Μετανιώνω που δεν σηκώθηκα να παίξουμε με την αδερφή μου και τη σκότωσε φορτηγό. Ήταν 6 ετών…

10 Σεπτεμβρίου, 2022 3:49 ΜΜ
More videos

Έχετε μετανιώσει ποτέ για κάτι φαινομενικά τόσο απλό, που όμως θα μπορούσε να είχε αλλάξει όλη τη ροτα της ζωής σας?
Εγώ γενικά είμαι άνθρωπος που δεν μετανιώνει.

Αλλά μετανιωνω και έχω τύψεις τόσο πολύ για μια συγκεκριμένη μέρα του Απριλίου του 2004.
Τότε που ήμουν 13 και κάτι.

Κοιμόμουν στο σπίτι μας στη Χαλκιδική, στο τροχόσπιτο. Έρχεται η αδερφή μου (6 χρονών τότε) και μου λεει “θα σηκωθείς να παίξουμε?”
Κι εγώ δεν σηκώθηκα γιατί λατρεύω τον ύπνο. Της είπα “φύγε κοιμάμαι”. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε τσακωθεί και για κάτι βλακείες και το πρωί της είπα αυτό, εφηβεία γαρ.

Και άργησα να σηκωθώ. Στο μεταξύ εκείνη ζήτησε την άδεια να βγεί εκτός κτήματος να παίξει όπως πάντα στην άμμο στο χωματόδρομο με τα κουβαδάκια της παραλίας.

Και σηκώνομαι να βοηθήσω στις δουλειές. Παίρνω πινέλο να βάψω κάτι ξύλα που είχαμε. Γυρνάω κοιτάω την έξοδο του κτήματος και έρχεται ένα φορτηγό με τις μπάντες.
Ξέρω ότι η αδερφή μου φοβάται πολύ τα αυτοκίνητα. Οπότε λέω απλά ένα “Δανάη πρόσεχε” που δεν ακούστηκε και γυρνάω μπροστά μου και κάνω δύο βουρτσιες.
Και μετά το χάος.

Τσιριδες παντού. Πηγαίνω προς την έξοδο με τη συγχωρεμενη τη γιαγιά μου και της λέω τι έγινε? Τσιμπησε φίδι τον οδηγό? Μήπως τσίμπησε φίδι την μικρή?
Δεν λέμε τίποτα και τρέχουμε.

Το φορτηγό είχε χτυπήσει τη μικρή. Ακαριαίος θάνατος μας είπαν.

Δεν θα περιγράψω τις σκηνές “απείρου κάλλους” που είδαν τα μάτια μου.
Ούτε τις αντιδράσεις των γονιών μου, ούτε τα ματωμένα ρούχα που φορούσε η μητέρα μου μέχρι το βράδυ. Ούτε καν ότι αυτό ήταν το δεύτερο παιδί που έχανε…
Το μόνο που θα πω είναι πόσο μετανιώνω για τις 17/4/2004. Που δεν σηκώθηκα να παίξουμε.

Που την έδιωξα για να κοιμηθώ.
Να προσέχετε τους αγαπημένους σας.
Η ζωή μας είναι οι άνθρωποι μας, ούτε οι καριέρες ούτε τα λεφτά.

#ημουνεκει

Έφη Μαρασιλίνα

Πηγή: Untold Stories  / singleparent