Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2026
Blog Σελίδα 1056

Το παιδί μου έπασχε από λευχαιμία και ο πατέρας του, μας χτυπούσε στο νοσοκομείο. Τσιγκουνιά και ξύλο…

0

Όμορφα χρόνια,ανέμελα…μέχρι τα 18 …

Τότε που τον γνώρισα… Τσιγκούνης -ούτε ένα τόσο μικρό δωράκι,αλλά και στα αισθήματα-…

Νευρικός -βρισιές, άσχημες βρισιές και ξύλο-…

Ήξεραν οι δικοί μου,ήξεραν με τι οικογένεια θα έμπλεκα αλλά εγώ εκεί,βράχος!!

Μέχρι και τον πατέρα μου κάλεσε- αυτός και ο πατέρας του – μια και είχε πει πως αν μπορέσει θα του πάρει ένα αμάξι… εε λοιπόν το απαίτησαν μέσα σε κάτι μήνες…!!! Πόσο μετανιώνω που δεν τον άκουσα τότε… -πάμε παιδί μου να φύγουμε, αυτοί σε θέλουν μόνο για ότι έχεις, μου είπε κλαίγοντας..

Σκεφτόμουν-με το χαζό μυαλό μου- θ’αλλάξει,όταν παντρευτούμε θ’αλλάξει…!!!
Μας έβλεπα αγκαλιά στην τηλεόραση,πιασμένους χέρι χέρι στη βολτούλα…πόσο έξω έπεσα…πόσο έξω…

Τη νύχτα που γυρίσαμε από τον γάμο-παρωδία…ούτε μια αγκαλίτσα,μόνο καθόταν μέχρι το πρωί και μετρούσε τα χρήματα που βγάλαμε από το γάμο,σαν να μην υπήρχα καν!!

Δούλευε,δεν έπινε,δούλευα κι εγώ και του τα ακουμπούσα με αποτέλεσμα να μην έχω να πάρω ένα περιοδικό την εβδομάδα..όταν του έλεγα να μου το πάρει απαντούσε -αν θέλω… ε !!τις περισσότερες φορές δεν ήθελε…!!

Ότι βγάζαμε,τα έβαζε στην τράπεζα(ακόμα και σήμερα τα έχει και πολύ περισσότερα..)

Ρούχα δεν αγόραζε (η μαμά μου του έπαιρνε) ένα γλυκό ποτέ δεν κρατούσε στο σπίτι,ούτε καν πρώτης ανάγκης πράγματα…

Στο σούπερ μάρκετ; Να βρίζει,να μου φωνάζει,να φεύγει γιατί στο χαρτάκι έγραφα 2 και πήρα 3 χαρτοπετσέτες ή γιατί πήρα κάτι για το σπίτι που δεν έγραφα!! Αν έβαζα δε και κάνα πατατάκι στο καρότσι ή καμμιά καραμέλα… χαμός…!!

Ξύλο… πολύ ξύλο και χωρίς λόγο…σπασμένες πόρτες για να μπει μέσα…

Όμως δεδομένη η Κατερίνα … εκεί,δεδομένη…

Νοσοκομείο,ναι το είχα ”επισκεφτεί” και αυτό … έπεσα,έλεγα από ντροπή …

Κάποια στιγμή τα έμαθαν οι δικοί μου… Χώρισε,χώρισε τον τώρα πριν κάνετε παιδιά..

και η απάντησή μου..- τι θα κάνω εγώ χωρίς τον Σ; Μια κοπελίτσα στα 22 …

Στο μεταξύ έμπλεξε με το ”στοίχημα” … εξάρτηση.. έφευγαν πολλά χρήματα εκεί,κι εκείνος άφαντος με το που ξυπνούσε το μεσημέρι… Ψιλο-έκλεβε προιόντα από τη δουλειά του πατέρα μου.. έκανε παρανομίες.. για το στοίχημα και την τράπεζα…

Περνάνε τα χρόνια έτσι… μένω έγκυος.. 7 μηνών με είχε ρίξει κάτω,με χτυπούσε και σχεδόν λιποθύμησα… το λάθος μου; Που του ζήτησα να μείνει ένα απόγευμα μαζί μου… δεν άντεξα,πήγα σε ψυχολόγο… στην αρχή δε με πίστευε.. με χίλια παρακάλια ήρθε κι εκείνος μια φορά μαζί μου… του είπε ο ψυχολόγος πως κάποια στιγμή θα ξυπνήσω και θα φύγω,όμως ο Σ. μπροστά μου του είπε -Σιγά.αυτή με αγαπάει..! Το δεδομενάκι!!
Κάνω τον γιο μου στα 28.. ξύλο και στο μικρό επειδή του ζητούσε μια βόλτα με το αμάξι,επειδή του ζητούσε να μείνει μια φορά στο σπίτι… έμπαινα στη μέση,έβριζε,χτυπούσε και μένα γιατί λέει εγώ έλεγα στο παιδί να του ζητάει τέτοια πράγματα!!

Χώρισα για 6 μήνες.. όπου γυρνούσα κι όπου κοιτούσα εκείνον έβλεπα…

Τα ξαναβρήκαμε,θα αλλάξει,έλεγε…χα!

Μένω έγκυος στην κόρη μου.. 40 μερών γεννημένη, μάθαμε πως ο γιος μου πάσχει από λευχαιμία…

Έχασα τον κόσμο,τη γη κάτω από τα πόδια μου… Το παιδί μου…
Λιποθυμίες,φόβος,τρόμος,τρέλλα…Τώρα είναι καλά όμως πέρασε πάρα πολλά… ακόμη και μέσα στο νοσοκομείο το χτύπησε μια φορά… εμένα πολύ περισσότερες…

Έπαιρνα το μωρό και μέναμε μέρες εκεί… ήρεμα χωρίς εκείνον… Οι γιατροί,οι νοσοκόμες; Ο καλύτερος μπαμπάς έλεγαν που πέρασε ποτέ από εδώ !!!

Είχα τον πόνο του παιδιού μου, είχα και αυτόν… εκεί που καθόμουν έδινε μια στην καρέκλα και με έριχνε κάτω…

Έγινα δυνατή…ο Θεός με βοήθησε και μπόρεσα να τον βγάλω από τη ζωή μας… μόνη βοήθεια,οι γονείς μου…σιγά που θα έδινε διατροφή,σιγά που θα ξόδευε τα χρήματά του για τα παιδιά!!!

Πόσες φορές έχω πει το τετριμμένο… ας είχα τότε το μυαλό που έχω τώρα…

Τώρα πια έχω πάρει τη ζωή στα χέρια μου,πάλεψα με τους δαίμονες μου και τους νίκησα,έχω τα παιδιά μου που υπερ-αγαπώ!!! Είμαι μαμά όμως έχω ξεχάσει πως είμαι και γυναίκα..

Άσχημο πράγμα η μοναξιά…μεγάλα τα παιδιά μου,16 και 19 έχουν τις παρέες τους,κι εγώ πολλές φορές μόνη σπίτι να μιλώ με …τους τοίχους…

Είχα κάνει 2-3 δεσμούς..πολύ αργότερα από τον χωρισμό μου.. είχα βγει με έναν κύριο πριν 2 χρόνια για 5 ραντεβού…του μίλησα για μένα,του άνοιξα την ψυχή μου,δε με πίστεψε…

Θα ήθελα να μην είμαι μόνη,να είχα έναν άνθρωπο να ζήσω μαζί του τα απλά καθημερινά που δεν έζησα…

Είναι τόσο απλό και συγχρόνως τόσο δύσκολο αυτό όμως… κι ας έχω μέσα μου να προσφέρω πολλά…

-Έχω χιούμορ(η άμυνα και η δύναμή μου)

-Αγαπώ τους ανθρώπους και όπου μπορώ να βοηθήσω αντλώ μεγάλη χαρά..

