Ο ηθοποιός Δημήτρης Ήμελλος, ο οποίος αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το τηλεοπτικό κοινό μέσα από τον ρόλο του αστυνομικού στη σειρά του Alpha “Σασμός”, πέθανε σε ηλικία 57 ετών.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στον καλλιτεχνικό και όχι μόνο κόσμο.
Φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι και θαυμαστές τον αποχαιρετούν μέσα από τα social media με συγκινητικές αναρτήσεις.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης, με τον οποίο δούλεψαν μαζί στον “Σασμό”, έγραψε για τον Δημήτρη Ήμελλο στο αποχαιρετιστήριο μήνυμα που δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram: «Ένας από τους πιο γενναίους ανθρώπους. Καλό ταξίδι, Δημήτρη».
Το όνομά του είναι Κωνσταντίνος Βαγγέλης και είναι αστυνομικός με καταγωγή από τα Γιάννενα. Πήγε στη Λέσβο με απόσπαση, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Κέντρο Κράτησης Μεταναστών της Μόριας.
Εκεί γνώρισε τον 6χρονο Bares, το προσφυγόπουλο από το Ιράκ, που κάηκε ζωντανό μαζί με την 66χρονη γιαγιά του, μετά την έκρηξη φιάλης υγραερίου, στη σκηνή όπου βρίσκονταν για να ζεσταθούν από το κρύο.
Αστυνομικός και προσφυγόπουλο έγιναν αχώριστοι φίλοι. Ο ένας ζούσε για την τρυφερή αγκαλιά του άλλου. Και ήρθε η πύρινη λαίλαπα για να τους χωρίσει. Πόνος αβάσταχτος για τον Έλληνα αστυνομικό, που τόσο είχε δεθεί με τον μικρό Bares, όπως σημειώνει το lesvosnews.gr.
Ήρθες αγγελάκι μου και τύλιξες αυτά τα δυο χεράκια γύρω μου στη δεύτερη υπηρεσία που έκανα στο νησί.
Κι από τότε σε είχα σε κάθε βάρδια μαζί μου…Σε είχα συντροφιά δυο μήνες με περίμενες είχα δεν είχα κάτι να σου φέρω, τρύπωνες στην αγκαλιά μου και έμενες εκεί…
Και σήμερα με πήραν οι συνάδελφοι και μου είπαν ότι εσύ ήσουν η ψυχούλα που κάηκε προχτές στη φωτιά της Μόριας, το Ψυχοπαίδι…
Συγκλονισμένο παραμένει το πανελλήνιο με τη βάναυση κακοποίηση του 3χρονου Άγγελου από την 26χρονη μητέρα του και τον 44χρονο σύντροφό της που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατό του.
Χαρακτηριστική είναι η κίνηση μαθητών γυμνασίου και λυκείου στις Αρχάνες που προχώρησαν σε μία ανατριχιαστική κίνηση για να τιμήσουν το 3χρονο αγοράκι που έζησε μία κόλαση στα χέρια των ανθρώπων που έπρεπε να το προστατεύουν.
Σύμφωνα με πληροφορίες του cretapost, οι μαθητές ανάρτησαν ένα πανό στο οποίο αναγραφόταν η έκφραση «Ψυχοθεραπεύσου πριν γίνεις “γονιός” μπας και ο πλανήτης αλλάξει».
Παράλληλα, με τα σώματά τους σχημάτισαν το όνομα «Άγγελος» αποτίνοντας φόρο τιμής στο 3χρονο αγοράκι.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση μνήμης έγινε με την σύμφωνη γνώμη και συμμετοχή των δύο διευθυντριών των σχολείων κ.κ. Κλεινάκη και Μπροχούτα.
Συγκίνηση προκαλεί τραγούδι που είναι αφιερωμένο στη Ραφαέλα Πιτσικάλη. Η ανάρτηση της ερμηνεύτριας.
ΗΡαφαέλα Πιτσικάλη και η «μάχη» που έδωσε με το καρκίνο συγκίνησε όλο το πανελλήνιο, με πλήθος κόσμου να δίνει το παρών στην κηδεία της το προηγούμενο Σάββατο (10/2), που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Πέτρου και Παύλου στα Χανιά.
Η Ραφαέλα Πιτσικάλη πάλεψε με το σάρκωμα Ewing και, παρόλο που δεν τα κατάφερε, κατάφερε να εμπνεύσει αρκετό κόσμο να μην τα βάζει κάτω καθώς και καλλιτέχνες οι οποίοι άρχισαν να της αφιερώνουν τραγούδια.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τραγουδίστρια Vemily η οποία ερμήνευσε το «Μαρκαδόρος» από τους Τριημιτόνιο και το αφιέρωσε στη Ραφαέλα Πιτσικάλη, εξηγώντας στο Instagram την ιστορία πίσω από το κομμάτι.
Ραφαέλα Πιτσικάλη: Τι έγραψε η Vemily
«Αυτό είναι για τη Ραφέλα. Για όσους θέλουν να διαβάσουν: Πριν μια βδομάδα μου στέλνει ο Αλέξανδρος το τραγούδι αυτό από τους Τριημητόνιο και μου ζητά να το κάνω cover. Του απαντώ ότι δε γνωρίζω το κομμάτι καθόλου, και δεν είναι και στα δικά μου γούστα τραγουδιστικά.
Χτες,κι ενώ ήμουν καθ’ οδόν για το στούντιο,μου ξαναστέλνει μήνυμα και μου το ξαναζητά. Μου εξήγησε την ιστορία που συνδέει αυτό το διάστημα το τραγούδι αυτό,και του είπα: «πάμε να το κάνουμε για τη Ραφαέλα».
