Ο Γιάννης Μπέζος παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Πάμε Δανάη» και τον Άρη Καβατζίκη. Ο γνωστός ηθοποιός , για τον φόβο, την κατάχρηση εξουσίας, τα μυστικό του γάμου του με τη Ναταλία Τσαλίκη, το σφάλμα και η απολογία προς την κόρη του, Ηρώ, αλλά και για τον «θάνατό» του.
Ο Γιάννης Μπέζος πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση «Οικόπεδα με θέα» του Ντέιβιντ Μάμετ στο θέατρο «Άνεσις» και το έργο καταπιάνεται με το κυνήγι του χρήματος και της κοινωνικής καταξίωσης.
Αρχικά ο ηθοποιός σχολίασε τα νοήματα του έργου που πρωταγωνιστεί.
«Το χρήμα σου δίνει μια δύναμη, μπαίνουμε όλοι σε αυτή τη λογική και γινόμαστε μέρος του συστήματος, το χειρότερο είναι ότι γινόμαστε οι ίδιοι το σύστημα. Η παράσταση ”Οικόπεδα με θέα” θα συνεχιστεί και μετά το Πάσχα στην Αθηνά, ενώ μετά τις 4 Μαΐου θα πάμε για δυο εβδομάδες στη Θεσσαλονίκη».
Ο Γιάννης Μπέζος για την επαγγελματική του πορεία
«Έκανα αρκετές αποτυχίες, είχα έντονη παρουσία στην τηλεόραση, η οποία δημιουργεί ένα πρόσωπο και αυτό σε αιχμαλωτίζει. Όταν είσαι στην τηλεόραση με μια έντονη κωμωδία, δεν μπορείς να ζητάς από τον θεατή να σε ακολουθήσει στο θέατρο με ένα έργο που είναι στην άλλη άκρη. Η συνύπαρξη με τους νεότερους ηθοποιούς είναι μεγάλη υπόθεση και την αναζητώ, από τους νεότερους ζητάμε τον ενθουσιασμό τους. Είναι ”θάνατος” να παραμένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν, το «τι καλά που ήταν παλιά» είναι αστείο», σημείωσε για την επαγγελματική του πορεία.
Αναφορικά με τους νέους υπογράμμισε ο Γιάννης Μπέζος: «Να έχουν αυτοπεποίθηση οι νέοι, να μη φοβούνται. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ο φόβος, δεν ήρθαμε στη ζωή για να κυκλοφορούμε με σκυμμένο κεφάλι και να ικανοποιούμε τις προθέσεις των άλλων».
Ερωτώμενος ο ηθοποιός εάν έχει χάσει ποτέ τον έλεγχο απάντησε: «Έχασα τον έλεγχο της δύναμης που είχα στα χέρια μου, νεότερος ήμουν πολύ εκρηκτικός και συγκεντρωτικός, γιατί έπρεπε να περάσουν όλα από μένα. Πολλές φορές φώναζα λίγο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν, σιγουρά έχω αδικήσει ανθρώπους αλλά όχι ηθελημένα».
Η τηλεοπτική του παρουσία και η…γκρίνια
«Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ η σειρά ”Εκείνες κι εγώ”, ήταν όλο υπ’ ευθύνη μου, αλλά η πιο ολοκληρωμένη δουλειά ήταν η «Κλινική περίπτωση» στο MEGA. Σκέφτομαι την επιστροφή μου στην τηλεόραση αλλά όχι με πράγματα που έχω ξανακάνει, διότι υπάρχει ο κίνδυνος να είναι επιτυχημένα και αυτό δεν με ενδιαφέρει. Μου αρέσουν οι επαναλήψεις σειρών στην τηλεόραση, παραγκρινιάζουμε διότι για να ξαναπαίζεται κάτι σημαίνει ότι κάποιος θέλει να το καταναλώσει», σχολίασε.
Και πρόσθεσε σχετικά με τις σειρές που ξαναπαίζονται: «Δεν επαναλαμβάνονται όλες οι σειρές στην τηλεόραση, αλλά κάποιες που άφησαν πίσω τους ένα στίγμα, επομένως καλώς κάνουν και τις παίζουν».
Ενώ για τους ηθοποιούς σχολίασε: «Οι ηθοποιοί γκρινιάζουν γιατί δεν είμαστε κανονικοί, βλέπουμε διαφορετικά τη ζωή, προτρέχουμε, ευθύνεται η μεγάλη ευαισθησία ή και η μεγάλη ανοησία. Οι ηθοποιοί κάνουμε μια δουλειά που είναι ένα άλμα στο κενό».
Ο Γιάννης Μπέζος για τα παιδικά του χρόνια
Για τα παιδικά του χρόνια περιέγραψε:
«Ως παιδί δεν απαιτούσα πράγματα, πάντα σκεφτόμουν λίγο παραπάνω και ο πατέρας μου ήταν σημείο αναφοράς για μένα λόγω της κρυμμένης ευαισθησίας του. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής φυσικής αγωγής, αυτό μου δημιούργησε μια πατερναλιστική αίσθηση, έρχονταν όλοι διπλά μου λες και θα τους έσωζα. Όπως ο πατέρα μου έτσι κι εγώ δεν κολακεύω τον κόσμο, να λέμε την αλήθεια μας και όχι αυτό που θέλει να ακούσει ο άλλος, αυτή η λογική μας έφερε εδώ σήμερα».
Ο Γιάννης Μπέζος για την Ναταλία Τσαλίκη
Στην συνέχεια της συνέντευξης αναφέρθηκε στην Ναταλία Τσαλίκη, ηθοποιό και σύζυγό του: «Είμαστε μαζί με τη Ναταλία Τσαλίκη περίπου 40 χρόνια και άλλαξα, η Ναταλία με έφερε σε μια άλλη φιλοσοφία ζωής και αυτό είναι και το ζητούμενο. Όταν συνυπάρχεις με έναν άνθρωπο, το μεγάλο στοίχημα είναι να μπορείς να αλλάξεις, η λογική ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει είναι άλλοθι για κάποιους. Αλλάζω σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα και λίγο διαφορετικά, αυτό που έχεις μάθει ή αυτό στο οποίο έχεις συνηθίσει δεν είναι πάντα αποκαλυπτικό. Ένα μεγάλο μου στοίχημα, για το οποίο έκανα αγώνα, είναι να μάθω να ακούω τι θέλει να μου πει η Ναταλία κάθε φορά. Η χαρά μας με τη Ναταλία μπορεί να είναι στον τρόπο που τρώμε το μεσημέρι, που ξυπνάμε ή πίνουμε έναν καφέ, δεν είναι υποχρεωτικά όλα γύρω από την καριέρα. Στη δουλειά και στο θέατρο όλοι καλά είναι, το θέμα και το στοίχημα είναι πώς είσαι όταν φεύγεις από τη δουλειά».