-Δεν μαγειρεύω πολύ καλά όσο κι αν προσπαθώ!! τα παιδιά με δουλεύουν,-κάποτε θα μάθεις,μαμά,μου λένε!!

-Δε συμπαθώ καθόλου τις δουλειές του σπιτιού,προτιμώ να είμαι με την κολλητή μου,να μιλάμε και να γελάμε,μια και οι δουλειές ποτέ δεν τελειώνουν..!

Ένας απλός συνηθισμένος άνθρωπος με όρεξη για ζωή παρ’όλα τα ζόρια της εποχής…

Σας ευχαριστώ

Κατερίνα 44 – Ρέθυμνο

Το παιδί μου γλiτωσε από καρκiνο στο παρα πέντε. Σήμερα είναι φαντάρος και τον καμαρώνω

0

Διαβάζω άρθρα σας και είστε ένα αγαπημένο σάιτ, πρόσφατα διάβασα το άρθρο για τη μανούλα που έχασε τον μικρό της από τον καρκίνο.

Είμαι κι εγώ μαμά δύο καταπληκτικών εφήβων, της Κάτιας μου και του Βαγγέλη μου το πρώτο μου παιδί με βάσανα γεννημένο. Το άρθρο, μου θύμησε δικές μου πονεμένες στιγμές που έζησα όταν ο γιος μου ήταν νεογέννητος. Τώρα είναι 18 χρόνων φαντάρος, συγκινούνε όταν τον βλέπω να με αποχαιρετά και να με μαλώνει που κλαίω, “που πάω ρε μάνα!” μου λέει “στον Άρη; Θα γυρίσω σε δύο εβδομάδες!”

Τώρα, έτσι που κάθομαι και έχω πολύ ελεύθερο χρόνο από την απουσία του γιου μου, θυμήθηκα τις δύσκολες στιγμές και θέλησα να τις γράψω σε ένα μικρό κείμενο έτσι για να ξωρκισω τις θλιμμένες μέρες.

Με τον άντρα μου παντρεύτηκαμε πολύ γρήγορα έρωτας κεραυνοβόλος. Είμαστε και οι δύο σε ηλικία που το παιδί ήταν επιθυμία και στόχος. Δύσκολος στόχος όμως. Δύο χρόνια προσπαθειών, απογοητεύσεων, επισκέψεων σε πολλούς γιατρούς, εγχειρήσεων και μια λέξη που δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό μου.

Δεν μπορείς να κάνεις παιδιά, ίσως φτάσεις στη πηγή αλλά δε ξέρουμε αν θα πιεις νερό. Εκεί έβαλα τελεία και έπαψα να ελπίζω, να προσπαθώ. Ένα όνειρο περίεργο όμως μου άφησε μια σπίθα στη ψυχή μου κι έκανα ένα τάμα στην Αγία Ειρήνη τη Χρυσοβαλάντου. Εκείνη και η μητέρα μου με τις συμβουλές της με έσωσαν. Ήμουν έγκυος και δεν το ήξερα καθώς ένας γιατρός με έτοιμαζε για το επόμενο χειρουργείο μια ύστατη προσπάθεια.

Η μαμά μου είπε, περίμενε κόρη μου να δεις αυτόν τον μήνα και άστο για τον επόμενο. Ο Βαγγέλης μου ήδη είχε φωλιάσει στη ψυχή μου και στο σώμα μου. Δεν το πίστευα, η χαρά μεγάλη και η ανυπομονησία μου να δω το μωρό να γεννηθεί υγειή, τεράστια. Καθώς η εγκυμοσύνη εξελισσόταν οι δυσκολίες δεν έλειψαν, ήρθε η ώρα του τοκετού και το μωρό χανόταν. Φτάσαμε και οι δύο στο χείλος του γκρεμού αλλά επιβιώσαμε.

Μετά από μια εβδομάδα είμαστε και οι δύο καλά και στο σπίτι μας με την καθημερινότητα γεμάτη ευτυχία δυσκολίες και εκπλήξεις. Ο Βαγγέλης ήταν ενός μηνός πια, μωράκι πανέμορφο γεμάτο ζωή, τον τάισα και έγειρε το κεφαλάκι του να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου κι εκεί χάθηκε όλος μου ο κόσμος. Ένα μεγάλο εξόγκωμα κάτω από το αυτί. Παναγία μου σκέφτηκα τί είναι αυτό; Το έδειξα στον άντρα μου και για ένα μήνα σχεδόν άρχισε ο Γολγοθάς μας. Ο γιατρός έφτασε την επόμενη, ήταν Κυριακή δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο γιατρός ήταν διακοπές και άρπαξε το αεροπλάνο και το πρωί της Κυριακής ήταν στο μαιευτήριο. Αγωνίες κλαμματα εξετάσεις και πάλι εξετάσεις. Μέχρι να μου πουν ότι ” Κα. Γ. Είσαστε πολύ τυχερή αυτό που έχει ο μικρός παρατρίχα γλύτωσε εάν λίγο τα πράγματα ήταν διαφορετικά το μωρό στο σημείο που είναι ο όγκος δεν θα είχε χρόνο.”

Τώρα τον βλέπω να είναι ενήλικας και φαντάρος, όλα τα χρόνια τον μεγαλώνω με αυτό το μικρό στην άκρη του μυαλού μου φόβο μην τυχόν και συμβεί κάτι και όλα αλλάξουν δεν του το είπα ποτέ.

Ξέρετε, δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τί νιώθεις όταν οι γιατροί σου ανακοινώνουν ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και πρέπει να περιμένουμε τις εξετάσεις μέσα σε μια στιγμή χάνεται η ζωή σου κι έκτοτε ζω με φόβο και ξέρετε κάτι μέσα μου λέω, εγώ γλύτωσα.

Αλλά αν ο αυτός με το δρεπάνι σου χτυπήσει την πόρτα μια φορά μετά όλα τα άλλα διαγράφονται, για όλα τα χρόνια, ακόμα κι όταν κατάφερες να τον προσπερασεις.

Το παιδί μου είναι καλά αλλά πάντα του λέω προσεχε, πρόσεχε γιατί η ζωή είναι πολύτιμη.

Αφιερωμένο στον γιο μου. Μια περιφανή μαμά.

Το παιδί μου γεννήθηκε και βαφτίστηκε κρυφά. Και δεν ξέρει ότι κάποιος εκεί έξω το αναζητά…

0

Παρακολουθωντας τα αρθρα,τα διαφορα ποστ στο Ιντερνετ και κυριως το ποσοι ανθρωποι επηρεαζονται από τις ανθρωπινες σχεσεις σε μονογονεικες οικογενειες κυριως η σε περιπτωσεις διαζυγιων,αποφασισα να μοιραστω τη δικη μου εμπειρια… Για συντομια και προστασια των εμπλεκομενων θα θεσω τον εαυτο μου ως Μ.Κ….

