Η Σοφία Μουτίδου μεταμφιέστηκε σε Αλέξης Κούγιας και το αποτέλεσμα ήταν απολαυστικό.
Η ηθοποιός ανέβασε στο κανάλι της στο youtube ένα βίντεο όπου και τρολάρει τον δικηγόρο του Δημήτρη Λιγνάδη, Αλέξη Κούγια.
Δείτε το:
Νέα σοκαριστικά στοιχεία για σεξουαλική κακοποίηση και βιασµούς ανήλικων µαθητών και µαθητριών του Αρσακείου από τον ∆ηµήτρη Λιγνάδη όσο εργαζόταν εκεί φέρνει στο φως σήµερα το Documento.
Τουλάχιστον δύο µάρτυρες µέχρι στιγµής και µε βάση τα στοιχεία που διαθέτει η εφηµερίδα έχουν καταγγείλει επίσηµα στη ∆ικαιοσύνη, από τις 5 Φεβρουαρίου ο ένας, ότι ο Λιγνάδης εκµεταλλευόµενος τη θέση που είχε ως δάσκαλος στον θεατρικό όµιλο του Αρσακείου προσέγγιζε ανήλικα αγόρια και κορίτσια από το σχολείο επιδιδόµενος σε σεξουαλικές πράξεις µαζί τους.
Επαφές µε ανηλίκους από το Αρσάκειο
Οσα έχει καταγγείλει επωνύµως από τις 5 Φεβρουαρίου µε την κατάθεση της µηνυτήριας αναφοράς του ο Βασίλης Κ. είναι σοκαριστικά. Οχι µόνο για τον βιασµό, τη σεξουαλική εκµετάλλευση και τα άλλα άρρωστα που καταγγέλλει ότι υπέστη από τα χέρια του Λιγνάδη αλλά και γι’ αυτά που αποκαλύπτει ότι έπραττε σε ανήλικα παιδιά εκµεταλλευόµενος τη θέση του ως δασκάλου στο Αρσάκειο.
Οπως προκύπτει από τη µηνυτήρια αναφορά του Βασίλη Κ. και την ένορκη κατάθεση του Γ.Χ., ο Λιγνάδης συνήθιζε να φέρνει ανήλικους µαθητές και µαθήτριες στο σπίτι του από το Αρσάκειο. Ο Βασίλης Κ. τον καταγγέλλει ότι του είχε ζητήσει πολλές φορές να κάνουν οµαδικό σεξ µε αυτούς. Περιγράφει περιστατικά όπου ο Λιγνάδης έφερνε ανήλικα κορίτσια και αγόρια στο σπίτι του και κλεινόταν µαζί τους στο δωµάτιό του και έκανε σεξ. Μάλιστα, ο Β.Κ. εµφανίζει τον Λιγνάδη κατά την περίοδο που ξέσπασε η γνωστή υπόθεση του µουσικοσυνθέτη Στέφανου Κορκολή το 1998 να έχει µεγάλη ανησυχία µήπως αποκαλυφθεί κάτι για εκείνον. Οµως, σύµφωνα πάντα µε τη µηνυτήρια αναφορά του Β.Κ., ο Λιγνάδης έλεγε ότι «είναι δύσκολο να συµβεί λόγω του κοινωνικού στάτους των οικογενειών των µαθητών του Αρσακείου και Μωραΐτη».
Συγκεκριµένα, ο Β.Κ. γνωστοποιεί στη ∆ικαιοσύνη: «δυστυχώς δεν ήµουν το µοναδικό παιδί µε το οποίο είχε επαφές, αλλά και πολλοί µαθητές από τα σχολεία Αρσάκειο Ψυχικού και “Μωραΐτη”, στα οποία ήταν την εποχή εκείνη ο µηνυόµενος συνεργάτης – δάσκαλος θεάτρου, όπερ µου είχε επιβεβαιώσει ο ίδιος αργότερα».
«Από πλευράς µου», όπως λέει το θύµα του Λιγνάδη, «ελάµβανα τη θέση του συµπαραστάτη του! και τον διαβεβαίωνα ότι δεν πρέπει να ανησυχεί! αν δεν υπάρχει µαγνητοσκοπηµένο υλικό…». Και όµως, αυτή η σοβαρή καταγγελία δεν κινητοποίησε τη ∆ικαιοσύνη για να ερευνήσει τα πεπραγµένα του Λιγνάδη στο Αρσάκειο.
Πήγαινε στο σπίτι του ανήλικες µαθήτριες
Οσα περιγράφει παρακάτω στη µηνυτήρια αναφορά του είναι ακόµη πιο σοκαριστικά. «Οσο περνούσε ο καιρός κατά τα ανωτέρω κι ο µηνυόµενος ευθέως εκµεταλλευόµενος τη συναισθηµατική µου κατάσταση, απολάµβανε την τυφλή µου εµπιστοσύνη και τον παιδικό µου έρωτα στο πρόσωπό του και δη… παντοιοτρόπως, µου είχε ζητήσει πλειστάκις να κάνουµε οµαδικό σεξ. Τούτο είχα αρνηθεί όλες ανεξαιρέτως τις φορές που µου το είχε προτείνει, γιατί δεν ήθελα να τον µοιραστώ, µιας και ήµουν ερωτευµένος µαζί του και το θεωρούσα σε κάθε περίπτωση αδύνατον ηθικά να προβώ σε κάτι τέτοιο…».