Kαι εξομολογήθηκε για την σχέση του με την σύζυγό του: «Δεν φοβηθήκαμε ποτέ για το γάμο μας, ήμασταν ώριμοι όταν γνωριστήκαμε και έχει σημασία να είμαστε καλά οικονομικά, να μην κυνηγάμε το μεροκάματο. Είχαμε τα πάνω και τα κάτω μας οικονομικά με τη Ναταλία, αλλά δεν ήμασταν σε δύσκολη θέση με προστριβές, μπορώ να καταλάβω το πρόβλημα των συνάδελφων. Χάνεις κάποιον από τη ζωή σου όταν είναι δίπλα σου, αλλά εσύ δεν τον έχεις, δεν φτάνει να μοιραζόμαστε ένα χώρο, αλλά να μοιραζόμαστε χρόνο και ενδιαφέρον».
Ο Γιάννης Μπέζος για τη κόρη του, Ηρώ
«Μου πήρε χρόνο να μάθω να ακούω την κόρη μου, Ηρώ, είχε ένα τίμημα, έμαθα να την ακούω όταν είχε πλέον φύγει από το σπίτια, μετά τα 18-19 της. Απολογήθηκα που άργησα να ακούσω την κόρη μου, ήταν δικό μου θέμα, έφταιγα, δεν αφοσιώθηκα πολύ λόγω χρόνου και η Ηρώ ήταν στο δικό της κόσμο στο λύκειο. Όταν αναγνωρίζεις το λάθος σου, ότι κάτι σου ξέφυγε, παύει να σε φοβίζει και πορεύεσαι ανάλογα και εσύ και το παιδί σου. Τώρα πλέον ακούω την Ηρώ ως άνθρωπο κι όχι απλά ως κόρη μου, το θέμα είναι τι λέμε μεταξύ μας και πόσο προχωράει ανεξαρτήτως εμού ή της μητέρας της. Το παιδί φεύγει μόνο του από τη σύγκριση, λένε καμιά φορά ”δεν θέλω να με συγκρίνετε”, δεν έχει σημασία αν θέλεις, αλλά εσύ πρέπει να το πολεμήσεις αυτό», δήλωσε με ειλικρίνεια ο ηθοποιός.
Η σχέση του με τα media
«Με ενοχλεί όταν προβάλλουμε τα παιδιά μας στο χώρο, όταν μάλιστα βλέπω να φωτογραφίζονται με φουσκωμένες κοιλιές στην εγκυμοσύνη, δεν μου αρέσει καθόλου. Οι φωτογραφίες με τις φουσκωμένες κοιλιές θα είναι κακό για τα παιδιά που θα τις βλέπουν μετά από χρόνια, είναι κάτι δικό σου & έχεις υποχρέωση να το κρατήσεις δικό σου. Πρόπερσι κάποιος με είχε ”πεθάνει”, έγραφε ότι ήμουν στο νοσοκομείο δια σωληνωμένος, δεν ήμουν καν άρρωστος, αυτό δεν είναι δημοσιογραφία αλλά τρικυμία εν κρανίω», σχολίασε.
Κλείνοντας σημείωσε: «Δεν έχω παράπονο από τα media, μπορούν να λένε ό,τι θέλουν, αρκεί να λένε σωστά το όνομα μου και να μη λένε ψέματα».
Στη γνωριμία του με τον Βασίλη Τσιτσάνη αναφέρθηκε, μιλώντας στο περιοδικό Esquire, ο Γιάννης Μπέζος.
Είπε συγκεκριμένα, στη συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Ραφαέλλα Ράλλη:
Τον θαυμασμό πρέπει να τον επαναφέρουμε. Εμπεριέχει την απορία του «πως γίνεται αυτό;» Υπάρχει μια γενική τάση από τον κόσμο να μη θαυμάζει εύκολα, θέλει αν σε φέρει προς τα κάτω, στα μέτρα του. Όπως ξέρετε, εγώ αρνούμαι κατηγορηματικά.
Θέλω να παραμείνω στα δικά μου κι όποιος θέλει μπορεί να ακολουθήσει. Να σας το εξηγήσω πως το εννοώ: Λένε καμια φορά γιατί δεν υπάρχουν οι μεγάλοι τραγουδιστές του παρελθόντος; Μα γιατί δεν τους θαυμάζουμε πλέον τους τραγουδιστές. Νομίζουμε ότι μπορούμε να γίνουμε σαν κι αυτούς.
Κάπως έτσι ίσως εξηγείται η αναλωσιμότητα των σύγχρονων «διασήμων»;
Ναι, δεν είναι λαϊκοί ήρωες. Λαϊκός ήρωας ήταν ο Τσιτσάνης. Αλλά, επειδή τον έχω γνωρίσει, σας βεβαιώ ότι ήταν ο πιο σνομπ άνθρωπος που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα.
Δεν τον πλησίαζες, ήταν λαϊκός όμως. Που σημαίνει τι; Ότι κατέθετε την αλήθεια του κι άφησε πίσω έργο που εμείς εκ των υστέρων επαναφέρουμε.
Όποτε πονάμε, κλαίμε, χαιρόμαστε, θυμόμαστε αυτούς, όχι τους σημερινούς. Αυτούς τους «για την ευχαρίστηση» τους γκρεμίζουμε με την πρώτη ευκαιρία.
Ο κορυφαίος πρωταγωνιστής Γιάννης Μπέζος μιλά για τη νέα τηλεοπτική σειρά «Σούπερ ήρωες», για τον Τσέχωφ και τον Μάμετ και αναλύει το γιατί η τέχνη πρέπει να «ξεβολεύει».
Επίσης, αναφέρεται στην έλλειψη παιδείας και στον λαϊκισμό της τηλεόρασης, ενώ ξετυλίγει τις σκέψεις του για τα 41 χρόνια συμβίωσης με τη Ναταλία Τσαλίκη.
Στην ΚΟΡΥΝΑ ΜΑΝΤΑΓΑΡΗ – ΠΗΓΗ: Realnews
Ο Γιάννης Μπέζος δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν καταφέρει να ταυτίσουν το όνομά τους με την ποιότητα, είτε πρόκειται για τη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία είτε για το απαιτητικό θεατρικό σανίδι. Με αφορμή τη νέα κωμική σειρά του ΑΝΤ1, «Σούπερ ήρωες» που παίζεται Δευτέρα έως Τετάρτη στις 8:00 μ.μ., μας υποδέχεται για μια συζήτηση που ξεπερνά τα στενά όρια της προώθησης μιας δουλειάς. Με τον γνώριμο, αιχμηρό και απόλυτα ειλικρινή του λόγο, ο δημοφιλής ηθοποιός και σκηνοθέτης μιλά για τους πραγματικούς ήρωες της διπλανής πόρτας, την «ομηρία» των συμβατικών σχέσεων και την ανάγκη να παραμείνουμε πολίτες με το κεφάλι ψηλά, μακριά από τον λαϊκισμό και τις σαχλαμάρες της οθόνης.
