Blog Σελίδα 10743

Γιατί τα παιδιά δεν πρέπει να κάθονται σε θέση «W»;

0

Πολλά παιδιά όταν κάθονται να παίξουν στο πάτωμα με τα παζλ τους, τα αυτοκινητάκια ή με τις κούκλες τους σε θέση W, καθώς πρόκειται για μια πολύ άνετη θέση.

Δεδομένου όμως ότι αυτό είναι ένα συχνό φαινόμενο, πολλοί γονείς μπορεί να μην το θεωρήσουν ιδιαίτερα ανησυχητικό κάτι που είναι λάθος.

Η θέση «W» είναι ένας όρος που περιγράφει την καθιστή θέση ενός παιδιού στο πάτωμα του οποίου τα πόδια σχηματίζουν το αγγλικό γράμμα W (τα οπίσθια του βρίσκονται ανάμεσα στα λυγισμένα πόδια του τα οποία είναι στραμμένα έτσι ώστε να κοιτούν προς τα έξω).

Τα περισσότερα παιδιά επιλέγουν αυτή τη θέση στιγμιαία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού τους ή όταν θέλουν κάτσουν μετά από το μπουσούλημα.

Είναι μία θέση από την οποία περνούν όταν η κίνησή τους είναι ανώριμη ακόμη γιατί η θέση αυτή παρέχει μία μεγάλη βάση στήριξης οπότε δεν απαιτεί ιδιαίτερη μυϊκή λειτουργία και αποτελεί την εύκολη λύση για τον αδύναμο ακόμα κορμό τους.

Γιατί είναι επικίνδυνη αυτή η θέση;

Εάν ένα παιδί επιλέγει αυτή τη θέση και παραμένει σε αυτή για αρκετή ώρα, τότε είναι πολύ πιθανό να επιδράσει αρνητικά στη συνολική ανάπτυξη του παιδιού και να παρουσιαστούν διαφόρων ειδών ζητήματα. Εάν δείτε το παιδί σας να κάθεται και να παίζει στη θέση αυτή αποτρέψτε το αμέσως γιατί:

Παραμορφώνει τα ισχία.

Στη θέση W τα ποδαράκια του παιδιού είναι γυρισμένα προς τα έξω, όμως στην ουσία οι αρθρώσεις των ισχίων δέχονται μία τεράστια πίεση στην εσωτερική τους πλευρά.

Παραμορφώνει τα γόνατα και τα πέλματα

Η καθιστή θέση W, ασκεί δύναμη στο γόνατο σε συνδυασμό και το ισχίο, προκαλώντας αναπόφευκτα σύσπαση στους οπίσθιους μηριαίους και τους προσαγωγούς

Δεν έχει καλή ισορροπία το παιδί

Η καθιστή θέση W είναι αποθαρρυντική για μία καλή ισορροπία γιατί επιδρά αρνητικά στους μύες και τις αρθρώσεις της ράχης, των ισχίων, των γονάτων και των ποδοκνημικών. Εξάλλου και η χρήση των μυών του κορμού είναι προϋπόθεση ώστε τα παιδιά να έχουν αποτελεσματικές ισορροπιστικές αντιδράσεις στην κίνησή τους.

Εάν παρατηρήσετε ότι το παιδί σας έχει υιοθετήσει την καθιστή θέση W ως μία βασική θέση για το παιχνίδι του, θα πρέπει να συμβουλευτείτε έναν παιδό-φυσικοθεραπευτή ώστε να σας δώσει συγκεκριμένες προτάσεις σχετικά με αυτό.

Πηγή: North Shore Pediatric Therapy, mothersblog

Γιατί τα παιδιά βαριούνται στο σχολείο, δεν έχουν υπομονή και απογοητεύονται εύκολα;

0

Είμαι εργοθεραπεύτρια με 10ετή εμπειρία εργασίας με παιδιά, γονείς και δασκάλους. Συμφωνώ απόλυτα με το μήνυμα του δασκάλου που έλαβα πρόσφατα, ότι τα παιδιά μας χειροτερεύουν όλο και περισσότερο σε πολλά ζητήματα. Ακούω σταθερά την ίδια άποψη από κάθε δάσκαλο που συναντώ.

Αδιαμφισβήτητα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετούς πορείας μου, έχω δει και εξακολουθώ να βλέπω μία πτώση στην κοινωνική, συναισθηματική και ακαδημαϊκή λειτουργικότητα των μαθητών καθώς και μια ραγδαία αύξηση των μαθησιακών δυσκολιών και άλλων διαγνώσεων.

Τα σημερινά παιδιά έρχονται στο σχολείο συναισθηματικά ανώριμα για μάθηση και υπάρχουν πολλοί παράγοντες στο μοντέρνο τρόπο ζωής μας που συμβάλουν σε αυτό. Όπως γνωρίζουμε, ο εγκέφαλός μας είναι εύπλαστος. Μέσα από το περιβάλλον μπορούμε να κάνουμε τον εγκέφαλο δυνατότερο ή πιο αδύναμο. Ειλικρινά πιστεύω ότι παρά τις καλύτερες προθέσεις μας δυστυχώς σχηματίζουμε τον εγκέφαλο των παιδιών μας προς τη λάθος κατεύθυνση. Και παρακάτω θα αναλύσω το γιατί…

Τεχνολογία

Δωρεάν υπηρεσία φύλαξης παιδιών…η πληρωμή σας περιμένει στην επόμενη γωνία. Παίζουμε με το νευρικό σύστημα των παιδιών μας, με την προσοχή τους και με την ικανότητά τους να λαμβάνουν ικανοποίηση καθυστερημένα. Συγκρινόμενη με την εικονική πραγματικότητα, η καθημερινή ζωή είναι βαρετή. Όταν τα παιδιά έρχονται στην τάξη, εκτίθενται σε ανθρώπινες φωνές και οπτικά ερεθίσματα που έρχονται σε αντίθεση με το βομβαρδισμό από εκρήξεις γραφικών και ειδικά εφέ τα οποία είναι συνηθισμένα να βλέπουν στις οθόνες τους.

Μετά από ώρες εικονικής πραγματικότητας το να επεξεργαστείς πληροφορίες σε μια τάξη γίνεται όλο και μεγαλύτερη πρόκληση για τα παιδιά μας επειδή ο εγκέφαλός τους είναι συνηθισμένος στα υψηλά επίπεδα διέγερσης που προκαλούν τα βιντεοπαιχνίδια. Η ανικανότητα της επεξεργασίας χαμηλότερων επιπέδων διέγερσης καθιστά τα παιδιά ευάλωτα στις ακαδημαϊκές προκλήσεις. Επιπλέον, η τεχνολογία μας αποσυνδέει συναισθηματικά από τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα των γονέων είναι η κύρια τροφή για τον εγκέφαλο των παιδιών μας. Δυστυχώς, βαθμιαία στερούμε από τα παιδιά μας αυτή την τροφή.

Τα παιδιά παίρνουν οτιδήποτε θέλουν, ακριβώς τη στιγμή που το θέλουν

“Πεινάω!!” Σε ένα δευτερόλεπτο θα σταματήσω στη μέση του δρόμου. “Διψάω! Να ένα μηχάνημα νερού. “Βαριέμαι!” Πάρε το τηλέφωνό μου” Η ικανότητα να λαμβάνεις ικανοποίηση με κάποια καθυστέρηση είναι ένα ένα από τα κλειδιά της μελλοντικής επιτυχίας. Έχουμε όλες τις καλές προθέσεις να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά δυστυχώς τα κάνουμε χαρούμενα βραχυπρόθεσμα και δυστυχισμένα μακροπρόθεσμα. Το να είσαι ικανός να απολαμβάνεις αυτό που θες με κάποια καθυστέρηση σημαίνει ότι έχεις την ικανότητα να λειτουργείς σε συνθήκες στρες.