Συνεχίζει ο Β.Κ.: «Ωστόσο από πλευράς του και χωρίς φυσικά να µε ειδοποιεί, έφερνε µέσα στο σπίτι του που πήγαινα και εγώ κάποιες µαθήτριες του από το Αρσάκειο. Μια πρώην µαθήτριά του, η οποία σπούδαζε στην Αγγλία τότε (είχε ενηλικιωθεί), θυµάµαι να την έχω συναντήσει 2-3 φορές στο σπίτι του. Ο ίδιος καίτοι τη δεχόταν, µιλούσε άσχηµα για αυτήν, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “δεν τον αφήνει σε ησυχία”, µια περιγραφή που έµοιαζε πολύ µε τον τρόπο που χαρακτήριζε ο ίδιος τη δική µου συµπεριφορά προς εκείνον».
Και οι καυτές κατηγορίες για όσα έκανε ο Λιγνάδης στο Αρσάκειο συνεχίζονται. Γράφει χαρακτηριστικά ο Β.Κ.: «Επίσης, είχα συναντήσει στο σπίτι του µηνυόµενου, κατά πάσα πιθανότητα το 1997, µια ανήλικη µαθήτριά του από το Αρσάκειο Ψυχικού, µε την οποία µου είχε προτείνει σχεδόν ενώπιόν της να συνευρεθούµε όλοι µαζί σεξουαλικά. Του απάντησα και πάλι αρνητικά και την πήρε µαζί του στο υπνοδωµάτιο του. Μετά από λίγο βγήκε έξω και µου ζήτησε να µπω και εγώ στο υπνοδωµάτιο γιατί η κοπέλα δεν είχε πρόβληµα να είµαι κι εγώ εκεί, όπως µου είπε. Του αρνήθηκα δεύτερη φορά και αυτός γύρισε στο υπνοδωµάτιο µαζί της. Μην ξέροντας τι να κάνω και ακούγοντας τους να κάνουν σεξ στο διπλανό δωµάτιο πάγωσα και δεν µπορούσα να φύγω από το σπίτι. ∆εν ξέρω γιατί αντέδρασα έτσι ούτε τι περίµενα. Θυµάµαι ότι πήρα ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του για να διαβάσω, αλλά αυτό φυσικά ήταν αδύνατο. Προσπαθώντας πολύ, βρήκα τη δύναµη να φύγω από το διαµέρισµά του κρυφά χωρίς να µε ακούσει, γιατί φοβόµουν».
«Τον βρήκα µε αγόρι στο σαλόνι του»
Ο Β.Κ. έχει καταγγείλει στη ∆ικαιοσύνη ακόµη ένα περιστατικό µε ανήλικο αγόρι αυτήν τη φορά. Λέει χαρακτηριστικά: «Μια άλλη φορά µετά από αυτό το περιστατικό µε το κορίτσι, που µου είχε πει να πάω στο διαµέρισµά του, τον βρήκα µε ένα άλλο αγόρι στο σαλόνι του να κάθονται στον καναπέ. Για καλή µου τύχη, κι επειδή φοβόµουν στη θέα κι άλλου παιδιού τη συνήθη προτροπή του για οµαδικό σεξ, τηλεφώνησε η κοπέλα που σπούδαζε στην Αγγλία και του είπε ότι θα περάσει από το σπίτι του.
Εκείνος φανερά ενοχληµένος µας ζήτησε (στο αγόρι και σε µένα) σε περίπτωση που αυτή δεν έφευγε από το σπίτι του, να φύγουµε εµείς για λίγο και θα µας ειδοποιούσε να ξαναγυρίσουµε.
Ευτυχώς, η κοπέλα δεν έφευγε και µας ζήτησε ο µηνυόµενος µπροστά της να φύγουµε. Το άλλο αγόρι φεύγοντας κι αυτό από το σπίτι του µηνυόµενου µαζί µου µου ζήτησε να κάνουµε έναν γύρο στο τετράγωνο, µέχρι να µας ειδοποιήσει ο µηνυόµενος να ξαναπάµε στο διαµέρισµά του. Του αρνήθηκα και του είπα ότι θα πάω στο σπίτι µου, γιατί φοβόµουν να ξαναγυρίσω».
Τον «καίει» µάρτυρας για εξωσχολικές σχέσεις
Τον ∆. Λιγνάδη και τη δράση του στο Αρσάκειο «καίει» και µάρτυρας που εξετάστηκε από τη ∆ικαιοσύνη. Πρόκειται για τον Γ.Χ. που ερωτηθείς για το αν αυτά τα χρόνια έβλεπε τον Λιγνάδη να συνοδεύεται από ανηλίκους απάντησε: «Τα πρώτα χρόνια που τον ήξερα όχι, αργότερα όµως γύρω στο 1999-2000 µου ζήτησε να τον βοηθήσω µε τα παιδιά που µετείχαν σε θεατρικό όµιλο του Αρσακείου. Εβλεπα λοιπόν ότι διατηρούσε και εξωσχολικές σχέσεις µε τα ανήλικα παιδιά του Αρσακείου που δίδασκε. Αυτό γινόταν µετά τις διδακτικές ώρες του σχολείου».
Οσα αναφέρει σε ερώτηση της ανακρίτριας για το αν έµαθε ποτέ ή άκουσε να έχει ο Λιγνάδης εξωσχολικές σχέσεις µε ανήλικα παιδιά του Αρσακείου ή από άλλους χώρους είναι σοκαριστικά. Αναφέρεται και στο περιστατικό του µαχαιρώµατος του Λιγνάδη το 2002 που κρατήθηκε κρυφό σε επίπεδο δηµοσιευµάτων και όσων λέγονταν τότε. Πρακτικά, περιγράφει µια κατάσταση στην οποία αν και βοούσε ο κόσµος όλος για τα πεπραγµένα του γνωστού σκηνοθέτη στο Αρσάκειο, η διεύθυνση και η διοίκηση του σχολείου ως διά µαγείας δεν είχαν ακούσει τίποτε.