Μιλήστε μας για τη νέα κωμική σειρά «Σούπερ ήρωες» που προβάλλεται στον ΑΝΤ1.
Είναι αμιγώς ελληνική σειρά και αφορά ανθρώπους που εργάζονται σε ένα σούπερ μάρκετ στις παρυφές των Εξαρχείων: Από τη διεύθυνση και την ιδιοκτησία (την οποία εκφράζω εγώ) μέχρι τους υπαλλήλους σε όλα τα πόστα. Η «καρδιά» της σειράς είναι κωμική, αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Πραγματεύεται ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητα των εργαζομένων, των πελατών, αλλά και των συγγενών ή φίλων που εμπλέκονται στις ζωές τους. Το μεγάλο στοίχημα είναι να αναδείξουμε μια αληθινή εικόνα της καθημερινότητάς τους, στο μέτρο που το επιτρέπει η τηλεόραση, μέσα πάντα από το χιούμορ. Τα επεισόδια έχουν μια αυτοτέλεια όσον αφορά τους πελάτες που εναλλάσσονται, αλλά ταυτόχρονα παρακολουθούμε τις ζωές των μόνιμων εργαζομένων. Στη σειρά υπάρχουν δέκα χαρακτήρες με την ίδια έκταση και δυναμική, δεν βασίζεται σε έναν μόνο πρωταγωνιστή ή πρωταγωνίστρια.
Εχετε σούπερ ήρωες στη ζωή σας;
Δεν θαυμάζω πολύ εύκολα και άκριτα. Ο τίτλος της σειράς είναι εξαιρετικά επιτυχημένος, γιατί ήρωες είναι οι άνθρωποι της καθημερινότητας, εκείνοι που μοχθούν με το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα μπροστά. Για να υπάρχουν ως πολίτες και όχι ως υπήκοοι. Ανθρωποι που δεν χαρακτηρίζονται από την κομπίνα και τη λαμογιά, φαινόμενα που δυστυχώς συνεχίζονται. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες και όχι εκείνοι που μιλούν πολύ, φωνάζουν συνθήματα και κραδαίνουν λάβαρα. Ηρωες είναι όσοι προσπαθούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια: οι άνθρωποι που περιμένουν στη στάση του λεωφορείου ή στο μετρό, που θα κοιτάξουν να εξοικονομήσουν λίγα χρήματα για να βγουν ένα Σαββατοκύριακο για να διασκεδάσουν, να νιώσουν άνθρωποι. Εκείνοι που προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και να ζήσουν τη ζωή τους με θάρρος και τόλμη, μακριά από τον βούρκο και την ανοησία. Αυτό αποτελεί στις ημέρες μας ηρωισμό. Θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να μη ζουν με τον θυμό, να σκέφτονται, να λειτουργούν αναλυτικά και να μην είναι το μυαλό τους υποτελές στις ανοησίες των άλλων. Ο λαϊκισμός και η βλακεία έχουν μια γοητεία, σε τραβούν σαν δόλωμα. Πρέπει να είμαστε εξασκημένοι ώστε να μην «τσιμπάμε» τόσο εύκολα. Αυτό, βέβαια, είναι θέμα γενικότερης παιδείας. Και είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας.
Εχετε κάνει πολλά και διαφορετικά πράγματα στην τηλεόραση. Τι σας έκανε κλικ σε αυτή τη σειρά;
Είχαμε καιρό να εμφανιστούμε με μια κωμωδία, καθώς η τηλεόρασή μας απείχε από το είδος το τελευταίο διάστημα. Πιστεύω ότι συνέβη επειδή στην κωμωδία οφείλουμε να είμαστε πιο τολμηροί, να πούμε και πράγματα που ενδεχομένως θα ενοχλήσουν. Ο λόγος στην κωμωδία είναι πάντα πιο αιχμηρός, να καυτηριάζει και να γελοιοποιεί ορισμένες καταστάσεις. Πρέπει να διαθέτουμε τόλμη όταν καταπιανόμαστε με αυτά. Αυτό που με ενδιέφερε στη συγκεκριμένη σειρά είναι όσα κρύβουν οι ήρωες. Πρόκειται για μια κωμωδία καταστάσεων, δεν είναι απλώς κάποια παρατεταγμένα αστεία για να γελάσουμε. Εχει συνοχή και μια βαθύτερη αιτία ύπαρξης. Ο κάθε χαρακτήρας ακολουθεί τα προβλήματά του, τα οποία πρέπει να αναδεικνύουμε τόσο από την κωμική όσο και από τη μη κωμική τους πλευρά. Νομίζω ότι αυτό ακριβώς επιτυγχάνει η σειρά. Αυτό ήταν και το βασικό ερέθισμα για εμένα, διότι όταν καταπιάνεσαι με θέματα που φαντάζουν απλοϊκά στα μάτια μας, συνειδητοποιείς πως πολλές φορές αυτά είναι και τα πιο σύνθετα, αλλά και τα πιο δύσκολα.
Στον τίτλο συναντάμε το «σούπερ»: σούπερ τιμές, σούπερ προσφορές, σούπερ απελπισμένοι άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι ζορίζονται στο οκτάωρό τους;
Ακριβώς. Και δεν είναι μόνο το οκτάωρο, είναι ο τρόπος που εργάζονται, η επαφή με τους πελάτες, οι δυσκολίες με την ιεραρχία και τα αφεντικά τους. Είναι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο σπίτι. Ξέρετε, ο καθένας κουβαλά στη δουλειά του και τα ζητήματα της καθημερινότητας. Το κλισέ που λέμε, ότι «πρέπει να τα αφήνουμε όλα έξω από τη δουλειά», δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση στην πράξη. Οταν, όμως, όλο αυτό το παρατηρείς μέσα από έναν φακό «παραμορφωτικό» και αστείο, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και οι θεατές μπορούν να ταυτιστούν.
