Τετάρτη, 24 Απριλίου 2024
ΕλλάδαΟι 12 θεοί μένουν σε δύο πολυκατοικίες στο Αιγάλεω

Οι 12 θεοί μένουν σε δύο πολυκατοικίες στο Αιγάλεω

Δυτικά προάστια. Δυο τρεις δεκάδες μέτρα από τον  Κηφισό. Οδηγοί και περαστικοί σταματάνε κάθε λίγο και λιγάκι στην συμβολή των οδών Θεσσαλονίκης και Ατταλείας. Σταματάνε, σηκώνουν το κεφάλι τους και πολλοί από αυτούς βγάζουν τα κινητά τους για να φωτογραφίσουν μία πολυκατοικία εντελώς διαφορετική. Μια πολυκατοικία πολύ πίσω από την εποχή της. Κι όταν λέμε «πολύ πίσω», κυριολεκτούμε: Χιλιάδες χρόνια πίσω, περίπου 2.500 για να είμαστε ακριβείς.

γράφει ο Ντίνος Ρητινιώτης

c81e728d9d4c2f636f067f89cc14862c 23 2

Η πολυκατοικία αυτή, όπως και να το κάνουμε, είναι ένα ορόσημο για το δήμο Αιγάλεω. Δεν έχουμε και πάρα πολλά να δείξουμε οι δόλιοι, άλλωστε. Ανήκει, που λέτε, στον κ. Παναγιώτη Νουβέλογλου, με τον οποίο είμαστε γειτονάκια καθώς μένω μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά. Έχω περάσει εκατοντάδες φορές από το συγκεκριμένο σημείο κι αρκετές από αυτές στάθηκα ακριβώς απ’ έξω για να τσεκάρω το μπούγιο των ελληνιστικών αντικειμένων κι αγαλμάτων που το διακοσμούν. Ποτέ όμως δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον ιδιοκτήτη. Και να που ξημέρωσε η μέρα που αποφάσισα να πάω να του χτυπήσω την πόρτα…

Πρώτη ερώτηση, στανταράκι: «Γιατί;». «Επειδή το ζητούσε η ψυχή μου», απαντά ορθά κοφτά και δείχνει να το πιστεύει φανατικά αυτό που λέει. Τη φράση αυτή πρέπει να μου την επανέλαβε πάνω από 10 φορές στη μιάμιση ώρα που διήρκεσε η συνέντευξη και η φωτογράφιση. «Το ζητούσε η ψυχή μου να το φτιάξω, ήταν καθαρά εσωτερικό το ζήτημα». Κι όντως, δεν φαινόταν να έχει κανένα ψώνιο, κανένα όφελος, καμία ματαιοδοξία για το δημιούργημά του. Το ήθελε και το έκανε. Έτσι απλά.

eccbc87e4b5ce2fe28308fd9f2a7baf3 19 2

Τον ρωτάω σχετικά με το κόστος κατασκευής, αλλά δεν μου δίνει νούμερο -και καλά κάνει. «Δεν έχει σημασία το πόσα ξόδεψα. Κοιτάζω κάθε ένα από τα αγάλματα όχι βάσει της αξίας του, αλλά βάσει του προσώπου που αναπαριστά και του τι αυτό συμβολίζει.  Θα μπορούσα με τα λεφτά που δαπάνησα, ας πούμε, να αγοράσω μια καλή μερσεντές ή να βάλω μέσα στα διαμερίσματα πιο ακριβό πλακάκι. Προτίμησα, όμως, να τα δώσω εκεί και να συνεχίζω να κυκλοφορώ με το 15ετίας αμάξι μου», σχολιάζει ο -επιπλοποιός στο επάγγελμα- κύριος Παναγιώτης.

a87ff679a2f3e71d9181a67b7542122c 12 2

Ζορίζεται λίγο όταν τον ρωτάω για την dream team της αρχαιότητας, για την προσωπική καλύτερη του πεντάδα. Περνά κανά μισόλεπτο  ευχάριστου προβληματισμού και μου τη… ξεφουρνίζει: «Μέγας Αλέξανδρος, Αριστοτέλης, Πλούταρχος, Ηρόδοτος, Περικλής». Το χαμόγελο του φτάνει ως τα αυτιά.

e4da3b7fbbce2345d7772b0674a318d5 10 2

Βγαίνουμε έξω, θέλει να μου εξηγήσει με περισσότερες λεπτομέρειες τι είναι το κάθε τι: Ο Δίας ψηλά-ψηλά στο αέτωμα που έχει στηθεί στο μέτωπο της ταράτσας, οι Καρυάτιδες στα μπαλκόνια η μία δίπλα στην άλλη, φύλακες λέει κι αρχόντισσες του σπιτιού. Ο Μέγας Αλέξανδρος στην αυλή παρεάκι με τον Λεωνίδα, τον Άτλα, τον Ηρακλή, τον Περικλή. Ο Ποσειδώνας, οι Μούσες που χορεύουν, η Αθηνά, ο Απόλλωνας, η Αφροδίτη που καλλωπίζεται, ο Ηρόδοτος. Σε ένα άλλο αέτωμα ο Αχιλλέας μαζί με την Δήμητρα και ο κύριος Παναγιώτης να μου δείχνει με νόημα το λουλούδι που ξεφύτρωσε από το πουθενά μέσα στο μάρμαρο που αναπαριστά τη θεά της βλάστησης. Να, αυτό:

1679091c5a880faf6fb5e6087eb1b2dc 7 2

Ξένιος κι αυτός, προσφέρεται να με κεράσει γλυκό και πορτοκαλάδα από το απέναντι ζαχαροπλαστείο, ο ιδιοκτήτης του οποίου τον καλησπερίζει εγκάρδια. Το αυτό συμβαίνει και με 2-3 ακόμη γείτονες που περνούν από δίπλα μας όση ώρα είμαστε από έξω και σχολιάζουμε τα της πολυκατοικίας. Αν μη τι άλλο, είναι αγαπητός στα πέριξ.