Τα παιδιά μας βαθμιαία γίνονται λιγότερο εξοπλισμένα να τα βγάζουν πέρα ακόμα και με λίγο στρες κάτι το οποίο μελλοντικά γίνεται τεράστιο εμπόδιο στο να επιτύχουν στη ζωή. Η ανικανότητα για καθυστερημένη ικανοποίηση φαίνεται συχνά στις αίθουσες διδασκαλίας, στα εμπορικά κέντρα, στα εστιατόρια και στα καταστήματα παιχνιδιών τη στιγμή που το παιδί ακούει όχι επειδή οι γονείς έχουν διδάξει τον εγκέφαλο των παιδιών τους να παίρνει αυτό που θέλει ακριβώς τη στιγμή που το θέλει.

Τα παιδιά κυριαρχούν στον κόσμο

“Στο γιο μου δεν αρέσουν τα λαχανικά”, “Δεν της αρέσει να πηγαίνει για ύπνο νωρίς”, “δεν της αρέσει να τρώει πρωινό”, “δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, αλλά είναι πολύ καλή με το IPAD” “δεν του αρέσει να ντύνεται μόνος του”, “βαριέται να τρώει μόνη της”. Αυτά ακούω διαρκώς από τους γονείς. Από πότε τα παιδιά μας διδάσκουν πώς να είμαστε γονείς; Αν αφήσουμε τα πάντα να εξαρτώνται από αυτά, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να τρώνε μακαρόνια με τυρί, παγωτό, να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν με τα tablet τους και ποτέ να μην πηγαίνουν για ύπνο.

Τι καλό τους κάνουμε με το να τους δίνουμε αυτό που θέλουν όταν γνωρίζουμε ότι δεν είναι καλό γι’αυτά; Χωρίς την κατάλληλη τροφή και ένα καλό βραδινό ύπνο τα παιδιά μας έρχονται στο σχολείο ευερέθιστα, αγχωμένα και με διάσπαση προσοχής. Επιπρόσθετα, τους στέλνουμε το λάθος μήνυμα. Μαθαίνουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και να μην κάνουν ότι δε θέλουν. Η λογική ότι πρέπει να το κάνεις απουσιάζει.

Δυστυχώς, προκειμένου να πετύχουμε τους διάφορους στόχους στη ζωή μας πρέπει να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο το οποίο μπορεί να μη συμπίπτει πάντοτε με αυτό που θέλουμε. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί θέλει να είναι άριστος μαθητής, πρέπει να μελετήσει σκληρά. Αν θέλει να γίνει ένας επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρέπει να προπονείται κάθε μέρα. Τα παιδιά μας γνωρίζουν πολύ καλά τι θέλουν, αλλά δυσκολεύονται πάρα πολύ να κάνουν αυτό που πρέπει για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ανεπίτευκτους στόχους και αφήνει τα παιδιά απογοητευμένα.

Ατέλειωτη διασκέδαση

Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο τεχνητής διασκέδασης για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχουν βαρετές στιγμές. Αμέσως μόλις ησυχάσουν, τρέχουμε να τα διασκεδάσουμε πάλι γιατί διαφορετικά νοιώθουμε ότι δεν εκπληρώνουμε το γονεϊκό μας καθήκον. Ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτά έχουν τον κόσμο της διασκέδασης κι εμείς τον κόσμο της δουλειάς. Γιατί τα παιδιά μας δε μας βοηθάνε στην κουζίνα ή στη μπουγάδα; Γιατί δε μαζεύουν τα παιχνίδια τους;

Τα παραπάνω αποτελούν βασική μονότονη εργασία που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο να μπορεί να εργάζεται και να είναι λειτουργικός υπό συνθήκες βαρεμάρας. Είναι το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου που χρησιμοποιείς ώστε να είσαι τελικά εκπαιδεύσιμος στο σχολείο. Όταν οι μαθητές έρχονται στο σχολείο και είναι ώρα για αντιγραφή, η απάντησή τους είναι δε μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο, πολύ βαρετό. Γιατί; Επειδή το αντίστοιχο τμήμα του εγκεφάλου δεν είναι εκπαιδευμένο για να εκτελεί βαρετές και μονότονες δουλειές. Εκπαιδεύεται όμως μέσα από τη δουλειά.

Περιορισμένη κοινωνική αλληλεπίδραση

Είμαστε όλοι απασχολημένοι, έτσι δίνουμε στα παιδιά μας ψηφιακά γκατζετάκια και τα καθιστούμε επίσης απασχολημένα. Τα παιδιά στο παρελθόν συνήθιζαν να παίζουν έξω, όπου στα μη δομημένα φυσικά περιβάλλοντα, μάθαιναν και εξασκούσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Δυστυχώς, η τεχνολογία αντικατέστησε το εξωτερικό παιχνίδι. Επίσης, η τεχνολογία έκανε τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους στην κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Προφανώς, τα παιδιά μας έμειναν πίσω…το γκατζετάκι που έχουμε για το μπέιμπι σίτινγκ δεν είναι εξοπλισμένο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν θαυμάσιες κοινωνικές δεξιότητες. Αυτή είναι η προτεραιότητα!

Ο εγκέφαλος είναι σαν ένας μυς που είναι εκπαιδεύσιμος και επανεκπαιδεύσιμος. Εάν θέλεις το παιδί σου να είναι ικανό να κάνει ποδήλατο, του διδάσκεις ποδηλατικές ικανότητες. Εάν θέλεις το παιδί σου να μάθει να περιμένει, πρέπει να του διδάξεις υπομονή. Εάν θέλεις το παιδί σου να μάθει να κοινωνικοποιείται, πρέπει να του διδάξεις κοινωνικές δεξιότητες. Το ίδιο εφαρμόζεται και σε όλες τις άλλες δεξιότητες. Δεν υπάρχει διαφορά!!

Ωστόσο, μπορείς να κάνεις τη διαφορά στη ζωή του παιδιού σου με το να εκπαιδεύσεις τον εγκέφαλό του έτσι ώστε το παιδί σου να λειτουργεί με επιτυχία σε κοινωνικό, συναισθηματικό και ακαδημαϊκό επίπεδο. Και να πως:

Περιόρισε την τεχνολογία και επανασυνδέσου συναισθηματικά με το παιδί σου

Κάντε οικογενειακά δείπνα, βραδιές επιτραπέζιων παιχνιδιών, πηγαίνετε για ποδηλασία, περιπάτους στην εξοχή με φακό τη νύχτα.
Κάντε τους έκπληξη τα με λουλούδια, μοιραστείτε μαζί τους ένα χαμόγελο, γαργαλήστε τα, βάλτε ένα σημείωμα αγάπης πίσω από την πλάτη τους ή κάτω από το μαξιλάρι τους, κάντε τους έκπληξη με το να τα πάτε έξω για φαγητό μια μέρα μετά το σχολείο, χορέψτε μαζί, μπουσουλήστε μαζί, παίξτε μαξιλαροπόλεμο.
Εκπαιδεύστε τα στην καθυστερημένη απόλαυση

Κάντε τα να περιμένουν!!! Δεν είναι κακό να περνάνε διαστήματα όπου βαριούνται. Είναι το πρώτο βήμα προς τη δημιουργικότητα.
Βαθμιαία αυξήστε το χρόνο μεταξύ του θέλω και του παίρνω
Αποφύγετε τη χρήση τεχνολογίας στο αυτοκίνητο και στο εστιατόριο. Αντί γι’ αυτό διδάξτε τα να περιμένουν συζητώντας ή παίζοντας.
Περιορίστε το διαρκές τσιμπολόγημα.
Μη φοβάστε να θέσετε όρια. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και υγιή

Κάντε ένα χρονοδιάγραμμα για τις ώρες των γευμάτων, του ύπνου και τη χρήση τεχνολογίας.
Σκεφτείτε τι είναι καλό γι’αυτά, όχι τι θέλουν και τι δε θέλουν. Θα σας ευχαριστούν αργότερα στη ζωή τους γι ‘αυτό. Η γονεϊκότητα είναι μια σκληρή δουλειά. Πρέπει να είσαι δημιουργικός ώστε να τα καταφέρεις να κάνουν αυτό που είναι καλό γι’αυτά επειδή τις περισσότερες φορές αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που θέλουν.