Καταθέτει χαρακτηριστικά: «∆εν ήξερα κάτι συγκεκριµένο, απλά ακουγόταν πολύ έντονα ότι πράγµατι είχε σχέσεις µε ανήλικα παιδιά. Θυµάµαι συγκεκριµένα το 2002, όταν πήγαµε να τον δούµε στο νοσοκοµείο όπου νοσηλευόταν ύστερα από ένα περιστατικό όπου είχε µαχαιρωθεί από άγνωστο στο σπίτι του, όλοι λέγαµε µεταξύ µας ότι αυτό ήταν πολύ πιθανόν να είχε γίνει από κάποιο αγανακτισµένο πατέρα κάποιου ανήλικου παιδιού που είχε σχέση.
Επιπλέον, θέλω να αναφέρω ότι στις πρόβες που κάναµε στα θεατρικά έργα που έπαιζε και σκηνοθετούσε και εγώ συµµετείχα ως µουσικοσυνθέτης, συχνά έβλεπα να συνοδεύει νεαρά παιδιά προφανώς ανήλικα, τα οποία κάθονταν στην πρόβα για ώρες και τον περίµεναν. Μετά το περιστατικό µε το µαχαίρωµα είχα αρχίσει να αλλάζω διάθεση απέναντί του γιατί µε είχαν προβληµατίσει όλα αυτά που έβλεπα λαµβάνοντας υπ’ όψιν και τις φήµες που κυκλοφορούσαν. Το 2006 πολλές φορές µετά τις πρόβες φεύγαµε παρέα αρκετά άτοµα µεταξύ των οποίων και ένα παιδί νεαρό, το οποίο δεν το ήξερα αλλά στη συνέχεια έµαθα ότι ήταν ανήλικος περίπου 15-16 ετών και είχε ερωτική σχέση µε τον ∆ηµήτρη Λιγνάδη. Τότε επειδή ένιωσα µεγάλο αποτροπιασµό αποφάσισα πλέον να αποµακρυνθώ και να µην έχω καµία επαφή µε τον ∆ηµήτρη Λιγνάδη µέχρι σήµερα».
Οι ισχυρισµοί Λιγνάδη και οι διαψεύσεις
Ο ∆. Λιγνάδης ισχυρίζεται ότι όσα του προσάπτει ο άνω µάρτυρας είναι ψευδή, λέγοντας ότι όσο εργάστηκε στο Αρσάκειο οι γονείς και τα παιδιά του ιδιωτικού σχολείου είχαν τεράστια εκτίµηση στο πρόσωπό του και άφησε άριστες εντυπώσεις. Ο ισχυρισµός αυτός πρακτικά καταρρίπτεται από το κείµενο-καταγγελία 285 αποφοίτων του Αρσακείου που τον εκθέτουν, αλλά και των καταγγελιών που είδαν το φως της δηµοσιότητας τις τελευταίες ηµέρες σε ΜΜΕ και social media.
Χαρακτηριστική ήταν αυτή της παλιάς µαθήτριας του Αρσακείου στο 2020mag.gr και των στοιχείων που αναφέρει σε ρεπορτάζ της η δηµοσιογράφος Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου στο kosmodromio.gr µεταξύ των οποίων και η εκδροµή στην Επίδαυρο «κατά τη διάρκεια της οποίας» ο Λιγνάδης «έβγαλε τα ρούχα του, έµεινε µε το εσώρουχό του, βούτηξε στη θάλασσα και βγαίνοντας ρωτούσε τα κορίτσια που κάθονταν στην παραλία αν “φεγγίζει” το λευκό του εσώρουχο». Η πρώην πρόεδρος της οµοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεµόνων του Αρσακείου Νάνσυ Καλαφάτη επιβεβαίωσε την ύπαρξη καταγγελίας για τον Λιγνάδη ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενώ διέψευσε τον ισχυρισµό Μπαµπινιώτη ότι δεν είχε γίνει καµία καταγγελία ούτε καν προφορική.
Το YFSF επέστρεψε για να μας χαρίσει ανατρεπτικές μεταμφιέσεις γνωστών καλλιτεχνών, δοσμένες με μοναδικό τρόπο από τους φετινούς συμμετέχοντες του σόου.
Ο Θανάσης Αλευράς ήταν ένα από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν με την παρουσία τους στο σόου και μάλιστα είχε βγει νικητής την πρώτη σεζόν. Για την πρώτη του φετινή εμφάνιση του έτυχε να υποδυθεί την Άννα Βίσση τραγουδώντας «Ψεύτικα» σε εορταστικό πρόγραμμα. Ο ίδιος φάνηκε να μπαίνει εύκολα στον ρόλο και περιτριγυρισμένος από μπαλόνια, επιδόθηκε σε μοναδικές χορευτικές φιγούρες. Η εμφάνισή του και το γεγονός ότι ζούσε την στιγμή στο μέγιστο, ήταν τόσο εντυπωσιακά που οι κριτές έμειναν άφωνοι κι η Κατερίνα Παπουτσάκη φώναζε: «Θα πεθάνω.»
Σίγουρα ο Θανάσης Αλευράς αναμένεται να κλέψει τις εντυπώσεις.