Η ξενάγηση του πρώτου μέρους τελειώνει. Αρχίζει το δεύτερο ημίχρονο σε παρακείμενη πολυκατοικία που βρίσκεται μόλις 30 μέτρα από την πρώτη και έχει -πώς άλλως;- την ίδια αισθητική.  Την έχτισε σχετικά πρόσφατα και είναι, να φανταστείτε, το ίδιο αξιοπρόσεκτη όπως και η προηγούμενη. Βασικά, δεν χρειάζεται να φανταστείτε, πάρτε την στο πιάτο…

c4ca4238a0b923820dcc509a6f75849b 47 2
be5d5fb572203b9be5bfcd56531fc37f

Το ενδιαφέρον και η ουσία της όλης υπόθεσης, όμως, βρίσκεται στην ταράτσα της. Εκεί όπου το αέτωμα με την Αθηνά και τις Μούσες βρίσκεται σε έναν συνεχή φαντασιακό διάλογο με την μάνα Ακρόπολη. Δεσπόζει ακριβώς απέναντι, στα ανατολικά της Αθήνας και τίποτα δεν παρεμβάλλεται ανάμεσά τους.

c80033e06f9264c790229ae71e786349
d057c5c2af857aff6a0ff9ccdcea692d

Εκεί, πάνω στην ταράτσα-μίνι μουσείο, τον ρωτάω για τις αντιδράσεις του κόσμου με τις οποίες έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος. «Βλέπω κι ακούω διάφορα. Ειπώθηκαν πολλά, ειδικά στην αρχή. Άλλα θετικά κι άλλα αρνητικά. Το 80%, όμως, των σχολίων είναι θετικά». Ακρότητες; «Το πιο ακραίο φαινόμενο που έχω αντιληφθεί είναι το να βλέπω αρκετούς  να έρχονται, να γονατίζουν και να προσκυνούν μπροστά από τις πολυκατοικίες». «Άλλοι τον πιάνουν και τον φιλάνε», συμπληρώνει γελώντας η σύζυγος, η κυρία Τριανταφυλλιά που παρακολουθεί εδώ και κάμποση ώρα με ενδιαφέρον τη συζήτηση.

0c57a123fa4a6410742abfb14ddd6add
0fc5efad7465c514368991fa10bb12c0
419f4bc3254ef0472f2496c04a938395
069ecd55240d3ebdf7013e9add3c8fce
8f14e45fceea167a5a36dedd4bea2543 9

«Προχτές να φανταστείς, συνεχίζει ο κύριος Παναγιώτης, ήρθαν 2 κοπέλες από τη Σιβηρία. Τις έφερε ένας Έλληνας. Κάπου είχαν διαβάσει για το κτίριο, λέει, και ήρθαν με τις ταμπλέτες τους για να βγάλουν φωτογραφίες. Μια άλλη φορά είχε έρθει ένα πουλμανάκι με κινέζους…».

«Λέτε οι τουριστικοί πράκτορες να έχουν συμπεριλάβει στο πρόγραμμα της ξενάγησης τους τις πολυκατοικίες σας;». Χωρίς να γνωρίζει κάτι συγκεκριμένο, θεωρεί πως είναι πολύ πιθανόν, καθώς τα βανάκια που σταματάνε πλέον στη αιγαλεώτικη αυτή γωνιά αυτή δεν είναι λίγα. Η συζήτηση πάει αναπόφευκτα στην προοπτική της εμπορικής εκμετάλλευσης.

«Δεν με ενδιαφέρει καμία διαφήμιση, δεν έχω σκοπό το χρήμα. Ό,τι έκανα, το έκανα για να τιμήσω με τον τρόπο μου τους προγόνους μας. Το έκανα γιατί το ζητούσε η ψυχή μου», επαναλαμβάνει για μία ακόμη φορά ο κύριος Παναγιώτης.

Για μερικούς συντοπίτες του (και όχι μόνο) φαντάζει ως ο ιδανικός αντιπρόσωπος ενός αναχρονιστικού κιτς. Τα δικά μου τα μάτια ωστόσο είδαν έναν απόλυτα συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Δεν θα σταθώ, επομένως, στην όλη αισθητική του πράγματος που έχει άλλωστε καθαρά υποκειμενική διάσταση, αλλά σε αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο. Που χωρίς να ενοχλεί ή να προσβάλλει κανέναν, κάνει -αν όχι το καθήκον του, όπως συνηθίζει να λέει ο ίδιος- το γούστο του.

Με γεια σου, με χαρά σου, κύριε Παναγιώτη!

6b777085267f39a6991791d608f3e67e
1d216dcdcbb5d7a693f610470c235d36
0daded2ff012072d497421fb8c1fe68e

Πηγή: provocateur.gr

Τα πιο σημαντικά