Υποδύεστε τον Βασίλη Μεταξά. Είστε το «μεγάλο αφεντικό» της αγοράς;
Είναι μια ιδιαίτερη περσόνα, ένας άνθρωπος που υποτίθεται ότι είναι αυστηρός, αλλά αγαπά πολύ τους υπαλλήλους του. Είναι λίγο «αλλού», δεν ακολουθεί την εποχή του, είναι λίγο κόντρα στην τεχνολογία. Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι πως δεν μπορεί να ζήσει έξω από τον χώρο του σούπερ μάρκετ. Γι’ αυτό και θεωρεί την επιχείρηση οικογενειακή. Η επιχείρηση μεγάλωσε, αλλά αυτός παραμένει πιστός στις παλιομοδίτικες αρχές του. Η περίπτωση του γιου του, τώρα, είναι μια ακραία κατάσταση. Ερχεται έχοντας κάνει σπουδές στο μάρκετινγκ για να διοικήσει ένα κατάστημα που δεν έχει καμία σχέση με όσα έμαθε. Οι άνθρωποι εδώ είναι διαφορετικοί, έχουν μια νοοτροπία που δεν ταιριάζει με τις θεωρίες του. Εκείνος μιλά με «μισές λέξεις», με όρους που δεν καταλαβαίνουμε και κάπως έτσι ξεκινά ένα πανηγύρι παρεξηγήσεων και αστείων ιστοριών. Προσπαθούμε να συμπεριφερθούμε με έναν τρόπο που δεν μας ταιριάζει και αυτό ακριβώς αναδεικνύει την έλλειψη επικοινωνίας, που είναι σημείο των καιρών μας εδώ και πολλά χρόνια. Από τη μία πλευρά έχουμε την «παραγγελιά» του πατέρα που έχει μείνει πίσω και από την άλλη τον γιο που υποτίθεται ότι έχει πάει πολύ μπροστά. Φτάνουν στο σημείο να συμπεριφέρονται σαν να διευθύνουν πολυκατάστημα στη Νέα Υόρκη και να κάνουν γυμναστική, ενώ πρόκειται για ένα σούπερ μάρκετ στα Εξάρχεια! Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα κλίμα κωμικό, το οποίο όλοι αναγνωρίζουν.
Εσείς κάνετε τα ψώνια σας στο σούπερ μάρκετ;
Πηγαίνω, αλλά σε λογικά πλαίσια.
Ο κόσμος που σας συναντά τι σας λέει;
Δεν μου λέει τίποτα, ούτε ασχολείται κανείς. Πηγαίνω, ψωνίζω, πληρώνω και φεύγω. Συνήθως επιλέγω να πηγαίνω πολύ πρωί, γιατί με βολεύει η ώρα. Το σούπερ μάρκετ είναι ένας χώρος που μας είναι μεν οικείος, αλλά ταυτόχρονα και «φοβιστικός», με την έννοια του τι μας περιμένει στο ταμείο. Βεβαίως και υπάρχει ακρίβεια και αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά. Προσωπικά, έχω μια σχέση «τόσο-όσο» με το σούπερ μάρκετ, παίρνω μόνο τα απολύτως απαραίτητα.
Ακριβαίνουν συνεχώς τα αγαθά και έχει καταντήσει λίγο περίεργηη σχέση που έχει το σούπερ μάρκετ με το πορτοφόλι μας.
Το ένα φέρνει το άλλο: η ενέργεια, η ακρίβεια, οι πόλεμοι. Και κάνω μια παρένθεση τώρα: υπάρχει ένας κίνδυνος, να τα συνηθίσουμε όλα αυτά και να πάψουμε να φοβόμαστε.
Μέσα σε μια τόσο δυσοίωνη πραγματικότητα δεν ακούμε κάτι καλό. Πώς καταφέρνετε να διατηρείτε την προσωπική σας ισορροπία;
Δεν υπήρξε ημέρα στον πλανήτη που να μη διεξάγεται κάποιος πόλεμος. Μην κοιτάτε που μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν είχαμε τον πόλεμο στη δική μας «γειτονιά». Οι πόλεμοι, όμως, υπάρχουν. Το Μεσανατολικό, για παράδειγμα, είναι ένα φλέγον ζήτημα και βρίσκεται δίπλα μας. Απλώς, επειδή πρόκειται για λαούς με διαφορετικές πολιτισμικές αξίες και με άλλο αξιακό καθεστώς, δεν μας αγγίζει τόσο έντονα. Οι πόλεμοι είναι καθημερινό φαινόμενο, είτε σε μικρή κλίμακα είτε σε μεγαλύτερη, όπως συμβαίνει τώρα. Υπάρχει πάντα αυτός ο κίνδυνος και επιμένω: αντί να μας απασχολεί η ουσία, αρχίζουμε και το «συνηθίζουμε» και αυτό είναι πολύ άσχημο. Πρέπει να είμαστε πιο υπεύθυνοι όταν επιλέγουμε ποιους θα έχουμε «πάνω από το κεφάλι μας» να μας κυβερνούν. Αν ανατρέξει κανείς στην Ιστορία, θα δει ότι όλες οι χώρες είχαν αυτοκρατορικές βλέψεις και εμείς δεν εξαιρεθήκαμε από αυτόν τον κανόνα. Είναι η γοητεία της δύναμης. Οταν κάποιος κατέχει δύναμη, έστω και πρόσκαιρη, αυτή έλκει τους ανθρώπους περισσότερο από την ελευθερία. Προτιμάμε να «ζεσταθούμε» στη φωλιά του ισχυρού ανθρώπου και όχι του δημοκράτη, αν μπορώ να το θέσω έτσι. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της δυτικής κοινωνίας. Αυτή η στάση όμως είναι ολέθρια, διότι ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής μας έχουν στηριχτεί πάνω σε δημοκρατικές αξίες. Οταν αυτές αρχίζουν να υποχωρούν, όλο το οικοδόμημα κλυδωνίζεται και η κατάληξη δεν μου φαίνεται ευοίωνη. Δεν αναφερόμαστε συχνά στο μέλλον και αυτό είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα των καιρών μας, γιατί έχει αλλάξει ο ρυθμός του κόσμου. Με την τεχνολογία, την ενημέρωση, την ψευτοενημέρωση και την προπαγάνδα (που πάντοτε υπήρχε, αλλά τώρα βρίσκεται στα μεγάλα της κέφια) δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα. Ο πυρήνας του φιλελευθερισμού, της δημοκρατίας και του δικαίου, που ήταν πάντα η Ευρώπη, αρχίζει πλέον να κλυδωνίζεται.
Πώς επιλέγετε να ενημερώνεστε; Χρησιμοποιείτε το ChatGPT ή την τεχνητή νοημοσύνη;
Δεν χρησιμοποιώ τίποτα από αυτά. Ακόμα διαβάζω εφημερίδες ή ακούω ραδιόφωνο. Αντί για την τεχνητή νοημοσύνη, προτιμώ τη φυσική νοημοσύνη – της έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, κι ας βρίσκεται σε ύφεση τον τελευταίο καιρό. Δεν τα θέλω αυτά. Πρόκειται για ανθρώπινες κατασκευές που δημιουργήθηκαν για να μας βοηθούν και όχι για να χαρακτηρίζουν τη ζωή μας από το πρωί μέχρι το βράδυ. Οσο για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ενημέρωση από εκεί δεν μετράει για εμένα, γιατί ο καθένας λέει ό,τι θέλει ανώνυμα, χωρίς πρόσωπο και υπόσταση. Επομένως, οι απόψεις αυτές δεν έχουν βαρύτητα. Ο καθένας προσπαθεί να αποκτήσει κύρος και σημαντικότητα μέσα από αυτά τα μέσα, αλλά αντί να τα καταφέρει, καταλήγει απλώς γελοίος – μόνο που δεν το αντιλαμβάνεται εκείνη την ώρα. Τα social media λειτουργούν εκτονωτικά και όχι ενημερωτικά.