Σε άρθρο της με τίτλο «Ελλάδα, το Καστελλόριζο είναι covid -free. Όλοι οι κάτοικοι εμβολιάσθηκαν», η εφημερίδα Corriere della Sera κάνει αναφορά στην στρατηγική εμβολιασμού της χώρας μας. «Είναι η στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης για να προστατέψει μικρές και απομακρυσμένες περιοχές και για να δώσει νέα ώθηση στον τουρισμό, ενόψει του καλοκαιριού», γράφει η εφημερίδα του Μιλάνου.
Προσθέτει, δε, ότι όπως έγινε γνωστό από τον ιστότοπο Kastellorizo.com «για τους κατοίκους του νησιού, ο Φλεβάρης ήταν ιστορικός μήνας» διότι «την περασμένη Κυριακή, 21 του μηνός ήταν από τις πρώτες περιοχές της Ελλάδας όπου χορηγήθηκε η δεύτερη δόση του εμβολίου Pfizer» και αυτό σημαίνει ότι «όλοι οι κάτοικοι του Καστελλόριζου είναι εμβολιασμένοι κατά του covid 19».
Η Corriere υπογραμμίζει ότι «πρόκειται για συγκεκριμένη επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, αφού τα ακριτικά νησιά επελέγησαν ως κύρια σημεία για τον πρώτο και τον δεύτερο εμβολιασμό». Στο άρθρο τονίζεται, επίσης, ότι «ενόψει της ανάκαμψης του τουρισμού, το να προσφέρει, κανείς, περιοχές «Covid free» αποτελεί μια εξαιρετική προστιθέμενη αξία, η οποία φέρνει πλούτο και παραγωγική ώθηση».
Η εφημερίδα πληροφορεί, τέλος, τους ιταλούς αναγνώστες ότι «στην Μεγάλη Βρετανία, η ανακοίνωση του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον ότι μετά από τις 17 Μαίου μπορεί να ξαναρχίσουν τα ταξίδια, προκάλεσε έκρηξη των κρατήσεων, με αύξηση του 630% και κύριους προορισμούς, την Ελλάδα και την Ισπανία».
Απαντώντας στις αιτιάσεις κυβερνητικών κύκλων ότι ο Δ. Κουφοντίνας δεν έχει ασκήσει τις νόμιμες διαδικασίες για την μεταφορά του στον Κορυδαλλό, η δικηγόρος του Ιωάννα Κούρτοβικ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση, στην οποία υποστηρίζει ότι πρωθυπουργός παραπλανήθηκε.
Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Εδώ και δυο ημέρες με αλλεπάλληλες ανακοινώσεις, κυβερνητικών στελεχών, του ίδιου του πρωθυπουργού, αλλά και «φορέων της κοινωνίας των πολιτών» (εντελώς τυχαία , στην ίδια γραμμή), εγκαλείται ο κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας ότι δεν έχει ασκήσει τις νόμιμες διαδικασίες για την μεταφορά του στον Κορυδαλλό και ότι ο ίδιος διαλέγει την αυτοχειρία!
Ψεύδονται.
Και οφείλουμε να επισημάνουμε τα ακόλουθα:
Αμέσως μετά την μεταγωγή του στον Δομοκό, ο κρατούμενος κατέθεσε στην γραμματεία αίτηση για την μεταγωγή του στον Κορυδαλλό, σύμφωνα με όσα πρόβλεπε ο ν. 4760/20, η οποία όπως μας διαβεβαίωσαν από το κατάστημα διαβιβάστηκε στο Υπουργείο, την 11/1/2021 με αριθμό πρωτοκόλλου 23624.
Η αίτηση αυτή μέχρι σήμερα δεν έχει απαντηθεί.
Επιπλέον, από τις 28/12/20, ο κρατούμενος έχει ζητήσει να του δοθεί αντίγραφο της απόφασης μεταγωγής, που μέχρι τότε ήξερε ότι ήταν της Γενικής Γραμματέως και όχι του αρμοδίου οργάνου, που είναι η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών (ΚΕΜ).
Με επιστολή της η κα Νικολάου δήλωσε ότι υπήρχαν απόφαση της ΚΕΜ, βάσει της οποίας ο κρατούμενος είχε μεταχθεί στον Κορυδαλλό και εν συνεχεία στο Δομοκό με δική της απόφαση και αρνήθηκε να χορηγήσει αντίγραφα.
Η δήλωση αυτή, σύμφωνα με την οποία, μέσα σε μία ώρα, είχε μεταχθεί στον Κορυδαλλό και συνεχόμενα στον Δομοκό, ήταν αυτή που εξώθησε τον κρατούμενο στην απεργία πείνας.
Αίτημα για τα αντίγραφα των αποφάσεων υποβλήθηκε από εμένα ηλεκτρονικά, ξανά, στις 17/1/21, με ρητή αναφορά στην άσκηση των νόμιμων ένδικων μέσων.
Το ίδιο αίτημα απευθύνθηκε και από τον Συνήγορο του Πολίτη, στις 21/1/21, στην γνωστή του παρέμβαση στην υπόθεση.
Στις 18/2, η Γεν. Γραμματέας μας απέστειλε ακριβές αντίγραφο της δικής της απόφασης, αλλά όχι και των αποφάσεων της ΚΕΜ , που επεκαλείτο, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή οποιαδήποτε διαδικασία κατ’ αυτών.