Οντας σχετικα νεαρος σε ηλικια και σε σχεση με νεαρη,χωρισμενη με παιδια κοπελα την οποια θα ονομασουμε για τους σκοπους του αρθρου Μαρία,εφυγα από τον τοπο που ζουσα και συγκατοικησαμε εκτός Αθηνών…

Μετα από μια υπεροχη συγκατοικηση λοιπον και αφου ειχα δει ότι η καθημερινοτητα με μικρα παιδια,τα οποια πηγαινα σχολειο,επαιρνα από το σχολειο,τους μαγειρευα,τα πηγαινα στο μπαλετο τους κτλ κτλ,αποφασισαμε να φερουμε στον κοσμο ένα παιδι… Φυσικα όταν εχεις γνωρισει μια κοπελα με παιδια από ένα διαζυγιο το οποιο καταλαβες στην πορεια ότι ηταν ασχημο,βλεπεις και τις κακες πλευρες του νομισματος…Τα νευρα,τις βρισιες και ολες τις προσπαθειες στο να δυσκολευτει η ζωη του απεναντι. Δυστυχως παντα όταν υπαρχει ο ερωτας στο μυαλο,δειχνεις εμπιστοσυνη και λες μεσα σου ότι αυτό δεν θα συμβει εδώ. Για το καλο όμως του παιδιου ασφαλως κανεις μια κουβεντα και λες ότι αν κατι γινει,οι δρομοι του παιδιου και ο δικος σου θα είναι ΠΑΝΤΑ διασταυρωμενοι μονιμα.Οι ανθρωποι χωριζουν,οι γονεις όχι…

Και να που λιγο καιρο αργοτερα και εν μεσω εγκυμοσυνης,μαθαινες με ένα μηνυμα γραπτο,ότι το ετερον ημισυ που θεωρουσες σταθερο,δεν θελει πλεον άλλο την πολυτιμη συντροφια σου και δεν θελει απλα να σε ξαναδει.Οντας μεσα στο δικο της σπιτι,αναγκαστικα φευγεις. Ασφαλως σκεφτεσαι το τι θα επακολουθησει με το παιδι σου,λες ποσο το θες και να βρεθει μια διεξοδος. Ισως και μια επανασυνδεση. Δεν ξερω αν εχετε ακουστα τι είναι το ενοχικο συνδρομο,αλλα σε τετοιες περιπτωσεις σε πιανει.Νομιζεις ότι φταις εσυ,ότι τα δικα σου λαθη ισως σε εφεραν εδώ κτλ κτλ κτλ. Εκ πειρας μιλωντας πλεον θα πω ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΑΘΟΣ που μπορουσε να δικαιολογησει τα οσα επακολουθησαν σε εμενα.

Το παιδι μου γεννηθηκε ουσιαστικα κρυφα,μιας και η μητερα απεκρυψε την ημερομηνια τοκετου.Δεν μπορεσα να ειμαι στο μαιευτηριο,και όταν επικοινωνησα μπλοκαραν τις γραμμες… Το παιδι μου βαφτιστηκε κρυφα,μιας και δεν ανακοινωθηκε ποτε η βαφτιση του… Το παιδι μου περπατησε μονο του και το ειδα σε ένα στορυ στο Ιντερνετ… Το ιδιο εγινε με την πρωτη τροφη,το πρωτο μπλα μπλα,τα πρωτα παιχνιδια και χαδια. Τι μπορουσα να κανω???ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ παρα μονο οσα δινει ο νομος… Και ερχομαστε στο νομο που είναι η ουσια του αρθρου..

Πρωτο εξωδικο προσφέρω ΤΑ ΠΑΝΤΑ…δεν παιρνω απαντηση…. Αγωγη η οποια οριζεται να εκδικαστει 2 χρονια μετα…Υπομονη μεσα μου ενώ σιγοβραζω… Φτανοντας στην αγωγη,και ενώ είναι ηδη συμφωνημενα μεταξυ δικηγορων τα παντα για τις αναγνωρισεις,ακουω ότι δεν συζούσα ποτε με αυτή τη γυναικα και τα παιδια,ότι ειχε αλλους 2-3 που μπαινοβγαιναν μαζι με εμενα σε εκεινο το σπιτι κάθε βδομαδα,και ότι εγω δεν ειμαι ο πατερας του παιδιου μου…Απο ποιον τα ακουσα αυτά?Απο την οικογενεια της….

Φυσικα εως τοτε ειχαμε αλλου τυπου καραμελες,ότι ναι μεν ειμαι,αλλα δεν ειμαι ικανος.Μετα το ικανος μετατραπηκε σε κακος,μετα αυτό σε άλλο κτλ κτλ.Ολα αυτά φυσικα με τα αντιστοιχα στοιχεια που θα βλεπαμε σε δικες…Το μονο που ειδαμε σε δικες το ανεφερα….

Μεχρι σημερα λοιπον εχουν περασει 760 μερες περιπου από τη γεννηση ενός παιδιου,το οποιο δεν εχει ιδεα ότι ενας ανθρωπος εκεί έξω το αναζητα,το ψαχνει και το θελει.

Ο νομος της χωρας για παιδια εκτος γαμου είναι ελαφρα ασαφης. Γιατι το εκανε???Επειδη πολύ απλα ειχε νομικο δικαιωμα.Για το οποιο θα λογοδοτησει. Δεν ξερω αν ολη αυτή η ταση μονογονεικοτητας που βλεπω τριγυρω είναι προιον οικονομικων,κακων ανθρωπων η λανθασμενης αντιληψης. Πατεραδες και μητερες ειμαστε και πρεπει να ειμαστε μαζι για τα παιδια.Εστω και χωρισμενοι μπορουμε να ειμαστε διπλα διπλα.Το να κρατας έναν γονιο μακρια ενώ ξερεις ότι μακροπροθεσμα κανεις κακο στο παιδι σου,σε εμενα ακουγεται καπως….Κανε τον εγωισμο σου σταχτη και αποδεξου το γιατι με αυτόν επελεξες να κανεις παιδι. Ο νομος προσφερει ασφαλεια και σιγουρια για ολους.Αλλα στερειται χρονου…

Γνωριζω ότι με τη γνωριμια του γιου μου θα προκυψουν δυσκολιες προσαρμογης,μιλησα και μιλαω με ειδικους και σιγουρα όλα θα γινουν με τον καλυτερο τροπο για το παιδι.Μετακομισα για να ειμαι πλαι του και να μην το μεγαλωσω ως πατερας του σαββατοκυριακου και το ιδιο λεω σε οσους περνανε παρομοιες φασεις… Όμως αργα η γρηγορα φτανεις στο αναγκαστικο σημειο για να δεις το παιδι σου,που πρεπει να επιλεξεις ειτε διεκδικηση συνεπιμελειας,ειτε αυτοφωρα.Γιατι??? Γιατι να μην είναι πιο απλουστευμενα τα πραγματα??? Διατροφες? Εγωισμος??? Μισος και κακια?? Όλα παιζουν.Ολα θα υπαρχουν και όλα είναι ανθρωπινα συναισθηματα φυσιολογικα μετα από έναν χωρισμο.

Όμως όταν σου κανουν κατι τετοιο,πως μπορεις να εμπιστευτεις ξανα τον άλλο γονεα?Πως ξερεις οτι θα ξαναδεις το παιδι σου την άλλη εβδομαδα? Πως μπορεις να προχωρησεις την ζωη σου όταν τα αφηνεις ολα για ένα παιδι,ενοσω ταυτοχρονα ο καθε ανθρωπος που δεν γνωριζεις εχει να εκφερει μια κακη αποψη επειδη “ετσι ακουσε να λενε”?