Τα παιδιά χρειάζονται πρωινό και θρεπτικό φαγητό. Πρέπει να ξοδέψουν χρόνο σε εξωτερικές δραστηριότητες και να πάνε για ύπνο σε μία σταθερή ώρα έτσι ώστε να έρθουν στο σχολείο διαθέσιμα για μάθηση την επόμενη μέρα.
Μετατρέψτε τα πράγματα που δεν τους αρέσει να κάνουν ή να προσπαθούν σε διασκεδαστικά, συναισθηματικά διεγερτικά παιχνίδια.
Διδάξτε τα παιδιά σαν να κάνουν μονότονη εργασία από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους καθώς αυτό είναι το θεμέλιο για τη μελλοντική εργασιμότητα

Να διπλώνουν τα στεγνά ρούχα, να μαζεύουν τα παιχνίδια τους, να απλώνουν ρούχα, να τοποθετούν στη θέση τους τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ και τη λαϊκή, να στρώνουν τραπέζι, να στρώνουν το κρεβάτι τους.
Να είστε δημιουργικοί. Αρχικά κάντε το διεγερτικό και διασκεδαστικό έτσι ώστε ο εγκέφαλός τους να το συνδέσει με κάτι θετικό
Διδάξτε τους κοινωνικές δεξιότητες

Διδάξτε τους να περιμένουν τη σειρά τους, να μοιράζονται, να χάνουν, να κερδίζουν, να συμβιβάζονται, να λένε όμορφα λόγια στους άλλους, να χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ.
Από την εμπειρία μου σαν εργοθεραπεύτρεια, τα παιδιά αλλάζουν, τη στιγμή που οι γονείς αλλάζουν την οπτική τους για τη γονεϊκότητα. Βοηθήστε τα παιδιά σας να επιτύχουν στη ζωή εκπαιδεύοντας και δυναμώνοντας τον εγκέφαλό τους νωρίς παρά αργά!!!

Κείμενο: Ιωάννα Φωτοπούλου

Γιατί τα ξενοδοχεία έχουν μια καρέκλα στο τέλος του κρεβατιού – Είναι πολύ χρήσιμη

0

 Γιατί τα ξενοδοχεία τοποθετούν αυτό το κάθισμα στο τέλος  του κρεβατιού

Έχετε παρατηρήσει στα δωμάτια των ξενοδοχείων ένα μικρό κάθισμα στην άκρη του κρεβατιού;Τα δωμάτια των ξενοδοχείων διαθέτουν συχνά μια καρέκλα ή κάτι σαν καναπεδάκι  στην άκρη του κρεβατιού για πρόσθετη λειτουργικότητα, στυλ και ευκολία κατά τη διάρκεια της διαμονής σας.

Σίγουρα θα σκεφτείτε ότι είναι για να κάθονται οι επισκέπτες. Σωστά. Αλλά υπάρχουν και άλλες χρήσεις με πρακτικό σκοπό, με στόχο πάντα την καλύτερη ξενοδοχειακή εμπειρία.

Η καρέκλα χρησιμεύει ως χώρος ανάπαυσης

Ένας από τους κύριους λόγους για να έχετε μια καρέκλα στο τέλος του κρεβατιού είναι να παρέχεται ένα άνετο μέρος για να ξεκουραστούν οι επισκέπτες.

Ειδικότερα, μετά από ένα μακρύ ταξίδι, καθώς είναι κουρασμένοι, ίσως να μην θέλουν να ξαπλώσουν αμέσως στο κρεβάτι. Αντί να καθίσουν στο κρεβάτι, το οποίο μπορεί να λερωθεί, οι επισκέπτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το κάθισμα, κάνοντάς τους έτσι να χαλαρώσουν, ενώ ακόμη τακτοποιούνται στο δωμάτιο. Είναι  ιδιαίτερα χρήσιμο όταν οι επισκέπτες κάνουν check in και χρειάζονται λίγο χρόνο για να αναπνεύσουν ή να οργανώσουν τα υπάρχοντά τους.Το κάθισμα τους επιτρέπει να κάθονται χωρίς να κάνουν το κρεβάτι ακατάστατο.

Ντύσιμο και γδύσιμο

Μια άλλη πρακτική χρήση του καθίσματος είναι για βοήθεια στο ντύσιμο

Οι επισκέπτες συχνά χρειάζεται να φορέσουν ή να βγάλουν παπούτσια, κάλτσες ή άλλα είδη ένδυσης.Το κάθισμα έχει το τέλειο ύψος για να καθίσετε ενώ ετοιμάζεστε.Ειδικά το πρωί, που οι επισκέπτες βιάζονται να φύγουν για συναντήσεις ή περιηγήσεις στα αξιοθέατα.

Το να υπάρχει ένα καθορισμένο σημείο για να καθίσετε, καθιστά τη διαδικασία του ντυσίματος πιο εύκολη και πιο βολική.Βοηθά, επίσης, τους φιλοξενούμενους  να φαίνονται πιο ευπαρουσίαστοι, καθώς μπορούν να καθίσουν για να φορέσουν παπούτσια ή να προσαρμόσουν τα ρούχα τους χωρίς να βιάζονται.

Ένας προσωρινός αποθηκευτικός χώρος

Το κάθισμα  χρησιμεύει επίσης ως χώρος προσωρινής αποθήκευσης. Μετά από ένα ντους, οι επισκέπτες μπορεί να χρειαστεί να αλλάξουν ρούχα.Εάν δεν υπάρχει βαλίτσα ή συρταριέρα κοντά, το κάθισμα μπορεί να λειτουργήσει ως βολικό μέρος για να τοποθετήσετε βρώμικα ρούχα.Επιπλέον, οι επισκέπτες μπορούν να το χρησιμοποιήσουν για να κρατήσουν προσωπικά αντικείμενα, όπως κλειδιά, τηλεχειριστήριο ή βιβλία.Η εύκολη πρόσβαση σε αυτά τα αντικείμενα μπορεί να κάνει τη διαμονή πιο άνετη.

Δίπλωμα ρούχων

Σε ορισμένες περιπτώσεις,το κάθισμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το δίπλωμα των ρούχων.Όταν οι επισκέπτες χρειάζεται να διπλώσουν τα ρούχα τους, μπορούν να το κάνουν με άνεση, χρησιμοποιώντας το κάθισμα. Αυτό διευκολύνει την ταξινόμηση και τη διαχείριση των ρούχων χωρίς να χρειάζεται να στέκεστε ή να χρησιμοποιείτε το κρεβάτι, το οποίο συχνά μπορεί να είναι ακατάστατο.

Η ύπαρξη μιας επιπλέον επιφάνειας για δίπλωμα μπορεί να βοηθήσει τους επισκέπτες να διατηρήσουν έναν τακτοποιημένο και οργανωμένο χώρο, κάνοντας τη διαμονή τους πιο ευχάριστη.Είναι μια μικρή πινελιά, αλλά δείχνει την προσοχή στη λεπτομέρεια στο σχεδιασμό του ξενοδοχείου.