Η προσβολή στη Δικαιοσύνη μιας απόφασης μεταγωγής της ΚΕΜ προβλέπεται από το άρθρο 9 παρ.4 του Σωφρονιστικού Κώδικα, όταν ο κρατούμενος έχει δύο φορές αρνητική απόφαση στην αίτηση (του) για μεταγωγή (ποιος είπε ότι οι κρατούμενοι δεν ζητούν την μεταφορά τους σε άλλη φυλακή;):
-όχι όταν την μεταγωγή αποφασίζει η ίδια η ΚΕΜ , αυτεπάγγελτα,
– όχι πολύ περισσότερο όταν την αποφασίζει η Γεν. Γραμματέας αντεγκληματικής πολιτικής.
– όχι όταν το αρμόδιο Δικαστήριο, είναι το Δικαστήριο του Βόλου που είχε το θάρρος, με παρότρυνση δημόσια του σημερινού πρωθυπουργού να «σταθεί στο ύψος του» και να ανατρέψει απόφαση του Αρείου Πάγου, αυτήν του δικαίωνε το αίτημα για άδεια του Δημήτρη Κουφοντίνα.
– όχι όταν τα αρμόδια για τις διοικητικές αποφάσεις διοικητικά δικαστήρια έχουν πλήρη άγνοια από σωφρονιστικό κώδικα και δεν έχουν ούτε το σώμα των προσβαλλόμενων αποφάσεων
– όχι όταν το Πρωτοδικείο της Λαμίας (αναρμόδιο έτσι κι αλλιώς με το νόμο), αν δεν νοιώθει κι αυτό την επιταγή ότι «πρέπει να σταθεί στο ύψος του» θα στέκει αμήχανο μπροστά στο δέος μιας πολιτικής απόφασης που αγγίζει όχι μόνον τον πρώην περιφερειάρχη του , αλλά την ίδια την κεντρική αρχή εξουσίας της χώρας τον πρωθυπουργό.
Το νέο non paper στα μέλη της ΝΔ για διαχείριση της προοπτικής ενός νεκρού απεργού πείνας , με την προτροπή «να λέτε ότι δεν έχει απευθυνθεί στην Δικαιοσύνη», παραπλάνησε ακόμη και τον πρωθυπουργό.
Θα έπρεπε οι επιτελείς της ομάδας προπαγάνδας να διαβάζουν το νόμο πριν τολμήσουν να τον χρησιμοποιούν, για να μην γελοιοποιούν τα στελέχη του κόμματος .
Ή, μήπως, η κυβερνητική δικαιοκρατική άποψη του «έτσι θέλω, έτσι κάνω», υπερισχύει και νομιμοποιεί κάθε αυθαιρεσία;
Ακόμη και την βαρβαρότητα μιας θανατικής ποινής;
Αθηνα, 28/2/2021
Με δεύτερη παρέμβασή του ο δικηγόρος και μέλος του ΔΣ του ΔΣΑ Θέμης Σοφός απευθύνεται την ύστατη στιγμή στην «κωφεύουσα πολιτεία»-όπως την χαρακτηρίζει- για την υπόθεση του Δημήτρη Κουφοντίνα, που συνεχίζει την απεργία πείνας και δίψας και πλέον είναι κρίσιμη η κατάσταση της υγείας του.
Ακολουθεί ολόκληρο το γράμμα του Θέμη Σοφού:
«Δεύτερο Γράμμα προς την κωφεύουσα Πολιτεία για το Δ. Κουφοντίνα: Βοηθήστε τον να ζήσει
Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948), οι Συμβάσεις της Γενεύης της 12/8/1949 και τα δύο πρόσθετα Πρωτόκολλα, της 8/6/1977, που τις συμπληρώνουν, ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2000), η Αμερικανική Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (1978), ο Χάρτης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη των Αφρικανικών χωρών (1981), η Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων (Ψήφισμα 3452/9.12.1975 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών), η Διεθνής Σύμβαση κατά των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή ποινής της 26.11.1987, που κυρώθηκε με το Ν. 1949/1991 και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο κυρώθηκε με το Ν. 2462/1997 (βλ. Χριστόφορος Αργυρόπουλος, Οι ποινικές διατάξεις για τα βασανιστήρια, ΠοινΔικ 7/2002, 772), αποκλείουν κατά τρόπο απόλυτο την προσφυγή στη βία.
Το ΕΔΔΑ έχει κρίνει ότι το κράτος έχει θετική υποχρέωση να μεριμνήσει για την υγεία του κρατούμενου με τα ενδεδειγμένα ιατρικά μέσα. Εάν δεν το πράξει ενδέχεται να έχει ευθύνη για παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων του. Υπ’ αυτή την εκδοχή η αναγκαστική σίτιση μπορεί να είναι επιβεβλημένη ιατρικά και νομικά πράξη. Η εφαρμογή αυτής της ιατρικής πράξης όμως δεν πρέπει να οδηγεί σε τιμωρία ή σε εξευτελισμό του κρατουμένου. Πρέπει δηλαδή να γίνεται σύμφωνα με τα πρότυπα της ιατρικής επιστήμης για την πραγματοποίηση ιατρικής πράξης χωρίς συγκατάθεση του ασθενούς, δηλαδή όταν συντρέχει κατεπείγων κίνδυνος για την υγεία του (Σωτηρόπουλος, Η υποχρεωτική σίτιση).