Η διασκευή που ακούτε από μένα είναι αποτέλεσμα 15 λεπτών ηχογράφησης, αμέσως αφού έλαβα το μήνυμά του .Δεν ήταν προγραμματισμένη. Έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα την ιστορία της Ραφαέλας και αναρωτιέμαι καμιά φορά πόσο μικροί είμαστε εμείς και τα ασήμαντα προβλήματά μας μπροστά στη δύναμη αυτής της ψυχής.
Ήρθες εδώ μόνο για να μας υπενθυμίσεις τη σημασία της έννοιας ελπίδα. Χωρίς να σε γνωρίζω,από σένα θυμάμαι μόνο χαμόγελο και ήρεμη αύρα. Ραφαέλα το αφιερώνω σε σένα,πολύ ταπεινά. Και το αφιερώνω και σε πολύ δικά μου κοντινά πρόσωπα τα οποία έδωσαν τη δική τους μάχη ή τη δίνουν ακόμη. Ραφαέλα όλοι τραγουδάμε για σένα.
Σ’ ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό. Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.
Οι περαστικοί διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροί και βιαστικοί, χωρίς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοί μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια από κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω από τη ρίζα του. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε από κάτι μηχανικούς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστά μουστάκια, που έσκυβαν και μουρμούριζαν κι όλο μετρούσαν σκυθρωποί, ότι θα πλάταιναν το δρόμο πλάι του. Κι αν συνέβαινε αυτό, τι τύχη το περίμενε; Θα το πελέκιζαν, θα το ξερίζωναν; Θα το πετούσαν μήπως στα σκουπίδια; Εκείνο το χριστουγεννιάτικο δειλινό το δέντρο αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ.
Στα ολόφωτα παράθυρα γύρω του διέκρινε ανάμεσα από τις κουρτίνες χριστουγεννιάτικα έλατα, που χαρωπά παιδιά τα στόλιζαν με κόκκινα κεριά, καμπανούλες, αγγελούδια, ασημένια πέταλα και γιορτινές γιρλάντες και ζήλευε. Ζήλευε πολύ. Πόσο θα ήθελε να είναι έτσι κι αυτό. Χριστουγεννιάτικο έλατο στη θαλπωρή ενός σπιτιού. Να το φροντίζουν, να το στολίζουν, να το καμαρώνουν…
Το παιδί
Ήταν κι ένα παιδί. Τις μέρες έκανε δουλειές του ποδαριού. Τα βράδια κοιμόταν στο πάτωμα ενός κρύου πλυσταριού στην αυλή ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου με ετοιμόρροπα μπαλκόνια. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα μάγουλά του είχαν χλωμιάσει, τα χέρια του είχαν ροζιάσει, τα μάτια του είχαν γεμίσει θλίψη. Ποτέ δεν είχε γνωρίσει τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς, τη θαλπωρή ενός αληθινού σπιτιού. Εκείνο το κρύο χριστουγεννιάτικο βράδυ το αγόρι αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ, γιατί είχε μάθει ότι μετά τις γιορτές θα κατεδάφιζαν το μιζεροκτίριο με το πλυσταριό και δεν θα ‘χε πού να μείνει.
Τυλιγμένο στο τριμμένο του παλτό, κοιτούσε απ’ τα φωτισμένα παράθυρα τα λαμπερά σαλόνια με τα γκι και τα μπαλόνια, τις φρουτιέρες με τα ρόδια και τα χρυσωμένα κουκουνάρια, έβλεπε γελαστά αγόρια και κορίτσια να κρεμούν στα χριστουγεννιάτικα δέντρα πλουμίδια αστραφτερά και ζήλευε. Ζήλευε πολύ, πόσο θα ‘θελε να στόλιζε κι αυτό ένα έλατο σε κάποιου τζακιού το αντιφέγγισμα, με τα δώρα υποσχέσεις μαγικές ολόγυρά του… Πώς το ‘φερε η τύχη έτσι κι εκείνο το χριστουγεννιάτικο βράδυ και συναντήθηκαν κάποια στιγμή το δέντρο εκείνο κι εκείνο το παιδί.
H συνάντηση
Εκείνο το δειλινό το παιδί γυρνούσε άσκοπα στους δρόμους της πολύβουης πολιτείας. Κάθε τόσο σταματούσε σε κάποια βιτρίνα. Κόλλαγε τη μύτη του στο τζάμι και κοιτούσε με μάτια εκστατικά όλα εκείνα τα λαχταριστά, σε μια βιτρίνα λόφοι από μελομακάρονα, κουραμπιέδες και πολύχρωμα τρενάκια φορτωμένα με σοκολατάκια, σε μια άλλη ζαχαρένιοι Αγιο-Βασίληδες με μύτες από κερασάκια και μια παραμυθένια πριγκίπισσα από πορσελάνη να κοιτάζει από το αψιδωτό παράθυρο ενός φιλντισένιου κάστρου και λίγο παρακάτω, σε μια άλλη βιτρίνα, μια ονειρεμένη τρόικα με έναν πρόσχαρο αμαξά, μολυβένια στρατιωτάκια με κόκκινες στολές καβάλα σε άλογα πιτσιλωτά να καλπάζουν στοιχισμένα στη σειρά και στο βάθος ένα οπάλινο παλάτι σε μια χιονισμένη στέπα.
Έτσι όπως περπατούσε με τα μάτια στραμμένα στις καταστόλιστες βιτρίνες, έπεσε άθελά του πάνω σ’ έναν περαστικό με καμηλό παλτό και γκρενά κασκόλ που γύριζε στο σπίτι του φορτωμένος με σακούλες και πακέτα που φύγανε από τα χέρια του, σκόρπισαν στο δρόμο εδώ και κεί. Το παιδί έχασε την ισορροπία του, γλίστρησε, το κεφάλι του χτύπησε με φόρα στο πεζοδρόμιο, ένιωσε μια σκοτοδίνη. Ο περαστικός του ‘βαλε οργισμένος τις φωνές, το κατσάδιασε για τα καλά.