Σε όλα αυτά πρεπει να κινηθεις νομικα ακομη και εναντιον της μανας του παιδιου σου.Χτυπηματα στο ηθος σου είναι χτυπηματα στην μελλοντικη εικονα του παιδιου σου και την ψυχολογια του.Πολυ φθηνο για να το πραξει καποιος.Σιγουρα όμως πολύ βαρυ ώστε να το αφησεις να περασει ετσι. Καποιες κατηγοριες θα κριθουν από τριτους.Καποιες πραξεις που εγιναν ώστε να καταστραφεις εγιναν με μοναδικο σκοπο να εισαι μακρια από το παιδι σου…Το μυαλο σου αυτά στα φωναζει κάθε πρωι αν ερθετε στη θεση μου… Και κρατιεσαι…Και άλλη μια μερα περναει…Και διαβαζεις κατι κακο ακομη,και λες δεν πειραζει… Και περιμενεις,και περιμενεις και περιμενεις…

Περνας τη ζωη σου σε παυση μεχρι να ερθει ένα αγορακι και να σου πατησει ξανα ένα play. Δυστυχως όμως μολις πατηθει,δεν γνωριζεις αν η ταινια μεσα σου θα εχει ιδια ποιοτητα εικονας όπως πριν…Πολυς καιρος… Αυτά ηθελα να πω.Σιγουρα το ζητημα είναι τεραστιο και αν τυχον ερωτηματικα προκυψουν θα ξανακανω καποιο αρθρο…

Εως τοτε διαβαζω τις υπεροχες ιστοριες σας,και ελπιζω σε έναν χρονο από σημερα να μπορω τουλαχιστον να μαθω το παιδι μου ποδηλατο. Μονο αυτό μου απεμεινε εξαλλου να χτισω στα παιδικα του χρονια.

Adios…

Μ.Κ.

Το παιδί με αυτισμό που σπάει κάθε στερεότυπο και ξεπερνάει την ίδια τη ζωή με διακρίσεις, επαίνους και αριστεία

0

Τη Μαρία την «συνάντησα» πριν χρόνια στο ψυχρό σύμπαν των social media μέσω μιας ανάρτησης που έσφυζε από συναίσθημα.

Μητέρα ενός μικρού αγοριού με αυτισμό πάλευε ολομόναχη για όσα οι υπόλοιπες μαμάδες θεωρούσαμε αυτονόητα. Την θαύμασα αμέτρητες φορές, την παραδέχτηκα άλλες τόσες, υπήρξαν στιγμές που ένιωσα μικρή μπρος στο μεγαλείο της ψυχικής της δύναμης. Πρόσφατα, μιλήσαμε για τον Δημήτρη της. Για το «μαργαριτάρι» της, όπως λέει που «κρυμμένο στο κοχύλι του Αυτισμού σπάει όλα τα στερεότυπα των Παιδοψυχίατρων και της επιστήμης». Αυτή είναι η ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο κι αυτός είναι ο γιος της σε πρώτο πλάνο…

img 7695

Είμαι η Μαρία. Μια γυναίκα που κάποτε είχε μία σταθερή εργασία, φίλους και διάθεση για ζωή. Μια μέρα, στα 38 μου χρόνια, κλήθηκα ξαφνικά να αντιμετωπίσω μία μεγάλη πρόκληση ζωής. Μια κατάσταση πού μου έκοψε την φωνή μου για 4 ώρες. Θυμάμαι εκείνη την λέξη που μου ανακοινώθηκε για τον μικρό μου πρίγκιπα, 21 μηνών, τότε: ΑΥΤΙΣΜΟΣ! Νόμιζα πως ο ουρανός και η γη με έκοβαν στη μέση, με συνέθλιβαν. Μονογονέας. Περίμενα μία ζωή να κάνω οικογένεια, παιδί. Η εγκυμοσύνη ήρθε στα 36 απροειδοποίητα. Μέσα στον χωρισμό με τον σύντροφό μου. Όλα κυλούσαν ήρεμα στην αρχή. Μέχρι την μέρα που παρατήρησα ότι ο μικρός μου χτυπούσε την πλάτη στο καρεκλάκι κάθε φορά που καθόταν. Παιδοψυχίατρος και η διάγνωση έγινε μετά την αξιολόγηση του. Διάχυτη διαταραχή της ανάπτυξης. Αυτισμός. Άρχισα να ψάχνω μόνη για θεραπευτικές παρεμβάσεις και δομές. Να διαβάζω και να ενημερώνομαι για τον Αυτισμό. Να φτιάχνω προγράμματα οργάνωσης με την βοήθεια των θεραπευτών. Ένιωθα σαν κάποιον που δεν γνωρίζει τον δρόμο που πρέπει να πάρει.. Αναζητούσα απεγνωσμένα να βγω στην σωστή κατεύθυνση.

img 7697

Ο μικρός ήταν υπερκινητικός, μίλησε νωρίς και περπάτησε νωρίς. Ηχολαλούσε όμως και έκανε κρίσεις θυμού με αυτοτραυματιστικές τάσεις, όταν δεν καταλάβαινα εγώ τι ήθελε ή κάθε φορά που διαχειριζόμουν λάθος κάποια πράγματα. Περάσαμε ΚΕΠΑ. Αναπηρικό επίδομα. Αυτή ήταν η δεύτερη τραυματική μου εμπειρία. Θυμάμαι την αναμονή 7 ώρες. Μ ένα μωρό στην αγκαλιά να τον ταΐζω μέσα σ’ όλον αυτόν τον ανήμπορο κόσμο. Να τον αλλάζω πάνα με 39 βαθμούς μέσα στο αυτοκίνητο. Να κλαίει να νυστάζει και να μας λένε: έλεγαν «Θα περιμένετε. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε άλλο!». Απαράδεκτη αναμονή και ταλαιπωρία τόσων ανθρώπων με τόσα προβλήματα υγείας. Άρχισα μέρα την μέρα να ζω στο πετσί μου την σκληρότητα των κρατικών δομών, την εξαφάνιση των συγγενών και των φίλων μου. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο όταν είσαι μονογονέας παιδιού με αυτισμό. Οι δομές ανύπαρκτες κι αν υπάρχουν είναι χάρη στην προσπάθεια των γονιών που «γεννούν» ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Θεραπείες ατελείωτες. Λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, παιδοψυχολογία. Δουλειά πολύ και πολύ κούραση. Εξαντλητική. Σωματική και ψυχική. Ο προσωπικός χρόνος, ανύπαρκτος. Μπροστά σε κάθε μικρό βήμα η επίτευγμα του μικρού μου Δημήτρη ήταν σαν να ανακάλυπτα, κάθε φορά, έναν κρυμμένο θησαυρό. Πανηγύριζα!

img 7696

Όταν έμαθα πως ο μικρός μου έχει Αυτισμό, έκανα 4 μήνες να το αποδεχτώ μέσα μου πραγματικά… Έριχνα σ’ εμένα τις ευθύνες, σκεφτόμουν πως έφταιγα εγώ για αυτό. Έψαχνα από πού και πώς ήρθε αυτό στο παιδί μου. Δεν έφταιξα πουθενά. Απλώς η ζωή ήρθε να μου διδάξει κάποιο μάθημα. Ο Θεός τα δύσκολα τα δίνει στους δυνατούς ανθρώπους. Και μέρα την μέρα κατάλαβα πως είμαι ένας από αυτούς. Το επεξεργάστηκα πολύ μέσα μου. Έκλαψα ατέλειωτες νύχτες και μέρες. Κάποια στιγμή, σηκώθηκα στα πόδια μου και είπα: τώρα πρέπει να βοηθήσω το παιδί μου να προχωρήσει. Να ζήσει. Να αντιμετωπίσει αυτή την κοινωνία, τις δυσκολίες του στο μέλλον και στο παρόν. Πρέπει να τα καταφέρω. Ο αυτισμός θέλει ειδικές συνθήκες ζωής. Άλλη συμπεριφορά και διαχείριση. Οι γονείς έχουν αμέτρητες δυσκολίες αποδοχής του παιδιού τους από τους άλλους. Με φίλους ελάχιστους για τα παιδιά τους ή και καθόλου. Απογοητεύονται βλέποντας το παιδί τους μόνο, λυπημένο και απομονωμένο. Μες στην ατυχία μου όμως είμαι τυχερή. Ο μικρός μου μιλάει, πάει σε κανονικό σχολείο, είναι υψηλής λειτουργικότητας.