Σύμφωνα με τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (άρ. 12 παρ. 3 Ν. 3418/2005), αν οι συγγενείς του απεργού πείνας που δεν μπορεί για οποιονδήποτε λόγο να συναινέσει στην εκτέλεση οποιασδήποτε ιατρικής πράξης, αρνούνται να δώσουν την αναγκαία συναίνεση και υπάρχει ανάγκη άμεσης παρέμβασης, προκειμένου να αποτραπεί ο κίνδυνος για τη ζωή ή την υγεία του απεργού πείνας, τότε υποχρεούται ο θεράπων ιατρός να εκτελέσει όλες τις απαιτούμενες ιατρικές πράξεις.
Φαίνεται πλέον ότι έχουμε να κάνουμε με ένα αστικό πείσμα της εξουσίας. Ο απεργός πείνας έχει ένα συγκεκριμένο νομικό status, το οποίο η Πολιτεία οφείλει να σεβασθεί, όποιος και εάν είναι. Και τον αφήνει να πεθάνει. Γράψαμε στο προηγούμενο γράμμα μας προς εσάς, ότι η Δημοκρατία δεν συγκρίνει το αξιακό της σύστημα με κανενός άλλου, διότι αυτοκαταργείται. Φαίνεται ότι σήμερα η Ελληνική Πολιτεία πιάνεται, και πάλι, απροετοίμαστη και ανώριμη, όχι μόνον στη γενικότερη λειτουργία του δημόσιου τομέα, των δικαστηρίων και της οικονομίας, αλλά και στις θεμελιώδεις υποχρεώσεις της περί του σεβασμού των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φυσικά η στρατευμένη λειτουργία του Τύπου, τα λεγόμενα μεγάλα «μαγαζιά», που βάζουν στην καύσιμη ύλη τους, πρόσωπα που θεωρούν ως αναλώσιμα για τη μηχανική υποστήριξή τους, συμπράττει πρωταγωνιστικά στις εξουσιαστικές λαϊκίστικες προτροπές της εκτελεστικής εξουσίας με κύριο μοχλό τη δημαγωγική προσέγγιση και αποτέλεσμα την προπαγάνδα και τελικά τη δημιουργία της λεγόμενης «κοινής γνώμης». Ενδεικτικά αναφέρεται, ότι «όλοι με μια φωνή απαντούν «σιγά που θα λυπηθώ αν κάτι πάθει ο Κουφοντίνας. Δολοφόνησε τόσους ανυποψίαστους. Και τους δολοφόνησε πισώπλατα, ψυχρά, ανελέητα, μπαμπέσικα. Κατά συρροή δολοφόνος. Ούτε συζήτηση. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι εναντίον του. Ουδείς ενδιαφέρεται για τους νόμους. Ουδείς, εξ αυτών δίνει δεκάρα τσακιστή για την απεργία πείνας του Κουφοντίνα. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους» (Δανίκας, Πρώτο Θέμα, 26/2/2021).
Πόσο άλλο μίσος μπορεί να εκδηλώνεται διά του Τύπου, αν όχι με την προτροπή της θεώρησης ως αρμόζουσας στάσης αυτής της εκδίκησης; Με τη δημαγωγική αυτή τοποθέτηση καθίσταται προφανές, ότι παρέχεται άλλοθι στην εκτελεστική εξουσία, ευθέως, με την –δήθεν– «συντριπτική» (τίνος άραγε;) πλειοψηφία να συμφωνεί, σε μια εκδικητική στάση, που έρχεται καταφανώς σε αντίθεση με τις αρχές και τους κανόνες της Σωφρονιστικής Επιστήμης. Προδήλως ο συντάκτης εκείνων των γραμμών διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι εν προκειμένω οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τους νόμους.
Η σχέση μεταξύ λαϊκισμού και δημοκρατίας ήταν πάντοτε ένα θέμα που προκαλούσε έντονη αντιπαράθεση. Παρόλο που βρισκόμαστε μακριά από μια συμφωνία, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η κοινώς αποδεκτή άποψη είναι ότι ο λαϊκισμός συνιστά έμμεσο κίνδυνο για τη δημοκρατία. Ο πιο διάσημος θεασώτης αυτής της άποψης είναι ο Γάλλος διανοούμενος Pierre Rosanvallon (Το νέο κοινωνικό ζήτημα), ο οποίος ορίζει την κρίση του δυτικού κράτους πρόνοιας όχι ως κρίση οικονομική, όπως ισχυρίζονται πολλοί, ούτε μόνον ως κρίση επέκτασης των λειτουργιών του κράτους, όπως ισχυρίζεται η νεοφιλελεύθερη αντίληψη, αλλά ως κρίση πρωτίστως φιλοσοφικής και πολιτικής φύσεως. Εισάγοντας τον όρο της αντεπανάστασης, διερωτάται ο συγγραφέας πώς ο ενθουσιασμός του Μάη του ’68 έδωσε τη θέση του στην απογοήτευση του 1980 και του 1990, κι έπειτα στη μοιρολατρία που από τη δεκαετία του 2000 συρρικνώνει τον πολιτικό και διανοητικό μας ορίζοντα. Έχουμε καθηλωθεί μεταξύ ενός ρεαλισμού της απραξίας και ενός ριζοσπαστισμού χωρίς αντίκρισμα, σε τέτοιο σημείο που να δείχνει ότι χάνεται η μάχη των ιδεών από τον εθνικισμό και τον λαϊκισμό, που υποστηρίζεται ενθέρμως από την εκτελεστική εξουσία και το δεκανίκι της, τον κάθε κραταιό καταχραστή της λειτουργίας του τύπου.