Φέτος, σας συναντάμε σε τρία θεατρικά.
Ναι, σκηνοθετώ δύο παραστάσεις. Η μία είναι ο «Αμερικανικός βούβαλος» του Ντέιβιντ Μάμετ στο θέατρο «Σημείο», με τον Γιώργο Νινιό και τον Σταύρο Τσουμάνη, μια παράσταση που θα συνεχιστεί και του χρόνου. Η δεύτερη σκηνοθεσία μου είναι για την παράσταση στο θέατρο Βεάκη με τίτλο «Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της». Τέλος, έχουμε την παράσταση «Οι βλαβερές συνέπειες του γάμου» (βασισμένη στον Τσέχωφ) στο θέατρο «Ανεσις».
Στην παράσταση «Οι βλαβερές συνέπειες του γάμου – Γελώντας με τον Τσέχωφ» στο θέατρο «Ανεσις», πραγματεύεστε τα του γάμου. Πώς αντιμετωπίζει το κοινό αυτή τη συνθήκη;
Αυτά τα μονόπρακτα του Τσέχωφ είναι αριστουργηματικά και συνδέονται μεταξύ τους νοηματικά, καθώς καταπιάνονται με τις διαπροσωπικές σχέσεις μέσα στον γάμο. Ο Τσέχωφ βλέπει τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από την κωμική τους πλευρά, τα πρόσωπα είναι δραματικά, αλλά στα μάτια μας φαντάζουν αστεία. Ηταν ένας ανεπανάληπτος συγγραφέας και αυτά τα κείμενα μας θυμίζουν κάτι από τον εαυτό μας ή τον περίγυρό μας.
Ο γάμος έχει τελικά βλαβερές συνέπειες;
Φυσικά και έχει. Ο γάμος είναι μια επικύρωση, μια επίσημη νομική πράξη, συχνά με την «άνωθεν» ευλογία. «Οι βλαβερές συνέπειες» αναδεικνύουν τις δυσκολίες που ενέχει η συνύπαρξη. Είναι μεγάλο στοίχημα το να συνυπάρχεις, να μοιράζεσαι τον χρόνο σου και, κυρίως, τον τρόπο που ζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν αρκεί μόνο η αγάπη, χρειάζονται πολύ περισσότερα. Το μεγάλο στοίχημα είναι το πώς ανακαλύπτεις τον άλλον κάθε ημέρα. Πρέπει να καταβάλεις προσπάθεια για να ανακαλύψεις αυτό που κρύβει ο άνθρωπος δίπλα σου και όχι μόνο αυτό που δείχνει μόνιμα. Αν το πετύχεις αυτό, η ζωή σου γίνεται γοητευτική. Ειδάλλως, καταλήγει βαρετή και, πολλές φορές, αφόρητη.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε πως τα ζευγάρια χωρίζουν πολύ σύντομα…
Μπορεί και να μην ταιριάζουν. Δεν θεωρώ κακό το να χωρίσουν. Θεωρώ αδιανόητο να ζεις μόνιμα υπό την ομηρία του άλλου, υποδυόμενος τον ευτυχισμένο. Το ιδανικό θα ήταν να μπορούν οι άνθρωποι να συνυπάρχουν, αλλά αυτό απαιτεί προσπάθεια και ωριμότητα. Επίσης, πρέπει να σε βοηθά και ο περίγυρος. Οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση και να μην εφησυχάζουμε.
Μετράτε 41 χρόνια κοινής πορείας με τη Ναταλία Τσαλίκη. Εχετε περάσει από… 40 κύματα μέσα σε αυτές τις τέσσερις δεκαετίες. Ποιο συστατικό λειτουργεί σαν κόλλα μεταξύ σας;
Αναταράξεις θα υπάρχουν οπωσδήποτε, γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι συνήθως διαφωνούν μεταξύ τους. Αλλά ακόμα και η διαφωνία πρέπει να διέπεται από μια ποιότητα, αυτό είναι, άλλωστε, και το μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής μας ζωής. Οταν διαφωνείς ουσιαστικά και καταφέρνεις το σπουδαίο κατόρθωμα του να ακούς την άλλη πλευρά, και αυτό συμβαίνει εκατέρωθεν, τότε το αποτέλεσμα είναι καλό.
Επικοινωνείτε με τη νέα γενιά;
Βεβαίως επικοινωνώ, αλλά πιστεύω πως οι άνθρωποι της δικής μου γενιάς δεν πρέπει να καταφεύγουν στη λογική του «γινόμαστε και εμείς νέοι». Αυτά είναι γελοία πράγματα. Οφείλουμε να παραμένουμε στη θέση μας και να επιτρέπουμε στους νεότερους να «κλέβουν» στοιχεία από εμάς ή να παραδειγματίζονται, χωρίς να λαϊκίζουμε παριστάνοντας τους μοντέρνους. Οι νέοι χρειάζονται σημεία αναφοράς και ορισμένες σταθερές, αυτό τους λείπει σήμερα.
Εκτός από το θέατρο, μεγάλη αγάπη έχετε και στο τραγούδι, το οποίο υπηρετείτε με χαρά, όποτε σας δοθεί η ευκαιρία. Ετοιμάζετε κάτι νέο;
Με ενδιαφέρει η μελοποιημένη ποίηση και ορισμένα κομμάτια από τον κινηματογράφο και το θέατρο, των οποίων την προέλευση συχνά αγνοούμε. Ενδεχομένως του χρόνου να επιχειρήσω κάτι, που θα αφορά τους μεγάλους μας ποιητές, τους οποίους πολλοί δεν γνωρίζουν. Αυτά τα κάνω πρωτίστως γιατί μου αρέσουν, αλλά και για να έρθουν οι νεότεροι σε επαφή με αυτόν τον πλούτο, που κατά κάποιον τρόπο τον κρύβουμε, λες και θα μας τον κλέψουν ή λες και απαγορεύεται η ποίηση. Ενώ θα έπρεπε να είμαστε σε διαρκή επαφή με τους ποιητές και όχι με τους κομπιναδόρους, που βρίσκονται από το πρωί μέχρι το βράδυ στις τηλεοράσεις και λένε σαχλαμάρες. Οφείλουμε να ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους που μας πηγαίνουν μπροστά, που μας δημιουργούν μέλλον και ορίζοντα και που διαθέτουν αξιοπρέπεια, τόλμη και γενναιότητα.
Εχετε συνεργαστεί με τον οικουμενικό Μίκη Θεοδωράκη. Τι κρατάτε από αυτές τις στιγμές;
Αφήστε το μουσικό τους έργο. Αυτό που κάνει τη διαφορά και το είχε τόσο ο Θεοδωράκης όσο και ο Χατζιδάκις είναι ότι διέθεταν κάτι που σπανίζει: ήταν άνθρωποι γενναίοι. Δεν φοβόντουσαν να μιλήσουν.