Προλαμβάνει την  ακαταστασία

Το κάθισμα  στο τέλος του κρεβατιού μπορεί να κρατήσει τις κουβέρτες και άλλα κλινοσκεπάσματα στη θέση τους.Οι άνθρωποι συχνά στριφογυρίζουν όταν κοιμούνται, κάτι που μπορεί να ρίξει τα σεντόνια και τις κουβέρτες στο πάτωμα, έτσι αυτά συγκρατούνται και δεν λερώνονται.

Επιπλέον, εξασφαλίζει ότι τα κλινοσκεπάσματα παραμένουν σε καλή κατάσταση καθ’ όλη τη διάρκεια της διαμονής του επισκέπτη, μειώνοντας την ανάγκη για επιπλέον καθαρισμό.

Γιατί τα ξενοδοχεία αποφεύγουν το δωμάτιο με τον αριθμό 420;

0

Πολλά ξενοδοχεία αποφεύγουν να διαθέτουν δωμάτιο με τον αριθμό 420 και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Όπως εξηγεί η Telegraph ο αριθμός 420 (ή η ώρα 4:20 ή η ημερομηνία 4/20) είναι ένας αριθμός που σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την κάνναβη. Ως εκ τούτου, η 20η Απριλίου ή 4/20 όπως γράφουν τη συγκεκριμένη ημερομηνία στις ΗΠΑ, έχει καθιερωθεί ως «ημέρα γιορτής» για το κάπνισμα μαριχουάνας.

420-cannabis-D536HA-large

Σε γενικές γραμμές, ο αριθμός αυτός, εξηγεί η εφημερίδα, αποτελεί πόλο έλξης για τους καπνιστές μαριχουάνας. Το κίνητρο για τη δημιουργία του δωματίου με την ονομασία «419 + 1» θα μπορούσε να είναι διττό: πρώτον, να αποθαρρύνουν όσους θέλουν να κάνουν χρήση ναρκωτικών στο δωμάτιο 420, και δεύτερον να αποθαρρύνουν εκείνους που θα ήθελαν να κλέψουν την ταμπέλα ως αναμνηστικό.

hotel2

Σημειώνεται ότι ακόμη ένα ξενοδοχείο στο Κολοράντο, όπου η χρήση της μαριχουάνας είναι νόμιμη, αποφάσισε να γράψει πάνω στην πόρτα τον αριθμό «420» γιατί είχαν κλέψει αρκετές φορές την ταμπέλα με τον συγκεκριμένο αριθμό.

hotel1

Τέλος, ένα άλλο ξενοδοχείο απλώς αποφάσισε να εξαφανίσει το δωμάτιο με τον αριθμό 420.

A8LsXgH

Πηγή: telegraph.co.uk, κείμενo: newsbeast

Γιατί τα μωρά των γυναικών που ζητιανεύουν συνεχώς κοιμούνται;

0

Σερφάροντας στο διαδίκτυο πέσαμε πάνω σε ένα άρθρο του bbncommunity.com μέσα από το οποίο ο συγγραφέας προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες του να μην δίνουν χρήματα στις γυναίκες που επαιτούν κουβαλώντας στην αγκαλιά τους τα παιδιά τους, αλλά να τους δίνουν μόνο τρόφιμα και νερό.

Επειδή αυτά που διαβάσαμε είναι πραγματικά σοκαριστικά, προσπαθήσαμε να διασταυρώσουμε την γνησιότητα τους. Δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει. Σύμφωνα με το hoaxorfact.com όμως, τα περισσότερα από αυτά που ακολουθούν είναι πραγματικά γεγονότα. Ίσως όχι όλη η ιστορία όπως την διηγείται ο αρθρογράφος. Αλλά αυτά που έχουν σημασία, είναι αληθινά.

113e7b7

Το περιστατικό δεν γίνεται κατανοητό από το κείμενο που ακριβώς συνέβη. Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι κάποιοι από Μπανγκόκ και Καμπότζη επικοινώνησαν μαζί του για να του επιβεβαιώσουν την ιστορία. Οπότε ίσως και να έχει συμβεί κάπου εκεί. «Κοντά στο σταθμό του μετρό κάθεται μια γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας. Τα μαλλιά της είναι μπερδεμένα και βρώμικα. Το κεφάλι της σκυμμένο από τη θλίψη.

Η γυναίκα κάθεται στο βρώμικο πάτωμα και δίπλα της βρίσκεται μια τσάντα. Σε αυτή την τσάντα ζητάει από τους περαστικούς να ρίξουν όσα χρήματα μπορούν. Στα χέρια της γυναίκας κοιμάται ένα παιδάκι δυο χρονών περίπου. Φοράει ένα βρώμικο καπέλο και βρώμικα, σκισμένα ρούχα.

Η εικόνα της «Μάνας με το μωρό» συγκινεί τους περαστικούς που δεν το σκέφτονται ιδιαίτερα να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να της δώσουν χρήματα. Κάποιοι και χαρτονομίσματα.

Άλλωστε όλοι μας πάντα αισθανόμαστε λύπη για τους λιγότερο τυχερούς. Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε στους άτυχους ανθρώπους το τελευταίο μας πουκάμισο, τη τελευταία δεκάρα που κρύβεται στη τσέπη μας χωρίς να το σκεφτούμε δεύτερη φορά. Το  να βοηθάμε τους άλλους είναι κάτι καλό. Είναι ανθρωπιά..

Περνούσα μπροστά από τη συγκεκριμένη ζητιάνα για ένα περίπου μήνα. Δεν της έδωσα ποτέ χρήματα, γιατί ήξερα ότι υπάρχει μια συμμορία που μαζεύει όλα τα χρήματα που κερδίζουν οι ζητιάνοι της περιοχής.

Τα μέλη αυτής της συμμορίας έχουν στη κατοχή τους πολυτελή ακίνητα και αυτοκίνητα. Όσο για τους ζητιάνους; Αυτοί κερδίζουν «ένα μπουκάλι βότκα και ένα κεμπάπ την ημέρα».

Ένα μήνα αργότερα, έκανα πάλι την ίδια διαδρομή όταν ξαφνικά σκέφτηκα κάτι που με σόκαρε..

Ήμουν πάλι στο ίδιο σημείο και κοίταζα την ζητιάνα με το μωρό στην αγκαλιά της που ικέτευε την ελεημοσύνη των περαστικών. Πρόσεξα αυτή τη φορά λίγο καλύτερα το μωρό. Ήταν ντυμένο όπως πάντα με μια βρώμικη αθλητική φορμούλα. Κάτι όμως δεν μου πήγαινε καλά.

Ένα μικρό παιδί σε ένα βρώμικο υπόγειο σιδηροδρομικό σταθμό, από το πρωί μέχρι το βράδυ.. δεν είναι κάτι που το συναντάς κάθε μέρα. Το πιο περίεργο; Το μωρό πάντα κοιμόταν. Ποτέ δεν το είδα με ανοιχτά μάτια, ποτέ δεν το άκουσα να φωνάζει ή να κλαίει. Ήταν πάντα με το πρόσωπό του κρυμμένο πίσω από το γόνατο της μαμάς του.

Εάν έχετε παιδιά τότε ξέρετε πόσο συχνά κοιμούνται όταν είναι ενός, δυο, τριών ετών. Δυο τρεις ώρες τα απογεύματα (όχι συνεχόμενες) και μετά ξυπνούν. Είναι συνεχώς σε κίνηση.

Για έναν ολόκληρο μήνα, κάθε φορά που περνούσα από μπροστά της, ποτέ δεν είδα το παιδί ξυπνητό.

Κοίταξα το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που είχε το πρόσωπό του θαμμένο στο γόνατο της μητέρας του, στη συνέχεια κοίταξα τη μητέρα του και η υποψία μου άρχισε σταδιακά να διαμορφώνεται.