Ο Μπεκαρία, υποστηρικτής της Θεωρίας του Κοινωνικού Συμβολαίου, είχε αποτυπώσει στο έργο του Περί Εγκλημάτων και Ποινών (1764), ότι σκοπός της ποινής δεν είναι η εκδίκηση, αλλά ο σωφρονισμός αυτού που διέπραξε το αδίκημα και ο παραδειγματισμός των άλλων. Στην πράξη, οι λαϊκιστές συχνά επικαλούνται την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας για να επικρίνουν τους θεσμούς που επιδιώκουν να προστατεύσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα που είναι εγγενή στο φιλελεύθερο μοντέλο δημοκρατίας. Κύριος στόχος τους είναι η Δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης.
Η φωνή του θεσμού όμως και το γράμμα του νόμου είναι ισχυρότερα. Δεν μπορεί να αφήσει η σημερινή ελληνική δημοκρατία έναν απεργό πείνας να πεθάνει. Γυρίζοντας την πλάτη στη φωνή αυτή θα κοιτάξει προς την άβυσσο της κατάργησης της δικαιοκρατικής αρχής με δυσμενείς συνέπειες. Δεν υπάρχει κανένας που να διαφωνεί ότι η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται. Το σφάλμα του επιχειρήματος έγκειται στο ότι ο απεργός πείνας δεν εκβιάζει. Εκδηλώνει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ένα παράπονο για τη μη εφαρμογή του νόμου. Δεν μπορεί να απαντήσει κανείς στο παράπονο αυτό του απεργού πείνας, ότι δεν σεβάστηκε το νόμο, διότι με το συλλογισμό αυτόν καταργείται η ίδια η εφαρμογή του νόμου. Παραμερίζει στο συλλογισμό αυτό που συνέβη, και εντάσσει στην προτεραιότητα αυτό που πρόκειται να συμβεί, δηλαδή ο εξανθρωπισμός, η κοινωνική επανένταξη, ο σεβασμός στο – μόνο – αξιακό σύστημα της Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία είναι η ζωή των ανθρώπων, τα έννομα αγαθά και η προστασία τους. Η βασική αποστολή της είναι να δείξει ευαισθησία, μέριμνα και επιείκεια. Γράψαμε στο προηγούμενο γράμμα μας ότι αυτό οφείλουμε ακόμα και στον αμετανόητο. Διότι δεν τελειώνει η προσπάθεια της ηθικοκοινωνικής στροφής, παρά μόνον όταν την καταργήσει κανείς. Και εάν την καταργήσει, τότε καμία απεργία πείνας δεν μπορεί να εκδηλώσει νόημα, αφού δεν θα στοχεύει κάπου. Θα έλεγε κανείς, ότι ο απεργός πείνας που επιδιώκει την εφαρμογή του νόμου, είναι ο πρώτος που εκδηλώνει τη νοηματοδότηση της ηθικοκοινωνικής στροφής του, καθώς επιθυμεί την εφαρμογή του νόμου, γι΄αυτό και παραπονείται.
Διερωτώμαι, πώς είναι δυνατόν να μην είναι σε θέση μια αστική δημοκρατία να μην επιλύει ένα τέτοιο (απλό) ζήτημα και να αφήνει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, να πεθάνει ένας απεργός πείνας; Πολιτικά άπολις, σας δηλώνω με την απαιτούμενη πολιτική νηφαλιότητα ότι είμαι και θα παραμείνω αντίθετος στην απαθή στάση σας, έναντι του απεργού πείνας, και θα διακηρύξω πανηγυρικά τη βασιμότητα του αιτήματός του, όσο και εάν απαντάτε με τις πράξεις για τις οποίες καταδικάσθηκε. Διότι η Δημοκρατία έχει ανάγκη στηριγμάτων πέραν και έξω οποιουδήποτε πολιτικού ή κοινωνικού φάσματος. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία ιστορία του παρελθόντος, παρά μόνον ιστορικές ερμηνείες, και καμία από αυτές δεν θα είναι τελειωτική (Popper, The open society and its enemies, II, 396).
Ο ιστορικιστής δεν αναγνωρίζει το γεγονός ότι είμαστε εμείς αυτοί που επιλέγουμε να δομούμε τα γεγονότα της ιστορίας, παρά πιστεύει ότι η ίδια η ιστορία ή η ιστορία της ανθρωπότητας καθορίζει μέσω των εγγενών νόμων της, εμάς τους ίδιους, τα προβλήματά μας, το μέλλον μας και την οπτική μας. Ο ιστορικισμός αναζητά να βρει το δρόμο πάνω στον οποίον είναι προορισμένη να βαδίσει η ανθρωπότητα, ψάχνει να ανακαλύψει το κλειδί της ιστορίας, το οποίο όμως δεν υπάρχει. Υπάρχουν αρχές και ιδέες. Εθνικές βασικές αξίες, όπως τις ονομάζει ο Jared Diamond (Έθνη σε αναταραχή, Διόπτρα, 2019, 414), οι οποίες είναι το υπόβαθρο του ηθικού κώδικα ενός ατόμου, ενώ οι βασικές αξίες είναι στενά συνδεδεμένες με τις εθνικές ταυτότητες. Αυτές οι βασικές εθνικές αξίες ενός κράτους μπορούν να το διευκολύνουν να υιοθετήσει αλλαγές. Και αυτές παραβιάζονται με την απαθή στάση της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι στο δίκαιο αίτημα ενός απεργού πείνας.
Θεμιστοκλής Ι. Σοφός, Δ.Ν.-Δικηγόρος, Γεν. Γραμματέας του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Ποινικού Δικαίου – Μέλος Δ.Σ. του Δ.Σ.Α.».