img 7683

Σκέπτομαι τους γονείς που δεν έχουν ακούσει λέξη απ’ το στόμα του παιδιού τους, πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό που ζούνε. Πόση προσπάθεια κάνουν, πόσο πόνο και παράπονο έχουν μέσα τους. Έχουμε όμως κάτι κοινό όλοι οι γονείς παιδιών στο φάσμα του Αυτισμού. Την ίδια αγωνία Τι θα γίνει το παιδί μου αν πάθω κάτι; Πού θα πάει; Θα μπορέσει να ζήσει μόνο του; Θα μπορέσει να σπουδάσει; Θα μπορέσει να εργαστεί; Υπάρχουν δομές εργασίας για τα παιδιά μας; Θα μπορέσει να παντρευτεί; Να κάνει οικογένεια; Θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την κακία και την βία αυτού του κόσμου; Την αδιαφορία του κράτους για τα δικαιώματα των παιδιών μας την ζούμε στο πετσί μας όταν παίρνουμε επίδομα 300€ για να τα ζήσουμε. Σκέψεις που τρώνε την ψυχή μου καθημερινά. Το κράτος πληρώνει ακόμη τις θεραπείες. Όμως πρέπει να προπληρώνουμε τα λογοθεραπευτικά εμείς. Είμαστε γονείς άνεργοι ή με ημιαπασχόληση. Πως να πληρώσουμε όταν έχουμε να καλύψουμε ενοίκιο, ΔΕΗ, φροντιστήρια, ένδυση, υπόδηση και το φαγητό του παιδιού μας; Όλα στην πλάτη μας… Κι έρχεται η μέρα που δεν αντέχεις πλέον οικονομικά. Γονατίζεις. Έχεις κόψει τα πάντα από δικά σου έξοδα, από προσωπικές σου ανάγκες. Στερείσαι τα πάντα. Και πάλι δεν σου φτάνουν. Οι δομές των σχολείων για τα παιδιά μας δυσκολεύουν. Παράλληλη στήριξη μόνο σε 3-4 μαθήματα. Τα παιδιά μας υποφέρουν δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν στα μαθήματα. Πολλά παιδιά στερούνται ακόμη και την παράλληλη στήριξη ή δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πρόγραμμα του σχολείου λόγω δυσκολιών.

img 7694

Τρέμω τι θ’ απογίνει ο Δημήτρης μου και πού θα πάει αν μου συμβεί κάτι. Το κράτος «απών». Ο πατέρας του επίσης! Τα όνειρα μου, κάποιες στιγμές, εφιάλτες. Ωστόσο, όσο υπάρχουν γονείς που αγωνιζόμαστε και κάνουμε όνειρα και προσπάθειες για το μέλλον των παιδιών μας, υπάρχει ακόμη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Για δομές επαγγελματικής κατάρτισης παιδιών μ’ αναπηρία σε κανονικές εργασίες. Περιμένω το πρώτο θαύμα. Την υποστήριξη την πραγματική του κράτους στα παιδιά μας! Όσο ζω… ελπίζω και προσπαθώ για ό,τι καλύτερο για την ζωή του παιδιού μου. Αυτό που με τρομοκρατεί είναι τι θα γίνει και τι θα απογίνει, σαν κλείσω τα μάτια μου

Ο αριστούχος Δημήτρης που ανέτρεψε κάθε προγνωστικό

Θυμάμαι μου είχαν πει πως ο Δημήτρης θα έχει αστάθεια στο περπάτημα. Ότι ίσως να μην μπορεί να οργανωθεί στα μαθήματα του σχολείου, πως δεν θα έχει φαντασία στις εκθέσεις που θα γράφει κι ότι ίσως να μην μπορεί να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του η να ντυθεί μόνος του. Τα απρόσμενα ξεκίνησαν και μας φανέρωσαν πόση δύναμη ψυχής έχει και πόσα μπορούσε να πετύχει διαψεύδοντας κι αφήνοντας άφωνους τους δασκάλους του, τους θεραπευτές του κι εμένα την ίδια. Ο Δημήτρης ξεκίνησε να πηγαίνει σε δημόσιο δημοτικό σχολείο.

img 7691

Με την βοήθεια την δική μου, των θεραπευτών, της παράλληλης στήριξης και των δασκάλων του κατάφερε να αναπτύξει απίστευτες ικανότητες κόντρα στα προγνωστικά των παιδοψυχίατρων. Στην 1η δημοτικού γράφει διαβάζει κι αριστεύει. Με την βοήθεια παράλληλης μόνο για 7 μήνες. Ξεκινάει πολεμικές τέχνες Self- Defence – Aυτοάμυνα- Αυτοπροστασία. Παίρνει την πρώτη του ζώνη κίτρινη. Προχωράει στην πράσινη Μ’ απίστευτη συγκέντρωση στις κινήσεις φτάνει στην καφέ ζώνη. Έχει 100% συγκέντρωση και οι χρόνοι του στο τρέξιμο, στις κινήσεις και στη σταθερότητα που απέκτησε με τον προπονητή του μας άφησαν όλους άφωνους. Τρία χρυσά μετάλλια σε αγώνες στην Θεσσαλονίκη. Ένα χρυσό σε φιλικούς αγώνες στην Αθήνα. Στο σχολείο από τη Δευτέρα δημοτικού ξεκινάν τα άριστα 10. Ούτε ένα 9 δεν έφερε ποτέ.

img 7686

Με την διπλάσια προσπάθεια από τα άλλα παιδιά αρχίζει και διαπρέπει χρονιά την χρονιά. Βγάζει άριστα έως την ΣΤ’ Δημοτικού. Έρχεται πρώτος μαθητής σε όλο το σχολείο και γίνεται σημαιοφόρος στην παρέλαση με τιμή και υπερηφάνεια. Στις εθνικές εορτές έπαιρνε τους πιο σημαντικούς ρόλους. Ο λόγος του ήταν φανταστικός. Ντυνόταν μόνος του, έκανε μπάνιο μόνος του από την τρίτη δημοτικού. Στην Δευτέρα δημοτικού έμαθε να φορά τα παπούτσια μόνος. Και σε ηλικία 10 ετών έμαθε να δένει τα παπούτσια του. Μπήκε στην ποδοσφαιρική ομάδα του σχολείου στην Τετάρτη δημοτικού. Τα πήγαινε περίφημα σε όλα. Θυμάμαι τα λόγια κάποιας παιδοψυχίατρου: «Δεν θα μπορεί να ακολουθήσει τους κανόνες στα ομαδικά αθλήματα». Κι όμως μπόρεσε! Κι όμως… μπορεί! Παίρνει επαίνους σε συμμετοχές του για το περιβάλλον, δίπλωμα καλής διατροφής, βεβαίωση στον 12ο Μαθηματικό Διαγωνισμό Παιχνίδι και Μαθηματικά.