– «Γιατί κοιμάται όλη την ώρα;» Πλησίασα και τη ρώτησα δείχνοντας το μωρό.

Η γυναίκα έκανε πως δεν με άκουσε. Κατέβασε τα μάτια της και έκρυψε το πρόσωπό της μέσα στο γιακά του άθλιου μπουφάν της. Επανέλαβα την ερώτηση. Η γυναίκα εξακολούθησε να μη με κοιτάζει. Σήκωσε τα κουρασμένα μάτια της και τα κάρφωσε στο βάθος πίσω από την πλάτη μου.

– «Άντε …», μουρμούρισαν τα χείλη της.

– «Γιατί κοιμάται συνέχεια;» Τη ρώτησα πάλι πιο δυνατά. Λίγο έλειψε να αρχίσω να κλαίω.»

Πίσω μου, κάποιος έβαλε το χέρι του στον ώμο μου. Γύρισα το βλέμμα μου. Ήταν κάποιος ηλικιωμένος που με κοίταζε επικριτικά:

– «Τι θέλετε από αυτήν; Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο δύσκολο είναι αυτό που περνάει;  … Εεεε …»

Έβγαλε μερικά κέρματα από την τσέπη του και τα πέταξε στην βρώμικη τσάντα της ζητιάνας. Εκείνη τον κοίταξε και έκανε μια κίνηση με τα χέρια της. Σαν να τον ευλογούσε. Μια κίνηση γεμάτη ταπεινότητα και θλίψη. Ο ηλικιωμένος άφησε τον ώμο μου και πέρασε έξω από το σταθμό του υπόγειου σιδηρόδρομου. Σίγουρα, μόλις φτάσει στο σπίτι του θα έχει να διηγηθεί στη γυναίκα του πως υπερασπίστηκε μια φτωχή, άτυχη γυναίκα από έναν τρελό, άψυχο άντρα στον σταθμό του μετρό.

Την επόμενη μέρα βρέθηκα με ένα φίλο μου τσιγγάνο. Ήταν ένα αστείος άνθρωπος με μάτια σαν ελιές που παλιότερα ζούσε στην Ρουμανία. Από αυτόν έμαθα ότι η γυναίκα με το μωρό δεν ήταν τόσο αθώα όσο πίστευα. Το αντίθετο μάλιστα. Ανήκε σε ένα καλοστημένο κύκλωμα που χρησιμοποιεί παιδιά τα οποία «ενοικιάζει» από οικογένειες αλκοολικών ή απλά τα κλέβει.

Του ζήτησα να μου πει αν ξέρει γιατί το παιδί κοιμάται συνέχεια. Η απάντηση του με σόκαρε. Η φωνή του ήταν εντελώς ήρεμη, πολύ φυσιολογική σαν να έλεγε το δελτίο καιρού στην τηλεόραση, καθώς μου έλεγε:

– «Τα παιδιά είναι υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών ή έχουν πιει βότκα.»

Έμεινα εμβρόντητος.

«Ποιος έχει πάρει ναρκωτικά; Ποιος έχει πιει βότκα;». Δεν ήθελα να το πιστέψω.

– «Τα παιδιά. Έτσι δεν ουρλιάζουν και κάθονται ήσυχα όλη μέρα με τις γυναίκες. Σκέψου τι θα έκαναν αν έπρεπε να μείνουν ξυπνητά όλη μέρα στο ίδιο σημείο.»

Προκειμένου να είναι ήσυχο το μωρό στην αγκαλιά της γυναίκας, το ποτίζει με ουσίες και με βότκα. Φυσικά, τα όργανα των παιδιών δεν είναι σε θέση να αντέξουν ένα τέτοιο σοκ. Και έτσι τα παιδιά συχνά πεθαίνουν.

Το πιο φοβερό.. πολλές φορές τα παιδιά πεθαίνουν κατά τη διάρκεια της «βάρδιας». Όταν το καταλαβαίνει η «μητέρα» του, δεν φεύγει από το σημείο. Κάθεται εκεί, με το νεκρό παιδί στην αγκαλιά της, μέχρι να τελειώσει η μέρα της. Αυτός είναι ο κανόνας.

Και οι περαστικοί περνώντας της αφήνουν χρήματα γιατί αυτό πιστεύουν ότι είναι ηθικό. Να βοηθήσουν μια μόνη, άρρωστη μητέρα που προσπαθεί να φροντίσει το παιδί της.

young-begger-girl-and-child-dsc_8329

Την επόμενη μέρα πήγα πάλι στον ίδιο υπόγειο σιδηροδρομικό σταθμό. Αυτή τη φορά είχα πάρει μαζί μου και τη δημοσιογραφική μου ταυτότητα. Ήμουν έτοιμος για μια σοβαρή συζήτηση. Αλλά αυτή η συζήτηση δεν πήγε καλά.

Η γυναίκα καθόταν στο πάτωμα, στο ίδιο σημείο και στα χέρια της κρατούσε ένα παιδί. Όχι όμως το ίδιο παιδί με τις προηγούμενες μέρες. Τη ρώτησα που είναι τα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι το παιδί είναι δικό της αλλά και που είναι το παιδί που είχε τις προηγούμενες μέρες. Απλά με αγνόησε.

Αυτοί που δεν με αγνόησαν όμως ήταν οι περαστικοί. Με πλησίασαν διάφοροι και μου είπαν ότι είμαι τρελός που φωνάζω έτσι σε μια δύστυχη, φτωχή μάνα. Σε λίγα λεπτά ήρθαν και άντρες της ασφάλειας του μετρό και με συνόδευσαν με τη βια έξω.

Η επόμενη μου κίνηση ήταν να καλέσω την αστυνομία. Όταν έφτασε όμως η γυναίκα με το παιδί είχαν εξαφανιστεί. Στάθηκα για λίγο για να ηρεμήσω. Σκέφτηκα: «Προσπαθώ απλά να πολεμήσω τους ανεμόμυλους».

Την επόμενη φορά που θα δείτε στο μετρό γυναίκες με παιδιά που επαιτούν, σκεφτείτε το καλά πριν βάλετε το χέρι σας στην τσέπη για να τους δώσετε χρήματα. Σκεφτείτε πόσα παιδιά πεθαίνουν καθημερινά σε αυτή την καλοστημένη «επιχείρηση». Μην βλέπετε ένα παιδί που κοιμάται με στοργή.

Δείτε τη φρίκη. Αν θέλετε να βοηθήσετε δώστε τους τρόφιμα, ρούχα, μπουκάλια με νερό. Να είστε αρκετά σοφοί για να καταλάβετε ποιον θα πρέπει να βοηθήσετε και πώς θα τον βοηθήσετε. Πάρτε την απόφασή σας με βάση την κατάσταση που αντιμετωπίζετε.»

Υ.Γ. Αν αντιγράψετε αυτό το άρθρο στον τοίχο σας ή το μοιραστείτε με τους φίλους σας, θα το διαβάσουν περισσότεροι. Και όταν αποφασίσετε να ανοίξετε ξανά το πορτοφόλι σας για να δώσετε ένα κέρμα σε μια γυναίκα που ζητιανεύει με το μωρό της αγκαλιά, να θυμάστε ότι αυτή η όμορφη πράξη καλοσύνης  θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες για το παιδί.»

Επιμέλεια κειμένου: dinfo

Γιατί τα μωρά του Σεπτεμβρίου είναι ξεχωριστά σύμφωνα με τους επιστήμονες

0

Αν πρόκειται να φέρετε στον κόσμο το μικρό σας μέσα στον Σεπτέμβρη και νιώθετε τέλεια με αυτό, κρατηθείτε γερά γιατί τα καλά νέα πληθαίνουν. Απ’ ότι φαίνεται, τα παιδιά που γεννιούνται Σεπτέμβρη είναι πολύ έξυπνα και, σύμφωνα με τους επιστήμονες, τείνουν να είναι πετυχημένα και να ζουν πολύ.