Μία γυναίκα πήγε στο κατάστημα δίχως μάσκα και όταν της έγινε παρατήρηση έκανε το… απίστευτο.
Μία γυναίκα στη Νότια Αφρική πήγε σε ένα σούπερ μάρκετ χωρίς να φορά μάσκα. Έκανε κανονικά τα ψώνια της και κάποια στιγμή της έκαναν παρατήρηση αφού δεν τηρούσε τα μέτρα προστασίας για τον κορονοϊό.
Woman uses her own thong as mask after nearly being kicked out of store https://t.co/FxufofWYLV pic.twitter.com/ciuQLNAg5n
— New York Post (@nypost) February 28, 2021
Σαν να μην συμβαίνει τίποτα, για να μην χάσει τη σειρά της στο ταμείο, τι έκανε;
Αποφάσισε να κατεβάσει το εσώρουχο της και να το χρησιμοποιήσει ως… μάσκα! Σύμφωνα μάλιστα με την New York Post, αφού φόρεσε τη «μάσκα» της γύρισε και ρώτησε γεμάτη ειρωνεία: «Ευχαριστημένοι»;
Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις, από τους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω της, ωστόσο ορισμένοι την επικρότησαν για την ιδέα της.
Δείτε το βίντεο:
Συνέντευξη στην εφημερίδα ΜΠΑΜ παραχώρησε ο 37χρονος ηθοποιός Νικόλας Στραβοπόδης, ο οποίος κατηγορείται για βιασμό από τον Δημήτρη Άνθη.
Ο ηθοποιός, εξομολογείται ότι ο Άνθης δήλωνε πως ήταν ερωτευμένος μαζί του και πως έκαναν συναινετικό σεξ όταν και οι δύο ήταν στην ηλικία των 20 ετών.
“Αρνούμαι την κατηγορία, δε βίασα ούτε τον Δημήτρη Ανθή ούτε κάποιον άλλον ποτέ στη ζωή μου” δηλώνει ο Δημήτρης Στραβοπόδης και εξηγεί πως οι δυο τους γνωρίστηκαν το 2004 στο μπαρ που δούλευε.
“Με φλέρταρε, μία μέρα με περίμενε έξω από το μαγαζί, πήγαμε βόλτα και μετά πήγαμε στο σπίτι μου. Εγώ συγκατοικούσα με μια παιδική μου φίλη και μάλιστα την πήρα και τηλέφωνο και της είπα ότι έρχομαι με τον αδερφό ενός συναδέλφου στο μαγαζί ώστε επειδή ήταν η πρώτη μας βόλτα να μην έρθει σε δύσκολη θέση το παιδί, αν μέναμε οι δυο μας” αναφέρει.
Ο ηθοποιός επισημαίνει πως το σεξ ήταν συναινετικό μεταξύ δύο 20χρονων, αλλά δεν υπήρχε συνέχεια τις επόμενες φορές που συναντήθηκαν στο μαγαζί. Μάλιστα αναρωτιέται μήπως ο Άνθης περίμενε κάτι παραπάνω σε συναισθηματικό επίπεδο και ήταν θυμωμένος μαζί του όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν.
Ο λαϊκός τραγουδιστής Θέμης Αδαμαντίδης ήταν μεταξύ των 18 συλληφθέντων σε παράνομη λέσχη που είχε στηθεί σε σπίτι στην Κυψέλη, όπου έπαιζαν τυχερά παιχνίδια χωρίς να τηρούν τους κανόνες για τον περιορισμό της διασποράς του κοροναϊού.
Επειτα από πληροφορία για λειτουργία παράνομης χαρτοπαιχτικής λέσχης που είχε η υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών και το Τμήμα Ασφαλείας Κυψέλης, σε μονοκατοικία στην Κυψέλη εντοπίσθηκαν 18 άτομα, εκ των οποίων 17 χαρτοπαίχτες στα τραπέζια και ο ιδιοκτήτης της παράνομης λέσχης.
Σε βάρος τους σχηματίσθηκε δικογραφία για παράβαση του νόμου περί ρύθμισης της αγοράς παιγνίων και παραβίαση μέτρων για την πρόληψη ασθενειών, ενώ σε βάρος του υπεύθυνου του καταστήματος και για παράβαση του νόμου περί προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, καθώς είχε εγκαταστημένες στη λέσχη τρεις κάμερες απ’ έξω και τρεις μέσα, καταγράφοντας τα πάντα.
Κατά τη διάρκεια του αστυνομικού ελέγχου στο κατάστημα, βρέθηκαν:
17 ηλεκτρονικοί υπολογιστές με λογισμικό διεξαγωγής του τυχερού παιχνιδιού “φρουτάκια”
4 ηλεκτρονικοί υπολογιστές με λογισμικό διεξαγωγής του τυχερού παιχνιδιού “ρουλέτα”
Επιβλήθηκαν πρόστιμα 300 ευρώ στους παίκτες για παραβίαση των μέτρων περιορισμού μετακίνησης, στο πλαίσιο του lockdown.
Ο Στέφανος Κοσμίδης παρακολουθώντας την υπόθεση Λιγνάδη ξέσπασε με ένα μήνυμα στο facebook.
«Ξέρει κανείς πως λέγεται όταν σε έναν ύποπτο για παιδεραστία 30 χρόνων δεν κατάσχουν το κινητό τηλέφωνο και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του;
(Ή κάνω λάθος με την απορία μου;)».
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com