Ο Μικρός Μάριος που υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ύπατος στο Τορίνο Ιταλίας, έχει επιστρέψει πλέον σπίτι του, κι όπως τονίζει η μητέρα του, επέστρεψε ξανά και η ζωή για όλη την οικογένεια.
Ο 18χρονος Μάριος από το Αγρίνιο, βιώνει ξανά την καθημερινότητα με αισιοδοξία ύστερα από μια εξαιρετικά σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του. Η μητέρα του, μέσω μίας συγκινητικής της ανάρτησης περιγράφει την καθημερινότητα του Μάριου σήμερα και τονίζει πως η ζωή δεν είναι δεδομένη για κανέναν.
Τις τελευταίες εξελίξεις έκανε γνωστές η μητέρα του, Εύη Βέρρη, μέσα από μια συγκινητική δημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σχεδόν τέσσερις μήνες μετά τη μετάβασή τους στο Τορίνο της Ιταλίας, ο νεαρός χρειάστηκε να υποβληθεί σε ακόμη μία χειρουργική επέμβαση. Πλέον, έχοντας πάρει εξιτήριο, η οικογένεια εκτιμά ξανά τα απλά πράγματα που έμοιαζαν κάποτε άπιαστα, όπως έναν καθημερινό περίπατο, ένα κούρεμα και ένα χαμόγελο. Στην ανάρτησή της, η μητέρα του αναφέρει χαρακτηριστικά: «Βγήκαμε από το νοσοκομείο. Και μαζί μας βγήκε ξανά… η ζωή».
Η διαδρομή μέχρι τη λύτρωση αποδείχθηκε γεμάτη εμπόδια, καθώς η προοπτική μιας μεταμόσχευσης στην Ελλάδα είχε αντιμετωπιστεί με έντονη επιφύλαξη από το ιατρικό προσωπικό. Η κυρία Βέρρη θυμάται τη στιγμή που ένας γιατρός της απευθύνθηκε με τα εξής λόγια: «Μπορεί να σου φανεί σκληρό Εύη, αλλά θα δώσουμε ένα συκώτι κάπου που θα πάει χαμένο;».
Παρά τις αρνητικές προβλέψεις, το πείσμα για επιβίωση τον οδήγησε στο εξωτερικό, όπου οι Ιταλοί επιστήμονες δέχτηκαν να αναλάβουν την περίπτωσή του προσφέροντάς του μια δεύτερη ευκαιρία.
Το χρονικό αυτής της μάχης και η αλλαγή στάσης απέναντι στον ασθενή αντικατοπτρίζονται στα λόγια της ανάρτησης: «Αν υπάρχει έστω μία ελπίδα για ζωή, δεν έχουμε δικαίωμα να την αρνηθούμε. Ανάμεσα στην άρνηση και στην ευθύνη, ανάμεσα στην καταδίκη και στην απόφαση, ανάμεσα στο «όχι» και στο «θα παλέψουμε», υπήρχε ένα παιδί που δεν το έβαλε κάτω. Και σήμερα, ο Μάριος είναι ξανά εδώ».
Η ανάρτηση της μητέρας του:
«Βγήκαμε από το νοσοκομείο. Και μαζί μας βγήκε ξανά… η ζωή. Τα μικρά, τα απλά, τα αυτονόητα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά. Ένα χαμόγελο. Μια βόλτα. Ένα κούρεμα. Μια κανονική στιγμή. Όμως πριν φτάσουμε εδώ… υπήρξαν δύο φράσεις που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Η πρώτη, στην Ελλάδα, από το γιατρό του Μάριου όταν τον ρώτησα γιατί τον απορρίπτεται να πάει για μεταμόσχευση; «Μπορεί να σου φανεί σκληρό Εύη αλλά θα δώσουμε ένα συκώτι κάπου που θα πάει χαμένο;» Η δεύτερη, εδώ στην Ιταλία, από τους μεγάλους γιατρούς που τον ανέλαβαν: «Αν υπάρχει έστω μία ελπίδα για ζωή, δεν έχουμε δικαίωμα να την αρνηθούμε.» Ανάμεσα σε αυτές τις δύο φράσεις… χωράει όλη η αλήθεια. Ανάμεσα στην άρνηση και στην ευθύνη. Ανάμεσα στην καταδίκη και στην απόφαση. Ανάμεσα στο «όχι» και στο «θα παλέψουμε». Και κάπου εκεί ήταν ένα παιδί. Ο Μάριος. Και σήμερα… είναι εδώ. Γιατί τελικά, η ζωή δεν είναι δεδομένη. Είναι στάση. Είναι επιλογή. Είναι μάχη. Και κάποιοι επιλέγουν να την πετάνε… και κάποιοι να τη σώζουν και να την επιστρέφουν καλύτερη. Εμείς σήμερα απλά…. τη ζούμε»