Το αλητάκι σηκώθηκε, το ‘βαλε στα πόδια, κατηφόρισε παραπατώντας ένα σοκάκι με μια υπαίθρια αγορά, έστριψε ένα δυο στενά και βρέθηκε στο δρόμο με το παραμελημένο δέντρο. Σταμάτησε λαχανιασμένο να πάρει ανάσα, από τα φωτισμένα παράθυρα, τα χνωτισμένα, αχνοφαίνονταν τα γιορτινά σαλόνια με τα έλατα τα στολισμένα. – Όμορφα δεν είναι; Ακούει τότε μια φωνή.Ήταν το δέντρο του δρόμου. – Πολύ. Αποκρίθηκε το παιδί, χωρίς να παραξενευτεί καθόλου που ένα δέντρο μιλούσε, του άρεσε να του μιλάει κάποιος χωρίς να το σπρώχνει, χωρίς να το κατσαδιάζει, χωρίς να το αποπαίρνει. – Στόλισέ με! – ψιθύρισε το δέντρο – Στόλισέ με και εμένα έτσι! – Μακάρι να μπορούσα! Πικρογέλασε το παιδί. – Προσπάθησε, σε παρακαλώ.
Ίσως αυτά, ξέρεις, να ‘ναι τα στερνά μου Χριστούγεννα, να μην δω άλλα. – Γιατί το λες αυτό; – Άκουσα ότι θα πλατύνουν το δρόμο, πελέκι ή ξεριζωμός με περιμένει, ένα από τα δύο… Δεν είμαι σίγουρο ακόμα. Το παιδί σκέφτηκε ότι θα κατεδάφιζαν το ετοιμόρροπο κτίριο με το ξεχαρβαλωμένο πλυσταριό, το καταφύγιό του. Σε λίγο δεν θα ‘χε ούτε ‘κείνο πού να μείνει. Σε κάποιο χαρτόκουτο ίσως; – Στόλισε με! Παρακάλεσε άλλη μια φορά το δέντρο. Το παιδί κοίταξε ολόγυρά του. – Με τι; Απόρησε. – Ό,τι να ‘ναι… κάτι θα βρεις εσύ!! Δεν μπορεί. – Καλά… Αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτι θα βρω να σε στολίσω… Συμφώνησε το παιδί κι άρχισε να ψάχνει.
Τα στολίδια
Εκείνη τη στιγμή, λες και κάτι ψυχανεμίστηκε ο ουρανός,έπιασε να χιονίζει, το χιόνι έπεφτε πυκνό… Χάδι απαλό σκέπαζε ανάλαφρα με πάλλευκες νιφάδες στα ολόγυμνα κλωνιά του παραμελημένου δέντρου. Πήρε τότε το μάτι του παιδιού κάτι να αστράφτει λίγο παραπέρα. Μια παρέα πλουσιόπαιδα, που είχαν περάσει από το δρόμο λίγο νωρίτερα, είχαν πετάξει χρωματιστά χρυσόχαρτα από τις καραμέλες που έτρωγαν με λαιμαργία τη μια μετά την άλλη.
Το αγόρι μάζεψε ένα ένα τα πεταμένα χρυσόχαρτα, τα μάλαξε με τα δάχτυλά του και έπλασε αστραφτερές πράσινες μπλε και βυσσινόχρωμες μπαλίτσες, μετά ξήλωσε τα κουμπιά του φθαρμένου παλτού και με τις κλωστές κρέμασε τις φανταχτερές μπαλίτσες στα χιονοσκέπαστα κλωνιά του δέντρου. – Ευχαριστώ! Είπε το δέντρο, ανατριχιάζοντας απ’ τη χαρά του. – Με τι άλλο άραγε να το στολίσω; Μονολόγησε το παιδί. Λες κι είχε ακούσει τα λόγια του, μια νοικοκυρά τρεις δρόμους παρακάτω άδειασε με φόρα απ’ το παράθυρο μιας κουζίνας μια λεκάνη με σαπουνάδα σε μια πλακόστρωτη αυλή. Ο άνεμος πήρε ένα πανάλαφρο σύννεφο από σαπουνόφουσκες και τις ταξίδεψε παιχνιδίζοντας μαζί τους, το αγόρι τις είδε να πλησιάζουν στραφταλίζοντας στο φεγγαρόφωτο, τις κοίταξε με τέτοια λαχτάρα που εκείνες, λες και κατάλαβαν την επιθυμία του, άφησαν τον άνεμο να τις φέρει ένα – δυο γύρους και να τις κρεμάσει στα κλωνιά του δέντρου. – Όσο πάω κι ομορφαίνω! Καμάρωσε το δέντρο. – Σίγουρα ομορφαίνεις! Συμφώνησε το αγόρι σφίγγοντας γύρω του το παλτό γιατί έκανε πολύ, πάρα πολύ κρύο… – Κοίτα! Έρχονται!
