόμενο δημόσιο διασυρμό της Γεωργιανής Κοινότητας στην Ελλάδα, ασκώντας προπαγάνδα, χωρίς κανένα επίσημο στοιχείο. Συμβαίνει πολλά χρόνια τώρα και είναι καιρός να σταματήσει και να επιβληθούν ποινές σε όσους δεν υπηρετούν το επάγγελμά τους σωστά».
Ανακοίνωση με ανάλογο περιεχόμενο εξέδωσε χθες και η Κοινότητα Αλβανών Μεταναστών στην Ελλάδα, στην οποία, αφού τονίζεται ότι «ο δολοφόνος της Καρολάιν ΔΕΝ ήταν κανένας “Αλβανός” ή “Γεωργιανός” σεσημασμένος κακοποιός», καταλήγει:
«Αναμένουμε δημόσια Συγγνώμη από τα εγχώρια ΜΜΕ για τον επαναλαμβανόμενο δημόσιο διασυρμό της Αλβανικής Κοινότητας στην Ελλάδα, με επιμονή προπαγάνδα, χωρίς κανένα επίσημο στοιχείο».
Σε χρόνο…ντε τε συνελήφθησαν δυο Γεωργιανοί διαρρήκτες που εισέβαλαν σε σπίτι στον ανθυπαστυνόμου στον Κορυδαλλό, που υπηρετεί στην δίωξης εκβιαστών της ασφάλειας Αττικής.
Αμέσως μόλις έγινε γνωστό το συμβάν το μεσημέρι της Παρασκευής (13/1) σήμανε συναγερμός στην υπηρεσία και ξεκίνησαν άμεσα αναζητήσεις. Οι δυο δράστες, ηλικίας 37 και 35 ετών εντοπίστηκαν να επιβαίνουν σε αυτοκίνητο και να κινούνται στον Άγιο Παντελεήμονα λίγες ώρες αργότερα.
Οι αστυνομικοί τους κάλεσαν σε έλεγχο, με τους κατηγορούμενους να βιαιοπραγούν σε βάρος των αστυνομικών με τους αστυνομικούς να καταφέρνουν να τους ακινητοποιούν. Στην συνέχεια οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ και κατά την έρευνα στο όχημα αλλά και στο σπίτι που διέμεναν οι αστυνομικοί της δίωξης εντόπισαν, περίστροφο, 25 φυσίγγια, διάφορες ηλεκτρονικές συσκευές, κοσμήματα και πλήθος ασημικών αντικειμένων.
Το ποινικό παρελθόν των συλληφθέντων
Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ, ο 37χρονος έχει συλληφθεί και στο παρελθόν για τα αδικήματα της κλοπής, της απόπειρας ληστείας, των διακεκριμένων περιπτώσεων κλοπών και για εγκληματική οργάνωση, ενώ ο 35χρονος διέμενε παράνομα στη χώρα.
Απόλυτα διασταυρωμένες πηγές σημειώνουν στο L&O, πως οι δράστες έφεραν στο σώμα τους τατουάζ που παραπέμπουν σε μέλη της Γεωργιανής μαφίας και σε άτομα που έχουν φυλακιστεί κατά το παρελθόν, ενώ διερευνάται το εύρος της δράσης τους καθώς αστυνομικές πηγές εκτιμούν πως εμπλέκονται σε δεκάδες κλοπές και διαρρήξεις.
Παράλληλα υψηλόβαθμες πηγές της ΕΛ.ΑΣ τονίζουν στο L&O, πως, «κρούσματα παραβατικότητας, κλοπές, ληστείες, με θύματα στελέχη της δίωξης εκβιαστών, δεν θα γίνονται ανεκτά από κάθε είδους παραβατικό στοιχείο».