Είναι πιο έξυπνα

Τα μωρά του Σεπτέμβρη γεννιούνται την περίοδο που ξεκινά η σχολική χρονιά. Γι’ αυτό είναι συνήθως τα μεγαλύτερα της τάξης τους, άρα και λίγο πιο ανεπτυγμένα από τα υπόλοιπα. Πρόσφατη έρευνα σε ένα δείγμα 1.2 εκατομμυρίων μαθητών από τη Φλόριντα των ΗΠΑ, μεταξύ 6 και 15 ετών, έδειξε ότι τα παιδιά που έχουν γεννηθεί Σεπτέμβρη έχουν καλύτερες συνολικές επιδόσεις στο σχολείο από τους συμμαθητές τους.

Είναι πιο ώριμα

Η παραπάνω έρευνα έδειξε επίσης, ότι τα μωρά του Σεπτέμβρη, πριν ξεκινήσουν το σχολείο, έχουν περισσότερο χρόνο να αναπτύξουν κάποιες από τις πιο σημαντικές δεξιότητές τους. Γι’ αυτό και προσαρμόζονται πιο εύκολα στο καινούργιο περιβάλλον, δεν φοβούνται να είναι μακριά από τους γονείς, ενώ είναι πιο κοινωνικά με τους συμμαθητές και τους καθηγητές τους.

Έχουν λαμπρό μέλλον

Το προβάδισμα που έχουν τα μωρά του Σεπτέμβρη στην ακαδημαϊκή τους ζωή έναντι άλλων μωρών, φαίνεται πως τους δίνει επιπλέον αυτοπεποίθηση και αυξάνει τις πιθανότητές τους να μπουν σε καλά πανεπιστήμια. Ταυτόχρονα, μειώνει και τις πιθανότητές τους να έχουν μπλεξίματα με το νόμο.

Διαπρέπουν στα σπορ

Πέρα από την συναισθηματική και νοητική τους ανάπτυξη, τα μωρά του Σεπτέμβρη έχουν ένα εύλογο προβάδισμα και στη σωματική διάπλαση. Έτσι, ξεχωρίζουν και στις αθλητικές δραστηριότητες έναντι των συμμαθητών τους. Μεγαλώνοντας, λοιπόν, έχουν πολλές πιθανότητες να διαπρέψουν σε κάποιο σπορ.

Γίνονται 100 χρονών

Σύμφωνα με σχετική έρευνα, όσοι γεννιούνται Σεπτέμβρη με Νοέμβρη υποφέρουν λιγότερο από εποχιακές λοιμώξεις που συχνά επηρεάζουν σε κάποιο βαθμό τη μετέπειτα υγεία μας. Τα μωρά του Σεπτέμβρη, δηλαδή, τη γλιτώνουν από τέτοιες επιπλοκές και αποκτούν έτσι σοβαρές πιθανότητες να φτάσουν και να… ξεπεράσουν τα 100 χρόνια ζωής.

Πηγή: mama365

Γιατί τα μωρά στη Φινλανδία κοιμούνται σε χαρτονένια κουτιά;

0

Οι μέλλουσες μαμάδες στη Φινλανδία, τα τελευταία 75 χρόνια, παίρνουν από το κράτος ένα κουτί. Είναι ένα αρχικό σετ από ρούχα, σεντόνια και παιχνίδια που μπορεί ακόμη και να χρησιμοποιηθεί ως κρεβάτι. Και ορισμένοι λένε πως έχει βοηθήσει τη Φινλανδία να επιτύχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στον κόσμο.

Το κουτί αυτό αποτελεί παράδοση από τη δεκαετία του 1930 και έχει σχεδιαστεί για να δώσει σε όλα τα παιδιά στη Φινλανδία, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό τους, μία ίση ευκαιρία στο ξεκίνημα της ζωής τους.

Το πακέτο μητρότητας – το οποίο παρέχεται δωρεάν από την κυβέρνηση – είναι διαθέσιμο σε όλες τις μέλλουσες μητέρες.

Περιέχει φορμάκια, έναν υπνόσακο, τα απαραίτητα για έξω, βρεφικά προϊόντα μπάνιου, καθώς και πάνες, σεντόνια και ένα μικρό στρώμα.Με το στρώμα στον πάτο του κουτιού, το κουτί μεταμορφώνεται στο πρώτο κρεβάτι του μωρού. Πολλά παιδιά, ανεξαρτήτως κοινωνικού υπόβαθρου, παίρνουν τον πρώτο τους υπνάκο ασφαλή, μέσα στους τέσσερις χαρτονένιους τοίχους αυτού του κουτιού.

631d44eaa1254ff71a1e11ba021d1266Οι μητέρες μπορούν να επιλέξουν αν θα πάρουν το κουτί ή ένα συμβολικό ποσό, αυτή τη στιγμή ύψους 140€, το 95% όμως επιλέγουν το κουτί γιατί αξίζει πολλά περισσότερα.

Η παράδοση αυτή κρατάει από το 1938. Αρχικά, το σχέδιο εφαρμόστηκε για οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων, αλλά αυτό άλλαξε το 1949.

«Δεν το έκαναν απλά διαθέσιμο για όλες τις μέλλουσες μητέρες, η νέα νομοθεσία όριζε πως για να πάρουν τα χρήματα ή το κουτί μητρότητας, οι μητέρες θα έπρεπε να επισκεφθούν ένα γιατρό ή μία δημοτική κλινική προγεννητικού ελέγχου πριν από τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης τους», λέει η Heidi Liesivesi στο BBC η οποία εργάζεται στην Kela – το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Φινλανδίας.

621375754f6a4e13676e7fefed2af2fa

Έτσι το κουτί παρείχε στις μητέρες όσα θα μπορούσαν να χρειαστούν για τη φροντίδα του μωρού τους, βοήθησε όμως παράλληλα να οδηγηθούν οι εγκυμονούσες στα χέρια των γιατρών και των νοσοκόμων στο εκκολαπτόμενο κράτος πρόνοιας της Φινλανδίας.

Το 1930 η Φινλανδία ήταν μία φτωχή χώρα και η βρεφική θνησιμότητα ήταν υψηλή – πέθαιναν 65 μωρά στα 1000. Τα στατιστικά όμως βελτιώθηκαν ραγδαία στις επόμενες δεκαετίες.

51d794fafb562acdefa2f67e6f173e84

Η Mika Gissler, καθηγήτρια στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Πρόνοιας του Ελσίνκι, εξηγεί τους λόγους που συνέβη αυτό – ήταν το κουτί μητρότητας και η προγεννητική φροντίδα των γυναικών το 1940, όπως επίσης και το εθνικό σύστημα υγειονομικής ασφάλισης και το κεντρικό δίκτυο νοσοκομείων που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του ’60.