img 7690

Στην Ε’ τάξη λαμβάνει μέρος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φυσικών Δημοτικού (Αριστοτέλης) και στην ΣΤ’ Δημοτικού συμμετέχει με το σχολείο του στις βιβλιοδρομίες των εκπαιδευτηρίων ΓΕΙΤΟΝΑ όπου παίρνουν την 1η τιμητική διάκριση σχολείων Αθηνών. Έχει διαβάσει πάνω από 120 λογοτεχνικά ιστορικά βιβλία. Στις εκθέσεις του παίρνει συνεχώς Άριστα. Χωρίς να του χαριστεί τίποτα και κανένας. Με πολύ κόπο, αγώνα, αγάπη για μάθηση και τεράστιες προσπάθειες συγκέντρωσης. Ο Δημήτρης σήμερα πηγαίνει γυμνάσιο, στην Β’ Γυμνασίου. Σε δημόσιο γυμνάσιο με 3 καθηγητές παράλληλης στήριξης. Τα 19 και τα 20 πέφτουν βροχή. Βγάζει συνολικό βαθμό 19 και 7/14, πρωτεύει μεταξύ των συμμαθητών του και αριστεύει σ όλα τα τμήματα της 1 ης Γυμνασίου. Πηγαίνει Αγγλικά όπου κι εκεί αριστεύει κάθε χρόνο. Σε λίγο θα δώσει για Lower. Γαλλικά κάνει μόνος του και τα πηγαίνει θαυμάσια, επίσης χωρίς φροντιστήριο. Πόσα πιο πολλά να πω για να δείξω πως ο αυτισμός δεν είναι εμπόδιο; Οι επιτυχίες θα συνεχιστούν. Και θέλω να τον δω μια μέρα πολύ ψηλά. Γιατί ο Δημήτρης το αξίζει και με το παραπάνω και είμαστε όλοι σίγουροι πως θα κερδίσει στη ζωή με την αξία του, όπως πάντα! Ποιος είπε πως τα άπιαστα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα; Ο Δημήτρης το απέδειξε με δύναμη ψυχής, πολύ κόπο και προσπάθεια. Χωρίς ιδιαίτερα και φροντιστήρια. Μόνος του! Με την στήριξη και την βοήθεια μου μόνο και με την δική του περισσότερο! Του αξίζουν πολλά μπράβο μα περισσότερο η αγάπη και η αποδοχή σας στον διαφορετικό τρόπο σκέψης του. Και ο σεβασμός σας….

img 7689

Πηγή: protothema.gr

Το παιδί μας σκoτώθnκε από ευθύνη της πρώην γυναίκας μου. Θέλω αποζημiωση και όλες τις διατροφές που έδινα, πίσω!

0

Πέρσι έχασα το 8χρονο αγοράκι μου όταν το χτύπησε αυτοκίνητο. Με την μαμά του είμαστε χωρισμένοι 6 χρόνια και την επιμέλεια την είχε εκείνη. Επειδή έφευγε για δουλειά από τις 7, το παιδί σηκωνόταν και πήγαινε μόνο του σχολείο. Μια μέρα το πάτησε αυτοκίνητο καθώς επέστρεφε σπίτι, μπήκε εντατική αλλά μια εβδομάδα μετά πέθανε. Επειδή η μάνα του ήταν αναίσθητη και ήθελε να κάνει τη ζωή της. Μια γυναίκα δεν μπορούσε να πάρει να το προσέχει; 350 ευρώ διατροφή έδινα, δεν της έφταναν; Πόσα ήθελε;

Ο πόνος ήταν αβάσταχτος ειδικά τον πρώτο καιρό. Εννοείται σταμάτησα να βάζω διατροφή αλλά και αυτή μετά απ’ ότι έμαθα σταμάτησε να εργάζεται τάχα μου ότι είχε ψυχολογικά. Επειδή όμως εγώ το θέατρο δεν το μασάω και ξέρω ότι όλα τα εκανε για να ξεφύγει και να μην ζητήσω αποζημίωση, έβαλα δικηγόρο και της έκανα μήνυση και ζητάω πίσω όλες τις διατροφές.

Γιατί φαίνεται ότι όλα αυτά τα λεφτά που έδινα πήγαιναν στα μαλλιά της και στα νύχια της και όχι στη φροντίδα του παιδιού μας.

Αν πήγαιναν στη φροντίδα του παιδιού μας, θα έβαζε νταντά να το φυλάει και να το πηγαινοφέρνει σχολείο και δεν θα σκοτωνόταν.

Πείτε μου είμαι εγώ παράλογος;

Κώστας

Το παιδί και τα καρφιά μία ιστορία για το θυμό…

0

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδί που θύµωνε µε το παραµικρό και είχε πολύ κακούς τρόπους.

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι µε καρφιά και του είπε ότι κάθε φορά που θα φέρεται άσχηµα θα πρέπει να καρφώνει ένα καρφί στο φράχτη.

Την πρώτη µέρα το παιδί κάρφωσε δεκαέξι καρφιά. Όµως, καθώς περνούσαν οι εβδοµάδες, όλο και κατάφερνε να χαλιναγωγεί τη συµπεριφορά του και τα καρφιά ολοένα λιγόστευαν. Είχε καταλάβει ότι του ήταν προτιµότερο να ελέγχει τις τάσεις του παρά να τρέχει να καρφώνει καρφιά στο φράχτη. Και τελικά έφτασε η µέρα που το παιδί δεν έχασε καθόλου την ψυχραιµία του. Το είπε λοιπόν στον πατέρα του και τότε εκείνος του είπε ότι τώρα θα έπρεπε να ξεκαρφώνει ένα καρφί για κάθε µέρα που δεν θα ξεσπούσε σε οργή.

Οι µέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά είπε στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλες τις πρόκες. Τότε ο πατέρας πήρε το γιο του απ’ το χέρι και τον πήγε κοντά στο φράχτη, κι εκεί του είπε: “Πολύ καλά τα κατάφερες γιε µου, για δες όµως τις τρύπες στο φράχτη. Ποτέ πια ο φράχτης µας δεν θα είναι όπως πριν.Όταν είσαι θυµωµένος και λες άσχημα λόγια, αυτά αφήνουν πληγές. Μπορείς να µαχαιρώσεις κάποιον, και µετά να τραβήξεις το µαχαίρι, αλλά, όσες φορές κι αν θα ζητήσεις συγγνώµη, η πληγή θα µείνει εκεί.Κι ένα τραύµα µε λόγια είναι τόσο κακό όσο κι ένα τραύµα στο σώµα.” Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Μπορείς να μαντέψεις το μέγεθος ενός ανθρώπου από το μέγεθος των πραγμάτων που τον κάνουν να θυμώνει

Το παιδί δεν θα πεθάνει, θα ζήσει… Άσε τι λένε οι γιατροί, αλλά τι λέει ο Θεός

0

Θαύμα: Διηγήθηκε ο π. Παύλος Τσουκνίδας: «Το έτος 1999 στις 24 Σεπτεμβρίου χτύπησε με το μηχανάκι του ο γιός μου, σε ένα φορτηγό μεγάλο και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας.

Ήταν πολυτραυματίας σε κωματώδη κατάσταση, χτυπημένος στο κεφάλι, στον θώρακα, στην κοιλιακή χώρα, με ρή­ξη σπλήνα που του αφαιρέθηκε αμέσως και σωληνώ­θηκε αμέσως στην μονάδα εντατικής θεραπείας του Νοσοκομείου.

»Όμως οι νευροχειρουργοί του νοσοκομείου μας είπαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ζήση και ειδι­κότερα ο Διευθυντής μας προετοίμασε για το θάνατο του παιδιού από στιγμή σε στιγμή, που ήταν μόλις 16 χρόνων και οι γιατροί ζητούσαν τα ζωτικά όργανα του παιδιού. Έδωσαν 2-3 ώρες προθεσμία ζωής.