Ένα φωτεινό σύννεφο πλησίαζε τρεμοπαίζοντας στο σκοτάδι. – Ελάτε! Τις κάλεσε με το βλέμμα το παιδί. Και οι πυγολαμπίδες,λάμψεις αλλόκοσμες, τρεμοσβήνοντας ονειρικά, κάθισαν νεραϊδένιες γιρλάντες στα κλωνιά του δέντρου. Το κρύο γινόταν όσο πήγαινε πιο τσουχτερό. Το χιόνι έπεφτε ολοένα πιο πυκνό. Το αγόρι σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και τότε το είδε! Είδε το πεφταστέρι κι εκείνο, λες και συνάντησε το βλέμμα του, διέγραψε στο σκοτάδι μια φαντασμαγορική χρυσαφένια τροχιά και ακούμπησε απαλά στην κορφή του δέντρου. Και ήταν τώρα πράγματι όμορφο το δέντρο λουσμένο στο φεγγαρόφωτο με τα χρυσαφένια μπαλάκια να στραφταλίζουν, τις σαπουνόφουσκες να σιγοτρέμουν, τις πυγολαμπίδες να αναβοσβήνουν κέντημα δαντελένιο στα χιονισμένα του κλωνιά και το πεφταστέρι ν’ ανασαίνει χρυσαφένιο φως στην κορφή του. – M’ έκανες τόσο, μα τόσο όμορφο – είπε το δέντρο στο παιδί – Σ’ ευχαριστώ πολύ. Σ’ ευχαριστώ αληθινά… Πόσο θα ‘θελα να μπορούσα να σου χάριζα κι εγώ ένα δώρο… – Μπορείς! Αποκρίθηκε το παιδί χουχουλίζοντας τα χέρια – Άσε με, σε παρακαλώ, να καθίσω στη ρίζα σου για λίγο. Νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένο, πονάω… και δεν έχω πού να πάω… – Αμέ! Έλα, κάθισε. Κάθισε στη ρίζα μου όσο θέλεις. Είπε το δέντρο. – Και να δεις… Θα κάνω εγώ μια ευχή για σένα. Το παιδί σήκωσε το γιακά, τυλίχτηκε στο παλιό του πανωφόρι, κάθισε στο χιονοσκέπαστο πεζοδρόμιο, αγκάλιασε το κορμί του δέντρου και σφίχτηκε όσο μπορούσε πιο κοντά του.
Το ταξίδι
Το χιόνι έπεφτε γύρω του. Πάνω του πυκνό. Όλο του το σώμα έτρεμε, τα χέρια του είχαν μουδιάσει, τα δόντια του χτυπούσαν. Έκλεισε τα μάτια για να τα προστατέψει από τις ριπές του χιονιού, όταν ξαφνικά – τι παράξενο – άκουσε εκείνον τον ήχο… Τον ήχο τον χαρμόσυνο! Κουδουνάκια τρόικας! Ένα μαστίγιο ακούστηκε να κροταλίζει, άλογα να καλπάζουν ρυθμικά. Άνοιξε τα μάτια. Απίστευτο! Στα μελανιασμένα χείλη του άνθισε ένα χαμόγελο. Από βάθος του δρόμου, θαμπά στην αρχή, αλλά όλο και πιο ξεκάθαρα, την είδε. Είδε την παραμυθένια τρόικα με τα ασημένια κουδουνάκια να πλησιάζει φορτωμένη δώρα διαλεχτά. Την οδηγούσε ένας ροδομάγουλος αμαξάς με γούνινο σκούφο, κόκκινη μύτη και πυκνή κυματιστή γενειάδα.
Πίσω από την τρόικα κάλπαζαν στρατιώτες με πορφυρές στολές, καβάλα σε περήφανα άλογα στολισμένα με χρυσαφένιες φούντες… Παραξενεύτηκε το παιδί. Πώς βρέθηκε εδώ αυτή η τρόικα φορτωμένη τόσα δώρα; Και οι καβαλάρηδες; Κάπου τους ήξερε. Κάπου τους είχε ξαναδεί! H τρόικα σταμάτησε μπροστά του, τα άλογα χρεμέτισαν, ο αμαξάς χαμογέλασε, από το παράθυρο της άμαξας πρόβαλε το πρόσωπο της πριγκιποπούλας. – Τι όμορφο δέντρο! – Χαμογέλασε – Ποιος να το στόλισε άραγε; – Εγώ! Αποκρίθηκε το παιδί. – Αλήθεια; – Ναι. – Έλα μαζί μου τότε. Έλα να στολίσεις έτσι όμορφα και το έλατο του βασιλιά, να ζήσεις στο παλάτι μας παντοτινά. – Δεν πάω πουθενά χωρίς το δέντρο μου! Απάντησε το αγόρι. H πριγκιποπούλα έδωσε τότε εντολή και οι στρατιώτες του βασιλιά έσκαψαν βαθιά, πήρανε το δέντρο μαζί με τις ρίζες του και το φύτεψαν σε μια πορσελάνινη γλάστρα, μετά το φόρτωσαν στην τρόικα. Γελώντας πρόσχαρα, ο αμαξάς άπλωσε το χέρι του, βοήθησε το παιδί να ανέβει στην άμαξα να κάτσει πλάι του, τα άλογα στράφηκαν, τον κοίταξαν με τα μεγάλα τους μάτια και ρουθούνισαν ανυπόμονα.
Όλα τα κτίρια, όλα τα φανάρια, όλες οι βιτρίνες, τα πάντα, είχαν τώρα εξαφανιστεί. Μπροστά τους ανοιγόταν μια απέραντη στέπα κι εκεί στο βάθος μέσα από τα διάφανα πέπλα του χιονιού αχνοφαίνονταν μαγευτικοί οι μεγαλόπρεποι τρούλοι κι οι αψιδωτές πύλες του οπάλινου παλατιού! Ο ροδομάγουλος αμαξάς τράβηξε τα γκέμια. Κροτάλισε το μαστίγιο, τα άλογα χύθηκαν χλιμιντρίζοντας μπροστά, καλπάζοντας όλο και πιο γοργά… λες κι είχανε φτερά… Σε λίγο η τρόικα κι η ακολουθία της είχαν χαθεί στο βάθος της χιονισμένης στέπας. Το χιόνι που συνέχισε ολοένα πιο πυκνό το σιωπηλό χορό του έσβησε σχεδόν αμέσως τα ίχνη από τις ρόδες και τα πέταλα των αλόγων..