Γιάννης Μπέζος για Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Φοβάμαι ότι είναι μία ακρότητα, η οποία αρχίζει και γίνεται λίγο αστεία μερικές φορές»
Ο Γιάννης Μπέζος φιλοξενήθηκε στο Πρωινό του ΑΝΤ1 και έδωσε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον Γιώργο Λιάγκα, με αφορμή την αποψινή πρεμιέρα του έργου «Σούπερ Ήρωες» όπου πρωταγωνιστεί.
Δείτε το βίντεο:
Μεταξύ άλλων, ο γνωστός ηθοποιός τοποθετήθηκε για την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου ενώ απάντησε για το αν μετάνιωσε που δεν ασχολήθηκε με την πολιτική
Ο Γιάννης Μπέζος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κάνει ακρότητες. Πολύ μεγάλες ακρότητες. Δηλαδή, φοβάμαι ότι είναι μία ακρότητα, η οποία αρχίζει και γίνεται λίγο αστεία μερικές φορές. Και αυτός είναι ο κίνδυνος. Γιατί το λέω αυτό… μπορεί σε ορισμένα πράγματα να έχει και δίκιο. Όπως και η άλλη πλευρά η ακραία που είναι πιο συντηρητική δηλαδή, μπορεί σε ορισμένα να έχει δίκιο. Το χάνουμε το δίκιο όταν αυτό επικαλύπτεται από μία μόνιμη καταγγελία και φωνή. Νομίζω ότι είναι και θέμα προσωπικής ιδιοσυγκρασίας.
Βέβαια εγώ δεν ακολουθώ πολιτικά την κυρία Κωνσταντοπούλου, αλλά δεν ήταν ανακόλουθη με αυτά που γίνανε όταν πρωτοβγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Θέλω να πω, αποχώρησε. Επομένως αυτό πρέπει να της το πιστώσουμε, για να είμαστε ειλικρινείς και έντιμοι απέναντι στους ανθρώπους. Ότι κάποια στιγμή ενώ θα μπορούσε να παραμείνει, έφυγε».
Σχετικά με το αν μετάνιωσε που δεν ασχολήθηκε με την πολιτική, ο Γιάννης Μπέζος απάντησε: «Όχι, δεν έχω μετανιώσει καθόλου! Θα μειοψηφούσα σίγουρα, όπου κι αν πήγαινα, γιατί λειτουργούμε ακόμα πολύ επιθετικά μεταξύ μας. Αν μου ζητούσαν να αναλάβω τον χώρο του πολιτισμού, δεν θα το έκανα εύκολα».
Ο Γιάννης Μπέζος ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωινό» και μεταξύ άλλων, σχολίασε το περιστατικό με τον Λευτέρη Αυγενάκη.
Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε στο θέμα, λέγοντας: «Για να μην αδικούμε τον κύριο Αυγενάκη, μπορεί να συμβεί στον καθένα μας αυτό. Καλό είναι να είμαστε πάντα έτοιμοι για αυτοκριτική».
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Η κακιά στιγμή μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Και στη δουλειά μας γίνονται αυτά. Και στο θέατρο γίνονται. Υπάρχουν στιγμές εντάσεων κλπ. Το να εκμεταλλεύεσαι τη θέση σου ή μια θέση, στην οποία σε έχει βάλει ο λαός… Ο λαός σου δίνει κάτι παραπάνω και σου ζητάει κάτι παραπάνω. Ανάμεσα σε αυτά που σου ζητάει είναι και η ψυχραιμία».
Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε ο Γιάννης Μπέζος στο Enjoy και τη δημοσιογράφο Μαρία Ανδρέου.
Αφορμή αυτής στάθηκε η παρουσίαση της παράστασης Οθέλλος, για δύο βραδιές, στο μαγευτικό Ηρώδειο.
Πως βλέπετε την ελληνική κοινωνία; Αύγουστος και δεν καταφέραμε να χτίσουμε τείχος ανοσίας. Τι μας περιμένει άραγε το φθινόπωρο με τις μεταλλάξεις;
Προσωπικά στεναχωριέμαι πάρα πολύ που δεν εμπιστευόμαστε τους επιστήμονες. Όλες αυτές τις θεωρίες συνωμοσίας τις θεωρώ γελοιότητες.
Για ότι μας συμβεί θα φταίμε εμείς και δεν μας δίνω κανένα ελαφρυντικό. Η επιστήμη έχει το όπλο, το εμβόλιο και εμείς είμαστε ακόμη μια φορά διχασμένοι. Πραγματικά νιώθω μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό για τους ερευνητές, για τους ανθρώπους που κατέχουν τη γνώση, με τα εμβόλια προχώρησε η ανθρωπότητα, με το συνεχές διάβασμα των γιατρών και όχι με τον σκοταδισμό και τον Μεσαίωνα.
Μου κάνει εντύπωση που οι συνάνθρωποι μου δεν νιώθουν την ατομική και τη συλλογική τους ευθύνη απέναντι στην πανδημία.
Δεν ξέρω αν τελικά φτάσουμε στο 80% των εμβολιασμών. Μπορεί παγκοσμίως αλλά και εδώ στην Ελλάδα οι κυβερνήσεις να πιέσουν λίγο τα πράγματα, ειδικά σε όσους κατέχουν θέσεις σε νοσοκομεία, στην εκπαίδευση, στον στρατό, στον τουρισμό και να αλλάξουν στάση.
Δεν ξέρω οι αρνητές των εμβολίων τι παραπάνω ξέρουν από τους επιστήμονες που έχουν φάει ολόκληρη τη ζωή τους στο διάβασμα και στα θρανία. Πρέπει να έχουν μεγάλο εγωισμό, μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, να βρίσκονται σε μεγάλη πλάνη για να νιώθουν οι εκλεκτοί και οι λίγοι που κατέχουν την αλήθεια.
Ο διευθυντής του Εθνικού θεάτρου αποκαλύπτει ότι είναι ομοφυλόφιλος
Coming out έκανε ο Γιάννης Μόσχος, ο οποίος ανέλαβε την θέση του Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, όταν πριν από έναν χρόνο, ο Δημήτρης Λιγνάδης παραιτήθηκε στον απόηχο των τρομερών αποκαλύψεων για τις καταγγελίες που αφορούσαν βιασμούς ανηλίκων.
Σύμφωνα με πληροφορίες από newsbreak.gr, σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Γ. Μόσχος στην Καθημερινή, ο ίδιος αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος δηλώνοντας «Τώρα το λέω περήφανα “ναι, είμαι π@@στ@ς”, οι λέξεις δεν είναι πρόβλημα».
«Ήταν γνωστό στον κύκλο μου. Συνειδητοποίησα όμως ότι δίσταζα να το πω δημόσια από δειλία. Αντιλαμβάνομαι ότι, έχοντας αυτή τη θέση, έχει σημασία να το πω ανοιχτά, δεν έχω πρόβλημα. Προφανώς όμως είχα παλιότερα πρόβλημα. Γιατί να ντρέπομαι που γεννήθηκα έτσι;» ανέφερε μεταξύ άλλων, ενώ παράλληλα εξομολογήθηκε ότι είχε πέσει θύμα bullying.