Τα περιεχόμενα του κουτιού:

  • Στρώμα, κάλυμμα στρώματος, κατωσέντονο, παπλωματοθήκη, κουβέρτα, υπνόσακος/πάπλωμα
  • Το ίδιο το κουτί που λειτουργεί και ως κρεβατάκι μωρού
  • Στολή για τα χιόνια, καπέλο, γάντια με μόνωση και μποτάκια
  • Λεπτό μπουφάν με κουκούλα και πλεκτό φορμάκι
  • Κάλτσες και γάντια, πλεκτό καπέλο και μπαλακλάβα
  • Φορμάκια, μωρουδιακά ρούχα και κολάν σε unisex χρώματα και σχέδια
  • Πετσέτα μπάνιου με κουκούλα, ψαλιδάκι νυχιών, βούρτσα μαλλιών, οδοντόβουρτσα, θερμόμετρο μπάνιου, κρέμα για τις πάνες, πανάκι για πλύσιμο
  • Σετ από υφασμάτινες πάνες και τετράγωνα κομμάτια μουσελίνας
  • Βιβλίο με εικόνες και παιχνίδι για τα δόντια
  • Μαξιλαράκια σουτιέν και προφυλακτικά

Ύστερα από 75 χρόνια, το κουτί πλέον έχει γίνει ένα καθιερωμένο κομμάτι της ιεροτελεστίας προς τη μητρότητα για τους Φινλανδούς, ενώνοντας γενιές γυναικών.

d6ba1204281ec2d0341c24c7880f7c52

[iefimerida]

Γιατί τα μωρά λένε πρώτα «μπαμπά»;

0

Η ομιλία απαιτεί τον συντονισμό σχεδόν 70 διαφορετικών μυών και τμημάτων του σώματος, γι’ αυτό και τα μωρά συνήθως αρχίζουν να βγάζουν τις πρώτες ακατάληπτες «λέξεις» στην ηλικία των επτά ή οκτώ μηνών.

Σύμφωνα με έρευνα της δρος Μπάρμπρα Λ. Ντέιβις, από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, που επί χρόνια «μελέτησε» εκατοντάδες μωρά σε όλο τον πλανήτη ,τα μωρά κατορθώνουν πιο εύκολα να συνδυάζουν πρώτα το «μπ», το «ντ», το «μ», το «γκ» και το «α».

Οι πρώτες λέξεις τους, λοιπόν, είναι «μπαμπά» και «μαμά» όχι (μόνον) επειδή είμαστε τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους, αλλά γιατί τους είναι πιο εύκολο.

Το «μπα», όμως, είναι ακόμα πιο εύκολο από το «μα», διότι για να το πουν χρησιμοποιούν τα χείλη, τη γνάθο και την μαλακή υπερώα (το «κρεατάκι» που κρέμεται στο πίσω μέρος του στόματος), ενώ για να πουν το «μα» πρέπει να ακινητοποιηθεί η μαλακή υπερώα, κάτι που είναι σαφώς πιο πολύπλοκη διεργασία.

Έτσι συχνά λένε πρώτα «μπαμπά»!

Γιατί τα μποξεράκια έχουν μια τρύπα στην μπροστινή μεριά

0

Γιατί υπάρχει η τρύπα στα ανδρικά εσώρουχα – Έχει και συγκεκριμένη ονομασία

O λόγος είναι αμιγώς χρηστικός

Τα ανδρικά εσώρουχα περιλαμβάνουν από τα πιο «αεράτα» μποξεράκια, έως τα πιο στενά σλιπ.

Η συντριπτική πλειοψηφία τους έχουν ένα κοινό: ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο άνοιγμα στην τρύπα του καβάλου, με κουμπί ή χωρίς.

kanapes

Σε τι χρησιμεύει

Όσον αφορά τα ανδρικά εσώρουχα, ο λόγος για τον οποίο υπάρχει το προαναφερθέν άνοιγμα είναι αμιγώς χρηστικός.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα «Men’s Venture», ο σκοπός της εν λόγω τρύπας είναι για να επιτρέπει εύκολη πρόσβαση, έτσι ώστε οι άνδρες να μπορούν να κάνουν γρήγορα την ανάγκη τους, χωρίς να χρειάζεται να κατεβάζουν εντελώς το εσώρουχό τους (και συνεπώς και το παντελόνι τους).

Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν ένας άνδρας χρειάζεται να επισκεφθεί κάποια δημόσια τουαλέτα, ή την τουαλέτα κάποιου μπαρ, καθώς συχνά υπάρχουν τα ουρητήρια. Ως γνωστόν, τα ουρητήρια δεν προσφέρουν ιδιαίτερη ιδιωτικότητα, εφόσον δεν υπάρχει πόρτα, και άρα οι χρήστες κατά κανόνα θέλουν να ολοκληρωθεί η διαδικασία όσο πιο γρήγορα γίνεται, με τη λιγότερη δυνατή αφαίρεση ρούχων φυσικά.

resize

Από εκεί και πέρα, αν έχετε απορία σχετικά με το όνομα, δυστυχώς ακριβής ορολογία που να περιγράφει την τρύπα αυτή στα ελληνικά δεν υπάρχει, εντούτοις στα αγγλικά χρησιμοποιείται η λέξη «fly». Η λέξη αυτή επίσης χρησιμοποιείται όταν αναφερόμαστε στο γνωστό άνοιγμα το οποίο υπάρχει στα υφασμάτινα ή τζιν παντελόνια ακριβώς κάτι από το κουμπί μας (το γνωστό φερμουάρ ή λαϊκιστί «μαγαζιά»).

Γιατί τα μοναχοπαίδια είναι πιο ευτυχισμένα;

0

ν νιώθετε ενοχές που δεν του «χαρίσατε» ένα αδελφάκι, καιρός να αναθεωρήσετε μια που ειδικοί καθώς και νέες έρευνες έρχονται να μας διαβεβαιώσουν πως ταμοναχοπαίδια είναι πιο ευτυχισμένα από τα παιδιά με αδέλφια!

Στο παρελθόν οι γονείς με ένα παιδί αντιμετωπίζονταν από την κοινωνία καχύποπτα. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και πολλές οικογένειες επιλέγουν να κάνουν ένα μόνο παιδί από συνειδητή επιλογή.

Σήμερα τα μοναχοπαίδια είναι αριθμητικά περισσότερα από ό,τι στο παρελθόν, γίνονται ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι ενήλικες και προσαρμόζονται ικανοποιητικά στο κοινωνικό σύνολο.

Τι λένε οι έρευνες;

Μια πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από Βρετανούς επιστήμονες μας διαβεβαιώνει πως τα μοναχοπαίδια είναι πολύ ευτυχισμένα και ικανοποιημένα από τη ζωή τους.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες τα παιδιά με αδέλφια, αναπτύσσουν μεγάλο ανταγωνισμό για την προσοχή των γονέων καθώς και για τα υλικά αγαθά της οικογένειας.

Μάλιστα, όσο περισσότερα παιδιά υπάρχουν σε ένα σπίτι, τόσο περισσότερες εντάσεις δημιουργούνται στην οικογένεια.

Η δόκτωρ Γκούντι Νάις του Πανεπιστημίου του Έσσεξ η οποία ανέλυσε τις απαντήσεις της έρευνας μας λέει πως ο ανταγωνισμός για την προσοχή των γονέων και ο εκνευρισμός για το γεγονός ότι πρέπει να μοιράζονται υλικά αγαθά, μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη δυστυχία όσα παιδιά έχουν αδελφό ή αδελφή.

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, ο δείκτης της ευτυχίας είναι αντιστρόφως ανάλογος με τον αριθμό των παιδιών που ζουν σε ένα σπίτι.

Γιατί τα μοναχοπαίδια είναι πιο ευτυχισμένα

Η παιδοψυχολόγος Δρ Ρουθ Κόπαρντ  μας αιτιολογεί:

Όσα περισσότερα παιδιά υπάρχουν μέσα σε ένα σπίτι τόσο περισσότερο μειώνεται η ιδιωτικότητα κάθε παιδιού.

Και βέβαια υπάρχει πάντα και ο ανταγωνισμός για τον χρόνο που αφιερώνουν οι γονείς στο καθένα από τα παιδιά τους.

Ανεξάρτητα πάντως με όλα αυτά τα μοναχοπαίδια τείνουν να είναι πιο ώριμα συναισθηματικά και πετυχαίνουν υψηλούς στόχους.