Λένε οι παλιοί…
Λένε οι παλιοί ότι το πεζοδρόμιο εκείνο ήταν κάποτε κάπως πιο φαρδύ, ότι φύτρωνε κάποτε κάποιο δέντρο εκεί.
Διηγούνται επίσης οι παλιοί ότι ένα χριστουγεννιάτικο πρωί βρήκαν στη ρίζα του δέντρου ξεπαγιασμένο ένα παιδί σκεπασμένο από το χιόνι, τυλιγμένο σ’ ένα τριμμένο παλτό χωρίς κουμπιά, με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.
Λένε ακόμα ότι από τότε κάθε παραμονή Χριστουγέννων, γύρω στα μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι που κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Ένα σμάρι πυγολαμπίδες τριγυρνούν επίμονα τρεμοσβήνοντας σε εκείνο το σημείο, λες και κάτι αναζητούν, λες και γυρεύουνε να θυμηθούνε κάτι, ότι ένας άνεμος αναπάντεχος φέρνει, ποιος ξέρει από πού, ανάλαφρες σαπουνόφουσκες και χρυσόχαρτα αστραφτερά, ενώ την ίδια στιγμή ένα υπέροχο πεφταστέρι διαγράφει στον ουρανό μια φαντασμαγορική τροχιά και πέφτει στο σημείο ακριβώς εκείνο.
Με μια πρώτη ματιά αυτό που βλέπουμε μοιάζει με ένα κανονικό Sega Mega Drive. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε λίγο καλύτερα η συγκεκριμένη κονσόλα ετοιμάζεται να μας εκπλήξει…
Μέχρι σήμερα ουδείς έχει λογοδοτήσει για το τετραπλό φονικό που συγκλόνισε την Ελλάδα και την Μεγάλη Βρετανία.
Μια απίστευτη ιστορία από το αρχείο του Elena’s Diary: Ένα από τα πιο σοκαριστικά crime story στην Ελλάδα ήταν η δολοφονία της οικογένειας Χρυσαφίδη στην Εκάλη.
Ο Μιχάλης Χρυσαφίδης και η σύζυγός του Ελίζαμπεθ Γουίντενμπανκ, δολοφονήθηκαν στα 43 τους χρόνια.
Τo 2011, 20 χρόνια μετά το τραγικό περιστατικό o Μιχάλης Αργυρόπουλος κατέγραψε την ιστορία για το Life&Style: Το θέρος του 1991 πέρασε στην ιστορία ως το καλοκαίρι της παραφροσύνης. Μόνο το μήνα Ιούλιο σημειώνονταν καθημερινά πέντε με έξι εγκλήματα.
Η αρχή ωστόσο είχε γίνει στα τέλη Ιουνίου με ένα απεχθές έγκλημα, μια πολλαπλή δολοφονία που ξεκλήρισε μια ολόκληρη οικογένεια και αναστάτωσε την κοινωνία, παραμένοντας για εβδομάδες στα πρωτοσέλιδα. Μια μυστηριώδης υπόθεση, για την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει γραφτεί ακόμη το τελευταίο κεφάλαιο…
Ο Μιχάλης Χρυσαφίδης, 43 ετών, ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης έξι εταιριών, οι οποίες είχαν συνολικό τζίρο 600.000.000 δραχμών ετησίως. Ήταν παντρεμένος με μια όμορφη συνομήλική του Αγγλίδα, την Ελίζαμπεθ Γουίντενμπανκ, και είχαν δύο αγόρια, το 18χρονο Γιώργο, που μόλις είχε τελειώσει το Λύκειο και ετοιμαζόταν για σπουδές στο εξωτερικό, και τον 16χρονο Αλέξανδρο, που ήταν μαθητής σε αγγλικό κολέγιο. Η οικογένεια ζούσε μια άνετη και ανέμελη ζωή στη βίλα όπου διέμεναν στα Βόρεια Προάστια, στην οδό Θησέως στην Εκάλη, με τον Ταϊλανδό μπάτλερ Πράσερτ Σερτουασάνα, εσωτερικό στο σπίτι, τον οποίο αποκαλούσαν χαϊδευτικά «Τάι», να φροντίζει για το κάθε τι…
Η τελευταία φορά που είδαν ζωντανό τον Χρυσαφίδη οι υπάλληλοι της επιχείρησής του ήταν την Τρίτη 18 Ιουνίου του 1991. «Την επόμενη μέρα δεν ήρθε στη δουλειά, κάτι που μας έκανε εντύπωση, γιατί ποτέ δεν απουσίαζε απροειδοποίητα», θα δήλωναν. Η γραμματέας του επιχειρηματία τηλεφώνησε στο σπίτι για να μάθει τι συνέβαινε. Της απάντησε ο Ταϊλανδός υπηρέτης, ο οποίος την πληροφόρησε ότι η οικογένεια είχε φύγει για διακοπές και ότι θα επέστρεφε την Παρασκευή. Και αυτό φάνηκε παράξενο στους συνεργάτες του Χρυσαφίδη, όταν όμως τηλεφώνησαν ξανά στο σπίτι την επόμενη ημέρα δεν απάντησε κανείς… Το τελευταίο πρόσωπο που είδε ζωντανή την οικογένεια Χρυσαφίδη ήταν μια φίλη και γειτόνισσα που ήταν καλεσμένη στο σπίτι τους για φαγητό το βράδυ της Τρίτης. Τους αποχαιρέτησε γύρω στις 12 το βράδυ, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για το βράδυ του ερχόμενου Σαββάτου…
Η εξαφάνιση του επιχειρηματία προβλημάτισε τόσο τους συνεργάτες τους, ώστε να έρθουν σε επαφή με τον ανιψιό του, Αλέξανδρο Μακρίδη, ο οποίος δήλωσε το συμβάν στην αστυνομία, αφού πρώτα επισκέφθηκε το σπίτι και το βρήκε κλειστό, με ένα σημείωμα στην κεντρική πόρτα που έγραφε στα αγγλικά: «Λείπω σε διακοπές, θα γυρίσω την Παρασκευή», με υπογραφή Άλις, το όνομα της συζύγου του Ταϊλανδού μπάτλερ. Η οικογένεια εξακολουθούσε να μη δίνει σημεία ζωής και έτσι ο Μακρίδης κάλεσε κλειδαρά και το βράδυ της Δευτέρας 24 Ιουνίου παραβίασαν την πόρτα της εισόδου. Τα πάντα ήταν ερμητικά ασφαλισμένα από μέσα και πουθενά δεν φαινόταν κάποιο ίχνος διάρρηξης, αλλά ούτε και ίχνος της οικογένειας. Μέχρι που κατέβηκε στο γκαράζ για να δει αν ήταν εκεί τα αυτοκίνητα. Πράγματι ήταν εκεί.