«Ακόμη το θυμάμαι: “Είσαι π@@στ@ς!”. Ήταν πολύ τρομακτικό. Τώρα το λέω περήφανα “ναι, είμαι πούστης”, οι λέξεις δεν είναι πρόβλημα» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Mάλιστα, ανέφερε ότι το Εθνικό Θέατρο θα ασχοληθεί με την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό: «Τίποτε δεν είναι εύκολο διότι είμαστε μια αρκετά κλειστοφοβική και συντηρητική κοινωνία, παρότι έγιναν βήματα προόδου. Πριν 10 χρόνια κανείς δεν άρθρωνε λέξη για τα δικαιώματα των τρανς ανθρώπων. Ακόμη κάποιοι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει διεμφυλικό άτομο. Υπάρχουν τόσες ποικιλομορφίες, που και και εγώ που είμαι ομοφυλόφιλος χάνομαι. Η επόμενη συζήτηση στο Εθνικό θα είναι για την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό, διότι υπάρχει άγνοια της ποικιλομορφίας που υπάρχει. Μιλώντας με ανθρώπους που έχουν βαθιά γνώση του αντικειμένου, αιφνιδιάστηκα με το πόσα στερεότυπα έχω και εγώ» ανέφερε μεταξύ άλλων.
Βαρύ πένθος για την Γιούλη Ζήκου μετά τον θάνατο του συζύγου της, Γιάννη Μόρτζου. Ο γνωστός ηθοποιός έφυγε από τη ζωή ταλαιπωρημένος από σοβαρά προβλήματα υγείας.
Σε επικοινωνία με το «Πρωινό» του ANT1, η Γιούλη Ζήκου σπάραξε αποχαιρετώντας τον Γιάννη Μόρτζο. Η ίδια τόνισε πως μαζί του, πέθανε και η ίδια, αφού οι δυο τους μετρούσαν 25 χρόνια κοινής πορείας.
«Σήμερα πέθανε ο Γιάννης Μόρτζος και μαζί του πέθανε και η Γιούλη Ζήκου. Έφυγε ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Προσπάθησα δίπλα του να γίνω κι εγώ καλύτερος άνθρωπος και δεν τα κατάφερα. Έφυγε, έφυγε, δεν το πιστεύω…» είπε ξεσπώντας σε κλάματα η Γιούλη Ζήκου.
Στη συνέχεια, μίλησε για τους τελευταίους δύσκολους μήνες: «Ξεκίνησαν όλα τον Ιούνιο. Υγρό στον πνεύμονα. Πήγαμε, βγήκαμε σπίτι μας. Παλέψαμε, αγωνιστήκαμε. Λοίμωξη στο αναπνευστικό. Μπήκαμε άλλον ένα μήνα μέσα. Νομίζαμε πάλι ότι θα βγούμε νικητές αλλά δεν βγήκαμε. Γύρισα πίσω μόνη μου, εκείνος μπήκε στην εντατική. Ερχόμουν κάθε μέρα εδώ, του μιλούσα, τον χάιδευα αλλά… Έφυγε όμως… Έφυγε… Έφυγε η ζωή μου όλη».
«Η ζωή μου τέλος. Ήρθα να τον παραλάβω, το καταλαβαίνεις; Υπάρχει χειρότερο πράγμα από αυτό;» κατέληξε η χήρα του Γιάννη Μόρτζου συγκλονισμένη με τον θάνατό του.
Δείτε το βίντεο:
Ραγiζει καpδίες η ανάρτηση της συζύγου του Γιάννη Μόρτζου για τον θάνατο του
“Σήμερα πέθανε ο Γιάννης Μόρτζος μαζί του πέθανε και η Γιούλη Ζήκου”: Η σπαρακτική ανάρτηση της συζύγου του
Η ηθοποιός και σύζυγος του Γιάννη Μόρτζου δέχτηκε δεκάδες συλλυπητήρια σχόλια στην ανάρτησή της.
“Σήμερα πέθανε ο Γιάννης Μόρτζος μαζί του πέθανε και η Γιούλη Ζήκου” έγραψε χαρακτηριστικά η ηθοποιός και δέχτηκε δεκάδες συλλυπητήρια σχόλια κάτω από την ανάρτησή της.
Δείτε την ανάρτηση:
Ποιος ήταν ο Γιάννης Μόρτζος
Ο Γιάννης Μόρτζος γεννήθηκε στη Σάμο στις 11 Οκτωβρίου του 1940. Σπούδασε θέατρο στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης με δάσκαλό τον Κάρολο Κουν. Έμεινε κοντά του, ως βασικό στέλεχός του, μέχρι το 1981, επί είκοσι ένα χρόνια.
Ερμήνευσε υπό την καθοδήγησή του σπουδαίους θεατρικούς ρόλους από όλο το φάσμα της θεατρικής γραφής: αρχαίο δράμα, κλασικό θέατρο, σύγχρονο θέατρο, θέατρο του παραλόγου, αλλά κυρίως νεοελληνικό θέατρο, για το οποίο τρέφει μια ιδιαίτερη αδυναμία και το προτιμά πάντα μέχρι σήμερα στις επιλογές του ρεπερτορίου του.
Με το Θέατρο Τέχνης πήρε μέρος, ως βασικός πρωταγωνιστής, στα μεγάλα θεατρικά φεστιβάλ της Ευρώπης τις δεκαετίες του 60, 70 και `80 και γνώρισε διάσημους καλλιτέχνες, από τους οποίους αποκόμισε σημαντικές γνώσεις.
Συνεργάστηκε με τους περισσότερους Έλληνες ηθοποιούς, σκηνοθέτες, μουσικούς, σκηνογράφους, μεταφραστές. Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει το Θέατρο “Τέσσερις εποχές”, με το οποίο παρουσιάζει σημαντικές παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα.
Ηταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ (1974) και ήταν συνδικαλιστής στο χώρο του θεάματος (πρόεδρος ΠΟΘΑ), καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων επί οχτώ χρόνια (1986-1994).
Δίδαξε θέατρο σε δραματικές σχολές επί τριάντα πέντε χρόνια. Ηταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών Θεάτρου.
«Δεν μπορείς να είσαι ηθοποιός και να είσαι μπεκρής» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γιάννης Μόρτζος για τη συνεργασία του με τον Γιώργο Λαμπάτο
Ο Γιάννης Μόρτζος παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό «Λοιπόν».
Ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης μίλησε μεταξύ άλλων για τη συνεργασία του με τον Γιώργο Λαμπάτο και την παρεξήγηση που είχαν όταν προέκυψε ένα ατυχές περιστατικό ανάμεσά τους.