»Μέσα στην σαστιμάρα μου πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στον γέροντα Σεραφείμ, τον βρήκα και έκλαιγα απαρηγόρητα. Αφού του είπα το πρόβλημα και ότι οι γιατροί περιμένουν το θάνατό του, μου λέει: “Ο Ηλίας δεν θα πεθάνει, θα ζήσει, θα ζήσει, θα ζήσει!” Μα του λέω, Γέροντα, οι γιατροί είπαν σε δύο ώρες θα πεθάνει και ο Γέροντας με απαντάει κοφτά: “Όχι, όχι, όχι, δεν θα πεθάνει, άσε τι λένε οι γιατροί, τι λέει ο Θε­ός. Εσύ να προσεύχεσαι και το παιδί θα ζήσει”.

Το έλεγε ο Γέροντας με μια σιγουριά, και μου έδωσε θάρρος μεγάλο. Την άλλη μέρα το πρωί οι πιέσεις στο κεφάλι του παιδιού εκτινάχθηκαν στα ύψη, αμέσως μπήκε στο χειρουργείο και του αφαιρέθηκε απ’ το κεφάλι του ένα μέρος οστό απ’ το δεξιό μέρος του κρανίου για να βρη διέξοδο το πρήξιμο, έτσι μεταφέρθηκε ξανά στην εν­τατική.

Το περιστατικό ήταν το ποιο βαρύ και οι για­τροί της Μ.Ε.Θ., τον είχαν φυσικά σε καταστολή απ’ την πρώτη στιγμή, με 14 καθετήρες σ’ όλο το σώμα του. Μετά το χειρουργείο ανακουφίσθηκε λίγο αλλά την άλλη μέρα το πρωί με κάλεσαν οι γιατροί και μου είπαν ότι σε λίγο επέρχεται ο θάνατος.

Μου έδειξαν τις κόρες των οφθαλμών του και μου έδωσαν περιθώ­ριο μία με δύο ώρες ζωής περίπου. Κλινικά ήταν σχε­δόν νεκρός.

Είπα τους γιατρούς αν έχουν κάτι άλλο να κάνουν επιστημονικώς και ένας που είχε κάνει 19 χρόνια στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στην Αθήνα μου λέει: Μπορούμε να κάνουμε επέμβαση στο αριστερό μέρος του κρανίου και να αφαιρέσουμε μεγαλύτερο οστό απ’ ότι αφαιρέσαμε από δεξιά, αλλά, δεν βλέπω να μπαίνουμε στο χειρουργείο, είμαστε στο τέλος του παιδιού, δεν θα μπορέσουμε να τον κατεβάσουμε απ’ τον τρίτο όροφο στα χειρουργεία.

Ένας άλλος νευροχειρουργός με ρώτησε:

“Τι θα κάνουμε πάτερ;” “Τι ρω­τάτε, γιατρέ, γρήγορα, πρώτα ο Θεός και η Παναγία μας, στα χειρουργεία, μην καθυστερήται καθόλου”, τους λέω. Ανέλαβαν πέντε έξι γιατροί και πάνω σε μπαλόνια τον κατέβασαν στα χειρουργεία, κανένας δεν πίστευε ότι θα βγει μέσα σε τρεις μέρες ο πεθαμένος κλινικά ζωντανός. Ω του θαύματος.

Ο Ηλίας βγήκε ζωντανός και διασωληνώθηκε ξανά στην εντατική, δόξα τω Κυρίω. Πάλι κινδυνεύαμε, έτσι πήρα στο αυτοκίνητο την πρεσβυτέρα μου και άλλους τρεις φί­λους και πήγαμε στο Γέροντα. Του ανέφερα πώς έ­χουν τα πράγματα και του είπα ότι πάλι οι γιατροί δεν μας δίνουν ελπίδες ζωής.

Με τον Γέροντα ήμασταν οι δυο μας, οι άλλοι έμειναν στο αυτοκίνητο, επίτηδες τους άφησα εκεί, γιατί αν ήταν άλλος μπροστά ο Γέ­ροντας από ταπείνωση δεν θα μου έλεγε τίποτα. Εκεί που του έλεγα τι λένε οι γιατροί μου λέει:

“Άσε τους γιατρούς. Έχεις, πάτερ, εμπιστοσύνη στην προσευχή εμού του αμαρτωλού; Σου έχω πη όλα αυτά τα χρό­νια ψέματα σε κάτι; Ε, τότε να ξέρης, το παιδί θα ζήσει, θα ζήσει, θα ζήσει. Μην ολιγοπιστής.

Να έχεις εμπι­στοσύνη στον Κύριο”. Τα έλεγε ο Γέροντας με τέτοια σιγουριά και χαμογελούσε κιόλας, σαν να με διαβεβαίωνε για την καλή εξέλιξη που θα έχουν τα πράγματα. Έτσι διαβεβαίωσα και τους άλλους για όσα μου είπε ο γέροντας Σεραφείμ. Πήραμε θάρρος, ελπίδα και πί­στη και ξαναπήγαμε στο Νοσοκομείο.

» Από τις προσευχές όλων μας και ιδιαιτέρως του γέροντος Σεραφείμ, ο γιός μου μετά από 36 μέρες βγή­κε από την εντατική σαν φυτό, κι’ όμως κούνησε χέρια, πόδια, μίλησε, περπάτησε, μπήκε άλλες δύο φορές στην εντατική, έκανε σύνολο 9 χειρουργεία, έξι από αυτά στο κεφάλι, και το 2002, συνήλθε τελείως, πέρασε στην θεολογική σχολή της Θεσσαλονίκης και πήρε το πτυχίο του θεολόγου καθηγητού το 2008 και σήμε­ρα εργάζεται».

Πηγή: ekklisiaonline.gr

Το παιδί από το ορφανοτροφείο που έγινε εκατομμυριούχος! (βίντεο)

0

Μεγάλωσε από τα 10 του στο ορφανοτροφείο, καθώς η μητέρα του δεν είχε χρήματα για να συντηρήσει την οικογένεια τους.

Ο Jason Wolfe δεν πίστευε πως θα μπορέσει να ενηλικιωθεί, καθώς οι δυσκολίες στη ζωή του όλο και αυξάνονταν. Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι θα εξελισσόταν σε ένα μεγάλο επιχειρηματία.

Αποφοίτησε το 1994 από το Πανεπιστήμιο του Bloomsburg και αποφάσισε να ιδρύσει μια επιχείρηση κουπονιών, τα οποία θα πουλούσε πόρτα-πόρτα.

Όμως τα σχέδια του ναυάγησαν, καθώς ένα σοβαρό ατύχημα του προκάλεσε ακινησία για μεγάλο χρονικό διάστημα, μιας και εγχειρίστηκε στην σπονδυλική του στήλη. Τότε ήταν που αποφάσισε να μάθει για τους κώδικες των υπολογιστών, μόνος του, διαβάζοντας ένα βιβλίο.

Αποκτώντας γνώσεις γύρω από τον προγραμματισμό υπολογιστών, αποφασίζει να ανοίξει μια διαδικτυακή επιχείρηση πώλησης κουπονιών, τη MyCoupons.com, τότε που το διαδίκτυο ήταν ακόμα στα πρώτα του βήματα. Τον πρώτο χρόνο έβγαλε μόλις 1000 δολάρια, τον εγκατέλειψε η τότε σύντροφος του, καθώς δεν πίστεψε στις ικανότητες του και έμεινα άστεγος, ζώντας 2 μήνες στο αυτοκίνητο του. Αμέσως μετά όμως, ήρθε η πρώτη μεγάλη ευκαιρία, αφού ο Wolfe, έκλεισε μια σημαντική συμφωνία με τον ιδιοκτήτη εταιρίας που έφτιαχνε μηχανές Espresso. Έκτοτε, όλα ακολούθησαν το δρόμο τους.