Στο χώρο όμως υπήρχε έντονη μυρωδιά αποσμητικών χώρου, που τον έκανε να υποψιαστεί. Ψάχνοντας μέσα στο υπόγειο του σπιτιού ανακάλυψε πρώτα το πτώμα της Ελίζαμπεθ Χρυσαφίδη και μετά αυτό του μικρού της γιου. Ο πατέρας και ο μεγάλος γιος βρίσκονταν σε χωριστά δωμάτια του υπογείου και, όπως όλα τα μέλη της οικογένειας, έφεραν βαριά χτυπήματα στο κεφάλι, που προκλήθηκαν από τσεκούρι και βαριοπούλα, τα οποία θα ανακάλυπτε στον τόπο του εγκλήματος η αστυνομία. Από τη μητέρα είχαν αφαιρεθεί τα εσώρουχα, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ… Τα παράθυρα ήταν ασφαλισμένα, για να μην αντιληφθεί κανείς τη δυσοσμία. Τα πτώματα ήταν σκεπασμένα με σεντόνια και άλλα αντικείμενα και κάθε πόρτα των δωματίων όπου βρίσκονταν είχε σφραγιστεί με βρεγμένες πετσέτες για να απορροφάται η οσμή του θανάτου…
Οι ατυχοί γιοι του ζεύγους, Γιώργος και Αλέξανδρος Χρυσαφίδης.
Τα θύματα δεν έμοιαζε να είχαν φέρει αντίσταση στο δολοφόνο, ο οποίος τα είχε ακινητοποιήσει και τα είχε κρατήσει ομήρους στο υπόγειο του σπιτιού. Οι στιγμές που πέρασαν τα μέλη της οικογένειας ήταν μαρτυρικές, με βασανισμούς και σεξουαλική κακοποίηση της μητέρας. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή κ. Κουτσάφτη, «πρώτα δολοφονήθηκαν τα δύο παιδιά, την Πέμπτη. Και τα δύο ήταν δεμένα, ενώ το ένα ήταν φιμωμένο όσο ήταν ακόμη ζωντανό. Έφεραν κακώσεις από χτυπήματα στο κεφάλι και το θώρακα. Ο πατέρας δολοφονήθηκε μισή μέρα αργότερα από τα παιδιά, την Παρασκευή το πρωί. Δεν βρέθηκε δεμένος ούτε φιμωμένος και είχε πολλά χτυπήματα στο κεφάλι. Και οι τρεις άνδρες είχαν βασανιστεί. Τελευταία δολοφονήθηκε η Ελίζαμπεθ Χρυσαφίδη, την Κυριακή, στο διάστημα από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 10 το βράδυ…».
Ο Ταϊλανδός μπάτλερ Πράσερτ Σερτουασάνα -με την σύζυγό του- ουδέποτε λογοδότησε για το έγκλημα.
Oι υποψίες έπεσαν αμέσως στον Ταϊλανδό μπάτλερ, οποίος είχε εξαφανιστεί και όπως θα ανακάλυπταν γρήγορα οι αστυνομικές αρχές είχε φύγει για την Ταϊλάνδη με τη σύζυγό του την Παρασκευή 21 Ιουνίου. Την ίδια μέρα έφυγαν από την Ελλάδα και η μητέρα του με τη θεία του, που επίσης εργάζονταν στη χώρα, με προορισμό την Ταϊλάνδη. Οι αστυνομικές αρχές κατονόμασαν ως δράστη τον Πράσερτ Σερτουασάνα, ενώ εξέταζαν και την πιθανότητα συμμετοχής της συζύγου και της μητέρας του στο έγκλημα. Αυτό που δεν ήταν τόσο εύκολο να προσδιοριστεί ήταν το κίνητρο της δολοφονίας, που μάλλον δεν ήταν η κλοπή: Τα κοσμήματα της Ελίζαμπεθ Χρυσαφίδη δεν είχαν κλαπεί, κανένα πολύτιμο ή μη αντικείμενο δεν απουσίαζε από τη βίλα. Δεν βρέθηκε ωστόσο ο χαρτοφύλακας του Χρυσαφίδη, στον οποίο οι συνεργάτες του έλεγαν πως είχε καθημερινά ένα σεβαστό ποσό, που έφτανε το μισό εκατομμύριο δραχμές, μπλοκ επιταγών και διάφορα άλλα πολύτιμα έγγραφα.
Σύμφωνα με την αστυνομία, το κίνητρο του Σερτουασάνα ήταν πιθανότατα να βιάσει την Ελίζαμπεθ ή το ταξικό μίσος που αισθανόταν για την εύπορη οικογένεια των εργοδοτών του. Εξέφρασαν επίσης την υπόνοια ότι πιθανώς οι υπεύθυνοι για τη δολοφονία της οικογένειας ήθελαν να αποσπάσουν κάποιο μυστικό το οποίο πιθανώς γνώριζε ο επιχειρηματίας.