«Εγώ δεν είπα τίποτα κακό για εκείνον. Υπήρξα ιδρυτικός μέλος του ΠΑΣΟΚ από τα γεννοφάσκια του, το υποστηρίζω και δεν είναι κακό. Δημοκρατικό και προοδευτικό κόμμα είναι και είμαι περήφανος, γιατί υπήρξα και προσωπικός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν ξέρω γιατί είπε όλα αυτά ο Λαμπάτος, ίσως το παιδί θέλει να βγάζει τίτλους στα sites. Θα με στεναχωρούσε μόνο αν το έλεγε κάποιος που ήξερε τα πράγματα, αλλά ο Λαμπάτος τι ξέρει από πολιτική;», ανέφερε χαρακτηριστικά ο υπουργός.
Ο Γιάννης Μόρτζος περιέγραψε ότι ο Λαμπάτος ερχόταν μεθυσμένος στις πρόβες: «Η γυναίκα μου Γιούλη Ζήκου αγαπούσε πολύ τον Λαμπάτο. Όταν παίζαμε κάποτε σε μια παράσταση, ερχόταν μετά το τέλος της με την κιθαρούλα του και μας ψυχαγωγούσε, μιλούσαμε κιόλας. Είπε λοιπόν κάποια στιγμή η γυναίκα μου να τον βάλουμε να παίξει και αυτός στο συγκεκριμένο έργο, γιατί είναι καλός ηθοποιός. Εγώ είπα μετά χαράς και έτσι ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε. Αντί όμως να κάνουμε πρόβες, προσπαθούσαμε να τον συνεφέρουμε, γιατί ερχόταν μεθυσμένος. Δεν μπορείς να είσαι ηθοποιός και να είσαι μπεκρής. Και δη μπεκρής σε μένα, που θέλω τον ηθοποιό να είναι μαθητής»
«Μιλούσε άσχημα και στη Γιούλη, παρότι εκείνη τον είχε προτείνει για τη δουλειά. Την τελευταία φορά που του είπα να φύγει έβρισε τη Γιούλη, γιατί δεν τολμούσε να βρίσει εμένα. Του είπα «βρε παιδί μου, σου συμβαίνει κάτι κακό;», Μου απαντούσε «όχι, αλλά μου λες συνέχεια ότι δεν είμαι καλός». Δεν ήταν όμως, γιατί δεν με άκουγε, πώς θα έκανα λοιπόν εγώ την παράσταση;», πρόσθεσε ο ηθοποιός.
«Ο Πασχάλης Τσαρούχας με άκουγε σαν μαθητούδι και ο Λαμπάτος έλεγε ό,τι να ‘ναι, επειδή ήταν μεθυσμένος. Μακάρι να βρει τον δρόμο του, αλλά το βλέπω δύσκολο με τον χαρακτήρα που έχει. Ας συνέλθει και να καταλάβει ότι με την τακτική αυτή, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ ηθοποιός που θα τον ζητούν για δουλειά», είπε στη συνέντευξη ο Γιάννης Μόρτζος.
Ο αναρχικός Γιάννης Μιχαηλίδης, ο οποίος μετά τη σύλληψη του έγινε γνωστός ως ο «τοξοβόλος του Συντάγματος», σταμάτησε σήμερα την απεργία πείνας, που είχε αρχίσει στις 23 Μαΐου, διαμαρτυρόμενος για την απόφαση του Συμβουλίου της Άμφισσας να μην επιτρέψει την υπό όρους αποφυλάκισή του.
Την είδηση μετέδωσε το lamiareport.gr, ωστόσο λεπτομέρειες δεν έχουν γίνει γνωστές. Η κατάσταση της υγείας του Γιάννη Μιχαηλίδη ήταν οριακή, λόγω της πολυήμερης απεργίας πείνας.
Να σημειωθεί ότι και η Απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Λαμίας ήταν αρνητική για την αποφυλάκιση Μιχαηλίδη, ο οποίος από τις 15 Ιουνίου νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Λαμίας.
“Η διακοπή είναι προσωρινή”
Ο ίδιος σε σχετική ανακοίνωση αναφέρει: “Βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να ανακοινώσω ότι διακόπτω αυτόν τον δύσκολο αγώνα, χωρίς να έχω κερδίσει κάτι ουσιαστικό. Ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε αυτός ο αγώνας και δεν σκοπεύω να τον αφήσω ανολοκλήρωτο. Η διακοπή είναι προσωρινή.
Κάποιοι απ’ τους λόγους είναι οι προφανείς. Κάποιοι δεν είναι. Ζητώ συγγνώμη από όσους με στήριξαν που δεν μπορώ να μοιραστώ τους λόγους δημόσια αυτή τη στιγμή. Σε περίπτωση που χρειαστεί θα επανέλθω, θα εξηγήσω αναλυτικά δημοσίως τους λόγους που επέλεξα την προσωρινή διακοπή.
Θα συνεχίσω να διεκδικώ αυτό που δικαιούμαι και ευελπιστώ να μη χρειαστεί να επανέλθω.
Το σύστημα δικαιοσύνης έχει εξευτελιστεί. Μοναδική επιτυχία της απεργίας πείνας μέχρι στιγμής ότι ανέδειξε τις αντιφάσεις του. Όσον αφορά το ανάχωμα που επιχείρησα να βάλω, υπήρξαν οι τοποθετήσεις των νομικών, που μεταβάλλουν το κλίμα που έπαιζε, της λογικής «πέτα τους μέσα και πέτα τα κλειδιά». Το προσωπικό μου αίτημα όμως παραμένει στον αέρα. Και η δέσμευσή μου ότι δεν θα σταματούσα, αυτή τη στιγμή φαντάζει προδομένη. Αυτό με βαραίνει φυσικά, και ας γνωρίζω ότι η πρόθεσή μου είναι -αν χρειαστεί- να συνεχίσω σε πιο γόνιμο χρόνο στο άμεσο μέλλον.
Αλλά όπως είπα και πριν, αυτή τη στιγμή δεν μπορούν να ειπωθούν όλα και ελπίζω να μην χρειαστεί να ειπωθούν.
Κλείνοντας αυτή την ανακοίνωση, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όσους με στήριξαν με οποιοδήποτε τρόπο. Όσους πήραν θέση, όσους τοποθετήθηκαν, όσους υπερέβησαν τους κοινωνικούς τους ρόλους επειδή κυριάρχησε η ενσυναίσθηση. Αλλά κυρίως όσους πάλεψαν με νύχια και με δόντια να σπάσουν την επιβεβλημένη σιωπή, όσους ξυλοκοπήθηκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, όσους ρίσκαραν και όσους πείνασαν στις φυλακές. Στους τελευταίους οφείλω τη ζωή μου. Αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά, αυτή τη στιγμή δεν θα υπήρχαν οι προϋποθέσεις να αναστείλω.
Αυτά προς το παρόν. Εξακολουθώ να προσβλέπω στην άμεση απελευθέρωσή μου.