Σήμερα ο Jason Wolfe είναι ιδιοκτήτης της εταιρίας GiftCards.com, η οποία παρέχει προπληρωμένες κάρτες, ενώ από το 2010 μέχρι και το 2013, η εταιρία αύξησε τα κέρδη της κατά 72%, ξεπερνώντας πέρυσι τα 110 εκατομμύρια δολάρια. Ο ίδιος όμως δεν ξεχνά ποτέ από πού ξεκίνησε, για αυτό και το φιλανθρωπικό του έργο είναι μεγάλο, αρκεί να αναφέρουμε πως πέρυσι γύρισε τις Η.Π.Α., μαζί με τον 9χρονο γιο του, με ένα τροχόσπιτο, μοιράζοντας δώρα σε παιδιά οικογενειών χωρίς οικονομική δυνατότητα!

Το παιδάκι αντιγράφει τις κινήσεις του φρουρού. Δείτε τι κάνει ο φρουρός μόλις τον βλέπει!

0

Υπάρχουν πολλά βίντεο στα οποία διάφοροι τουρίστες προσπαθούν να κάνουν τους Βασιλικούς Φρουρούς να γελάσουν.

Εκτός από τη Μεγάλη Βρετανία και η Σουηδία διαθέτει παλάτι και τους δικούς της εκπαιδευμένους φρουρούς ώστε να προσέχουν την Σουηδική Βασιλική Οικογένεια. Φυσικά απαγορεύεται να τους πλησιάσει κάποιος και οι ίδιοι δεν μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τον κόσμο, να εκφραστούν ή να κάνουν οποιαδήποτε πράξη εκτός των προγραμματισμένων.

Ένα μικρό αγόρι στο παρακάτω βίντεο αντιγράφει τις κινήσεις του βασιλικού φρουρού εν ώρα υπηρεσίας. Κουβαλά την ομπρέλα του σαν όπλο ώστε να μοιάζει ακόμη πιο πιστικός και δείχνει να είναι πραγματικά αφοσιωμένος. Είναι αστείο να βλέπει κανείς κάτι τέτοιο και κάποιοι άνθρωποι σταμάτησαν για να τους παρατηρήσουν.

Δείτε το μικρό αγόρι να μιμείται τον επαγγελματία στρατιώτη στο παρακάτω βίντεο.

Το πάθος των Ελλήνων για τον καφέ δεν έχει προηγούμενο

0

-Οι Έλληνες εδώ και αιώνες έχουν πάθος με τον καφέ. Τίποτα δεν έχει αλλάξει στις μέρες μας.

-Σύμφωνα με έρευνες, πίνουν -κατά μέσο όρο- περισσότερο καφέ από τους Γάλλους και τους Ιταλούς και περίπου το ίδιο με τους Αμερικανούς.

-Το σίγουρο είναι ότι περνούν πολλές ώρες από τη ζωή τους στις καφετέριες.

Το αμερικανικό Npr αναδεικνύει το εγγενές πάθος των Ελλήνων για όλες τις μορφές καφέ – πέραν του παραδοσιακού ελληνικού, που αν τους τον πεις «τούρκικο», σημειώνει το άρθρο, τότε αυτό μπορεί να αποτελέσει αιτία… πολέμου.

Μπορεί η παθολογική αγάπη για τον καφέ να μην έχει φύγει από την Ελλάδα, ωστόσο αλλάζει δραστικά η προτίμησή τους. Η επέλαση του εσπρέσο σε όλες τις εκδοχές του ενδεχομένως να «πιέζει» όλους τους άλλους καφέδες, που πλέον δεν έχουν πέραση.

Το άρθρο φέρνει το παράδειγμα της αλυσίδας Mikel που έχει απλωθεί σε όλη τη χώρα, προσφέροντας κυρίως εσπρέσο, και σημειώνει πως είναι πλέον μέρος της καθημερινής κουλτούρας να σταματήσεις σε ένα Mikel (και σε άλλα μαγαζιά που προσφέρουν καφέ) για ένα μικρό διάλειμμα από την ασφυκτική καθημερινότητα.

Σημειώνει ακόμη πως η άνοδος του τουρισμού ώθησε πολλές ξενοδοχειακές μονάδες να βελτιώσουν τον εξοπλισμό τους ως προς την παροχή καφέ για τους πελάτες τους. Ο αρχιτέκτονας Γιάννης Γιαννόπουλος σημειώνει πως κάτι τέτοιο πριν από πέντε χρόνια δεν θα συνέβαινε -τώρα θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ.

Η γενική διευθύντρια της Mikel, Χρύσα Γερολυμάτου, σημειώνει από την πλευρά της: «Μέχρι τις αρχές του ’90 είχαμε δύο επιλογές για καφέ: τον ελληνικό και τον στιγμιαίο. Αν και ο εσπρέσο έχει έρθει στην Ελλάδα εδώ και δύο δεκαετίες, μόλις τα τελευταία 10 χρόνια άρχισε να ανεβαίνει η ζήτηση».

Η κοινωνιολογική διάσταση του καφέ είναι προφανής για όποιον ζει ή έχει επισκεφθεί την Ελλάδα, σημειώνει η Μαριάνθη Μυλωνά, συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής

Σημειώνει στο άρθρο πως ακόμη και τα δύσκολα χρόνια της κρίσης οι Έλληνες πήγαιναν στην καφετέρια και παράγγελναν τον αγαπημένο τους εσπρέσο: «Μπορείς να κάνεις οικονομία στο φαγητό και τα ρούχα, αλλά στον καφέ ποτέ. Έτσι σκέφτονται οι Έλληνες. Ακόμα και στα σπίτια βλέπεις πως υπάρχουν πλέον μηχανές εσπρέσο».

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Euromonitor International, οι οικιακές μηχανές παραγωγής εσπρέσο έχουν αυξηθεί στη χώρα μας κατά 40% από το 2008 έως το 2013 -δηλαδή, μέσα στα χρόνια της κρίσης. Μάλιστα, η μελέτη αναφέρει πως οι αριθμοί θα αυξάνονται για τα επόμενα έξι χρόνια.

Από τον στιγμιαίο καφέ, που ήταν μια χροιά μοντερνισμού κατά τη δεκαετία του ’90, οι Έλληνες έχουν περάσει σε μια νεωτερική φάση, όπου η επαφή τους με την ευρωπαϊκή κουλτούρα περνάει μέσω του εσπρέσο.

Και μπορεί ο φραπές να ήταν συνώνυμο της ελληνικής πατέντας και να έκανε όλους τους ξένους να παραληρούν, τώρα όμως έχει αποχωρήσει και στη θέση του έχει μπει ο ιταλικός καφές. Αυτό σημαίνει ότι χάνεται σιγά-σιγά και η επαφή με τον ελληνικό καφέ;

Η κ. Μυλωνά σημειώνει: «Ποτέ! Το λέω κατηγορηματικά. Οι Έλληνες δεν παρατούν έτσι τα πράγματα της παράδοσής τους». Στην πραγματικότητα, ο ελληνικός καφές καταναλώνεται πλέον στα σπίτια και ελάχιστα στις καφετέριες. Είναι κομμάτι των οικογενειακών σχέσεων εντός της οικίας και σίγουρα παραμένει δημοφιλής στις μεγαλύτερες ηλικίες.