Το πιο σκοτεινό σημείο της υπόθεσης βέβαια ήταν το γεγονός ότι ο μπάτλερ δεν μπορούσε να έχει διαπράξει το έγκλημα χωρίς ένα συνεργό εκτός των μελών της οικογένειάς του, ο οποίος αποτέλειωσε το αποτρόπαιο έργο του. Ο θάνατος της Χρυσαφίδη υπολογιζόταν να έχει επέλθει την Κυριακή, ενώ ο μπάτλερ και η οικογένειά του είχαν φύγει για την Ταϊλάνδη δύο μέρες νωρίτερα.
H είδηση της τετραπλής δολοφονίας καλύφθηκε ιδιαίτερα και από τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, ενώ οι ελληνικές εφημερίδες αφιέρωναν σελίδες επί σελίδων για τη δραστηριότητα του «σατανικού», όπως τον βάπτισαν, μπάτλερ, γεμάτες από ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και φήμες για συνεργούς, που ωστόσο δεν επαληθεύθηκαν ποτέ. Όπως ποτέ δεν συνελήφθη και ο Ταϊλανδός μπάτλερ, παρότι καταζητείται μέχρι σήμερα από την Ιντερπόλ…
Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία, οι αστυνομικές αρχές είχαν καταφέρει ελάχιστα στην προσπάθειά τους να συνεργαστούν με τις αρχές της Ταϊλάνδης, που δεν έδειξαν ιδιαίτερη προθυμία να βοηθήσουν. Το 1995, ο αρμόδιος ανακριτής που διερευνούσε την υπόθεση δέχθηκε την επίσκεψη δεκαμελούς επιτροπής των αρχών της Ταϊλάνδης, οι οποίοι, σύμφωνα με πληροφορίες, είχαν εντοπίσει τα ίχνη του μπάτλερ.
Η επιτροπή, η οποία απαρτιζόταν από οχτώ ανώτερους αξιωματικούς της αστυνομίας της Ταϊλάνδης και δύο ανώτερους εισαγγελικούς λειτουργούς, συνάντησε το 18ο τακτικό ανακριτή, από τον οποίο ζήτησε και έλαβε αντίγραφο της πολυσέλιδης δικογραφίας της υπόθεσης, προκειμένου να τη μελετήσει και να αποφασίσει αν τελικά ο 30χρονος μπάτλερ, ο οποίος ζούσε στην Ταϊλάνδη, θα διωκόταν ποινικά και θα παραπεμπόταν στη δικαιοσύνη. Η χώρα μας όμως δεν είχε υπογράψει συμφωνία δικαστικής συνδρομής με την Ταϊλάνδη και επομένως δεν ήταν δυνατή η έκδοση του Πράσερτ Σερτουασάνα στην Ελλάδα προκειμένου να δικαστεί για τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Η διαδικασία αποδείχθηκε χρονοβόρα και ατελέσφορη…
Με το πέρασμα του χρόνου, η υπόθεση ξεχάστηκε και παρά τις προσπάθειες της ελληνικής αστυνομίας και της Ιντερπόλ, τα ίχνη του Σερτουασάνα χάθηκαν. Απομένει μόνο το φρικτό τέλος της οικογένειας Χρυσαφίδη, για το οποίο δεν έχει λογοδοτήσει κανείς. Όσο για τη βίλα της οδού Θησέως στην Εκάλη, όπου διαπράχθηκε το έγκλημα, γράφτηκε ότι αγοράστηκε από το δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα, ο οποίος σε τηλεφωνική μας επικοινωνία είχε αρνηθεί κάτι τέτοιο, τονίζοντας ότι έχει κινήσει νομική διαδικασία εναντίον εκείνων που διαδίδουν αυτή την ψευδή, όπως την χαρακτήρισε είδηση, που όμως αργότερα θα επιβεβαιωνόταν.
Δεν χρειάζεται κόπος και ακριβά προϊόντα για να απομακρύνετε τα ακάρεα που κυκλοφορούν ανενόχλητα μέσα στο σπίτι.
Τη λύση τη φτιάχνετε οι ίδιες με το δημιουργήσετε ένα αποτελεσματικό σπρέυ κατά των ακάρεων με βάση το αλκόολ!
Με μόλις πέντε κουταλιές της σούπας οινόπνευμα το οποίο δεν ξεχνάτε να αναμείξετε με νερό (σε μισό λίτρο) και οινόπνευμα εντριβής έχετε πετύχει την παρασκευή του σπρέυ!
Λόγω του ότι είναι δηλητηριώδης για τα περισσότερα είδη ακάρεων εγγυάται το επιθυμιτό αποτέλεσμα που ζητάτε!
Για αποφυγή ατυχήματος, βεβαιωθείτε πρώτα πως το ύφασμα δεν λεκιάζει. Αυτό μπορείτε να το δείτε αφού εφαρμόσετε το σπρέυ σε μια πολύ μικρή περιοχή!
Μεγάλη επιστημονική έρευνα αναδεικνύει τις ευεργετικές συνέπειες του στοματικού σεξ στον ανδρικό οργανισμό, προσθέτοντας ένα ακόμη κίνητρο για τις γυναίκες που επιλέγουν να απολαύσουν τη σεξουαλική πράξη σε όλες τις εκφάνσεις της.
Όπως αναφέρει έκθεση επιστημόνων, το στοματικό σεξ που προσφέρει ο άνδρας στη γυναίκα, συμβάλλει καθοριστικά στην καταπολέμηση ενοχλητικών ή και επικίνδυνων ασθενειών, όπως το έκζεμα, οι αλλεργίες και η… παχυσαρκία!