Ένα παιδί χωρίς αδέλφια δεν χρειάζεται να μοιραστεί με κανέναν την αγάπη των γονιών του και βέβαια δεν περνάει ποτέ από την επώδυνη εμπειρία της «εκθρόνισης» από τον καινούργιο «διάδοχο» που διεκδικεί εξίσου, αν όχι παραπάνω, όλα όσα πλουσιοπάροχα παρέχονταν στον «ένα και μοναδικό».

Επίσης, δε χρειάζεται να παλέψει για να διεκδικήσει τη θέση του μέσα στην οικογένεια από τα μεγαλύτερα αδέλφια, ή να κάνει ελιγμούς και συμβιβασμούς για να κερδίσει την αναγνώριση και το σεβασμό των μεγαλύτερων αδελφών, που συχνά είναι αμείλικτα.

Και φυσικά, μπορεί να απολαμβάνει με μεγαλύτερη αφθονία όχι μόνο το συναισθηματικό αλλά και τον υλικό πλούτο της οικογένειας, να έχει περισσότερες «ευκαιρίες».

Παράλληλα περνούν συχνά μεγάλο μέρος του χρόνου τους με ενήλικες, γεγονός που τα βοηθά να ωριμάσουν πιο γρήγορα, συχνά μάλιστα να αποκτήσουν και δεξιότητες, όπως γλωσσικές, αλλά και εμπειρίες που δεν έχουν άλλα παιδιά μεγαλύτερων οικογενειών.

Επίσης τα μοναχοπαίδια- επειδή αναγκάζονται να είναι κοινωνικά ευέλικτα – σχετίζονται με μεγαλύτερη άνεση με αρκετά μεγαλύτερους ή μικρότερούς τους, έχοντας προσαρμοστεί σε μια τέτοιου είδους ηλικιακή διαβάθμιση στις κοινωνικές επαφές τους

Τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε με ένα μοναχοπαίδι 

Η υπερπροστασία

Είναι το πρώτο και πιο συνηθισμένο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι γονείς με ένα παιδί. Η αγωνία τους για το ένα και μοναδικό τους «απόκτημα» συνήθως τους οδηγεί στο να μπερδεύουν τα συναισθήματά τους με αυτά του παιδιού τους και να προβάλλουν πάνω του όλες τις αγωνίες, τις απογοητεύσεις και τις αδυναμίες τους.

Και αυτή είναι η μεγάλη παγίδα: στην προσπάθεια τους να το προστατεύσουν, του στερούν σημαντικές εμπειρίες. Η πλήρης αφοσίωση της οικογένειας προς το μοναχοπαίδι τού δίνει ασφαλώς ένα αίσθημα ασφάλειας, αλλά μαζί και μια «πλασματική» αίσθηση παντοδυναμίας.

Οι υπερβολικά υψηλές προσδοκίες

Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Ντόναλντ Ουίνικοτ, οι φαντασιώσεις και οι προβολές των γονιών είναι αυτές που δίνουν «υπόσταση» στο παιδί το οποίο αναγκαστικά θα μοιραστεί τις ασυνείδητες επιθυμίες των γονιών για τη δική του ολοκλήρωση. Αυτό ισχύει για όλα τα παιδιά αλλά και πολύ περισσότερο για το μοναχοπαίδι που γίνεται αποδέκτης των υψηλών απαιτήσεων των γονιών του και βέβαια όλων των απωθημένων και των ανεκπλήρωτων επιθυμιών τους.

Και βέβαια αυτό οδηγεί στο να έχει ιδιαίτερα αυξημένες απαιτήσεις από τον εαυτό του και να απογοητεύεται εύκολα όταν δεν τα καταφέρνει σε όλα τέλεια. Αν αυτή η συμπεριφορά δεν προληφθεί, μπορεί να αποτελέσει πραγματικό εμπόδιο στην κατοπινή του ζωή, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο.

Η συναισθηματική εξάρτηση

Ο ρόλος του «μονάκριβου» παιδιού είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολος μια που το ίδιο συχνά νιώθει πως οι γονείς του, έχουν μόνον αυτό για να τους ενώνει, να τους ικανοποιεί ή να τους στηρίζει.

Αυτή η προσπάθεια να ισορροπήσουν τα «θέλω» του εαυτού τους και τα «πρέπει» των γονιών τους, είναι συχνά οδυνηρή και προκαλεί μεγάλο άγχος και πολλές ενοχές στα παιδιά αυτά που συχνά εκφράζονται με έντονες ψυχοσωματικές αντιδράσεις.

Το υπερτονισμένο «εγώ»

Είναι γεγονός πως τα «καλομαθημένα» και φροντισμένα παιδιά χαίρουν μεγαλύτερης αυτοεκτίμησης. Είναι απόλυτα φυσικό ένα μοναχοπαίδι που έχει πάντα στραμμένα επάνω του τα βλέμματα και την προσοχή των γονιών του να νιώθει πως υπερέχει.

Και εδώ βρίσκεται το κλειδί της ισορροπίας. Άλλο αυτοεκτίμηση, άλλο υπερτονισμένο εγώ. Όταν υπερτονίζονται τα «φυσιολογικά» χαρακτηριστικά του παιδιού και του καλλιεργείται η υπερβολική ενασχόληση με τον εαυτό του εκείνο αναπτύσσει έναν υπερβολικό ναρκισσισμό.

Έτσι δημιουργείται ένας «ψευδής εαυτός», υπερτιμημένος εξωτερικά και ταυτόχρονα υποτιμημένος εσωτερικά. Ένας εαυτός που στηρίζεται στο «φαίνεσθαι» και βρίσκεται μακριά από τις πραγματικές του αδυναμίες, ανάγκες και επιθυμίες.

Και ας μην ξεχνάμε πως τα παιδιά αυτά αναπτύσσουν εγωκεντρική στάση και παραμορφωμένη αντίληψη της πραγματικότητας, με αρκετές δυσκολίες στην ένταξη τους στις ομάδες, αλλά και στη σύναψη και διατήρηση σχέσεων με τους άλλους.

Τι χρειάζεται ένα μοναχοπαίδι; 

Βασικά αγάπη, όπως όλα εξάλλου τα παιδιά, αλλά και λίγο περισσότερη προσοχή όσον αφορά τους δικούς μας φόβους, την υπερπροστασία και την εξάρτηση μας από αυτά.

Φιλίες και κοινωνικές επαφές με άλλα παιδιά. Η επαφή του με άλλα παιδιά, θα το βοηθήσει να αποκτήσει εμπειρίες, να ανακαλύψει τις δυνατότητες του, να αποκτήσει κοινωνικές δεξιότητες και να γίνει αποδεκτό από την ομάδα των συνομηλίκων του.

Να του διδάξετε από νωρίς την ανεξαρτησία. Στείλτε το να κοιμηθεί σε ξαδέλφια, παππούδες ή σε σπίτια φίλων του ή κάντε το μέλος σε κάποιο άθλημα της αρεσκείας του.

Να μάθει να μοιράζεται: Δείξτε του πώς μοιράζεστε εσείς τα δικά σας πράγματα και μην το υποτιμάτε όταν δεν θέλει να μοιραστεί τα παιχνίδια του. Αυτό συμβαίνει και στα παιδιά που έχουν αδέλφια.

Να παίρνει πρωτοβουλίες: Έτσι θα μάθει να αυτενεργεί αλλά και να συνεργάζεται.  Να οριοθετήσετε τον προσωπικό σας χρόνο με το σύντροφό σας. Προσπαθήστε να του μεταφέρετε το μήνυμα ότι όσο και αν το αγαπάτε, πάντα χρειάζεται ξεχωριστός χρόνος για τη σχέση ανάμεσα σε εσάς και το μπαμπά του.

Τέλος, μη το κάνετε να αισθάνεται ότι είναι ο «συνδετικός κρίκος» ανάμεσα σε εσάς και τον άλλο γονιό.

Με την συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια) – imommy.gr