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο κόλπος της γυναίκας είναι γεμάτος από «καλά» βακτήρια, τα οποία καταπολεμούν επιβλαβείς οργανισμούς και διατηρούν «καθαρό» το σημείο. Υπεύθυνα για την ευεργετική αυτή διαδικασία στον γυναικείο κόλπο, είναι τα βακτήρια lactobacillus, τα οποία βοηθούν τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν μικροοργανισμούς και μικρόβια που μολύνουν το σώμα.
Οι γαλακτοβάκιλλοι, είναι Gram+ βακτήρια, κατά κανόνα προαιρετικά αναερόβια. Ανήκουν στην ευρύτερη ομάδα των βακτηρίων που παράγουν γαλακτικό οξύ
Αποδεικνύεται ωστόσο, ότι τα βακτήρια αυτά μεταφέρονται με την επαφή και στον ανδρικό οργανισμό, προκαλώντας ανάλογες ευεργετικές επιδράσεις με εκείνες της συμβατικής σεξουαλικής επαφής ανάμεσα στα δύο φύλα.
Συμβουλή των γυναικολόγων προς τις γυναίκες, είναι να χρησιμοποιούν μόνο ζεστό νερό για την πλύση του κόλπου τους, ακριβώς για να μην «σκοτώνουν» τα «καλά» βακτήρια που υπάρχουν στο σημείο και συμβάλλουν τα μέγιστα στο σύστημα αυτοκαθαρισμού που διαθέτει ο ανθρώπινος οργανισμός.
Τα lactobacillus απαντώνται στον ανθρώπινο οργανισμό τόσο στο πεπτικό, όσο και στο ουροποιητικό σύστημα, λειτουργώντας με ανάλογο τρόπο για την έγκαιρη αντιμετώπιση και «απόκρουση» των «κακών» μικροβίων.
Τα συγκεκριμένα βακτήρια χρησιμοποιούνται από τις φαρμακοβιομηχανίες σε προϊόντα για την καταπολέμηση της διάρροιας, της δυσκολίας στη χώνεψη, στο σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, που ταλαιπωρεί πολύ κόσμο, σε έλκη, καθώς και λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, ακόμα και στο κοινό κρυολόγημα, αλλά και σε δερματικές παθήσεις.
Όπως δήλωσε η Δρ Έλενα Μέντες Σοάρες, όσο μεγαλύτερη ποσότητα «καλών» βακτηρίων λαμβάνει ένας άνθρωπος, τόσο καλύτερο είναι για τον οργανισμό του.
Με άλλα λόγια, όσα αγόρια δεν έχουν βάλει στο… μενού των προκαταρκτικών τους το στοματικό σεξ, καλό θα είναι να το ξανασκεφτούν. Ίσως να έχουν πολύ μεγαλύτερα οφέλη, απ’ όσα γνώριζαν μέχρι σήμερα…
Ερευνητές στο κρατικό πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης, αποφάσισαν να μελετήσουν την επίδραση του στοματικού σεξ στον ψυχικό κόσμο των γυναικών, πως επηρεάζει δηλαδή θετικά την ψυχική ισορροπία αλλά και την ψυχική υγεία γενικότερα.
Στην έρευνα πήραν μέρος πάνω από 293 γυναίκες, που απάντησαν σε ένα ερωτηματολόγιο γύρω από την σεξουαλική τους ζωή και με το στοματικό σεξ.
Οι ερευνητές κατέληξαν ότι εκείνες οι γυναίκες που έκαναν στοματικό σεξ στους συντρόφους τους, ένιωθαν πιο ικανοποιημένες και γεμάτες από τη ζωή τους.
Μετά από τα συμπεράσματα αυτά, αποφάσισαν να δουν τι συμβαίνει με το ανδρικό σπέpμα που δίνει ψυχική ικανοποίηση στις γυναίκες.
Ανέλυσαν λοιπόν τη χημική του σύσταση όπου και βρήκαν ότι περιέχει ουσίες που δρουν άμεσα στον εγκέφαλο και βελτιώνουν τη ψυχική διάθεση. Επιπλέον, ενισχύουν το συναίσθημα αγάπης.
Αντίθετα, όσες από τις γυναίκες δεν έκαναν στοματικό σεξ, παρουσίαζαν συμπτώματα που έφταναν στα όρια της κατάθλιψης. Μάλιστα, τα συμπτώματα ήταν όμοια με εκείνα των γυναικών που δεν είχαν καθόλου σεξουαλική ζωή και απείχαν εντελώς από την σεξουαλική επαφή.
Τι περιέχει το σπέpμα;
Κορτιζόλη: είναι η ορμόνη της αγάπης, η ορμόνη που ενισχύει την αγάπη και την συντροφικότητα
Οιστρόνη και ωκυτοκίνη: ορμόνες που καταπολεμούν στον εγκέφαλο την κατάθλιψη και μας ανεβάζουν και βελτιώνουν την ψυχική διάθεση, μάλιστα η ωκυτοκίνη χαρακτηρίζεται και ως η ορμόνη της αγάπης (βλέπε: Η ορμόνη της αγάπης: ωκυτοκίνη)
Θυροτροπίνη: ορμόνη που βοηθάει τον οργανισμό να καταπολεμήσει την κατάθλιψη, όπως και η σεροτονίνη
Μελατονίνη: βοηθάει στην καλύτερη ποιότητα του ύπνου
Εκτός λοιπόν από την σεξουαλική ικανοποίηση και το συναισθηματικό “δέσιμο” της στενής επαφής που μπορεί να δώσει το στοματικό σεξ και στα δύο φύλα, τα οφέλη του τελικά είναι περισσότερα στις γυναίκες καθώς ενισχύει και λειτουργεί μέσα από τις ορμόνες που περιέχει ενισχυτικά στην γυναικεία καλή ψυχική υγεία μέσα από συναισθήματα αγάπης, συντροφικότητας, ευτυχίας και πνευματικής υγείας!.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Archives of Sexual Behavior
